Tag Archives: chronisch ziek

Road to happiness

23 Okt

Afgelopen maanden heb ik aardig wat reisjes mogen maken met mijn lieve vriend. Kleine, of nouja best wel grote, roadtrips vanuit Nederland naar zuid Duitsland. Half liggend, zittend en hangend op de bijrijdersstoel met een kussen en soms een dekentje genietend van al het moois dat aan ons voorbij ging. Vaak stoppend om al dat moois nog beter te kunnen bekijken en opnemend tot diep in mijn ziel, maar ook erg vaak proberend het vast te leggen op de camera van mijn telefoon, waar het nooit zo mooi op uitkwam als dat je het met eigen ogen aanschouwde. Maar als een extra reminder naar dat fijne gevoel en de dankbare glimlach die die plek mij gaf nam ik ze verder mee op reis!

De vele avonturen onderweg of zelfs met pech langs de weg staan opgeslagen in mijn geheugen die niemand mij meer af kan nemen en hoop er nog veel meer mee te mogen maken. Herinneringen die blijven voor het leven en bepaalde gevoelens die het aangewakkerd heeft zijn onbeschrijflijk, vooral nu ik dan weer ‘thuis’ ben en dat heerlijk gevoel zo mis zou ik bijna zeggen ik heimwee heb naar ‘het op de weg zijn’! Nu ik hier ‘s nachts in mijn bed lig met een ontzettende verkoudheid, waardoor ik niet echt lekker kan slapen maar dat terzijde, realiseer ik me dit pas echt. Iets waar ik laatste weken mee worstelde en niet goed wist wat het was en waar het vandaan kwam. Ik ervaar gewoon dat ik me niet altijd meer thuis voel als ik thuis ben en dat klinkt heel gek misschien, maar hier voel ik me als een kip zonder kop rond rennend, niet wetend welke kant op te moeten en iets, waarvan ik eigenlijk geen idee heb wat, niet kan bereiken zoals ik dat zou willen. Het is zo raar dat het leven op de weg en daar in de prachtige natuur mij zoveel positieve energie, rust en inspiratie geeft, maar zodra ik hier ben er maar weinig van terecht komt. Het leven hier in deze maatschappij, in deze routine, volgens bepaalde staven en verwachtingen leven past zo niet bij wie ik ben. Iets waar ik nooit van gehouden heb of aan voldeed, want ik ben altijd al dwars tegen de draad in geweest. Dan wordt je al gauw gezien als vreemde vogel of nietsnut als je niks om geld, opleiding of carrière geeft. Mijn visie is dat het belangrijk is om te leven vanuit je hart, te doen wat jou gelukkig maakt en vooral niet te luisteren naar wat anderen daarvan vinden.

Mijn leven is niet doorsnee door die visie, door mijn beperkingen en dat zal het met Lyme en co sowieso nooit worden alleen dat wil niet zeggen dat ik geen toekomstplannen heb, ook al kan ik daar om verschillende redenen nu nog niet voor de volle 100% voor gaan. Maar ik heb wel alle vertrouwen in dat als het juiste moment daar zal zijn, ik er geheel klaar voor ben en de mogelijkheden goed zijn dat ik precies daar kom waar ik graag zou willen zijn. Maar dat is nu nog niet aan de orde en dat is helemaal niet erg, aangezien we altijd precies zijn waar we op dat moment zouden moeten zijn, waar we op dat moment van zouden moeten leren en op dat moment ook nog eens het hardste nodig hebben, ook al denk je zelf of de mensen om je heen soms van niet. Dit is jouw reis, van niemand anders dan alleen van jou, dus heb vertrouwen in alles wat er op je pad komt en pak die momenten die je worden aangereikt, ze zijn daar niet voor niks. En op dit moment wil ik genieten van wat mogelijk is na een jarenlange strijd die mij geheel opgeslurpt heeft, mij geheel getransformeerd heeft in een ander mens en daarnaast ook zoveel wilskracht, doorzettingsvermogen en positiviteit heeft gegeven om nu vervolgens daarmee mijn angsten en struggles aan te gaan en deze te overwinnen.

Soms denk ik dat ik eigenlijk ook weer moet gaan knallen tegen die ongenodigde gasten in mijn lichaam, want ze zijn op bepaalde momenten weer erg aanwezig of laten even blijken dat ik nog niet van ze af ben, maar ik laat ze even voor wat ze zijn, schenk ze geen aandacht en druk ze de kop in met wat ditjes en datjes. Een nieuwe behandeling is nooit zonder gevolgen, maakt je eerst sowieso 4x zo ziek dan je op dit moment bent en het is altijd onzeker of je je wel echt daadwerkelijk beter gaat voelen in de vele maanden daarna. Daarom pas ik even, want ik ben ontzettend dankbaar voor wat ik nu wel kan, ook niet geheel zonder gevolgen, want iedere onderneming heeft weer zijn nasleep. Maar niks is zeker in het leven en ik wil leven vanuit mijn hart, bewust zijn in het hier en nu, me nu zo goed mogelijk voelen en daar voor de volle 100% van genieten met iedere vezel van mijn lichaam en ziel.

Daarom ben ik niet bezig met therapieën, niet bezig met cursussen, niet bezig met dat ik elke maand geld te kort kom, niet bezig met wat te doen met andere problemen, maar volledig in het hier en nu zijn met dat wat mij gelukkig maakt wat momenteel niks te maken heeft met mijn toekomst of met mijn gezondheid, maar met het verrijken van mijn ziel. Want mijn gypsy ziel hoort nu niet met haar neus in de boeken of aan een frequentie apparaat te liggen, maar met haar voeten goed geaard in moeder Aarde op een berg midden in de robuuste natuur, daar waar ik thuis hoor, daar waar ik word gehoord en gezien, daar waar ik word opgeladen en leer los te laten, daar waar niks perfect hoeft te zijn en je wordt gewaardeerd zoals je bent, daar waar je volledig in je kracht mag staan en jezelf mag zijn; hoe, wie of wat je dan ook bent, daar waar alles gelijk en alles één is, daar op een plek waar ik veel meer leren zal dan een pen ooit voor een boek beschrijven kan. Daar op die plek waar ik alleen via die ene weg kan komen, dat is de weg naar mezelf, dat is de weg naar mijn toekomst, dat is de weg naar mijn heling, dat is mijn weg, mijn weg vanuit mijn hart, mijn weg naar gelukzaligheid.

Namasté, Andrea

wanderlust5

‘Your mind can take it slow

But your heart knows where to go

It’s okay to rest your mind

Let your heart seek and find’

~ Xavier Rudd ~

Advertenties

Warm onder mijn deken

9 Sep

Deze woensdagochtend laat mij weer even terug keren naar mezelf in kleermakerszit op mijn witte bank. Een morgen in september waarop het regent, een morgen waarin ik alleen maar getimmer hoor van werklui een paar huizen verder op, een morgen dat ik mijn dikke wintervest draag met wollen lange sokken aan mijn voetjes, een morgen die normaal gesproken niet zo’n grote glimlach op mijn gezicht zou geven, maar het voelt vandaag zo zalig als een warm deken van tevredenheid, dankbaarheid en liefde dat om me heen is geslagen.

Na een wervelwind aan veranderingen in mijn leven de afgelopen maanden sta ik deze morgen even stil. Ik moest even die pas op de plaats maken, die maar niet kwam en wachtend tot ik kon voelen wat ik moest voelen. Mijn lichaam was afgelopen tijd in een extase van chaos, gelukzaligheid en onrust. Een hele rare, maar interessante mengelmoes! Veel te veel ondernomen voor mijn lichaam en veel te weinig rust genomen voor mijn geest, maar het waren zalige weken vol drukte, gezelligheid en me enigszins een ‘normaal’ mens voelend.

De zomerperiode die mij zoveel naar buiten laat treden, mij intens gelukkig maakt, mij laat bloeien en laat stralen. Mijn energie oplaat en energie geeft, maar daarnaast ook weer erg veel energie kost door de vele activiteiten die ik zo graag uit wil voeren. Niet de activiteiten die ik vroeger zo graag deed als festivals bezoeken, terrasjes pakken en met het vliegtuig op vakantie gaan, maar activiteiten als buiten yoga, aan het meer chillen, tot erg laat op mijn hemelse balkon hangen, kleine roadtripjes maken naar mijn andere thuis in Duitsland en vanuit daar prachtige plekjes bezoekend. Door de verandering van afgelopen maanden is het niet anders dan dat ik als een nomade rondtrek tussen verschillende plaatsen waarbij ik me gelukkig allemaal thuis voel. Iets wat voor mij heel belangrijk is, want als ik me ergens niet op mijn gemak voel belemmert dit mij lichamelijk enorm. Eigenlijk vind ik dit rondtrekken ontzettend fijn, iets dat diep van binnen zo ‘normaal’ lijkt te zijn en kan ik me sowieso overal thuis voelen, zolang de energie en het eventuele gezelschap maar goed en zuiver is. Het thuis voelen in mijn eigen lichaam is hierbij echt een must en ik merk dat door de vele activiteiten en het reizen ik soms juist vergeet daar aandacht aan te besteden, tenminste ik voel me meer dan thuis in dit lichaam met beperkingen alleen realiseer ik me sinds gisterenavond dat ik laatste weken niet altijd geluisterd heb. Mijn geest die verblind als een dolle aan het rond springen was om naar buiten te treden om alleen maar leuke en mooiere herinneringen te maken van deze zomer soms vergetend dat even een momentje voor jezelf in stilte ook heel belangrijk is om die fijne herinneringen juist veel intenser en dieper te mogen ervaren.

Deze morgen dat ik alleen ben, in rust met mezelf en met een fijn muziekje op schoot ik ineens terug naar mijn binnenste. Een hele fijne, warme plek waar ik de laatste weken niet meer echt ben geweest, niet meer echt gevoeld had en niet meer echt had laten spreken. In mijn binnenste ik, mijn ziel, mijn huis waar ik steeds weer dat heerlijk gelukzalig gevoel ervaar, wat een grote glimlach op mijn gezicht tovert en een beeld door me heen laat schieten van een knus houten huisje, ingericht met warme kleuren, een groot fluffy kleed op de grond met kussens voor een brandend openhaardje. En ineens was dat gevoel weer daar, dat gekke gevoel dat ik vorig jaar rond deze tijd ook had, een gevoel van dat warme knusse houten huisje te willen betreden, een gevoel van naar binnen te willen keren, een gevoel van even alleen te willen zijn met mijn eigen liefdevolle energie onder dat fijne warme deken.

Namaste, Andrea

goodorbad

 

‘The core of your true self is never lost.

Let go of all the pretending and the becoming

you’ve done just to belong.

Curl up with your rawness and come home.

You don’t have to find yourself;

You just have to let yourself in!’  

~ d. Antoinette Foy ~

Terug naar mijn stilte

11 Aug

Laatste tijd heb ik vaak momenten dat ik even achter mijn laptop ga zitten, een venster open om iets te gaan schrijven, maar deze vrij snel al weer sluit. De altijd zo vanzelfsprekende vloeiing van woorden stroomt niet meer zo krachtig als deze eerder wel deed. Het voelt voor mij heel erg raar, de leegte in mijn hoofd, het niet kunnen vinden van woorden, het soms wel erg duidelijk voelen maar het niet kunnen bereiken ervan. Het is geen kwestie van niet willen, maar het lukt me op een of andere manier vaker niet dan wel. Het niet willen forceren, zoals ik in het leven sta, van alles komt zoals het komt en komt het niet is dat ook prima heeft er toe geleid dat ik mijn grote passie voor schrijven momenteel niet echt uitoefen. Dat is prima, het zij zo, maar ik vind het ergens soms wel jammer.

Mijn hoofd is een beetje wazig. Dan vraag ik mezelf af komt dit doordat het niet altijd even super gaat of misschien omdat ik die stilte nodig heb..? Misschien moet ik iets leren van deze lege ruimte in mijn hoofd, deze stilte, of is het een plekje dat vrijgekomen is om te vervullen met iets anders, iets nieuws wat mij ook gelukkig of zelfs gelukkiger zal maken? Wie zal het zeggen..? De tijd zal een goede leermeester zijn in deze en zolang ik het ‘moeten’ en ‘willen’ los laat zal het zichzelf vast opvullen met dat gene wat daar het beste past.

Nu ik dit schrijf komt er een gedachte binnen. ‘Je hebt de rust niet om te schrijven’ Misschien is dat dan wel waar! Door mijn nomade bestaan, zoals ik het zelf noem, ben ik nogal op en neer aan het reizen van verschillende plekken die ik allemaal beschouw als een thuis. Dat vind ik eigenlijk heel erg fijn en op elke plek voel ik me heerlijk en op mijn gemak, maar hierdoor heb ik niet vaak momenten dat ik echt alleen ben wat ik voorheen wel was. Maar soms voelt het ook weleens alsof ik op de vlucht ben voor iets, maar voor wat dan precies..? Is het dan dat ik niet alleen wil zijn? Nee eigenlijk niet, want alleen zijn vind ik echt totaal niet erg en vaak juist fijn, op vervelende nachten na dan.  Afgelopen jaren heb ik erg goed geleerd hoe het is en voelt om alleen te zijn, de emoties die op dat moment aanwezig waren dat ik die mocht voelen en het vinden van mezelf en vooral wat past er bij mij en wat niet. Alleen zijn maakte mij juist meer levendiger, meer liefdevoller naar alles dat leeft op deze prachtige moeder Aarde, meer bewuster van het leven, wie ik ben en waarom ik dit alles moest doorstaan en meemaken. Alleen zijn maakte mij wie ik daadwerkelijk diep van binnen was, het bracht mij bij de kern van mijn ziel en liet mij zien hoeveel liefde daar heerste, hoeveel kracht ik daar uit kon putten en hoe sterk die kracht zich uitstraalde naar buiten toe.

En nu op dit moment, nu ik op mijn ouderlijke kamer zit, even helemaal alleen komt er een glimlach op mijn gezicht en wat helderheid in mijn hoofd, want misschien is dat het wel waar ik laatste tijd mee worstel! Het niet meer geheel alleen zijn, het niet geheel meer voelen van mijn emoties, het niet geheel ervaren wat er gaande is in het NU, het niet geheel bij die kern komen waar ik voorheen zoveel liefde en kracht uithaalde, het niet geheel in mijn balans staan door de drukte om me heen, door het nomade bestaan wat ik zo fijn vind maar stiekem ook weer onrust geeft. En misschien dat mijn lichaam me op deze milde manier probeert te herinneren om weer even een pas op de plaats te maken, weer even alleen te zijn, weer terug te keren naar mijn kern, naar mijn balans, naar mijn stilte. Want in die diepte daar van binnen daar huist mijn ziel, dat is wie ik ben, mijn kompas, waar ik ook ben.

Namasté, Andrea

light4

Your body is your temple, the home of your soul, love your body!

Believe in all that you are, radiate your vibration and shine from within..

‘If light is in your heart, you will find your way home’

~ Maria Andrea ~

Wild heart, Gypsy soul

12 Apr

Tijdens de ochtendgloren, liggend in de auto met een slaapmaskertje en pet op, onder een dekentje, kruisen er verschillende gedachtes mijn hersenen. Verschillende gedachtes van verschillende aard, afwisselend van hoe shit ik lig, of beter gezegd bijna rechtop ik zit, hoe moe ik ben en mijn ogen branden, hoe zwaar mijn hoofd aanvoelt en de loeiharde piepen in mijn oren me horendol maken, dat dit misschien niet zo’n heel goed idee was om in de auto te stappen midden in de nacht met gedachtes hoe mooi het leven eigenlijk is, hoe dankbaar we mogen zijn voor ons bestaan hier op Aarde en het mogen beleven van fijne momenten met elkaar, hoe vogelvrij we eigenlijk zijn om te gaan en te staan waar we maar willen, dat er geen grenzen zijn zolang je het jezelf niet opdringt, dat alles uiteindelijk gelijk en samen een is, dat alles invloed heeft op elkaar en met elkaar in verbinding staat.

Hoe verbonden ik mij voel met moeder Aarde en alles wat op haar leven mag, dat alles een mag zijn en elkaar nodig mag hebben ook al is dat niet altijd direct zichtbaar. Hoe alles liefde nodig heeft om te leven, te groeien en te bloeien. Het allesomvattende liefde, liefde de hoogte frequentie die er is, liefde dat helend werkt en er altijd mag zijn, liefde dat alles verbind met elkaar. Mijn gedachtes dat je liefde voor jezelf kan en mag hebben, ondanks beperkingen in een situatie waar je in eerste instantie ongevraagd in terecht gekomen bent. Misschien achteraf gezien niet geheel ongevraagd op alle vlakken die het aangedaan heeft, maar dat je dit juist nodig had om wakker geschud te worden uit die ene wereld die blijkbaar toch niet zo bij je aansloot en om je te doen realiseren wat het leven nou eigenlijk echt inhoud, wie je daadwerkelijk van binnen bent en waarom je hier bent om vervolgens daar naar te mogen leven. Leven vanuit het hart, het hart dat liefde nodig heeft en graag geeft om te stralen, om te mogen zijn en om te kunnen helen. Om thuis te komen in je eigen lichaam, jouw tempel, jouw huis van je ziel en daarmee te kunnen gaan en staan waar je maar wilt zonder enige heimwee te ervaren naar een (t)huis. Thuis is waar het fijn is, waar het warm is, waar je geheel je zelf mag zijn en waar liefde heerst. Jouw tempel, jouw huis, jouw lichaam heeft liefde nodig om in balans te kunnen blijven, zowel op fysiek, mentaal als spiritueel niveau. Zo zal ik mijn lichaam alleen voeden met onvoorwaardelijke liefde; niet met verdriet en pijn dat dieren doorstaan hebben, niet met giftige toevoegingen dat in het voedsel van deze tijd gestopt wordt, niet met het leed dat dagelijks op tv en in de krant komt, niet met onwaarheden die niet samen stroken met mijn gevoel, niet met negatieve energie van oneerlijke of onaardige mensen, niet met negatieve gedachtes over het verleden of de toekomst. Ik leef hier en nu, precies op de plek waar ik zou moeten zijn, in deze wereld die mij op alle mogelijke manieren uit proberen zal, in deze situatie waar ik veel van leren zal, in deze levensles die ik in zijn geheelheid aangaan zal, in dit lichaam, in dit leven, in dit nieuwe avontuur..

Ver weg van ons (t)huis, op weg naar een nieuw (t)huis voelde ik de drang om te schrijven, zoals ik al lang niet meer had gevoeld. Een keuze makend van laat ik mijn oververmoeide lichaam rusten, liggend in de auto stoel of laat ik mijn hart en gevoel spreken, geef ik toe aan de drang om te delen door te schrijven of laat ik die vlaag van woorden aan me voorbij gaan en sluit ik mijn ogen er voor..? Mijn keuze was gauw gemaakt en zo schoof ik het slaap maskertje op zij. Bij het openen van mijn ogen zag ik de eerste zonnestralen die net boven de bossen uitstaken en realiseerde ik me hoe dankbaar ik mag zijn om dat met mijn eigen ogen te mogen aanschouwen. Het gaf mij een heel speciaal gevoel en verwarmde mijn hart, waardoor mijn gedachtes verder voortvloeide en de woorden vanzelf op mijn telefoon scherm verschenen.

Nog half slaperig kwam er opeens een gedachte aan vroeger omhoog. Zo moest ik denken aan een bordje dat boven de gang deur hing bij mijn ouders thuis, waardoor er een glimlach mijn mondhoeken verder omhoog krulde. Net of ik deze tekst nu na zoveel jaar en zoveel levenslessen later pas echt begreep. ‘Liefde overwint alles’ stond erop en plotseling had ik intense vrede met alles om me heen, dat ik zo ongemakkelijk zat en met het feit dat ik nu hier ben, in dit lichaam met al haar beperkingen, in dit leven dat niet altijd even makkelijk was en is, in deze maatschappij die mij steeds vaker in laat zien hoe kortzichtig het is, in deze wereld die zoveel prachtigs te bieden heeft als je je ogen maar opent, in deze staat van zijn; zeer oververmoeid en beroerd, maar zo dankbaar voor al mijn levenslessen en de bewustwording die het aangewakkerd heeft.

In deze bijzondere staat van zijn ging de reis verder over de prachtige heuvels met het adembenemende mooie uitzicht, dit alles goud kleurend door de opkomende zon,  en een mantra in mijn hoofd herhalend:

‘Jij mag er zijn, jij met al je beperkingen, jij mag stralen, jij bent uniek, jij bent sterk, jij bent liefde en liefde overwint alles!’

Namaste, Andrea

dReaaa

“Home is not a place for me, I can be home everywhere. Home is a state of mind. Home is that nice warm feeling that glows from my heart. Home is where I feel safe. Home is where I can be totally myself. Home is where the unconditional love is. Home is in my body, in my own temple, the house of my soul. My gypsy soul!”

Wherever the flow takes me, I go

~ Maria Andrea ~

Afgewezen dankbaarheid

20 Aug

‘Dan ben je op een punt gekomen in je leven dat je eindelijk fysiek en mentaal sterk genoeg denkt te zijn om iets te gaan ondernemen qua vrijwilligerswerk en kreeg je ook nog eens iets moois onder je neus geschoven waar je jezelf al helemaal zag zitten. Daarna meteen achter je laptop bent gedoken om een goede brief in elkaar te flansen en je C.V. op een leuke manier op te pimpen, met in de brief nog de woorden dat je het gat in je C.V. graag toe zou willen lichten in een persoonlijk gesprek, want he je ben altijd een harde werker geweest! Je wordt uitgenodigd voor een gesprek, kleed je representatief aan en gaat vol goede moed het gesprek aan, waarbij de vrouw tegenover je zowat in haar handen begint te klappen bij het feit dat je je opleiding nog af hebt kunnen maken, ze vooral geïnteresseerd was hoe je nu rond komt, naar wat voor banen je zou willen solliciteren en wat je zou willen bereiken in de toekomst, maar je vervolgens vreemd aankijkt op de antwoorden die je daarop gaf. Niet vragend hoe je jouw ziekte onder controle hebt gekregen zonder de reguliere zorg of goh wat erg dat je op jonge leeftijd zo ziek bent geworden en wat goed dat je nu zo positief in het leven staat.. Nee niks, dat werd zoals altijd van tafel geschoven alsof het er niet mag zijn, alsof je een zwakkeling bent als je jaren stil hebt moeten staan terwijl je in deze jaren zoveel meer hebt geleerd dan in heel je studieverleden. Het werd je ineens weer pijnlijk duidelijk hoever je ook alweer van de maatschappij verwijderd bent, er werd ineens aan je getwijfeld of je wel daadwerkelijk zo’n harde werker bent en er werd al meteen ingevuld dat je dit soort vrijwilligerswerk niet aan zou kunnen. In volle overtuiging probeer je nog een zet te doen met de woorden dat je het erg graag wilt proberen en dat je het wel aan zou kunnen. Je kent immers je lichaam na zoveel jaar zelf het beste en weet het toch pas echt als je het geprobeerd hebt, maar nee het mocht niet baten. Er werd uiteindelijk wel met je meegedacht en ze bood iets anders aan, iets anders dat in je ogen zoveel fysieker lijkt dan de functie waarvoor je eigenlijk solliciteerde. Ze heeft geen idee wat je wel en niet aan kan, maar ze bevoordeelde toch.. Je begrijpt het aan de ene kant wel, je legt je bij haar besluit neer, informeert toch nog naar die ander functie, maar aan de andere kant doet de zoveelste afwijzing, op welk gebied dan ook, toch weer enorm pijn.. ‘

Ik ben niet mijn ziekte, ik heb een ziekte en daarnaast ben ik ook gewoon een mens, een zeer dankbaar mens, een mens met veel gevoel, een mens met veel doorzettingsvermogen, een mens dat gelooft in het positieve, een mens dat luistert naar haar hart, een mens dat zich niet zomaar uit het veld laat slaan.

…ik ben dankbaar voor de vele jaren dat ik stil moest staan
…ik ben dankbaar voor mijn leven
…ik ben dankbaar om hier te zijn in deze tijd
…ik ben dankbaar voor alle lieve mensen in mijn leven
…ik ben dankbaar voor de mensen die mij gepijnigd hebben
…ik ben dankbaar voor mijn chronische ziekte
…ik ben dankbaar dat ik regulier niet gehoord werd
…ik ben dankbaar om mezelf te hebben mogen leren kennen
…ik ben dankbaar voor de mogelijkheid om mentaal en spiritueel te groeien
…ik ben dankbaar voor al mijn levenslessen
…ik ben dankbaar voor mijn transformatie

Dit alles heeft mij gemaakt tot de persoon die ik op de dag van vandaag ben. Ik hou zoveel meer van mezelf dan ooit tevoren, ben veel sterker, gelukkiger en wijzer dan ooit tevoren, geniet zoveel meer van alle kleine dingen in het leven dan ooit tevoren, respecteer en hou zoveel meer van alles dat leeft op deze aarde dan ooit tevoren en voel me daarnaast van binnen zoveel levendiger dan ooit tevoren.

Mijn leven kent vele pieken en dalen. Soms dagelijks. Maar ik heb geaccepteerd dat de hoog gevoeligheid een deel van mijn leven zal zijn, dat ik dit niet hoef te verstoppen en het ook niet hoef te repareren. Ik ben niet gebroken. Ik ervaar, zie en voel de wereld alleen anders en dat is zoals het is. Mijn leven is verre van perfect of normaal, maar ik ben zeer dankbaar..

Namasté, Andrea

dREAGratful8

Mei Lyme Awareness maand

4 Mei

Eindelijk is de maand Mei daar, de maand waar ik zo lang op hebben zitten wachten! Niet alleen om de zon die de tempraturen weer laat stijgen, de vogeltjes die weer volop fluiten, de bomen en struiken die weer groen kleuren, de bloemetjes die weer hun prachtige knopjes openen, de mensen die weer meer naar buiten zullen treden en de ow zo fijne tijd om weer los te komen uit die winterse cocon, niet dat we nou zo’n strenge winter hebben gehad. De maand voordat de zomer aanbreekt, de periode waarin ik me meestal op mijn best voel, maar ik merk dat dat deze periode helemaal niet het geval is helaas. Het is voor mij een periode van vallen en weer opstaan, doorgaan, ook al weet ik soms even niet meer hoe, waarmee, waarom en waarheen. Het is een periode dat de Borrelia bacterie op zijn actiefst is, in zijn delingsproces, en dat gaf ik dan de schuld dat t minder goed gaat, maar aan de andere kant merk ik zeer sterk dat dit al speelt vanaf februari en niet bepaald minder wordt met de laatste weken weer meer of zelfs nieuwe klachten. Een ziekte waar geen goede test voor is of de Borrelia nou actief is of niet, geen juiste behandelingen, geen zorg die je krijgt als het minder goed met je gaat, geen idee hebbend welke kant je nu weer op moet wordt je op jezelf aan gewezen. Onder andere ook een van de redenen waarom het afgelopen tijd hier op VeganBlissLove heel wat rustiger is geweest dan jullie misschien van mij gewend zijn en zo heb ik dus mijn aandacht en energie gestoken in de ziekte van Lyme, Awareness, niet alleen hier op mijn blog maar vooral op Facebook, de week van de teek dat erg veel stof heeft op doen waaien, de persoonlijke verhalen die naar buiten traden en zo ook de mijne, maar ondertussen zijn we ook nog ontzettend druk bezig met het Lyme protest dat er aan zitten te komen op zaterdag 17 mei a.s. op de markt in Eindhoven.

De maand mei is namelijk Lyme Awareness maand en dat wil ik eigenlijk niet onopgemerkt voorbij laten gaan! De ziekte van Lyme heeft ontzettend veel van mij afgenomen en zo dus deze periode weer, want ik breng grotendeels weer mijn tijd thuis door. Niet omdat ik dat zo graag wil, graag op de bank zit, of graag alleen thuis ben, ik ben nooit een huismus geweest, echt nooit, was altijd op pad en op avontuur uit, als je mij zocht was ik in de stad te vinden, niet in het dorpje waar ik vandaan kwam. In dat dorpje was niks te beleven, maar toen ik ziek werd was ik dankbaar dat ik in dat dorpje woonde, een zo goed als prikkelvrij dorpje, zonder drukte, zonder veel auto’s, mensen of herrie. Zelf de mildste prikkels waren al veel te veel en lieten mijn hersenen en lichaam geheel over de toeren gaan. Het is niet uit te leggen wat het met mijn lichaam deed en nu nog doet, maar dit gaat door merg en been. De vele prikkels, vooral van geluid en muziek, waar ik vroeger zo van hield werd opeens mijn grootste vijand en maken mijn leven tot op de dag van vandaag in sommige gevallen nog steeds ondraaglijk. Zo heb de laatste tijd weer veel meer last van deze prikkels naast de erge vermoeidheid en andere klachten, ze zorgen er voor dat ik thuis moet blijven, gevangen in mijn eigen huis, omdat de maatschappij uit zo ontzettend veel prikkels bestaat en ik op dit soort momenten door mijn benen zak zodra ik daarmee in aanmerking kom. Niet in staat om zelfstandig te lopen, omdat mijn benen mijn lichaam dan niet kunnen dragen net of het ze allemaal even teveel wordt. De artsen snappen hier niks van en linken het niet eens aan de ziekte van Lyme, daar wordt regulier niet over gesproken, net of het niet mag bestaan, en nu maar weer afwachten of er ook maar iets uit bloedonderzoek komt.

Voor nu weer even genoeg over mij, want ik ben maar één voorbeeldje van miljoenen mensen over de gehele wereld die dagelijks te kampen hebben met de slopende symptomen van de ziekte van Lyme, maar dus ook de vreselijk onbegrip, de slechte kennis van artsen en de uitzichtloze situaties. Een reden waarom we wereldwijd de armen in elkaar gestoken hebben en door middel van deze 2e Lyme protest dag meer bekendheid willen geven aan de ziekte van Lyme.

WIJ VRAGEN OM BEGRIP, (H)ERKENNING, BETERE VOORLICHTING, BETERE TESTEN, BETER (WETENSCHAPPELIJK) ONDERZOEK EN JUISTE ZORG EN BEGELEIDING VOOR DE (CHRONISCHE) ZIEKTE VAN LYME EN CO-INFECTIES!!

Door middel van dit Lyme Protest willen wij dat Nederland stil staat bij het feit dat (chronische) Lymepatiënten in ons land niet gehoord worden, geen juiste zorg krijgen en in veel gevallen aan hun lot worden overgelaten; met alle ernstige gevolgen van dien! Op deze dag, die georganiseerd wordt door stichting Hope For Lyme, zullen er hopelijk vele Lymepatiënten (die het lichamelijk enigszins “kunnen”) en hun naasten naar Eindhoven komen om massaal hun stem te laten horen!

Laat de media ook hun stem horen voor de chronische Lymepatiënten in Nederland…?

Laat u ook uw stem horen..? Of staat u ons bij d.m.v. een, kleine of grote, bijdrage..?

T.n.v.: Stichting HOPE FOR LYME
Rabobank nr.: 1791.79.608
Rabobank IBAN nr.: NL06 RABO 0179 1796 08
Rabobank BIC nr.: RABONL2U
O.v.v.: Donatie Nederlands Lyme Protest

Bedankt namens mij, stichting Hope For Lyme, alle chronisch lymepatiënten en hun naasten ❤

www.lymeprotestnederland.nl
https://www.facebook.com/WereldwijdLymeProtestNederland

VBL lymeawareness

This is my story.

16 Apr

Zondag wilde ik onderstaand stuk plaatsen, maar wist niet zeker of ik er goed aan deed mijn verhaal te delen. Mijn persoonlijke (ingekorte) verhaal heb ik nooit echt verteld op mijn blog of Facebook, ook al besteed ik wel vaak aandacht aan Lyme. Omdat de ‘week van de teek’ voor veel opschudding heeft gezorgd besloot ik deze morgen, waarna ik nogal raar aangekeken werd, terwijl ik aan de arm van mijn vriend hangend constant door mijn benen zakte door de overprikkeling die mijn hersenen niet konden verwerken, dat ik mijn verhaal achter mijn nietszeggend uiterlijk toch wil delen met de buitenwereld. Om te laten zien dat de informatie die vaak verstrekt wordt over de 24uur regeling dat een teek in de huid moet hebben gezeten of de rode kring niet klopt. Ik had nooit verwacht zo ziek te worden en er voor de rest van mijn leven door zeer beperkt te zullen zijn. Zo vecht ik samen met al mijn Lyme lotgenoten voor een diagnose, een behandeling, een bestaanbaar leven en voor meer bekendheid dus ook al mocht je mijn lange verhaal hieronder niet willen lezen geef dan op zijn minst een like of deel dit bericht om ons bij te staan! Een half miljoen Nederlandse lymepatiënten zullen je dankbaar zijn ❤

De laatste dag van ‘de week van de teek’ 13-04-2014

Op 8 jarige leeftijd werd ik gebeten door twee teken die er hooguit een half uurtje in hebben gezeten, deze zijn er netjes uitgehaald met een tekentang zonder alcohol, nooit geen rode kring gehad, nooit geen koortsaanvallen of griepachtige verschijnselen. De dokter werd op de hoogte gebracht, maar niks aan de hand zou je dus denken! Met de jaren kreeg ik steeds meer klachten als hoofdpijnen, buikpijnen, gewrichtspijnen, vermoeidheid, concentratiestoornis, niet begrijpend kunnen lezen, maar volgens de arts normaal voor een kind in de puberteit. Dit verergerde en verergerde tot momenten dat ik opstond en naar bed ging met zware barstende hoofdpijnen, nek/schouder/rug/gewrichtspijnen, zakte snel door enkels/knieën/heupen, kon het niveau op school niet bijhouden, zware concentratiestoornis, liet mij een opdracht 15 x lezen en begreep het nog steeds niet, viel flauw om niks, liep dag in dag uit op het achterste van mijn tong, maar ik zou wel spanning hebben (op 17 jarige leeftijd!) volgens de arts. Je verwacht dat een arts verstand heeft van zaken en je probeert door te gaan met je leven, ook al was dit soms haast onmogelijk door de dagelijkse zware vermoeidheid, pijnen en vele klachten. Maar ik wilde niet zeuren, vermande en verdoofde mezelf om een poging tot een zo normaal mogelijk leven te kunnen leiden.

Op 20 jarige leeftijd stortte ik volledig in en was in een aantal weken tijd niet meer in staat om te lopen, alles was zo dusdanig verkrampt en pijnscheuten waar je U tegen zei, ik was veel pijn gewend, maar dit was onmenselijk! Ik kwam doodziek op bed te liggen met zware overgevoeligheid voor licht/geluid/beweging/kortom alle prikkels, mijn gehoor was 3 x zo hard als normaal, viel 12 kilo af in een mum van tijd, tot een gewicht van 42 kilo, terwijl ik om de twee uur at anders viel ik flauw, alles om mij heen stond schots en scheef, gordijnen/muren/behang dat danste kortom ik was aan het hallucineren, zo duizelig dat de kamer om me heen draaide en niet anders kon dan liggen, kotsmisselijk, hartritmestoornis, overslaand hart, uit het niets op hol slaand hart, schokken, trillen, shaken, niet in staat normaal te kunnen communiceren, niet in staat mensen te kunnen begrijpen wat ze tegen me zeiden, disconnectie in de hersenen, verdoofde handen/voeten of heel mijn arm/benen, volledig van de wereld in een lichaam dat niet meer van mij leek moest ik overleven in een maatschappij, in een land waar de zorg zo goed leek, maar waar artsen mij niet serieus namen en durfde te zeggen dat dit alles tussen mijn oren zat, dat ik fybromyalgie zou hebben en er maar mee moest leren leven en dat ik overspannen zou zijn en maar aan de antidepressiva moest.

Vijf maanden heb ik doodziek zo met oordopjes volledig van de wereld en afhankelijk van de zorg van andere (mijn familie) in een donkere kamer gelegen, voordat Lyme überhaupt benoemd werd en nog wel door een orthomoleculaire arts (alternatief). 12 jaar TE laat komt er uit dat ik chronisch lymepatiënt ben.. Met teken die een half uur (!!) in mijn huid zaten, zonder rode kring, zonder ziekachtige verschijnselen. Mijn eerste Elisa test was positief! Eindelijk duidelijkheid zou je denken, maar niets was minder waar. Mijn arts vond het niet positief genoeg en naast de strijd voor mijn leven kwam daar de strijd naar de diagnose en behandeling die maar niet kwam. Mijn volgende test bij de neuroloog was negatief dus werd weer weg gestuurd met het zit toch tussen je oren! Bij de internist negatief en ga maar weer naar huis. Na lange tijd kreeg mijn moeder het voor elkaar dat ik naar het Lyme expertise centrum in Nijmegen mocht: testen negatief, maar gezien mijn klachten en de onbetrouwbaarheid van deze testen was Lyme zeker niet uitgesloten volgens deze arts. Geen behandeling, ze durfde het niet aan mij te behandelen zo verzwakt dat ik was met mijn 42 kilo. Daar lag je dan doodziek, in een donkere kamer, onzichtbaar, ver weg van de buitenwereld, letterlijk geheel van de wereld met een lichaam dat op was en wachtte tot het verlost werd, maar niemand, geen enkele arts, neuroloog, internist of reguliere dokter die me kon of wou helpen. Aan mijn lot over gelaten.

Op dat moment dat ik het leven niet meer zag zitten was er één man, de orthomoleculair arts, die mij serieus nam en me aan verschillende protocollen zetten vanuit Amerika gecommuniceerd met een Lyme-arts vanuit daar. Een ontzettend zware behandeling die in geen woorden te omschrijven valt, maar hij heeft mijn leven gered. Na nog vele jaren van verschillende protocollen, kuren, therapeuten en behandelingen mag ik zeggen dat het nu aardig met me gaat, geen normaal leven, dat zit er niet meer in, veel normale dingen kan ik niet, mijn hersenen en zenuwstelsel kunnen veel prikkels uit deze maatschappij niet verdragen en verwerken, maar ik ben dankbaar dat ik hier nog mag zijn!

Hierdoor hoef ik niet zielig gevonden te worden, ik hoef geen aandacht voor mijzelf, maar ik wil in laten zien dat de ziekte van Lyme zoveel erger en zoveel groter is dan veel mensen weten en denken! Ik heb zelf mee gemaakt hoe het is om 24/7 geïnvalideerd op bed te moeten liggen, niks meer te kunnen verdragen, niet meer op je benen te kunnen staan, dat amper iemand je gelooft, de regulier zorg je als een baksteen laat vallen, iedere nacht bang te zijn dat er geen volgende dag meer komt en dit eigenlijk niet zo erg vind omdat je het leven zo niet meer ziet zitten. Zo liggen er miljoenen mensen thuis over de hele wereld die niet gehoord en geholpen worden, mensen die niet hebben gevraagd om ziek te zijn, mensen die ook gewoon gevoel hebben, mensen die hopeloos zijn, mensen die alles kwijt zijn geraakt, mensen die geen geld hebben voor behandeling, er alles aan zouden willen doen om beter te worden en geen uitweg meer zien!

Ik zet me dus niet in voor mezelf, maar voor alle lymepatiënten die er nog wel zo bij liggen, die niet in staat zijn om voor zichzelf te spreken, die niet in staat zijn om de buitenwereld te laten zien wat er werkelijk achter de voordeur gebeurt, die niet in staat zijn om zelf op te staan, omdat ze vechten voor hun leven tegen een ziekte die geen genade kent!

Door middel van een Lyme Protest, dat plaats zal vinden op zaterdag 17 mei 2014, van 14.00 tot 18.00 uur, op de Markt in Eindhoven, gesponsord door Stichting Hope For Lyme willen wij dat Nederland stil zal staan bij het feit dat (chronische) Lymepatiënten in ons land niet gehoord worden, geen juiste zorg krijgen en in veel gevallen aan hun lot worden overgelaten; met alle gevolgen van dien!
http://www.lymeprotestnederland.nl/
https://www.facebook.com/WereldwijdLymeProtestNederland?fref=ts

MeLY

%d bloggers liken dit: