Tag Archives: angst

De sleutel

10 aug

Als je midden in een hele moeilijke periode van je leven zit en je eigenlijk geen kant op kan of durft, omdat de meeste stappen die je gezet hebt afgelopen tijd je steeds die vreselijke stappen achterwaarts opleverde om vervolgens zo ontzettend langzaam terug te komen waar je in eerste instantie begonnen was.

Ik zat in zo’n moeilijke periode van mijn leven en was ontzettend bang voor de toekomst, want ik wist niet wat dit mij zou gaan brengen. Dan zou je nu misschien denken dat weet niemand van te voren! Maar ik zat vast in een opgesloten kooi waar de sleutel van weggegooid was, verstrikt midden in een web zonder mogelijkheid om eruit te komen, verdwaald in een doolhof op zoek naar de uitgang die onvindbaar leek. Geen mogelijkheid om te lopen, geen energie, onverdraaglijke pijnen, hallucinaties, geheel van de wereld net alsof al het leven uit mijn gehele lichaam gerukt was. In gevecht met een lichaam dat niet meer van mij leek, in gevecht met de oordelende buitenwereld en instanties die geen idee hadden wat ik doormaakte, in gevecht tegen een ziekte die maar door en door ging. De ziekte van Lyme, nog steeds een van de meest onderschatte ziekte die er bestaan, een ziekte waar ze regulier geen sleutel voor hebben om het slot van die kooi open te maken, maar een ziekte waarop het op je eigen houtje, je eigen wilskracht en je eigen doorzettingsvermogen aankomt.

Zo vocht en zocht ik jaren lang, totdat er opeens een tekst opdook en mij tot diep in mijn ziel raakte. De tranen liepen over mijn wangen, omdat ik tijdens het lezen van die woorden me heel goed realiseerde dat het klopte en zo begon ik in te zien dat als ik die ene stap niet zelf zou gaan nemen, zou ik het uit blijven stellen en als ik het uit zou blijven stellen, ik hem misschien wel nooit meer zou maken met als gevolg dat ik voor de rest van mijn leven gevangen zou blijven zitten in die vreselijke kooi.

Zo heb ik, na tig therapeuten, mijn gezondheid zelf in de hand genomen en met nieuwe moed begon ik weer aan behandelingen, protocollen en experimenteerde om alles, maar dan ook echt alles, te hebben geprobeerd om mijn leven weer deels op de rit te krijgen. Inderdaad met als gevolg dat ik steeds weer stappen terug viel, voordat het weer wat beter ging. Dat is een bepaald proces bij de ziekte van Lyme die er bij hoort hoe moeilijk het ook is om door die vreselijk zure appel heen te moeten bijten, maar zo had ik in ieder geval alles geprobeerd, kon ik nooit geen spijt meer krijgen dat ik iets niet gedaan had en kon ik trots zijn op mezelf wat weer voor een hoop positieve energie om me heen zorgde. Om mijn angsten voor bepaalde dingen, die voor een gezond persoon zo normaal zijn en voor mij een regelrecht hel leek, onder ogen te komen begon ik ook deze met hele kleine stapjes te overwinnen door mijn eigen enorme wilskracht die aan getriggerd was door die ene tekst. Mijn leven veranderde heel erg langzaam en nam steeds meer vormen aan van iets wat op een normaler leven begon te lijken.

Hierdoor kon ik mijn chronische ziekte ook meer accepteren dat het een deel van mijn leven zal blijven en erbij zal horen met de nodige ups and downs die nog zouden kunnen komen. Ik begon steeds meer in het NU te leven en te genieten van de momenten dat het wat beter met me ging. De kleinste dingen, zoals de vogeltjes die buiten aan het fluiten waren, de zon die prachtig scheen vanuit een hemels blauwe lucht of bepaalde muziek met een ow zo mooie stem, konden mij op eens zo intens gelukkig maken dat mijn innerlijke en uiterlijke glimlach constant straalde. Die ene tekst bevorderde een deel van mijn spirituele ontwaken, mijn redding van de dood, mijn sleutel naar een deel van genezing, het begin van een nieuw leven in een ander perspectief.

Zo zie ik mezelf op de dag van vandaag als een vlinder die als rupszijnde zich terug trok in een cocon om in deze angstaanjagende duisternis zich te transformeren in een sterkere, mooiere en wijzere versie van zichzelf om na deze heftige periode haar vleugels uit te gaan slaan en de buitenwereld tegemoet te vliegen. Deze buitenwereld vanuit een geheel ander perspectief te zien, te benaderen, te bewonderen, te waarderen…

En daarom durf ik met volle overtuiging te zeggen dat ik heel erg dankbaar ben voor deze moeilijke lessen. Die ene tekst op die zo sombere dag heeft mijn leven voorgoed veranderd en, ondanks mijn beperkingen die misschien nooit geheel zullen verdwijnen en ik niet weet wat de toekomst me zal brengen, mij het gelukkigste mens op aarde gemaakt!

Namaste, Andrea

foto-van-een-sleutel-steen-en-herfstbladeren

Lang gewacht, zo’n 6 maanden, om dit stukje te plaatsen! Geen idee waarom..? Had dit in eerste instantie geschreven voor een schrijf challange van de Happinez waar ze inspirerende verhalen zochten voor in een speciale uitgave die dit najaar uitkomt. Mary wees me er op en zei dat ik mee moest doen! Hihi Tnx Mary, maar helaas zal ik niet in die editie komen te staan 😉 Dus wat is er nou mooier dan het dan een plekje te geven op mijn eigen blog ❤

Onhelder water

3 aug

Vandaag alweer zaterdag, waarvan ik had verwacht dat het een slechte dag zou worden door de toch wel vele bezigheden van de afgelopen twee dagen inclusief een lichaam dat bedacht dat het een juist moment was om aan de maandelijkse periode te beginnen, tja waarom ook niet eigenlijk? Verassend aardig verloopt het tot nu toe moet ik zeggen! Gister had ik een klote dag, mede door die ene periode, een klote dag waar ik niet aan toe wilde geven en ontzettend eigenwijs toch naar het Engelenmeer ben gegaan. Zelfs in het meer geweest en als je mij een beetje kent denk je nu ‘WTF? Dreetje voel je je wel ok?’ Nee dat voelde ik me niet geheel, wat lichtelijk onhelder in mijn hoofd wat nadenken al lastiger maakte, en dit verklaard dan ook wel weer hoe vreselijk heet het moet zijn geweest dat ik met mijn doods-angst-uit-slaande-natuur-water-vrees toch het water betreed heb! Nadat ik bijna knocky ging van de hitte, terwijl ik mezelf om de ongeveer 30 seconde in spoot met water uit een kappersspuitbolletje, ja fucking relaxt 1 euro bij de blokker al was dat wel 2 jaar geleden, en de mensen om ons heen mij met rare, starende, gewoon jaloerse blikken aankeken. Of was dat misschien omdat ik zowat de enige op heel het veld topless aan het zonnen was? Tja Hallo mijn boobies willen ook zon zien! Whatever we zijn toch allemaal van water, vlees en bloed..?

Maargoed ook al had ik expres goed geluncht met een bord vol pasta, liters water bij me en ook nog verse lekkere aardbeitjes werd ik toch nogal draaierig en bedacht ik me opeens ‘Ok Andrea niet zeiken er zitten geen jaws haaien en ook geen meervallen met lange snorharen, tenminste dat denk ik, hoop ik en neem ik aan van niet…???, we moeten echt het water in!’ Eigenlijk was het water echt zalig op de ranzige bodemplanten, zand als koeienvlaai en de onhelderheid van het water na dan. Je moet nu ook niet denken dat ik daar met mijn prinsessenpootjes doorheen gelopen ben! Gewoon paardjerijdend op de rug van Rieuw trotseerde we het water, vooral niet in galop eerder stapvoets, stukje voor stukje, met iedere stap steeds verder het onheldere water in, steeds meer verkoelende kou tegen eerst mijn voeten en steeds verder omhoog tegen mijn benen, steeds verder mijn angst aangaand, steeds dieper en dieper… Daar stonden we dan tot onze borst in het water, achterover leunend met mijn lange haar in het water, het moment dat mijn onheldere hoofd samen kwam met het onheldere water en deinde op de kleine golfjes die het water rimpelde. Heerlijk om even niet mijn soms zo zware, bonkende hoofd zelf te hoeven dragen, maar zo gewichtloos in het koude water te hangen dat mijn hersenen wat tot rust leken te komen, zo fijn om even nergens over na te hoeven denken … Althans zolang Rieuw niet sprak over de beesten die in het meer zwommen ging het ok, maar natuurlijk begon hij daar wel over en na het voelen van een waterplant langs mijn been gaf ik zo’n harde gil en kroop ik zowat bijna op Rieuw zijn hoofd alsof we omsingeld werden door een school haaien! Die diepgewortelde angst voor natuur water is er niet 1,2,3 uit.. Iets dat ze mij zo vreselijk aangepraat hebben toen ik nog heel jong en beïnvloedbaar was met hun leuke verhaaltjes dat er meervallen in de wiel zitten en zelfs sidderalen! Zo opgeslagen in mijn systeem, in ieder weefsel en iedere cel die als een malle alarm gaan slaan, zodra ik met onhelder water in aanraking kom. Nergens een knop ‘delete’ te vinden om het zo fucking tussen je oren zittende angst weg te nemen.

Dit herhaalde zich nog meerdere malen op deze warme, zeg maar gerust hete, zomerdag, zelfs met vooruitgang en niet meer zo hysterisch als de eerste aanraking sinds jaren! Mijn natuurwaterangst is bij deze een heel klein stukje afgebrokkeld en begint zelfs in mijn fantasierijke gedachte een vorm aan te nemen om ooit op Rieuw zijn surfplank te staan. Iets wat mij op dit moment verre van vreugde geeft, maar waar ik de stoute schoenen voor aan wil trekken om dit om te zetten naar een gelukzalig, dankbaar gevoel om het water te mogen betreden, om ook op die manier één te kunnen zijn met moeder Aarde, me mee te laten voeren naar plaatsen waar ik eerder nooit kwam, zoals verder dan die eerste 4 meter vanaf de waterkant!

996812_10201475515438695_1879208298_n

Op het moment dat ik dit aan het schrijven was moest ik opeens aan een nummer van Ben Howard denken, een nummer dat mij heel erg diep raakt door mijn helse gevecht van afgelopen jaren, het mijn gevoel perfect weergeeft over de balans die ik steeds moet zoeken, dat ik mezelf meer dan gevonden heb, geleerd heb om vanuit mijn hart en ziel te leven, een nieuwe start heb mogen maken, de vrienden die gebleven zijn zo dankbaar ben en verder is het een prachtig nummer dat ook nog eens aansluit op mijn blog dus bij deze luister en huiver! ❤

Namaste, Andrea

%d bloggers liken dit: