Nieuwe fase, nieuwe melodie

26 Nov

Soms vraag ik me af waarom ik niet een zo normaal mogelijk leven kan leiden zoals vroeger..? Bepaalde klachten die ik toen had heb ik nu niet of niet meer zo vaak dus soms denk ik dan moeten sommige dingen toch wel weer lukken, maar zodra ik oude dingen weer ga proberen stoot ik me vaak weer tegen die veel te laag hangende lamp. Owja mijn lichaam is anders dan het vroeger was is dan de conclusie. Niet alleen die ene kant op kijken, dat ik nu minder pijnen heb, om de andere vele nieuwe, nouja inmiddels al flink ingeburgerde, kanten te vergeten die mij belemmeren in mijn leven, of beter gezegd mij belemmeren om een in-de-maatschappij-ogend ‘normaal’ leven te leiden.

Laatste dagen voelde ik weer die rare gewaarwording in mijn hoofd die ik regelmatig had toen ik een jaar of 12 was. Het is een heel raar en naar gevoel dat ik moeilijk kan verwoorden, maar alles om me heen lijkt dan heftig te versnellen en mijn hersenen die het niet kunnen bijbenen of er lichtelijk van op hol slaan, terwijl al het gene om me heen juist eerder langzaam gaat dan snel. Om dit nu weer te moeten ervaren, het weer weg proberen te stoppen en door te gaan met waar ik op dat moment mee bezig was maakt herinneringen bij me los die ik liever geen aandacht wil geven. Met opvliegende hittegolven die vanuit mijn tenen hun weg naar boven weten te vinden en eindigend bij mijn hoofd, mijn hoofd die heet aanvoelt en bijna uit elkaar barst van de druk op mijn hersenpan. Met dat gevoel zat ik vandaag op mijn bank proberend om zachtjes muziek te luisteren, maar waar mijn hersenen toch echt anders over denken.

Soms hoor je muziek en herinnert je dit aan een bepaalt moment in je leven of aan een persoon, een locatie of een gevoel. Zo heb ik als ik muziek van vroeger hoor gek genoeg altijd dat ik moet lachen en begin te stralen, mooie momenten met vriendinnen die voor mijn ogen verschijnen of een fijn gevoel dat omhoog komt borrelen. Zo fijn nu achteraf te weten dat ik toch altijd het geluk uit mijn leven probeerde te halen, ondanks ik me altijd zo slecht voelde. Enorm heb genoten van fijne en gekke momenten met mijn vriendinnen, ookal leefde ik toen voornamelijk in het verleden of het heden. Nu met een brede glimlach en een fijn gevoel terug kan kijken op een jeugdig verleden vol gekke fratsen, ondanks dat ik het nu soms zo ontzettend mis en het niet meer kan.

Elke fase in mijn leven heeft een bepaald soort geluid. Zo was die jeugdige periode vooral erg heftig, hard en flink aanwezig. De periode die daarop volgende was juist het tegenovergestelde, 180 graden gedraaid, zo stil mogelijk, eigenlijk gewoon helemaal geen geluid, stilte, op de vreselijke piepen in mijn oren na dan. Daarna volgde er hele rustige en vredige muziek, maar heel weinig met altijd nog grote tussenposes van stilte. Beetje bij beetje kwam er steeds een instrument bij, steeds iets langer en steeds iets meer. Totdat muziek na vele jaren weer een onderdeel werd van mijn dagelijkse bestaan, op elke dag, ieder moment en vanuit het gevoel verschillend wat ik kon verdragen en waar ik behoefte aan had. Muziek was vroeger normale kost en altijd aanwezig, maar door de stilte die ik moest ervaren is muziek voor mij zoveel meer geworden dan alleen geluid. Muziek is voor mij gevoel en emotie dat tot diep in mijn ziel kan gaan, maar soms juist ook een oppepmiddel op een emotionele dag, en zelfs een methode om de frequentie geheel te veranderen in de ruimte waar het niet fijn voelde. Muziek betekent veel in mijn leven, muziek is het leven.

Er breekt zich voor mij weer een nieuwe fase aan, een fase die niet heel gemakkelijk zal gaan worden, maar een fase die hopelijk wel weer veel goeds zal gaan brengen. En zo kwam er bij die veranderingen een aantal weken terug weer een nieuwe melodie in mijn leven. Eigenlijk geen geheel nieuwe melodie, maar een oude vertrouwde melodie, waar een zeer fijne herinnering en tijd aan vast hangt, maar dit maal in een nieuw jasje gestoken. Deze fijn aanvoelende melodie geeft mij nu nog een traan en soms al een kleine glimlach, want alleen de tijd zal het gaan leren hoe dit uit gaat pakken en wat het me brengen en leren zal. Maar wie weet, en ik weet het eigenlijk wel zeker, kijk ik hier volgend jaar op terug met een grote glimlach en een gelukzalig gevoel van binnen, nog sterker dan ooit te voren en met meer ervaring en wijsheid dan ik nu bedenken kan. Weer terug naar mezelf, terug naar mijn eigen bron, terug op mijn eigen benen.

Namasté, Andrea

music6

‘I am gonna miss you’  ♥

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: