Tag Archives: Aarde

Onhelder water

3 aug

Vandaag alweer zaterdag, waarvan ik had verwacht dat het een slechte dag zou worden door de toch wel vele bezigheden van de afgelopen twee dagen inclusief een lichaam dat bedacht dat het een juist moment was om aan de maandelijkse periode te beginnen, tja waarom ook niet eigenlijk? Verassend aardig verloopt het tot nu toe moet ik zeggen! Gister had ik een klote dag, mede door die ene periode, een klote dag waar ik niet aan toe wilde geven en ontzettend eigenwijs toch naar het Engelenmeer ben gegaan. Zelfs in het meer geweest en als je mij een beetje kent denk je nu ‘WTF? Dreetje voel je je wel ok?’ Nee dat voelde ik me niet geheel, wat lichtelijk onhelder in mijn hoofd wat nadenken al lastiger maakte, en dit verklaard dan ook wel weer hoe vreselijk heet het moet zijn geweest dat ik met mijn doods-angst-uit-slaande-natuur-water-vrees toch het water betreed heb! Nadat ik bijna knocky ging van de hitte, terwijl ik mezelf om de ongeveer 30 seconde in spoot met water uit een kappersspuitbolletje, ja fucking relaxt 1 euro bij de blokker al was dat wel 2 jaar geleden, en de mensen om ons heen mij met rare, starende, gewoon jaloerse blikken aankeken. Of was dat misschien omdat ik zowat de enige op heel het veld topless aan het zonnen was? Tja Hallo mijn boobies willen ook zon zien! Whatever we zijn toch allemaal van water, vlees en bloed..?

Maargoed ook al had ik expres goed geluncht met een bord vol pasta, liters water bij me en ook nog verse lekkere aardbeitjes werd ik toch nogal draaierig en bedacht ik me opeens ‘Ok Andrea niet zeiken er zitten geen jaws haaien en ook geen meervallen met lange snorharen, tenminste dat denk ik, hoop ik en neem ik aan van niet…???, we moeten echt het water in!’ Eigenlijk was het water echt zalig op de ranzige bodemplanten, zand als koeienvlaai en de onhelderheid van het water na dan. Je moet nu ook niet denken dat ik daar met mijn prinsessenpootjes doorheen gelopen ben! Gewoon paardjerijdend op de rug van Rieuw trotseerde we het water, vooral niet in galop eerder stapvoets, stukje voor stukje, met iedere stap steeds verder het onheldere water in, steeds meer verkoelende kou tegen eerst mijn voeten en steeds verder omhoog tegen mijn benen, steeds verder mijn angst aangaand, steeds dieper en dieper… Daar stonden we dan tot onze borst in het water, achterover leunend met mijn lange haar in het water, het moment dat mijn onheldere hoofd samen kwam met het onheldere water en deinde op de kleine golfjes die het water rimpelde. Heerlijk om even niet mijn soms zo zware, bonkende hoofd zelf te hoeven dragen, maar zo gewichtloos in het koude water te hangen dat mijn hersenen wat tot rust leken te komen, zo fijn om even nergens over na te hoeven denken … Althans zolang Rieuw niet sprak over de beesten die in het meer zwommen ging het ok, maar natuurlijk begon hij daar wel over en na het voelen van een waterplant langs mijn been gaf ik zo’n harde gil en kroop ik zowat bijna op Rieuw zijn hoofd alsof we omsingeld werden door een school haaien! Die diepgewortelde angst voor natuur water is er niet 1,2,3 uit.. Iets dat ze mij zo vreselijk aangepraat hebben toen ik nog heel jong en beïnvloedbaar was met hun leuke verhaaltjes dat er meervallen in de wiel zitten en zelfs sidderalen! Zo opgeslagen in mijn systeem, in ieder weefsel en iedere cel die als een malle alarm gaan slaan, zodra ik met onhelder water in aanraking kom. Nergens een knop ‘delete’ te vinden om het zo fucking tussen je oren zittende angst weg te nemen.

Dit herhaalde zich nog meerdere malen op deze warme, zeg maar gerust hete, zomerdag, zelfs met vooruitgang en niet meer zo hysterisch als de eerste aanraking sinds jaren! Mijn natuurwaterangst is bij deze een heel klein stukje afgebrokkeld en begint zelfs in mijn fantasierijke gedachte een vorm aan te nemen om ooit op Rieuw zijn surfplank te staan. Iets wat mij op dit moment verre van vreugde geeft, maar waar ik de stoute schoenen voor aan wil trekken om dit om te zetten naar een gelukzalig, dankbaar gevoel om het water te mogen betreden, om ook op die manier één te kunnen zijn met moeder Aarde, me mee te laten voeren naar plaatsen waar ik eerder nooit kwam, zoals verder dan die eerste 4 meter vanaf de waterkant!

996812_10201475515438695_1879208298_n

Op het moment dat ik dit aan het schrijven was moest ik opeens aan een nummer van Ben Howard denken, een nummer dat mij heel erg diep raakt door mijn helse gevecht van afgelopen jaren, het mijn gevoel perfect weergeeft over de balans die ik steeds moet zoeken, dat ik mezelf meer dan gevonden heb, geleerd heb om vanuit mijn hart en ziel te leven, een nieuwe start heb mogen maken, de vrienden die gebleven zijn zo dankbaar ben en verder is het een prachtig nummer dat ook nog eens aansluit op mijn blog dus bij deze luister en huiver! ❤

Namaste, Andrea

%d bloggers liken dit: