Afgewezen dankbaarheid

20 Aug

‘Dan ben je op een punt gekomen in je leven dat je eindelijk fysiek en mentaal sterk genoeg denkt te zijn om iets te gaan ondernemen qua vrijwilligerswerk en kreeg je ook nog eens iets moois onder je neus geschoven waar je jezelf al helemaal zag zitten. Daarna meteen achter je laptop bent gedoken om een goede brief in elkaar te flansen en je C.V. op een leuke manier op te pimpen, met in de brief nog de woorden dat je het gat in je C.V. graag toe zou willen lichten in een persoonlijk gesprek, want he je ben altijd een harde werker geweest! Je wordt uitgenodigd voor een gesprek, kleed je representatief aan en gaat vol goede moed het gesprek aan, waarbij de vrouw tegenover je zowat in haar handen begint te klappen bij het feit dat je je opleiding nog af hebt kunnen maken, ze vooral geïnteresseerd was hoe je nu rond komt, naar wat voor banen je zou willen solliciteren en wat je zou willen bereiken in de toekomst, maar je vervolgens vreemd aankijkt op de antwoorden die je daarop gaf. Niet vragend hoe je jouw ziekte onder controle hebt gekregen zonder de reguliere zorg of goh wat erg dat je op jonge leeftijd zo ziek bent geworden en wat goed dat je nu zo positief in het leven staat.. Nee niks, dat werd zoals altijd van tafel geschoven alsof het er niet mag zijn, alsof je een zwakkeling bent als je jaren stil hebt moeten staan terwijl je in deze jaren zoveel meer hebt geleerd dan in heel je studieverleden. Het werd je ineens weer pijnlijk duidelijk hoever je ook alweer van de maatschappij verwijderd bent, er werd ineens aan je getwijfeld of je wel daadwerkelijk zo’n harde werker bent en er werd al meteen ingevuld dat je dit soort vrijwilligerswerk niet aan zou kunnen. In volle overtuiging probeer je nog een zet te doen met de woorden dat je het erg graag wilt proberen en dat je het wel aan zou kunnen. Je kent immers je lichaam na zoveel jaar zelf het beste en weet het toch pas echt als je het geprobeerd hebt, maar nee het mocht niet baten. Er werd uiteindelijk wel met je meegedacht en ze bood iets anders aan, iets anders dat in je ogen zoveel fysieker lijkt dan de functie waarvoor je eigenlijk solliciteerde. Ze heeft geen idee wat je wel en niet aan kan, maar ze bevoordeelde toch.. Je begrijpt het aan de ene kant wel, je legt je bij haar besluit neer, informeert toch nog naar die ander functie, maar aan de andere kant doet de zoveelste afwijzing, op welk gebied dan ook, toch weer enorm pijn.. ‘

Ik ben niet mijn ziekte, ik heb een ziekte en daarnaast ben ik ook gewoon een mens, een zeer dankbaar mens, een mens met veel gevoel, een mens met veel doorzettingsvermogen, een mens dat gelooft in het positieve, een mens dat luistert naar haar hart, een mens dat zich niet zomaar uit het veld laat slaan.

…ik ben dankbaar voor de vele jaren dat ik stil moest staan
…ik ben dankbaar voor mijn leven
…ik ben dankbaar om hier te zijn in deze tijd
…ik ben dankbaar voor alle lieve mensen in mijn leven
…ik ben dankbaar voor de mensen die mij gepijnigd hebben
…ik ben dankbaar voor mijn chronische ziekte
…ik ben dankbaar dat ik regulier niet gehoord werd
…ik ben dankbaar om mezelf te hebben mogen leren kennen
…ik ben dankbaar voor de mogelijkheid om mentaal en spiritueel te groeien
…ik ben dankbaar voor al mijn levenslessen
…ik ben dankbaar voor mijn transformatie

Dit alles heeft mij gemaakt tot de persoon die ik op de dag van vandaag ben. Ik hou zoveel meer van mezelf dan ooit tevoren, ben veel sterker, gelukkiger en wijzer dan ooit tevoren, geniet zoveel meer van alle kleine dingen in het leven dan ooit tevoren, respecteer en hou zoveel meer van alles dat leeft op deze aarde dan ooit tevoren en voel me daarnaast van binnen zoveel levendiger dan ooit tevoren.

Mijn leven kent vele pieken en dalen. Soms dagelijks. Maar ik heb geaccepteerd dat de hoog gevoeligheid een deel van mijn leven zal zijn, dat ik dit niet hoef te verstoppen en het ook niet hoef te repareren. Ik ben niet gebroken. Ik ervaar, zie en voel de wereld alleen anders en dat is zoals het is. Mijn leven is verre van perfect of normaal, maar ik ben zeer dankbaar..

Namasté, Andrea

dREAGratful8

Advertenties

9 Reacties to “Afgewezen dankbaarheid”

  1. Thomas Pannenkoek 20 augustus 2014 bij 6:15 pm #

    Pas als je met jezelf in het reine komt, kun je een stapje verder kijken. Je bent goed bezig!

    • VeganBlissLove ❤ 7 december 2014 bij 3:44 pm #

      Dankjewel Thomas! Zoals je ziet reageer ik ontzettend laat (al ben ik sowieso niet zo heel goed in het snelle reageren 😉 ) doordat het weer even wat minder ging lichamelijk, maar die bijzondere reis neemt niemand me meer af in ieder geval! Lief dat je altijd reageert op mijn blogjes 🙂

      • VeganBlissLove ❤ 7 december 2014 bij 3:57 pm #

        Ik was even in de war met het blog dat hierna komt hihi Die reis was heel bijzonder 😉 al is de innerlijke reis dat ook dubbel en dwars!!

  2. Mariska 20 augustus 2014 bij 7:19 pm #

    Dank je wel voor dit stuk.

  3. Tamara 20 augustus 2014 bij 8:18 pm #

    Heel mooi gezegd Andrea. Jij hebt je kracht gevonden, dat een ander dat niet kan inzien is een verlies voor degene. Maar jij vind wel een weg waar je jouw kracht kan laten groeien :-).

  4. Karin 20 augustus 2014 bij 8:58 pm #

    Ik weet precies wat je bedoeld met dat steeds maar afgewezen worden Adrea. Nog niet eens voor mezelf maar voor mijn oudste dochter (23) maar dat maakt de pijn voor mij niet minder. Altijd de sticker autisme opgeplakt gekregen. Zo vaak afgewezen voor van alles en nog wat. In mijn ogen klopte t niet. Weer opnieuw laten testen na 10 jaar. Komt er inderdaad geen autisme meer uit maar zeer zeer hoog gevoelig en dat overlapt op sommige plaatsen met autisme. Komt niet aan t werk, zelfs voor vrijwilligerswerk komt ze niet in aanmerking want oh oh er zou toch eens iets misgaan. Toch zal de maatschappij iets moeten met al deze hooggevoelige of chronisch zieken want er komen er meer en meer. Fijn dat jij het een plekje hebt kunnen geven. Super.

    • VeganBlissLove ❤ 7 december 2014 bij 3:52 pm #

      Dankjewel voor het delen van jouw/jullie verhaal Karin! Heel verdrietig om te lezen van wat je dochter door moet maken, maar ze mag de moed niet verliezen hor. En weet hoe onzeker het kan maken als je steeds afgewezen wordt, maar zij mag er ook zijn! Er komen inderdaad steeds meer hooggevoelige en chronisch zieken (ook vaak hoog sensitief zijn en misschien daardoor juist ziek zijn geworden) dus er moet en zal ook zeker een ontwaking gaan volgen. Hoog gevoeligheid word stukje bij beetje steeds meer geaccepteerd en las laatst iets over dat er weldegelijk iets uit onderzoek is gekomen bij hersenen die anders reageren bij hooggevoelige personen. Het was volgens mij uit Amerika en dat zal tijd nodig hebben, voordat het meer naar buiten gebracht zal worden. De tijd zal het ons leren. Sterkte en succes voor jou en je dochter! Ze mag er zijn dat moet ze weten, want het is heel erg mooi om uniek te zijn ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: