Wild heart, Gypsy soul

12 Apr

Tijdens de ochtendgloren, liggend in de auto met een slaapmaskertje en pet op, onder een dekentje, kruisen er verschillende gedachtes mijn hersenen. Verschillende gedachtes van verschillende aard, afwisselend van hoe shit ik lig, of beter gezegd bijna rechtop ik zit, hoe moe ik ben en mijn ogen branden, hoe zwaar mijn hoofd aanvoelt en de loeiharde piepen in mijn oren me horendol maken, dat dit misschien niet zo’n heel goed idee was om in de auto te stappen midden in de nacht met gedachtes hoe mooi het leven eigenlijk is, hoe dankbaar we mogen zijn voor ons bestaan hier op Aarde en het mogen beleven van fijne momenten met elkaar, hoe vogelvrij we eigenlijk zijn om te gaan en te staan waar we maar willen, dat er geen grenzen zijn zolang je het jezelf niet opdringt, dat alles uiteindelijk gelijk en samen een is, dat alles invloed heeft op elkaar en met elkaar in verbinding staat.

Hoe verbonden ik mij voel met moeder Aarde en alles wat op haar leven mag, dat alles een mag zijn en elkaar nodig mag hebben ook al is dat niet altijd direct zichtbaar. Hoe alles liefde nodig heeft om te leven, te groeien en te bloeien. Het allesomvattende liefde, liefde de hoogte frequentie die er is, liefde dat helend werkt en er altijd mag zijn, liefde dat alles verbind met elkaar. Mijn gedachtes dat je liefde voor jezelf kan en mag hebben, ondanks beperkingen in een situatie waar je in eerste instantie ongevraagd in terecht gekomen bent. Misschien achteraf gezien niet geheel ongevraagd op alle vlakken die het aangedaan heeft, maar dat je dit juist nodig had om wakker geschud te worden uit die ene wereld die blijkbaar toch niet zo bij je aansloot en om je te doen realiseren wat het leven nou eigenlijk echt inhoud, wie je daadwerkelijk van binnen bent en waarom je hier bent om vervolgens daar naar te mogen leven. Leven vanuit het hart, het hart dat liefde nodig heeft en graag geeft om te stralen, om te mogen zijn en om te kunnen helen. Om thuis te komen in je eigen lichaam, jouw tempel, jouw huis van je ziel en daarmee te kunnen gaan en staan waar je maar wilt zonder enige heimwee te ervaren naar een (t)huis. Thuis is waar het fijn is, waar het warm is, waar je geheel je zelf mag zijn en waar liefde heerst. Jouw tempel, jouw huis, jouw lichaam heeft liefde nodig om in balans te kunnen blijven, zowel op fysiek, mentaal als spiritueel niveau. Zo zal ik mijn lichaam alleen voeden met onvoorwaardelijke liefde; niet met verdriet en pijn dat dieren doorstaan hebben, niet met giftige toevoegingen dat in het voedsel van deze tijd gestopt wordt, niet met het leed dat dagelijks op tv en in de krant komt, niet met onwaarheden die niet samen stroken met mijn gevoel, niet met negatieve energie van oneerlijke of onaardige mensen, niet met negatieve gedachtes over het verleden of de toekomst. Ik leef hier en nu, precies op de plek waar ik zou moeten zijn, in deze wereld die mij op alle mogelijke manieren uit proberen zal, in deze situatie waar ik veel van leren zal, in deze levensles die ik in zijn geheelheid aangaan zal, in dit lichaam, in dit leven, in dit nieuwe avontuur..

Ver weg van ons (t)huis, op weg naar een nieuw (t)huis voelde ik de drang om te schrijven, zoals ik al lang niet meer had gevoeld. Een keuze makend van laat ik mijn oververmoeide lichaam rusten, liggend in de auto stoel of laat ik mijn hart en gevoel spreken, geef ik toe aan de drang om te delen door te schrijven of laat ik die vlaag van woorden aan me voorbij gaan en sluit ik mijn ogen er voor..? Mijn keuze was gauw gemaakt en zo schoof ik het slaap maskertje op zij. Bij het openen van mijn ogen zag ik de eerste zonnestralen die net boven de bossen uitstaken en realiseerde ik me hoe dankbaar ik mag zijn om dat met mijn eigen ogen te mogen aanschouwen. Het gaf mij een heel speciaal gevoel en verwarmde mijn hart, waardoor mijn gedachtes verder voortvloeide en de woorden vanzelf op mijn telefoon scherm verschenen.

Nog half slaperig kwam er opeens een gedachte aan vroeger omhoog. Zo moest ik denken aan een bordje dat boven de gang deur hing bij mijn ouders thuis, waardoor er een glimlach mijn mondhoeken verder omhoog krulde. Net of ik deze tekst nu na zoveel jaar en zoveel levenslessen later pas echt begreep. ‘Liefde overwint alles’ stond erop en plotseling had ik intense vrede met alles om me heen, dat ik zo ongemakkelijk zat en met het feit dat ik nu hier ben, in dit lichaam met al haar beperkingen, in dit leven dat niet altijd even makkelijk was en is, in deze maatschappij die mij steeds vaker in laat zien hoe kortzichtig het is, in deze wereld die zoveel prachtigs te bieden heeft als je je ogen maar opent, in deze staat van zijn; zeer oververmoeid en beroerd, maar zo dankbaar voor al mijn levenslessen en de bewustwording die het aangewakkerd heeft.

In deze bijzondere staat van zijn ging de reis verder over de prachtige heuvels met het adembenemende mooie uitzicht, dit alles goud kleurend door de opkomende zon,  en een mantra in mijn hoofd herhalend:

‘Jij mag er zijn, jij met al je beperkingen, jij mag stralen, jij bent uniek, jij bent sterk, jij bent liefde en liefde overwint alles!’

Namaste, Andrea

dReaaa

“Home is not a place for me, I can be home everywhere. Home is a state of mind. Home is that nice warm feeling that glows from my heart. Home is where I feel safe. Home is where I can be totally myself. Home is where the unconditional love is. Home is in my body, in my own temple, the house of my soul. My gypsy soul!”

Wherever the flow takes me, I go

~ Maria Andrea ~

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: