I am fine

7 Dec

Met mijn yoga kleren aan zit ik op mijn roze yoga mat en realiseer ik me ineens dat alles zoveel fijner voelt in deze kleding. Deze fijn zittende kleding die alweer veel te lange tijd in mijn la onder mijn bed lag naast mijn mat die afgelopen weken ook niet meer afgerold is geweest. Even liet ik mezelf weer teveel verleiden door alles om me heen, mezelf weer een stukje verliezend en mee laten sleuren met de ‘normale’ dingen in deze maatschappij. Iets wat ik helemaal niet wil, en meestal helemaal niet bij kan benen, maar dat wat stiekem mij soms ook weer zo aantrekt en daarbij dus meteen mijn valkuil is. Mezelf goed realiserend dat het mij uit mijn balans zal trekken, maar eigenwijs toch niet willen luisteren en het later dus maar weer moeten voelen.

Soms moet je gewoon weer even opnieuw beginnen. Om te realiseren wie je daadwerkelijk bent, waar je vandaan komt, welke heuvels, bergen of woeste oceanen je hebt moeten doorkruisen en om er  achter te komen waar je op dit moment staat en waar je ook alweer naar toe wilde. Dit moment is precies waar je hoort te zijn, of je dat nu wilt of niet, en daarmee zal je moeten leren dealen. Vaak krijgen we situaties voorgeschoteld waar we iets van moeten leren en de kunst is om er achter te komen wat die ene les voor jou dan zou moeten zijn. Je wordt constant op de proef gesteld en getest of je wel bij jezelf blijft en of je die ene les wel begrepen hebt, zo niet krijg je het nogmaals voorgeschoteld. Alles zal in beweging blijven, alles zal blijven veranderen dus we kunnen niet verwachten dat we ‘klaar’ zijn na die ene grote les. Want iets dat vorig jaar, of zelfs vorige week, zo’n goed idee was of je zo goed hielp wil niet zeggen dat het op dit moment hetzelfde voelt of doet.

Op een moment dat je jezelf weer beetje bij beetje kwijt geraakt bent voel je pas echt hoe belangrijk het is om mee te blijven bewegen in die veranderingen van het leven, ookal leek het een tijdje terug zo’n goed idee om stil te gaan staan, alles om je heen te bewonderen wat je zag en om stiekem dat zijweggetje in te glippend om te kijken wat daar te beleven was. Zo verleidelijk om even van je pad af te stappen en je te wanen in een andere wereld. Maar opeens komt die dag daar dat je al voelde dat je al een tijdje niet meer jezelf bent, dat fijne gelukzalige gevoel waar je zoveel uithaalde en koesterde steeds wat meer afgebrokkeld is, die normaal zo stralende ogen helemaal niet meer zo stralen en de fijne dingen die je zo graag deed niet meer hebt gedaan in de afgelopen weken.

Die periode heb je je innerlijke zelf een beetje verwaarloosd en dit nu pas echt realiserend op het moment dat er een nieuwe fase aan zit te komen in je leven, een nieuwe fase waarin alles anders zal zijn, een nieuwe fase waarin niks hetzelfde zal blijven, een nieuwe fase met nieuwe lessen of misschien wel oude lessen die nog niet geheel voltooid waren, een nieuwe fase die niet altijd gemakkelijk zal worden,  maar ook een nieuwe fase met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden om te groeien, weer dichter bij jezelf te komen en het innerlijke geluk weer op te zoeken en te laten stromen.

Het moment dat ik mezelf vorige week eens goed aankeek in de spiegel schrok ik eigenlijk van wat ik aanschouwde, want hoeveel ik mezelf verbloem als ik naar buiten ga, dit wat ik hier zag, is mijn ware gezicht, is mijn ware ik achter het maskertje van make up. Met de instelling die ik laatste tijd had ‘zolang ik doe alsof dat het goed gaat, gaat het vast ook goed’ zette ik mezelf vandaag weer aan het werk, het is weer me and myself time, terug naar mijn eigen gevoel, terug naar mezelf, terug naar mijn eigen bron. Terug op mijn mat, op mijn roze yoga mat in mijn fijn zittende yoga kleding, mijn ogen gesloten en met een al brede glimlach op mijn gezicht van de bewustwording die plaats vond, mijn instelling van laatste tijd omdraaiend in een mantra:

‘I am fine, I am excatly where I need to be, I love you!’

Namaste, Andrea

forgive

Mijn gevoelens link ik vaak aan muziek of met andere woorden muziek maakt veel gevoelens los en brengt bepaalde gevoelens weer samen. Een van mijn helden, naast Xavier Rudd, is Nahko Bear and The Medicine for the People die mijn gevoelens heel vaak mooi verwoorden en mij weer het gevoel geven dat ik begrepen wordt, dat we samen één zijn met alles dat leeft op Moeder Aarde en ik vertrouwen mag hebben in mijn eigen proces.

‘Time based prophecies have kept me from living, in the moment I am struggling to trust the divinity. Of all the gods. And what the hell they have planned for us. I cry for the creatures who get left behind. But everything will change in the blink of an eye. And if you wish to survive, you will find the guide inside…’

Nieuwe fase, nieuwe melodie

26 Nov

Soms vraag ik me af waarom ik niet een zo normaal mogelijk leven kan leiden zoals vroeger..? Bepaalde klachten die ik toen had heb ik nu niet of niet meer zo vaak dus soms denk ik dan moeten sommige dingen toch wel weer lukken, maar zodra ik oude dingen weer ga proberen stoot ik me vaak weer tegen die veel te laag hangende lamp. Owja mijn lichaam is anders dan het vroeger was is dan de conclusie. Niet alleen die ene kant op kijken, dat ik nu minder pijnen heb, om de andere vele nieuwe, nouja inmiddels al flink ingeburgerde, kanten te vergeten die mij belemmeren in mijn leven, of beter gezegd mij belemmeren om een in-de-maatschappij-ogend ‘normaal’ leven te leiden.

Laatste dagen voelde ik weer die rare gewaarwording in mijn hoofd die ik regelmatig had toen ik een jaar of 12 was. Het is een heel raar en naar gevoel dat ik moeilijk kan verwoorden, maar alles om me heen lijkt dan heftig te versnellen en mijn hersenen die het niet kunnen bijbenen of er lichtelijk van op hol slaan, terwijl al het gene om me heen juist eerder langzaam gaat dan snel. Om dit nu weer te moeten ervaren, het weer weg proberen te stoppen en door te gaan met waar ik op dat moment mee bezig was maakt herinneringen bij me los die ik liever geen aandacht wil geven. Met opvliegende hittegolven die vanuit mijn tenen hun weg naar boven weten te vinden en eindigend bij mijn hoofd, mijn hoofd die heet aanvoelt en bijna uit elkaar barst van de druk op mijn hersenpan. Met dat gevoel zat ik vandaag op mijn bank proberend om zachtjes muziek te luisteren, maar waar mijn hersenen toch echt anders over denken.

Soms hoor je muziek en herinnert je dit aan een bepaalt moment in je leven of aan een persoon, een locatie of een gevoel. Zo heb ik als ik muziek van vroeger hoor gek genoeg altijd dat ik moet lachen en begin te stralen, mooie momenten met vriendinnen die voor mijn ogen verschijnen of een fijn gevoel dat omhoog komt borrelen. Zo fijn nu achteraf te weten dat ik toch altijd het geluk uit mijn leven probeerde te halen, ondanks ik me altijd zo slecht voelde. Enorm heb genoten van fijne en gekke momenten met mijn vriendinnen, ookal leefde ik toen voornamelijk in het verleden of het heden. Nu met een brede glimlach en een fijn gevoel terug kan kijken op een jeugdig verleden vol gekke fratsen, ondanks dat ik het nu soms zo ontzettend mis en het niet meer kan.

Elke fase in mijn leven heeft een bepaald soort geluid. Zo was die jeugdige periode vooral erg heftig, hard en flink aanwezig. De periode die daarop volgende was juist het tegenovergestelde, 180 graden gedraaid, zo stil mogelijk, eigenlijk gewoon helemaal geen geluid, stilte, op de vreselijke piepen in mijn oren na dan. Daarna volgde er hele rustige en vredige muziek, maar heel weinig met altijd nog grote tussenposes van stilte. Beetje bij beetje kwam er steeds een instrument bij, steeds iets langer en steeds iets meer. Totdat muziek na vele jaren weer een onderdeel werd van mijn dagelijkse bestaan, op elke dag, ieder moment en vanuit het gevoel verschillend wat ik kon verdragen en waar ik behoefte aan had. Muziek was vroeger normale kost en altijd aanwezig, maar door de stilte die ik moest ervaren is muziek voor mij zoveel meer geworden dan alleen geluid. Muziek is voor mij gevoel en emotie dat tot diep in mijn ziel kan gaan, maar soms juist ook een oppepmiddel op een emotionele dag, en zelfs een methode om de frequentie geheel te veranderen in de ruimte waar het niet fijn voelde. Muziek betekent veel in mijn leven, muziek is het leven.

Er breekt zich voor mij weer een nieuwe fase aan, een fase die niet heel gemakkelijk zal gaan worden, maar een fase die hopelijk wel weer veel goeds zal gaan brengen. En zo kwam er bij die veranderingen een aantal weken terug weer een nieuwe melodie in mijn leven. Eigenlijk geen geheel nieuwe melodie, maar een oude vertrouwde melodie, waar een zeer fijne herinnering en tijd aan vast hangt, maar dit maal in een nieuw jasje gestoken. Deze fijn aanvoelende melodie geeft mij nu nog een traan en soms al een kleine glimlach, want alleen de tijd zal het gaan leren hoe dit uit gaat pakken en wat het me brengen en leren zal. Maar wie weet, en ik weet het eigenlijk wel zeker, kijk ik hier volgend jaar op terug met een grote glimlach en een gelukzalig gevoel van binnen, nog sterker dan ooit te voren en met meer ervaring en wijsheid dan ik nu bedenken kan. Weer terug naar mezelf, terug naar mijn eigen bron, terug op mijn eigen benen.

Namasté, Andrea

music6

‘I am gonna miss you’  ♥

Bijzonder helende plek

10 Sep

Soms moet je even op je bek gaan om vervolgens op die plek terecht te komen waar je liever niet wilt zijn. Die plek waar het voelt alsof alles tegen zit. Die plek waar je pas voelt hoeveel pijn iets je gedaan heeft. Die plek waar je vanaf een afstandje terugkijkend op de situatie erachter komt dat je al die tijd niet jezelf bent geweest, jezelf teveel had laten meeslepen, jezelf teveel aan de kant had gezet om voor de ander klaar te staan, jezelf had toegelaten om geheel uit je balans gerukt te worden zonder dat je dit echt in de gaten had en eigenlijk zo jezelf niet meer was. Op die plek was ik een aantal maanden geleden en baalde vreselijk om daar weer te moeten staan, om die shit te moeten voelen en er weer opnieuw aan te moeten werken, terwijl je eigenlijk hele andere plannen voor ogen had.

Afgelopen maanden zijn zo ontzettend snel voorbij gegaan, de tijd lijkt met de jaren steeds sneller te gaan tikken en het genieten van elk moment, in het hier en NU leven, wat voor mij zo belangrijk is, ging me weer wat slechter af. Naast het uit mijn balans gerukt te zijn, het maar niet kunnen aarden en het niet meer wetend hoe t recht te breien waren er juist ook momenten dat ik mezelf betrapte dat ik een brede glimlach en toch een zeer gelukzalig gevoel had op bepaalde momenten waarin je het in eerste instantie niet van zou verwachten. Zo reed ik auto met een big smile, terwijl het buiten ontzettend donker was van de beladen wolken die de blauwe hemel blokkeerde, maar ik optimaal aan het genieten was van alles om me heen en het feit dat ik überhaupt zelf aan het autorijden was zonder angst of vervelende momenten. Zo danste ik zwierend met de afwasborstel door mijn keukentje, terwijl de afwas torenhoog gestapeld naast me stond te wachten op een poetsbeurt en ik het niet eens als vervelend ervaarde door de fijne muziek en de goede energie die door mijn huisjes zweefde. Dat het leven niet perfect hoeft te zijn om gelukkig te zijn was mij al vele jaren meer dan duidelijk, maar steeds besef ik me meer en meer dat juist door momenten dat ik weer even stil gezet wordt ik alles zoveel intenser en nog fijner ervaar.

Zo ben ik alweer bijna 3 weken terug heel impulsief op een kleine roadtrip geweest met mijn lieve vriend. Iets wat ik zo ontzettend graag wilde, maar daarnaast eigenlijk ook zo ontzettend eng vond om aan te gaan. Hoe zou mijn lichaam reageren op zo’n lange reis, op een vreemde plek, andere energieën, de verandering in het weer en ander soort voedsel. Ik weet hoe een zeer kleine verandering mijn lichaam geheel uit zijn balans kan trekken, vooral in zo’n wankele periode, maar iets in mij zei dat ik dit moest doen, dat ik dit nodig had en zonder verwachting of angst in het diepe moest springen. Dus daar gingen we dan in mijn kleine blauwe autootje richting de zon, de zee en het strand! Met zeer gemixte gevoelens op naar de kust van Zuid Frankrijk, met een lichaam dat eigenlijk hartstikke moe was, ook nog eens een blaasontsteking te pakken had de eerste dag, gedachtes die rond dwarrelde of het wel zo’n slim idee was en een geest die op springen stond van blijdschap. Ik liet het alles maar gewoon los en over me heen komen, geen verwachtingen scheppend of scenario’s verzinnend, maar puur let it go and let it be. Naar buiten kijkend en van al het moois genietend, niet wetend wat me te wachten stond, lag ik toch zeer relaxt en vol vertrouwen plat in de autostoel met een gevoel van ultieme vrijheid, mijn angst aangaand na zoveel jaar in stilte te hebben geleefd.

Deze kleine reis van nog geen week in en rondom de prachtig robuuste, pure natuur heeft mij zoveel kracht, zelfvertrouwen en liefde gegeven dat ik nu zittend op mijn bank weer realiseer hoe dankbaar ik mag zijn voor mijn bestaan, mijn levensweg en lessen, mijn stilstaan op die ene kille plek en voor deze piepkleine roadtrip die mij precies bracht waar ik op dat moment moest zijn. Daar hoog in de bergen met een prachtig uitzicht op zee, daar waar geen mens, gebouw of slechte energie te bekennen was, daar op die ow zo overweldigend mooie plek, daar 1200 km van huis vandaan, daar kwam ik tot rust, daar vond ik weer mijn balans, daar ontmoette ik moeder Aarde en voelde haar zo intens, daar gaf ze mij zoveel energie en aarden mijn wortels tot diep in haar. Daar op die bijzonder helende plek vond ik mezelf weer terug, voelde ik me lichter, vrijer en gelukkiger dan ooit ter voren en nu met een grote glimlach en dat gevoel meedragend in mijn hart durf ik te zeggen ‘Thank you roadtrip, thank you silence!’ ❤

Namasté, Andrea

OPSLAAN

Afgelopen week sprong opeens dit nummer ‘Thank U’ van Alanis Morissette aan dat me zo ontzettend aangreep en ik mezelf zo herkende in de tekst. Het is bijzonder om te ervaren hoe de muziek die ik vroeger, niets vermoedend en onervaren, luisterde en meezong nu zoveel betekenis heeft! ❤

Afgewezen dankbaarheid

20 Aug

‘Dan ben je op een punt gekomen in je leven dat je eindelijk fysiek en mentaal sterk genoeg denkt te zijn om iets te gaan ondernemen qua vrijwilligerswerk en kreeg je ook nog eens iets moois onder je neus geschoven waar je jezelf al helemaal zag zitten. Daarna meteen achter je laptop bent gedoken om een goede brief in elkaar te flansen en je C.V. op een leuke manier op te pimpen, met in de brief nog de woorden dat je het gat in je C.V. graag toe zou willen lichten in een persoonlijk gesprek, want he je ben altijd een harde werker geweest! Je wordt uitgenodigd voor een gesprek, kleed je representatief aan en gaat vol goede moed het gesprek aan, waarbij de vrouw tegenover je zowat in haar handen begint te klappen bij het feit dat je je opleiding nog af hebt kunnen maken, ze vooral geïnteresseerd was hoe je nu rond komt, naar wat voor banen je zou willen solliciteren en wat je zou willen bereiken in de toekomst, maar je vervolgens vreemd aankijkt op de antwoorden die je daarop gaf. Niet vragend hoe je jouw ziekte onder controle hebt gekregen zonder de reguliere zorg of goh wat erg dat je op jonge leeftijd zo ziek bent geworden en wat goed dat je nu zo positief in het leven staat.. Nee niks, dat werd zoals altijd van tafel geschoven alsof het er niet mag zijn, alsof je een zwakkeling bent als je jaren stil hebt moeten staan terwijl je in deze jaren zoveel meer hebt geleerd dan in heel je studieverleden. Het werd je ineens weer pijnlijk duidelijk hoever je ook alweer van de maatschappij verwijderd bent, er werd ineens aan je getwijfeld of je wel daadwerkelijk zo’n harde werker bent en er werd al meteen ingevuld dat je dit soort vrijwilligerswerk niet aan zou kunnen. In volle overtuiging probeer je nog een zet te doen met de woorden dat je het erg graag wilt proberen en dat je het wel aan zou kunnen. Je kent immers je lichaam na zoveel jaar zelf het beste en weet het toch pas echt als je het geprobeerd hebt, maar nee het mocht niet baten. Er werd uiteindelijk wel met je meegedacht en ze bood iets anders aan, iets anders dat in je ogen zoveel fysieker lijkt dan de functie waarvoor je eigenlijk solliciteerde. Ze heeft geen idee wat je wel en niet aan kan, maar ze bevoordeelde toch.. Je begrijpt het aan de ene kant wel, je legt je bij haar besluit neer, informeert toch nog naar die ander functie, maar aan de andere kant doet de zoveelste afwijzing, op welk gebied dan ook, toch weer enorm pijn.. ‘

Ik ben niet mijn ziekte, ik heb een ziekte en daarnaast ben ik ook gewoon een mens, een zeer dankbaar mens, een mens met veel gevoel, een mens met veel doorzettingsvermogen, een mens dat gelooft in het positieve, een mens dat luistert naar haar hart, een mens dat zich niet zomaar uit het veld laat slaan.

…ik ben dankbaar voor de vele jaren dat ik stil moest staan
…ik ben dankbaar voor mijn leven
…ik ben dankbaar om hier te zijn in deze tijd
…ik ben dankbaar voor alle lieve mensen in mijn leven
…ik ben dankbaar voor de mensen die mij gepijnigd hebben
…ik ben dankbaar voor mijn chronische ziekte
…ik ben dankbaar dat ik regulier niet gehoord werd
…ik ben dankbaar om mezelf te hebben mogen leren kennen
…ik ben dankbaar voor de mogelijkheid om mentaal en spiritueel te groeien
…ik ben dankbaar voor al mijn levenslessen
…ik ben dankbaar voor mijn transformatie

Dit alles heeft mij gemaakt tot de persoon die ik op de dag van vandaag ben. Ik hou zoveel meer van mezelf dan ooit tevoren, ben veel sterker, gelukkiger en wijzer dan ooit tevoren, geniet zoveel meer van alle kleine dingen in het leven dan ooit tevoren, respecteer en hou zoveel meer van alles dat leeft op deze aarde dan ooit tevoren en voel me daarnaast van binnen zoveel levendiger dan ooit tevoren.

Mijn leven kent vele pieken en dalen. Soms dagelijks. Maar ik heb geaccepteerd dat de hoog gevoeligheid een deel van mijn leven zal zijn, dat ik dit niet hoef te verstoppen en het ook niet hoef te repareren. Ik ben niet gebroken. Ik ervaar, zie en voel de wereld alleen anders en dat is zoals het is. Mijn leven is verre van perfect of normaal, maar ik ben zeer dankbaar..

Namasté, Andrea

dREAGratful8

I have a dream

29 Jul

De mooie woorden die Martin Luther King uitsprak in zijn jongere jaren zijn dezelfde woorden als ik deze dinsdag middag tegen mezelf zei. Ja ik heb een droom, eigenlijk een hele grote droom, een droom die ik wil verwezenlijken hoe dan ook, een droom die ik door niks of niemand af wil laten pakken dus ook niet door mijn ziekte. Een droom die eigenlijk juist ontstaan is door mijn eigen ziek zijn, want hiervoor wist ik echt niet wat ik wilde met mijn leven. Een droom waar ik eigenlijk zo snel mogelijk een begin mee zou willen maken, maar heel realistisch gezien zal daar nog heel wat aan vooraf gaan en is alleen al een begin maken lastig als je al zoveel jaar genoodzaakt stil staat. En dan komt daar die vraag om de hoek of dit al wel het juiste moment om er een start mee te gaan maken? En waar te beginnen?

Zo geloof ik zeker dat als je iets wilt bereiken in het leven of als je van je grootste passie je werk wilt maken dit door hard werken wel te bereiken valt, maar waar ik echt in geloof is dat het universum je brengen zal waar je op dat moment zou moeten zijn en dit je zal leiden naar je grote droom. Ik geloof heilig in het universum en in het goddelijk, niet in religie of één god, maar meer de eenheid die alles verbind. We zijn samen één, wij leven in het universum en het universum leeft in ons, we leven voor het goddelijke, maar het goddelijk leeft ook in ons en daarnaast zul je ontvangen wat je uitstraalt. Jij bent zelf degene die het heft in eigen hand zo mogen nemen om je leven in de juiste banen te leiden. Dit is natuurlijk veel gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar als je niet happy bent met je zelf, je baan of je leven ben jijzelf de enige die hier verandering in zou kunnen brengen. Er zullen kansen en mogelijkheden voorbij komen, maar de kunst is ze wel te erkennen, te zien en vooral ze zelf te grijpen. Het universum zal je sturen alleen moet je hier wel voor open staan en de signalen op weten te pikken. Soms krijg je juist andere dingen, situaties of lessen op je pad dan waar je eigenlijk zelf dacht behoefte aan te hebben of zelfs om vroeg. Uit mijn beleving krijg je ze aangeboden om van te leren, om jezelf te leren kennen en verder te ontwikkelen, om de wereld en de mensheid of jouw situatie vanuit een ander perspectief te zien, te leren kennen en daarna anders te leren benaderen, te voelen en te ervaren.

Zo kreeg ik vandaag iets op mijn pad, iets waarvan ik een aantal maanden terug nog zei dat het een mooi klein beginnetje zou zijn, en kijk daar werd het me aangeprezen op een blaadje. Het is alleen aan mij om het met beide handen aan te grijpen en er ook daadwerkelijk iets mee te doen. Laat ik me leiden door angst voor eventuele gevolgen? Laat ik me leiden door mijn lichaam die vandaag niet al te best aan voelt? Laat ik me leiden door mijn op hol geslagen emoties die van hot naar her vliegen? Of laat ik me leiden door mijn hart en laat ik het gewoon over me heen komen? Laat ik het gewoon gebeuren en dan wel zien waar t schip strand, misschien heeft het nog niks te maken met mijn grote droom, maar wie weet zal dit piepklein beginnetje me leiden naar de juiste weg en dat kan ik toch niet afslaan?

Waar laat jij je door leiden..?
De keuze is soms reuze, maar de keuze is vooral aan jouzelf.. ❤

Namasté, Andrea

DReamit

I believe..

24 Jul

Eigenlijk had ik voorgenomen om geen aandacht te geven aan het dramatische gebeuren rondom de vlucht MH17, omdat dit mij zo ongelooflijk verdrietig maakt als ik er aan denk hoe het leven van zoveel onschuldige mensen in één klap afgenomen is. Ook vooral de mensen die achterblijven met zo ontzettend veel verdriet, pijn, boosheid en onmacht. Het gaat er om dat er meer dan 290 mensenlevens verwoest zijn, daarin maakt afkomst, kleur of cultuur geen verschil en is dit voor ieder die achterblijft met zoveel gemis en verdriet ontzettend erg! Mijn liefde en medeleven gaat naar hen ❤ ❤ ❤

Ik ben iemand die altijd overal het positieve van in wil zien en dit wil belichten, omdat ik geloof dat waar je je energie in steekt dit het ook zal voeden. Maar soms kun je er niet omheen in dit leven, hoe graag je dit ook zou willen, niet alles kan altijd positief zijn en dat zou ook weer niet goed zijn in mijn ogen. We hebben moeilijke periodes in het leven nodig om weer het sprankelde eruit te kunnen halen, hoe raar dat nu misschien ook klinkt. Zoals Rising Appalachia zingen in een van hun prachtige nummers 'I believe in a revolution, I believe it is a hell' betekend voor mij dat door heftige gebeurtenissen er meer bewustzijn gecreëerd zal worden over wat er echt belangrijk is in het leven, er meer een eenheid zal vormen en meer geleefd zal worden vanuit het gevoel/hart. Er gebeuren dagelijkse vele ernstige dingen in de wereld, in verschillend landen, in onnodige oorlogen, vele mensen die komen te overlijden, gewond raken of hun vrijheid verliezen. De wereld wordt naar de klote geholpen door de mens zelf en dit is dus puur en alleen ook terug te draaien door de mens zelf. Wat hiervoor van belang is is dat mensen terug gaan naar hun hart, waar liefde heerst, het samenbrengen van een eenheid en niet in egoïsme leven, niet meteen rationeel handelen vanuit hun emotionele gevoelens als boosheid, verdriet of om macht, geld en egoïsme. Woorden die ik eigenlijk helemaal niet wil gebruiken hier op mijn blog, maar woorden die wel naar mijn mening veel te veel omgezet worden in daden in deze wereld. Hoezo is er oorlog? Waarom zou er oorlog moeten heersen? Hoe zou een oorlog voor vrede, tevredenheid van beide partijen en tot geluk moeten leiden? De ene bevolking is het niet eens met het geloof van de ander..? Anderen willen een stuk land veroveren of juist beschermen..? Wat is er in vredesnaam aan de hand in deze wereld? Waarom moet alles om geld, macht en hebzucht draaien? Hoe kortzichtig zijn mensen eigenlijk? Hoezo roepen er nu ook mensen dat we aan moeten gaan vallen? Want de vraag is wat bereik je ermee? Nog meer oorlog? Wat is het doel? En bereik je dat wel met oorlog voeren? Waar is het respect voor de onschuldige medemens? Waar is het gezonde verstand gebleven? Waar is de liefde? Waarom kijkt niet iedereen eerst eens even goed naar zichzelf, voordat de ander wordt veroordeeld en/of beschuldigd?

‘Take a long hard look at you
It starts there, we all got a lot to say about everybody else it’s our own transgression that always tends to melt into
who’s fault who’s blame who’s wrong, but each and everyone of us is doing something
its too hard, too fast, too long and there’s none but ourselves to make this thing last.. there’s none but ourselves to make this thing last..
Stand up look around and
scale that down too’

Rising Appalachia ~ Scale Down

Voor zover mijn hart reiken kan willen mensen/zielen toch leven in vrede, vrijheid en liefde..? We zijn geboren vanuit en voor liefde. Zolang je jezelf eerst voed met alle liefde die je in je hebt kun je dit in volle overgave met de ander delen om het vanuit daar weer verder uit te stralen naar de mensen om je heen. Het zou niet uit hoeven maken als je die liefde soms even voor jezelf houd, om wat voor reden dan ook, omdat je het dan onbewust toch alsnog uitstraalt naar de buitenwereld. Hou van jezelf en geef jouw lichaam en ziel liefde, straal liefde, het is jouw bijdrage aan een betere wereld en een betere wereld begint bij jezelf. Hou van de medemens, respecteer elkaar zoals we zijn, geef elkaar ruimte als dat nodig is en vooral veel liefde. De allesomvattende liefde, liefde is de hoogste frequentie die bestaat, liefde is helend, liefde is een brug tussen ons en alles om ons heen, liefde is nodig om te vergeven en vrede te sluiten, liefde is wat deze wereld meer nodig heeft.. ❤

I believe in love
I believe in a revolution
I believe in the good things coming

Namasté, Andrea

wreld8

Verademing door Ekotown

22 Jun

Zuurstof is alles. Zuurstof is het allesomvattende. Zuurstof is levensenergie oftewel ‘Chi’ in de Chinese geneeskunde of ‘Prana’ in de yogawereld. Levensenergie voor ons lichaam, voor onze organen, voor ons weefsel en voor elke cel. Het lichaam, bestaande uit miljarden cellen, heeft zuurstof nodig om te kunnen functioneren, de cellen om hun werk goed te verrichten en om het lichaam energie te geven. Maar om die zuurstof daar te krijgen zijn we afhankelijk van onze ademhaling, onze longen, huid en hart die ons daarbij helpen, maar natuurlijk zeker niet te vergeten de natuur. We hebben de natuur nodig, we zijn samen één, een aan één schakeling van de cyclus der levens, de bomen die ons voorzien van het hoognodig zuurstof dat wij verbruiken en scheiden Co2 weer uit , de bomen zullen het Co2 verbruiken en scheiden het zuurstof weer uit. En daarom lieve mensen wees zuinig op moeder Aarde en draag je steentje bij! Het gaat hier tenslotte ook om jouw eigen leven en gezondheid, zoals mijn grote held Xavier Rudd zo mooi zingt:

‘Don’t forget about the Earth
place your hand on a tree
Who’s helping your breathe
Give thanks to the sun
when you open your lungs
Throw your buts in the bin
help the old turtles swim’

Gisteren was ik op Ekotown, het gezondste dorp van Nederland zoals ze het ook wel noemde, een klein festivalletje in Amstelveen, midden in het prachtige Amsterdamse bos, op een open terrein, omringt daar zeer mooie hoge bomen. Een festival waarvan toen ik aankwam dacht het niet te trekken door het gedreun van muziek, tijdens de wandeling er naar toe al door mijn linker been zakte en Rieuw me grotendeels gedragen had op zijn rug, maar zo eigenwijs als ik ben en na lang aarzelen voor de ingang zijn we het toch gaan proberen. Goed door ademend en mezelf aardend probeerde ik mijn lichaam te laten wennen aan de vele prikkels. Het gedreun van harde muziek was toen gelukkig alweer gestopt, want het bleek zover ik begreep bij de trainingen van de bootcamp club te horen. Met een biologisch groene thee zijn we gaan zitten om de boel een beetje te overzien en speelde er een zeer relaxt bandje, waarvan ik echt kon genieten. Na zoveel jaar stond, ofja zat eigenlijk, ik weer op een festivalletje, ok geen ga-geheel-uit-mijn-plaat-festival waar ik voorheen graag de benen onder mijn lijf uit danste, maar het was toch een festivalletje en wat voor een! Het was niet echt groot, maar daardoor juist wel erg fijn en gemoedelijk met een leuke sfeer, vrolijke mensen, relaxte muziek, biologische gezond eten, inspirerende sprekers, veel lekkers om te proeven, yoga lessen waar ik helaas dus niet aan mee kon doen en dit alles in een prachtige omgeving tussen de bomen waar ik normaal gesproken ook nauwelijks kom vanwege de teken. Een plek waar allemaal losse stukjes van mezelf samen kwamen, zowel op gebied van voeding, gezondheid en spiritualiteit, wat er voor zorgde dat ik me daar erg fijn voelde en geheel mezelf kon zijn.

Na een ronde over het terrein te hebben gedaan en heerlijk relaxt op een grote zitzak te hebben gelegen, uitkijkend over alle mensen die meededen aan de yogales van Johan Noorloos, waar zo’n ontzettende fijne energie hing dat ik er eigenlijk niet weg wilde, het voelde echt als mijn plekje hier hoor ik thuis, als afsluiter met de perfecte woorden van Johan ‘Adeeemm in! Zonder door te ademen is het geen yoga, dan zijn het slechts oefeningen’ liep ik met een big smile weg om wat te gaan eten en daarna door te gaan naar de lezing van Wim Hof waar we enorm naar uitkeken. Wim Hof oftewel ‘The Iceman’ die zichzelf vrijwillig voor lange tijd laat begraven in een kubus vol ijsblokjes, zonder een kick lijken te geven in ijswater zwemt en in alleen een korte broek gaat hardlopen in de besneeuwde bergen. Je zou bijna zeggen wat een gek zeg, wat een natuurwonder, maar juist daarom waren Rieuw en ik zo ontzettend benieuwd naar zijn verhaal en hoe hij dat dan voor elkaar krijgt, daarnaast was ik ook zeer benieuwd wat de voordelen zijn voor je gezondheid en vooral voor het zenuwstelsel en immuunsysteem! Zijn geheim, of ja het is geen geheim maar dat klinkt wel spannend, kwam al snel aan het licht visualisatie, maar vooral adem, adem diep in, adem door, steeds dieper in, laat de zuurstof naar binnen stromen, laat het steeds dieper en dieper komen tot in de cellen! Het was een zeer inspirerend verhaal en goede tips waar ik zeker thuis mee aan de slag zal gaan, zoals rustig aan beginnen met koud afdouchen wat ik nooit doe. Tijdens zijn ademhalingsoefeningen werd ik wat duizelig, maar ook al ervaarde meer mensen dit luisterde ik toch liever naar mijn eigen lichaam en stopte dan even. Dat was ook sowieso iets wat hij meegaf ‘Je lichaam bevat haar eigen dokter en luister daar naar’ wat ik een zeer mooie uitspraak vind en dat zelf ook zo ervaar. Wat een fantastische man is die Wim Hof, met zijn grappen tussendoor en geschop tegen het reguliere, ik hou der van, terug naar de natuur, terug naar balans, terug naar meer alkalisch, terug naar de bron!

Zeer dankbaar ben ik voor deze ervaring, dat ik hierbij aanwezig mocht zijn en dat dit me weer iets dichter bij mezelf heeft gebracht, weer wat meer bewustzijn heeft gegeven en dat ik weer het juiste pad, mijn pad, bewandel is een verademing ❤

Namasté, Andrea

ekoweee

ekojaaa

Ekokalf

Ekoza

%d bloggers liken dit: