Lichamelijke grensbepaling

6 apr

Afgelopen week had ik weer mijn yoga lesje van de liefste, grappigste en vrolijkste Yogini die je maar kunt bedenken, zoals iedere donderdagmiddag is het dan weer even een uurtje lachen, ontspannen, maar soms ook pijn lijden. In de yoga gaat het erom dat je nergens wilt komen, in een bepaalde houding, maar dat je naar je eigen lichaam luisterd en zo bepaald voor jezelf waar jouw grens ligt. Bij mij verschillen die grenzen nogal qua lichaamsdeel, maar ook vooral qua week! Ja echt ik ben zelf nog niet eens de rare snuiter mijn lichaam spant de kroon!

De week voor deze les was ik niet geweest, omdat ik best wel druk was met verhuisdozen inpakken, uitzoeken wat wel en niet mee zou gaan naar de woning hier 100 meter vandaan en daar tussendoor had ik ook nog eens veel afspraken gepland dus kortom, voor mijn doen, een veelste volle week, waarin ik niet luisterde naar mijn grenzen en wat uiteindelijk ook nog eens onnodig bleek, aangezien ik op het laatste nippertje helemaal niet verhuisd ben! God Zij Dank ! Om toch even lekker af te wijken van het onderwerp, waar ik zo onwijs goed in ben, zal ik even kort vertellen waarom ik niet verhuisd ben toen ik onaangekondigd, zo enthousiast als ik was, even snel een kijkje ging nemen in mijn toekomstige stulpje.

Nou gewoon omdat het er zoooo smerig was dat als je van de kamer naar de keuken en dan naar de badkamer zou lopen je al 3 dodelijke ziektes opgepikt had om vervolgens ’s nachts in je fucking hoogslaper half te sterven en je niet naar beneden zou kunnen, omdat de spijlen van de trap godvers zeer doen aan mijn Bartonella/winterteen-pootjes om al helemaal niet bij de TE fatsige Engelse buurman, nee ik ben geen rasist ofzo, die schijnt te snurken als een varken, aan te kloppen waar t zo onwijs stinkt en je door de dikke rookmist het bos niet meer ziet om vervolgens daar ter plekke dood neer te vallen door verstikking in zijn ranzige rook aka aftershave lucht met het beeld van t beschimmelde afzuigertje in de badkamer en een keuken zonder oven met twee gasfornuispitten die het niet doen, waar the fuck moet ik Drea de keukenprinses dan koken?, voor ogen. JAKKES! Dat kan toch niet? Nee dank je, daar had ik niet voor getekend en dus DIKKE DIKKE doei doei Postelstraat nummero 3 !!!

Ok dat was even de ‘Zie het voor je’ versie! Dit lijkt misschien lichtelijk overdreven, maar geloof me daar wil je nog niet dood gevonden worden! In de kamer ala, maar verder ‘Nee!’…. En het is zo onwijs zonde, want het is echt een pracht van een pand, het plaatje van de Postel/Vughterstraat, maar die stelletje smerige Engelse (ja er wonen er meerdere) hebben het geheel verkracht!

Maargoed No worries, be happy! Mijn stulpje komt echt wel, het komt zoals het komt en komt het niet, nou dan komt het toch nog ff nie. Maar ben alweer bezig met twee andere heeelee mooi, leuke, frisse studio’s dus who knows..

Yoga it is! Dus afgelopen donderdag kwam ik met mijn te verotte lichaam aan bij de ook voor oudjes yoga, ja das geen grapje want mijn buurvrouw is boven de 70 en de op mij na jongste ergens begin 40 dus lekker gevarieerd zullen we maar zeggen! Toen ik daar vorig jaar voor de eerste keer kwam werd ik ook echt aangekeken van ‘What the Fuck kom jij hier doen?’ en kreeg ik ook nog naar mijn hoofd geslingerd ‘Vind je het niet vervelend tussen deze oudjes?’ waarop ik doodleuk zei ‘Ik voel me niet bepaald jonger dan jullie!’. Dat bleek dan ook wel weer uit hoe de les steeds verliep en zo dus ook afgelopen donderdag weer, want na dik een jaar yoga ben ik in bepaalde lichaamsdelen nog steeds een stijve stramme hark! Dan heb ik het voornamelijk over het strekken van mijn benen en het buigen van mijn rug wat maar niet wil verbeteren. Wat een ellendigheid zit daarin zeg poeh! Dan die oude oma van in de 70 die zichzelf even lachend finaal ombuigt en dan sta ik er naast als jong bloempje halverwege al hapert pijn te lijden van ‘Ja Andrea nergens willen komen’ Adem in, Adem uit.. Ik ben nog stijver dan al mijn mede yogini’s bij elkaar! Ja bedankt Lyme …

Maar zoals ik wel geleerd heb afgelopen jaren ‘Never ever give up!’ zowel in mijn gevecht met Lyme, mijn zoektocht naar woonruimte en mijn soms zo ontzettende worsteling met yoga..

‘If you believe in it, everything is possible!’ ♥

Namaste, Andrea

8214_436778026405025_408021702_n

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: