Roadtrip to myself

17 jun

Laatste maanden zijn de wegen nogal hobbelig geweest en vaak stond ik op een kruispunt niet wetend welke weg in te moeten slaan. Mijn kompas was de weg even kwijt en dan maar op de gok gaan rijden naar links of naar rechts niet wetend waar het me brengen zal. Soms was de keuze niet de juiste, of tja wanneer is iets nou eigenlijk juist of juist niet..? Soms bracht het me dieper in een dal waar ik eigenlijk liever niet wilde zijn, maar die andere keer bracht het me juist weer hoger die ene berg op, genietend van de zon die daar zo stralend op het landschap scheen, de wind die mijn haren liet dansen en waar het uitzicht adembenemend mooi verdween in het oneindige.

Als je niet weet waar je bestemming is maakt het toch ook niet uit welke weg je in zou slaan? Als je je innerlijk kompas laat wijzen kom je toch vanzelf op de plek waar je op dat moment zou moeten zijn? Is de bestemming wel het belangrijkste deel? Of zou je juist zoveel mogelijk moeten genieten en leren van de reis zelf..? En wat als juist die hobbelig reis jouw bestemming is..? Als je daar dan niet ongelooflijk veel van zou genieten dan wacht je op iets wat nooit komen zal? En wie hou je dan eigenlijk voor de gek?

Mijn leven is een roadtrip, maar soms een rollercoaster met vele loopings en soms een bootje op een rustig kabbelend beekje. Voornamelijk een mentale roadtrip, aangezien de wegen me niet vaak veel verder brengen dan mijn eigen huiskamer, keuken en balkon. En via de verharde wegen, op fijne dagen ook wel op kleine buitenshuize touren, veilig dichtbij mijn comfortzone, maar dat is eigenlijk helemaal niet wie ik echt ben. Tenminste hoe ik ooit was in een ver verleden, hoe ik toen mijn reis en bestemming voor me zag, niet dat ik er direct naar handelde, nog zo jong en onervaren zoals ik in het leven stond. Ik hield van avontuur, op wat voor manier dan ook, en het onbekende trok me erg aan, ook al was ik niet vaak op vakantie geweest. Australië was mijn droom en is dat eigenlijk nog steeds, maar door de brute wijze waarmee ik uit dat leven gerukt werd ging die reis niet door. Ik werd op een andere reis gezet, in een trein, een rollercoaster, een roadtrip, hoe je het noemen wilt, een innerlijke reis. Een reis die zo ongelooflijk veel van me vergde, een reis van zeer diepe dalen, een reis beklimmend van de hoogste bergen, een reis van veel eenzaamheid en verdriet, een reis die om een onuitputtelijke doorzettingsvermogen vroeg, maar ook een reis die me uiteindelijk juist door die onvoorspelbaar hobbelige wegen heel veel gebracht heeft. Het bracht me bij mezelf, mijn binnenste, mijn ziel en mijn hart, waar ik de liefde en kracht vond om door te gaan, door te gaan over die hobbelige weg naar een betere gezondheid, door te gaan om ooit die reis, mijn droom, te gaan beleven en te maken.

Wat zou er gebeuren als ik nu eens echt op reis zou gaan? Op avontuur naar het onbekende, op reis via nieuwe wegen, hobbelige en zanderige wegen, op een roadtrip de wijde wereld in, wat zal dat me dan nog meer brengen van binnen..? Een ultiem gevoel van gelukzaligheid en vrijheid? Iets in mij verlangt daar steeds meer naar alleen mijn gezondheid houd me hierin toch tegen, maar aan de andere kant waarom zou ik mezelf tegenhouden als mijn hart dit zo graag wil? En fuck it als het niet goed gaat kan ik toch gewoon weer naar huis?

Afgelopen dagen bracht yoga me weer meer terug bij mezelf, maar deze middag dat ik met een kleedje op de bank zit is er een nieuwe reis geboren, een reis zonder bestemming, een reis waarvan ik niet weet wat die mij zal gaan brengen, een reis zonder datum, tijd of verwachting, een korte of een lange reis, een reis die mijn hart en ziel zo graag willen maken. Een reis naar mijzelf, een reis voor mijzelf, een reis met mijzelf! Mijzelf, mijn gevoel, mijn kompas die even de weg kwijt was.

Namasté, Andrea

roadtrip1

Pure loslating

29 mei

Op het moment van naar bed willen gaan word ik overspoeld door een drang naar willen schrijven. Een drang naar willen schrijven die mij al maanden niet meer had overvallen. Een drang naar willen schrijven die ik zo fijn vind om zo mijn gevoelens en emoties samen te bundelen in één blog. Een drang naar willen schrijven die gelukkig weer omhoog is komen borrelen puur door los te laten. Puur door los te laten van het moeten, puur door los te laten van het oude, puur door los te laten van emoties die ik voelde, puur door los te laten van een verwachtingspatroon, puur door los te laten van alles wat er momenteel niet hoeft te zijn, puur door er te zijn in het hier en nu realiseerde ik me dat ik mezelf weer een beetje bevrijd heb. Ik weet niet voor hoelang of precies waarvan, maar het voelt zeer fijn en wil dit moment zo lang mogelijk koesteren, zonder verwachtingen. Ik zit met een glimlach op mijn gezicht op de bank, terwijl ik me lichamelijk helemaal niet zo super voel zoals ik eigenlijk zou willen. Puur door los te laten van wat ik zou willen mag ik er nu zijn, zijn wie ik op dit moment ben, voelen wat ik op dit moment voel en ervaren wat er in en om mij heen gebeurt.

Afgelopen weken/maanden heb ik ervaren als een chaotische Lyme rollercoaster die maar door en door ging, of ik dat nou wilde of niet, geen tijd om te voelen en geen tijd om los te laten. De tijd was er misschien wel tussen neus en lippen door, maar misschien dat ik mezelf die tijd op dat moment niet gunde. Of misschien leek die tijd me te kostbaar om het daar voor te gebruiken, of beter gezegd ik wilde misschien helemaal niet voelen wat ik voelde, want dan moest ik er ook naar gaan handelen en daar had ik geen tijd voor of wilde ik geen tijd voor vrij maken. Een tijd die niet perse lang of uitgebreid hoeft te zijn en daarin een tijd die juist heel erg belangrijk voor me is, een tijd voor mij en mijn gevoel, dat zegt voor mij alles, het is voor mij alles!

Afgelopen periode van het niet willen voelen en dus ook niet loslaten, de periode waarin ik constant met de ziekte van Lyme, mijn verleden hierin en het Lyme protest bezig was, heeft mij alles behalve gelukkig gemaakt en dit realiseerde ik me afgelopen dagen maar al te goed. Het heeft me zeker te weten veel bijzondere momenten terug gegeven, er fijne nieuwe mensen door leren kennen en een zeer trots, voldaan en dankbaar gevoel, maar mijn levensgeluk, die pure glimlach om niks en dat liefdevolle gelukzalige gevoel waren een beetje weggevaagd en ik vroeg me regelmatig al af waar ze gebleven waren. Ik was even weggedreven van mezelf door alle hectiek om me heen, liet me teveel meeslepen door de chaotische maatschappij, waardoor ik eigenlijk alleen maar verder wegzakte in plaats van me er beter door te gaan voelen. Waarom zou je je vast houden aan situaties, emoties en gevoelens die je eigenlijk helemaal niet gelukkig maken..? Dat is een vraag die veel mensen zichzelf eens zouden kunnen stellen. En zo besloot ik gisteren om mezelf weer eens goed te aarden, alle ellende, emoties en negatieve energieën van me af te gooien en weer voor de volle 100 % voor mijn eigen gevoel te gaan. Een gevoel die uiteindelijk meestal of altijd klopt, die mij de weg wijst in mijn leven. Mijn gevoel die me zo heilig is en als gevoelsmens zo belangrijk is, mijn graadmeter, mijn kompas, mijn licht in de duisternis, mijn ziel, mijn binnenste ik die spreekt. Ik luisterde even niet meer, omdat ik verblind werd door het strijden en het naar buiten willen brengen over wat voor een hell de ziekte van Lyme kan zijn.

Daarom is het nu weer ik-time en ben ik zeer dankbaar voor de wake up call van de afgelopen dagen, waarin ik mezelf weer terug gevonden heb, op een plek waar mijn heftige verleden ligt realiseerde ik me weer dat ik in het nu moet zijn. Het is hier en nu te doen, niet de dag van gister of wat morgen de dag zal brengen, en daarom zit ik hier, nu op dit moment, met een glimlach op de bank mijn gevoel op papier te zetten, omdat dit nu is wat ik wilde en wat mij gelukkig maakt. En zo sluit ik mijn weer eerste fijne blog af met hele mooie woorden van Rachel Brathen die ik net deze avond voorbij mocht zien komen:

Let it go.

Let it all go.

Whatever you are holding on to… If it’s holding you back — let it go. If it’s no longer serving you – let it go. If it doesn’t make you happy – let. it. go.

Life is meant to be lived light, with light, from light, through light. Don’t let your past weigh you down.

Let go and be free.

Welterusten wereld! Dankjewel ❤

Namasté, Andrea

gratefulll

Mei Lyme Awareness maand

4 mei

Eindelijk is de maand Mei daar, de maand waar ik zo lang op hebben zitten wachten! Niet alleen om de zon die de tempraturen weer laat stijgen, de vogeltjes die weer volop fluiten, de bomen en struiken die weer groen kleuren, de bloemetjes die weer hun prachtige knopjes openen, de mensen die weer meer naar buiten zullen treden en de ow zo fijne tijd om weer los te komen uit die winterse cocon, niet dat we nou zo’n strenge winter hebben gehad. De maand voordat de zomer aanbreekt, de periode waarin ik me meestal op mijn best voel, maar ik merk dat dat deze periode helemaal niet het geval is helaas. Het is voor mij een periode van vallen en weer opstaan, doorgaan, ook al weet ik soms even niet meer hoe, waarmee, waarom en waarheen. Het is een periode dat de Borrelia bacterie op zijn actiefst is, in zijn delingsproces, en dat gaf ik dan de schuld dat t minder goed gaat, maar aan de andere kant merk ik zeer sterk dat dit al speelt vanaf februari en niet bepaald minder wordt met de laatste weken weer meer of zelfs nieuwe klachten. Een ziekte waar geen goede test voor is of de Borrelia nou actief is of niet, geen juiste behandelingen, geen zorg die je krijgt als het minder goed met je gaat, geen idee hebbend welke kant je nu weer op moet wordt je op jezelf aan gewezen. Onder andere ook een van de redenen waarom het afgelopen tijd hier op VeganBlissLove heel wat rustiger is geweest dan jullie misschien van mij gewend zijn en zo heb ik dus mijn aandacht en energie gestoken in de ziekte van Lyme, Awareness, niet alleen hier op mijn blog maar vooral op Facebook, de week van de teek dat erg veel stof heeft op doen waaien, de persoonlijke verhalen die naar buiten traden en zo ook de mijne, maar ondertussen zijn we ook nog ontzettend druk bezig met het Lyme protest dat er aan zitten te komen op zaterdag 17 mei a.s. op de markt in Eindhoven.

De maand mei is namelijk Lyme Awareness maand en dat wil ik eigenlijk niet onopgemerkt voorbij laten gaan! De ziekte van Lyme heeft ontzettend veel van mij afgenomen en zo dus deze periode weer, want ik breng grotendeels weer mijn tijd thuis door. Niet omdat ik dat zo graag wil, graag op de bank zit, of graag alleen thuis ben, ik ben nooit een huismus geweest, echt nooit, was altijd op pad en op avontuur uit, als je mij zocht was ik in de stad te vinden, niet in het dorpje waar ik vandaan kwam. In dat dorpje was niks te beleven, maar toen ik ziek werd was ik dankbaar dat ik in dat dorpje woonde, een zo goed als prikkelvrij dorpje, zonder drukte, zonder veel auto’s, mensen of herrie. Zelf de mildste prikkels waren al veel te veel en lieten mijn hersenen en lichaam geheel over de toeren gaan. Het is niet uit te leggen wat het met mijn lichaam deed en nu nog doet, maar dit gaat door merg en been. De vele prikkels, vooral van geluid en muziek, waar ik vroeger zo van hield werd opeens mijn grootste vijand en maken mijn leven tot op de dag van vandaag in sommige gevallen nog steeds ondraaglijk. Zo heb de laatste tijd weer veel meer last van deze prikkels naast de erge vermoeidheid en andere klachten, ze zorgen er voor dat ik thuis moet blijven, gevangen in mijn eigen huis, omdat de maatschappij uit zo ontzettend veel prikkels bestaat en ik op dit soort momenten door mijn benen zak zodra ik daarmee in aanmerking kom. Niet in staat om zelfstandig te lopen, omdat mijn benen mijn lichaam dan niet kunnen dragen net of het ze allemaal even teveel wordt. De artsen snappen hier niks van en linken het niet eens aan de ziekte van Lyme, daar wordt regulier niet over gesproken, net of het niet mag bestaan, en nu maar weer afwachten of er ook maar iets uit bloedonderzoek komt.

Voor nu weer even genoeg over mij, want ik ben maar één voorbeeldje van miljoenen mensen over de gehele wereld die dagelijks te kampen hebben met de slopende symptomen van de ziekte van Lyme, maar dus ook de vreselijk onbegrip, de slechte kennis van artsen en de uitzichtloze situaties. Een reden waarom we wereldwijd de armen in elkaar gestoken hebben en door middel van deze 2e Lyme protest dag meer bekendheid willen geven aan de ziekte van Lyme.

WIJ VRAGEN OM BEGRIP, (H)ERKENNING, BETERE VOORLICHTING, BETERE TESTEN, BETER (WETENSCHAPPELIJK) ONDERZOEK EN JUISTE ZORG EN BEGELEIDING VOOR DE (CHRONISCHE) ZIEKTE VAN LYME EN CO-INFECTIES!!

Door middel van dit Lyme Protest willen wij dat Nederland stil staat bij het feit dat (chronische) Lymepatiënten in ons land niet gehoord worden, geen juiste zorg krijgen en in veel gevallen aan hun lot worden overgelaten; met alle ernstige gevolgen van dien! Op deze dag, die georganiseerd wordt door stichting Hope For Lyme, zullen er hopelijk vele Lymepatiënten (die het lichamelijk enigszins “kunnen”) en hun naasten naar Eindhoven komen om massaal hun stem te laten horen!

Laat de media ook hun stem horen voor de chronische Lymepatiënten in Nederland…?

Laat u ook uw stem horen..? Of staat u ons bij d.m.v. een, kleine of grote, bijdrage..?

T.n.v.: Stichting HOPE FOR LYME
Rabobank nr.: 1791.79.608
Rabobank IBAN nr.: NL06 RABO 0179 1796 08
Rabobank BIC nr.: RABONL2U
O.v.v.: Donatie Nederlands Lyme Protest

Bedankt namens mij, stichting Hope For Lyme, alle chronisch lymepatiënten en hun naasten ❤

www.lymeprotestnederland.nl
https://www.facebook.com/WereldwijdLymeProtestNederland

VBL lymeawareness

This is my story.

16 apr

Zondag wilde ik onderstaand stuk plaatsen, maar wist niet zeker of ik er goed aan deed mijn verhaal te delen. Mijn persoonlijke (ingekorte) verhaal heb ik nooit echt verteld op mijn blog of Facebook, ook al besteed ik wel vaak aandacht aan Lyme. Omdat de ‘week van de teek’ voor veel opschudding heeft gezorgd besloot ik deze morgen, waarna ik nogal raar aangekeken werd, terwijl ik aan de arm van mijn vriend hangend constant door mijn benen zakte door de overprikkeling die mijn hersenen niet konden verwerken, dat ik mijn verhaal achter mijn nietszeggend uiterlijk toch wil delen met de buitenwereld. Om te laten zien dat de informatie die vaak verstrekt wordt over de 24uur regeling dat een teek in de huid moet hebben gezeten of de rode kring niet klopt. Ik had nooit verwacht zo ziek te worden en er voor de rest van mijn leven door zeer beperkt te zullen zijn. Zo vecht ik samen met al mijn Lyme lotgenoten voor een diagnose, een behandeling, een bestaanbaar leven en voor meer bekendheid dus ook al mocht je mijn lange verhaal hieronder niet willen lezen geef dan op zijn minst een like of deel dit bericht om ons bij te staan! Een half miljoen Nederlandse lymepatiënten zullen je dankbaar zijn ❤

De laatste dag van ‘de week van de teek’ 13-04-2014

Op 8 jarige leeftijd werd ik gebeten door twee teken die er hooguit een half uurtje in hebben gezeten, deze zijn er netjes uitgehaald met een tekentang zonder alcohol, nooit geen rode kring gehad, nooit geen koortsaanvallen of griepachtige verschijnselen. De dokter werd op de hoogte gebracht, maar niks aan de hand zou je dus denken! Met de jaren kreeg ik steeds meer klachten als hoofdpijnen, buikpijnen, gewrichtspijnen, vermoeidheid, concentratiestoornis, niet begrijpend kunnen lezen, maar volgens de arts normaal voor een kind in de puberteit. Dit verergerde en verergerde tot momenten dat ik opstond en naar bed ging met zware barstende hoofdpijnen, nek/schouder/rug/gewrichtspijnen, zakte snel door enkels/knieën/heupen, kon het niveau op school niet bijhouden, zware concentratiestoornis, liet mij een opdracht 15 x lezen en begreep het nog steeds niet, viel flauw om niks, liep dag in dag uit op het achterste van mijn tong, maar ik zou wel spanning hebben (op 17 jarige leeftijd!) volgens de arts. Je verwacht dat een arts verstand heeft van zaken en je probeert door te gaan met je leven, ook al was dit soms haast onmogelijk door de dagelijkse zware vermoeidheid, pijnen en vele klachten. Maar ik wilde niet zeuren, vermande en verdoofde mezelf om een poging tot een zo normaal mogelijk leven te kunnen leiden.

Op 20 jarige leeftijd stortte ik volledig in en was in een aantal weken tijd niet meer in staat om te lopen, alles was zo dusdanig verkrampt en pijnscheuten waar je U tegen zei, ik was veel pijn gewend, maar dit was onmenselijk! Ik kwam doodziek op bed te liggen met zware overgevoeligheid voor licht/geluid/beweging/kortom alle prikkels, mijn gehoor was 3 x zo hard als normaal, viel 12 kilo af in een mum van tijd, tot een gewicht van 42 kilo, terwijl ik om de twee uur at anders viel ik flauw, alles om mij heen stond schots en scheef, gordijnen/muren/behang dat danste kortom ik was aan het hallucineren, zo duizelig dat de kamer om me heen draaide en niet anders kon dan liggen, kotsmisselijk, hartritmestoornis, overslaand hart, uit het niets op hol slaand hart, schokken, trillen, shaken, niet in staat normaal te kunnen communiceren, niet in staat mensen te kunnen begrijpen wat ze tegen me zeiden, disconnectie in de hersenen, verdoofde handen/voeten of heel mijn arm/benen, volledig van de wereld in een lichaam dat niet meer van mij leek moest ik overleven in een maatschappij, in een land waar de zorg zo goed leek, maar waar artsen mij niet serieus namen en durfde te zeggen dat dit alles tussen mijn oren zat, dat ik fybromyalgie zou hebben en er maar mee moest leren leven en dat ik overspannen zou zijn en maar aan de antidepressiva moest.

Vijf maanden heb ik doodziek zo met oordopjes volledig van de wereld en afhankelijk van de zorg van andere (mijn familie) in een donkere kamer gelegen, voordat Lyme überhaupt benoemd werd en nog wel door een orthomoleculaire arts (alternatief). 12 jaar TE laat komt er uit dat ik chronisch lymepatiënt ben.. Met teken die een half uur (!!) in mijn huid zaten, zonder rode kring, zonder ziekachtige verschijnselen. Mijn eerste Elisa test was positief! Eindelijk duidelijkheid zou je denken, maar niets was minder waar. Mijn arts vond het niet positief genoeg en naast de strijd voor mijn leven kwam daar de strijd naar de diagnose en behandeling die maar niet kwam. Mijn volgende test bij de neuroloog was negatief dus werd weer weg gestuurd met het zit toch tussen je oren! Bij de internist negatief en ga maar weer naar huis. Na lange tijd kreeg mijn moeder het voor elkaar dat ik naar het Lyme expertise centrum in Nijmegen mocht: testen negatief, maar gezien mijn klachten en de onbetrouwbaarheid van deze testen was Lyme zeker niet uitgesloten volgens deze arts. Geen behandeling, ze durfde het niet aan mij te behandelen zo verzwakt dat ik was met mijn 42 kilo. Daar lag je dan doodziek, in een donkere kamer, onzichtbaar, ver weg van de buitenwereld, letterlijk geheel van de wereld met een lichaam dat op was en wachtte tot het verlost werd, maar niemand, geen enkele arts, neuroloog, internist of reguliere dokter die me kon of wou helpen. Aan mijn lot over gelaten.

Op dat moment dat ik het leven niet meer zag zitten was er één man, de orthomoleculair arts, die mij serieus nam en me aan verschillende protocollen zetten vanuit Amerika gecommuniceerd met een Lyme-arts vanuit daar. Een ontzettend zware behandeling die in geen woorden te omschrijven valt, maar hij heeft mijn leven gered. Na nog vele jaren van verschillende protocollen, kuren, therapeuten en behandelingen mag ik zeggen dat het nu aardig met me gaat, geen normaal leven, dat zit er niet meer in, veel normale dingen kan ik niet, mijn hersenen en zenuwstelsel kunnen veel prikkels uit deze maatschappij niet verdragen en verwerken, maar ik ben dankbaar dat ik hier nog mag zijn!

Hierdoor hoef ik niet zielig gevonden te worden, ik hoef geen aandacht voor mijzelf, maar ik wil in laten zien dat de ziekte van Lyme zoveel erger en zoveel groter is dan veel mensen weten en denken! Ik heb zelf mee gemaakt hoe het is om 24/7 geïnvalideerd op bed te moeten liggen, niks meer te kunnen verdragen, niet meer op je benen te kunnen staan, dat amper iemand je gelooft, de regulier zorg je als een baksteen laat vallen, iedere nacht bang te zijn dat er geen volgende dag meer komt en dit eigenlijk niet zo erg vind omdat je het leven zo niet meer ziet zitten. Zo liggen er miljoenen mensen thuis over de hele wereld die niet gehoord en geholpen worden, mensen die niet hebben gevraagd om ziek te zijn, mensen die ook gewoon gevoel hebben, mensen die hopeloos zijn, mensen die alles kwijt zijn geraakt, mensen die geen geld hebben voor behandeling, er alles aan zouden willen doen om beter te worden en geen uitweg meer zien!

Ik zet me dus niet in voor mezelf, maar voor alle lymepatiënten die er nog wel zo bij liggen, die niet in staat zijn om voor zichzelf te spreken, die niet in staat zijn om de buitenwereld te laten zien wat er werkelijk achter de voordeur gebeurt, die niet in staat zijn om zelf op te staan, omdat ze vechten voor hun leven tegen een ziekte die geen genade kent!

Door middel van een Lyme Protest, dat plaats zal vinden op zaterdag 17 mei 2014, van 14.00 tot 18.00 uur, op de Markt in Eindhoven, gesponsord door Stichting Hope For Lyme willen wij dat Nederland stil zal staan bij het feit dat (chronische) Lymepatiënten in ons land niet gehoord worden, geen juiste zorg krijgen en in veel gevallen aan hun lot worden overgelaten; met alle gevolgen van dien!
http://www.lymeprotestnederland.nl/
https://www.facebook.com/WereldwijdLymeProtestNederland?fref=ts

MeLY

Week van de teek

7 apr

Zoals de ‘week van de teek’ vorig jaar bijna ongemerkt voorbij ging, zo duidelijk aanwezig is het deze keer met zaterdag een onwijs heftig, maar zeer goed stuk in de telegraaf dat de aftrap gaf! ‘Zorgen over zelfdoding lymepatiënt’ stond er groot op de voorpagina afgedrukt met een zeer aangrijpende tekst over onder andere Barbara Pronk die onlangs zelfmoord pleegde, omdat ze haar uitzichtloze strijd niet meer aan kon en een noodkreet uitsloeg via mail naar verschillen Lyme stichtingen/verenigingen, politici, medici en media waarin ze haar dood al aankondigde en haar laatste wens uitsprak. Dringend meer bekendheid en aandacht voor de slopende ziekte van Lyme! Met haar woorden „Lyme is geen ’normale ziekte’, maar is een tegenstander van ongekend formaat: een strijd tegen bacteriën en hun giftige afvalstoffen die je lichaam teisteren in elk orgaan, elk stukje weefsel en iedere cel, en die je lichamelijk en geestelijk overnemen en je geheel kapotmaken van binnen.”

Haar mail brak mijn hart en het kwam nog harder aan toen ik zag met welke zinnen ze eindigde. Zinnen waar mijn boosheid, verdriet en strijdlust in zat, zinnen uit mijn blog voor Jeroen Link, zinnen die me opeens nog dieper raakte dan ze al deden toen ik ze schreef en toen terug las met veel tranen in mijn ogen:

‘Een strijd voor een diagnose… Een strijd voor (h)erkenning die maar niet komt… Een strijd voor een goede behandeling… Een strijd voor dringend noodzakelijk onderzoek… Een strijd waarin je zonder geld geen behandeling krijgt… Een jarenlange keiharde strijd… Een eenzame strijd… Een uitzichtloze strijd… Een slopende strijd genaamd ‘Ziekte van Lyme (en ME/CVS)’

Dit had niet mogen gebeuren! Barbara Pronk is al de 5 chronisch lymepatiënt die in een half jaar tijd een einde heeft gemaakt aan haar leven, waarschijnlijk ook in de hoop dat ze de wereld wakker kon schudden om in te laten zien hoe ernstig Lyme kan zijn, hoe het je leven tot een regelrechte hel kan maken en dat het zo niet langer meer kan! Ongelooflijk dapper en moedig van haar.
Barbara is 39 jaar geworden…
Ik wens de familie en nabestaande erg veel sterkte toe met dit grote verlies! ❤

Daarna vlogen de berichten over teken en de ziekte van Lyme door de media en daar ben ik, hoe dubbel ook, wel echt blij mee. De kranten, radio en tv besteden er nu veel aandacht aan! De aandacht die het verdient, want het is zoveel groter dan veel mensen denken, zoveel makkelijker opgelopen dan veel mensen denken en zoveel invaliderender dan veel mensen. Ik zie dit als een waarschuwing naar de buitenwereld ‘Pas op! Die kleine beestjes zijn zoveel slopender dan je je kan bedenken!’ Het doet me goed te zien dat steeds meer lymepatiënten opstaan en zich hard willen maken om de buitenwereld te laten zien wat deze ziekte echt inhoud, om ze op de hoogte te stellen dat dit in elk deel van Nederland zo opgelopen kan worden, om ze te waarschuwen dat voorkomen echt beter is dan het niet meer kunnen genezen er van! De diagnoses komen vrijwel altijd te laat, dan zit de Borrelia bacterie al in ieder orgaan, ieder weefsel, iedere cel, ook al zou je het niet meteen opmerken.

De reden dat ik me zo hard maak, al langere tijd opgestaan ben en veel voor de Lyme gemeenschap doe is, omdat ik weet hoe diep de put is, weet hoe het is om 24/7 geïnvalideerd op bed te moeten liggen geheel van de wereld, niks meer kunnen verdragend, niet meer op je benen kunnen staan, weet hoe het is als amper iemand je gelooft, weet hoe het is als de regulier zorg je als een baksteen laat vallen, weet hoe het is als je iedere nacht bang bent dat er geen volgende dag meer komt en dit eigenlijk niet zo erg vind omdat je het leven zo niet meer ziet zitten. Ik zet me niet in voor mezelf, maar voor alle lymepatiënten die er nog wel zo bij liggen, die niet in staat zijn om voor zichzelf te spreken, die niet in staat zijn om de buitenwereld te laten zien wat er werkelijk achter de voordeur gebeurt, die niet in staat zijn om zelf op te staan, omdat ze vechten voor hun leven tegen een ziekte die geen genade kent!

Misschien heb ik geluk gehad, een engeltje op mijn schouder, of heel veel vechtlust, wilskracht en overlevingsdrang, ook al heb ik nog steeds geen ‘normaal leven’ en zal dit ook nooit meer krijgen, maar ik ben zeer dankbaar dat ik op kan staan!

Namasté, Andrea

Blog

Telegraaf ‘Vaak zelfdoding lymepatienten’
http://www.telegraaf.nl/gezondheid/22474097/___Vaak_zelfdoding_lymepatienten___.html?utm_source=facebook.com&utm_medium=referral&utm_campaign=facebook

NOS radio journaal: http://youtu.be/zqgUGHoslpk

RTL NIEUWS Teletekst (pagina 112), 5 april 2014 ‘Lyme drijft patiënten tot zelfmoord’

Brabants dagblad ‘Lymepatiënten zijn radeloos’
http://www.bd.nl/algemeen/binnenland/lymepati%C3%ABnten-zijn-radeloos-1.4301297

Volkskrant ‘Vijf mensen met de ziekte van Lyme pleegden afgelopen half jaar zelfmoord’
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2672/Wetenschap-Gezondheid/article/detail/3629340/2014/04/05/Vijf-mensen-met-ziekte-van-Lyme-pleegden-afgelopen-half-jaar-zelfmoord.dhtml

NOS ‘Met Lyme valt niet te leven’
http://nos.nl/artikel/632239-met-lyme-valt-niet-te-leven.html

POW Ned ‘Meer zelfmoord door Lyme’
http://www.powned.tv/nieuws/binnenland/2014/04/meer_zelfmoord_door_lyme.html

Rene Peters, Wethouder sociale zaken, jeugd, onderwijs en integratie Oss “Zelfdoding en Lyme”
http://renepetersoss.com/2014/04/06/zelfdoding-en-lyme/

RTL nieuws ‘Nog nooit zoveel teken geteld als vorig jaar’
http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/laatste-videos-nieuws/nog-nooit-zo-veel-teken-geteld-als-vorig-jaar

3FM ‘Ziekte van Lyme bestaat niet volgens dokter!’
http://www.3fm.nl/a/139361

‘Horrorteek des doods verovert Nederland’
http://mwnw.nl/blog/2014/04/06/teek-des-doods-verovert-nederland-41333

Gezondheid door sappen ®

27 mrt

Al heel wat jaren zat ik met een slowjuicer in mijn hoofd. Weet je wel zo’n apparaat waarmee je allerlei soorten groenten en fruit zo fijn geperst krijgt dat er een overheerlijk, rijk aan vitamientjes, mooi gekleurd sapje met een vloeiende straal zo je glas in stroomt. Het zou onwijs bevorderend zijn voor mijn gezondheid om iedere dag van die vitaminen en mineralen bommetjes te drinken! Vooral omdat mijn darmen nou niet bepaald in een goede staat van welzijn verkeren en de enzymen uit groenten, waarvan sommige kapot gaan door het koken ervan, een bevorderende werking op de stofwisseling heeft. Daarnaast worden deze sappen moeiteloos opgenomen en zo krijg ik toch de nodige stoffen binnen die mijn lichaam hard kan gebruiken. Voornamelijk voor het afvoeren van afval/gifstoffen van dat de Borrelia bacterie en de co-infecties continu uitscheiden. De voornaamste reden waarom een lymepatiënt dus eigenlijk ziek is is het gif, maar waar ze regulier, als ze het al serieus zouden nemen wat 9 van de 10 keer niet gebeurt, niks mee doen en de vergiftiging alleen maar erger maken door lymepatiënten vol te stoppen met antibiotica en niks doen om de lever bij te staan of om het gif uit te laten scheiden. Het neemt natuurlijk niet weg dat dit niet ‘de oplossing’ is om van Lyme af te komen, maar gezonde voeding/sappen met veel vitaminen, mineralen en enzymen zijn zeker van belang als goede ondersteuning ervan!

In tegen stelling tot een blender of sapcentrifuge is een slowjuicer net een tikkeltje beter, omdat dit apparaat op een andere manier te werk gaat; het past kneuzende, malende en persende handelingen toe in plaats van een sapcentrifuge die op zeer hoge snelheid met een scherpe rasp te werk gaat of een blender die alles kort hakt met een mes. Door het sap op langzame snelheid te persen en van het pulp te scheiden blijven de meeste sap, smaak, vitaminen, mineralen en enzymen behouden. Maar goed aan dit apparaat hangt dan ook wel een prijskaartje! En aangezien ik daar echt geen centen voor had was dit altijd een illusie geweest, maar de afgelopen jaren had ik toch wat kunnen sparen dus kocht ik na mijn verjaardag een slowjuicer. Ik had verder toch geen wensen en zo help ik mijn gezondheid ook een handje wat op zichzelf al een heel groot cadeau is!

Zo ben ik nu dus alweer bijna twee maanden aan het juicen en mag ik wel zeggen dat het me goed doet, boven verwachting zelfs, slechts door het nemen van één sapje per dag naast mijn gezonde voeding. Dan moet ik er wel bij zeggen dat dit altijd een sapje is gericht op het uitscheiden van afval/gifstoffen met andere woorden een green juice! Deze groene rakker bevat voornamelijk groene groentes en een kruid als bijvoorbeeld Peterselie, omdat dit veel chlorofyl bevat wat bevorderend werkt op het afvoeren van afvalstoffen, ook verhoogt het de productie van hemoglobine (rode bloedcellen), waardoor meer zuurstof door het lichaam getransporteerd kan worden. Dan is er ook aangetoond dat chlorofyl de groei en ontwikkeling van onvriendelijke bacteriën (in de darm) kan stoppen, dit geld dus niet voor Lyme en co zelf, en zware metalen zou kunnen binden. Zo heb je bijvoorbeeld de welbekende tarwegras juice, maar omdat ik ook te kampen heb met Hemochromatose mag ik geen grote getalen aan ijzer binnen krijgen dus ben zelf gaan experimenteren wat voor mij dan wel goed genoeg werkte om toch met een green juice een deel van mijn afvalstoffen extra te kunnen lozen. Dus hierbij deel ik mijn favoriete Green power juice:

Ingrediënten
2 appels
2 stengels bleekselderij
1/3 komkommer
flinke pluk verse peterselie

Recept
* was eerst alle ingrediënten goed af onder de kraan
* als alles biologisch is kun je het met schil en al in de slowjuicer doen
* als je niet biologische ingrediënten gebruikt kun je de appels (en komkommer al vind ik het wel zonde) beter schillen
* en klaar is de Green power juice!

Voor mening mens, vooral in deze maatschappij met veel stress, drukte, slechte voeding, alcohol, medicijnen etc, zou dit eigenlijk bevorderend kunnen werken en vage klachten soms zelfs weg kunnen nemen! Puur door het drinken van verse sappen, het omzetten van je levensstijl naar gezonde voeding om het lichaam te kunnen ontdoen van afvalstoffen en de tekorten weer aan te kunnen vullen. Hoe simpel kan het zijn?

Er zijn zoveel verschillende manieren om met een eenvoudige methode aan je gezondheid te werken alleen komt de discipline hier natuurlijk wel om de hoek kijken en is voor een goed resultaat volhouden zeker een must! Het is zo jammer dat zo weinig mensen, en voornamelijk in de reguliere zorg, hier totaal geen weet van hebben of tenminste niet adviseren, terwijl je zelf al zoveel kan doen, want de basis is toch echt wel de voeding die je tot je neemt. Ze zeggen tenslotte niet voor niks je bent wat je eet!

Daarom zeg ik altijd ‘Neem je gezondheid zelf in de hand, want een ander doet het niet voor je!’ Met andere woorden neem nooit klakkeloos iets van iemand aan, ook al is het je huisarts of iemand die er voor gestudeerd zou hebben. Blijf altijd bij je eigen gevoel, voelt het correct en goed voor jou? Ieder mens is anders en mensen kunnen ook fouten maken. Je hebt dit gevoel niet voor niks gekregen! Maar oordeel ook weer niet te snel over iets wat te simpel of onwerkelijk lijkt en vooral niet over iets dat je niet kent, want als je het niet probeert zal je ook nooit weten of het voor jou werkt! Kijk met een open vizier, soms kan een oplossing recht voor je neus liggen, terwijl je veelte ver aan het zoeken was. En zo ging er voor mij een wereld voor me open!

Namasté, Andrea

GREENPO

Maandelijks verschijnen mijn blogs op de website van Legally RAW: http://legallyraw.be/profile/andrea/

Recept: VeganBlissLove Balls

19 mrt

Deze middag kwam meneer Stolk thuis met de vraag of ik die lekkere balletjes kon maken en dat vond ik eigenlijk helemaal niet zo’n verkeerd idee! Omdat snacken in mijn ogen zeker moet kunnen, wat misschien al wel meer dan duidelijk is met de receptjes die ik deel, wil ik graag ook deze heerlijke gezonde bliss balls met jullie delen! Bliss balls oftewel gelukzaligheidsballen en ik zal je verklappen een gevoel van goddelijke gelukzaligheid geven ze zeker! Althans mij wel 😉 Nadat het eerste balletje mijn smaakpupillen had bereikt bevond ik me opeens in extase op een roze wolk ver van de bewoonde wereld, een goddelijke streling van jewelste, harpmuziek dat in mijn oren klonk, een spleet met wit stralend licht brak door de hemel, een engeltje dat over mijn tong… uhh .. nou ja met andere woorden ik was gewoon in één klap verkocht! Begreep meteen waarom ze zo razend populair zijn en nog een voordeel: je kunt er eindeloos mee variëren wat het gezonde balletje dus nooit doet vervelen. Ik mag dus wel zeggen dat dit mijn favoriete snack van het moment is, ik ze regelmatig maak en zo ook weer deze woensdagmiddag, want het breekt zo lekker de week!

Ze zijn echt ontzettend simpel te maken en zelf de niet zo keukenprins met twee linkerhanden kan hier lekkere balletjes uit draaien, van mijn part maak je er vierkante blokjes van of driehoekjes, het gaat uiteindelijk om de smaak waar niet mee valt te twisten dus geen excuus en gaan met die banaan. Ownee die gebruiken we vandaag niet! Wel dadels, mijn nieuwe favoriete ingrediënt.. YUM!

Namasté, Andrea

blissballs4

Wat heb je nodig?
Blender of keukenmachine
Kom (als je met de blender te werk gaat)
mesje
plank
vork

Ingrediënten (voor circa 12 balletjes)
7 grote dadels
100 gram walnoten
1 el amandelpasta
3 tl rauwe cacao
(kokosolie)

Topping
kokosschaafsel
chia zaadjes
rauwe cacao
vermalen walnoten

Recept
– Pak de walnoten en doe deze in de keukenmachine of blender, haksel ze fijn tot ze helemaal vermalen zijn.
– Keukenmachine: haal dan wat vermalen noten eruit (als je deze wilt gebruiken voor de topping? Dit hoeft niet!) voed dan de rest van de ingrediënten; dadels, amandelpasta en cacao* toe en vermaal dit tot een groot geheel.
– Blender: niet elke blender is in staat dadels kort te hakselen dus dan zou je ze eerst in kleine stukjes moeten snijden, de gesneden dadels in een kom doen, hierbij de vermalen walnoten (leg wat vermalen walnoten apart als je dit als topping wilt gebruiken) toevoegen en de overige ingrediënten; amandelpasta en cacao*. Meng en prak dit alles dan goed door elkaar met een vork tot er een groot geheel ontstaat.
– Van dit mengsel kun je kleine balletjes gaan draaien, vervolgens rol je de balletjes door de vermalen walnoten, kokossnippers, chia zaadjes en/of cacao**
– Leg de balletjes op een bordje, plaats ze voor 30 minuten in de koelkast en klaar zijn de VeganBlissLove Balls!!

Smullen maar ❤

* eventueel zou er bij de ingrediënten nog 40 gram gesmolten kokosolie toe gevoegd kunnen worden, zodat de balletjes net iets harder worden in de koelkast. Ik vind ze persoonlijk zonder kokosolie het lekkerste!
** andere variatie tips voor de topping zijn: sesamzaadjes, maanzaadjes, andere vermalen noten, zoals amandelen/hazelnoten/cashewnoten, cacaonibs, lijnzaad, fijn gehakte goji’s etc.. Of laat je eigen creativiteit er op los!

%d bloggers liken dit: