Tag Archives: Dankbaarheid

Road to happiness

23 Okt

Afgelopen maanden heb ik aardig wat reisjes mogen maken met mijn lieve vriend. Kleine, of nouja best wel grote, roadtrips vanuit Nederland naar zuid Duitsland. Half liggend, zittend en hangend op de bijrijdersstoel met een kussen en soms een dekentje genietend van al het moois dat aan ons voorbij ging. Vaak stoppend om al dat moois nog beter te kunnen bekijken en opnemend tot diep in mijn ziel, maar ook erg vaak proberend het vast te leggen op de camera van mijn telefoon, waar het nooit zo mooi op uitkwam als dat je het met eigen ogen aanschouwde. Maar als een extra reminder naar dat fijne gevoel en de dankbare glimlach die die plek mij gaf nam ik ze verder mee op reis!

De vele avonturen onderweg of zelfs met pech langs de weg staan opgeslagen in mijn geheugen die niemand mij meer af kan nemen en hoop er nog veel meer mee te mogen maken. Herinneringen die blijven voor het leven en bepaalde gevoelens die het aangewakkerd heeft zijn onbeschrijflijk, vooral nu ik dan weer ‘thuis’ ben en dat heerlijk gevoel zo mis zou ik bijna zeggen ik heimwee heb naar ‘het op de weg zijn’! Nu ik hier ‘s nachts in mijn bed lig met een ontzettende verkoudheid, waardoor ik niet echt lekker kan slapen maar dat terzijde, realiseer ik me dit pas echt. Iets waar ik laatste weken mee worstelde en niet goed wist wat het was en waar het vandaan kwam. Ik ervaar gewoon dat ik me niet altijd meer thuis voel als ik thuis ben en dat klinkt heel gek misschien, maar hier voel ik me als een kip zonder kop rond rennend, niet wetend welke kant op te moeten en iets, waarvan ik eigenlijk geen idee heb wat, niet kan bereiken zoals ik dat zou willen. Het is zo raar dat het leven op de weg en daar in de prachtige natuur mij zoveel positieve energie, rust en inspiratie geeft, maar zodra ik hier ben er maar weinig van terecht komt. Het leven hier in deze maatschappij, in deze routine, volgens bepaalde staven en verwachtingen leven past zo niet bij wie ik ben. Iets waar ik nooit van gehouden heb of aan voldeed, want ik ben altijd al dwars tegen de draad in geweest. Dan wordt je al gauw gezien als vreemde vogel of nietsnut als je niks om geld, opleiding of carrière geeft. Mijn visie is dat het belangrijk is om te leven vanuit je hart, te doen wat jou gelukkig maakt en vooral niet te luisteren naar wat anderen daarvan vinden.

Mijn leven is niet doorsnee door die visie, door mijn beperkingen en dat zal het met Lyme en co sowieso nooit worden alleen dat wil niet zeggen dat ik geen toekomstplannen heb, ook al kan ik daar om verschillende redenen nu nog niet voor de volle 100% voor gaan. Maar ik heb wel alle vertrouwen in dat als het juiste moment daar zal zijn, ik er geheel klaar voor ben en de mogelijkheden goed zijn dat ik precies daar kom waar ik graag zou willen zijn. Maar dat is nu nog niet aan de orde en dat is helemaal niet erg, aangezien we altijd precies zijn waar we op dat moment zouden moeten zijn, waar we op dat moment van zouden moeten leren en op dat moment ook nog eens het hardste nodig hebben, ook al denk je zelf of de mensen om je heen soms van niet. Dit is jouw reis, van niemand anders dan alleen van jou, dus heb vertrouwen in alles wat er op je pad komt en pak die momenten die je worden aangereikt, ze zijn daar niet voor niks. En op dit moment wil ik genieten van wat mogelijk is na een jarenlange strijd die mij geheel opgeslurpt heeft, mij geheel getransformeerd heeft in een ander mens en daarnaast ook zoveel wilskracht, doorzettingsvermogen en positiviteit heeft gegeven om nu vervolgens daarmee mijn angsten en struggles aan te gaan en deze te overwinnen.

Soms denk ik dat ik eigenlijk ook weer moet gaan knallen tegen die ongenodigde gasten in mijn lichaam, want ze zijn op bepaalde momenten weer erg aanwezig of laten even blijken dat ik nog niet van ze af ben, maar ik laat ze even voor wat ze zijn, schenk ze geen aandacht en druk ze de kop in met wat ditjes en datjes. Een nieuwe behandeling is nooit zonder gevolgen, maakt je eerst sowieso 4x zo ziek dan je op dit moment bent en het is altijd onzeker of je je wel echt daadwerkelijk beter gaat voelen in de vele maanden daarna. Daarom pas ik even, want ik ben ontzettend dankbaar voor wat ik nu wel kan, ook niet geheel zonder gevolgen, want iedere onderneming heeft weer zijn nasleep. Maar niks is zeker in het leven en ik wil leven vanuit mijn hart, bewust zijn in het hier en nu, me nu zo goed mogelijk voelen en daar voor de volle 100% van genieten met iedere vezel van mijn lichaam en ziel.

Daarom ben ik niet bezig met therapieën, niet bezig met cursussen, niet bezig met dat ik elke maand geld te kort kom, niet bezig met wat te doen met andere problemen, maar volledig in het hier en nu zijn met dat wat mij gelukkig maakt wat momenteel niks te maken heeft met mijn toekomst of met mijn gezondheid, maar met het verrijken van mijn ziel. Want mijn gypsy ziel hoort nu niet met haar neus in de boeken of aan een frequentie apparaat te liggen, maar met haar voeten goed geaard in moeder Aarde op een berg midden in de robuuste natuur, daar waar ik thuis hoor, daar waar ik word gehoord en gezien, daar waar ik word opgeladen en leer los te laten, daar waar niks perfect hoeft te zijn en je wordt gewaardeerd zoals je bent, daar waar je volledig in je kracht mag staan en jezelf mag zijn; hoe, wie of wat je dan ook bent, daar waar alles gelijk en alles één is, daar op een plek waar ik veel meer leren zal dan een pen ooit voor een boek beschrijven kan. Daar op die plek waar ik alleen via die ene weg kan komen, dat is de weg naar mezelf, dat is de weg naar mijn toekomst, dat is de weg naar mijn heling, dat is mijn weg, mijn weg vanuit mijn hart, mijn weg naar gelukzaligheid.

Namasté, Andrea

wanderlust5

‘Your mind can take it slow

But your heart knows where to go

It’s okay to rest your mind

Let your heart seek and find’

~ Xavier Rudd ~

Advertenties

Warm onder mijn deken

9 Sep

Deze woensdagochtend laat mij weer even terug keren naar mezelf in kleermakerszit op mijn witte bank. Een morgen in september waarop het regent, een morgen waarin ik alleen maar getimmer hoor van werklui een paar huizen verder op, een morgen dat ik mijn dikke wintervest draag met wollen lange sokken aan mijn voetjes, een morgen die normaal gesproken niet zo’n grote glimlach op mijn gezicht zou geven, maar het voelt vandaag zo zalig als een warm deken van tevredenheid, dankbaarheid en liefde dat om me heen is geslagen.

Na een wervelwind aan veranderingen in mijn leven de afgelopen maanden sta ik deze morgen even stil. Ik moest even die pas op de plaats maken, die maar niet kwam en wachtend tot ik kon voelen wat ik moest voelen. Mijn lichaam was afgelopen tijd in een extase van chaos, gelukzaligheid en onrust. Een hele rare, maar interessante mengelmoes! Veel te veel ondernomen voor mijn lichaam en veel te weinig rust genomen voor mijn geest, maar het waren zalige weken vol drukte, gezelligheid en me enigszins een ‘normaal’ mens voelend.

De zomerperiode die mij zoveel naar buiten laat treden, mij intens gelukkig maakt, mij laat bloeien en laat stralen. Mijn energie oplaat en energie geeft, maar daarnaast ook weer erg veel energie kost door de vele activiteiten die ik zo graag uit wil voeren. Niet de activiteiten die ik vroeger zo graag deed als festivals bezoeken, terrasjes pakken en met het vliegtuig op vakantie gaan, maar activiteiten als buiten yoga, aan het meer chillen, tot erg laat op mijn hemelse balkon hangen, kleine roadtripjes maken naar mijn andere thuis in Duitsland en vanuit daar prachtige plekjes bezoekend. Door de verandering van afgelopen maanden is het niet anders dan dat ik als een nomade rondtrek tussen verschillende plaatsen waarbij ik me gelukkig allemaal thuis voel. Iets wat voor mij heel belangrijk is, want als ik me ergens niet op mijn gemak voel belemmert dit mij lichamelijk enorm. Eigenlijk vind ik dit rondtrekken ontzettend fijn, iets dat diep van binnen zo ‘normaal’ lijkt te zijn en kan ik me sowieso overal thuis voelen, zolang de energie en het eventuele gezelschap maar goed en zuiver is. Het thuis voelen in mijn eigen lichaam is hierbij echt een must en ik merk dat door de vele activiteiten en het reizen ik soms juist vergeet daar aandacht aan te besteden, tenminste ik voel me meer dan thuis in dit lichaam met beperkingen alleen realiseer ik me sinds gisterenavond dat ik laatste weken niet altijd geluisterd heb. Mijn geest die verblind als een dolle aan het rond springen was om naar buiten te treden om alleen maar leuke en mooiere herinneringen te maken van deze zomer soms vergetend dat even een momentje voor jezelf in stilte ook heel belangrijk is om die fijne herinneringen juist veel intenser en dieper te mogen ervaren.

Deze morgen dat ik alleen ben, in rust met mezelf en met een fijn muziekje op schoot ik ineens terug naar mijn binnenste. Een hele fijne, warme plek waar ik de laatste weken niet meer echt ben geweest, niet meer echt gevoeld had en niet meer echt had laten spreken. In mijn binnenste ik, mijn ziel, mijn huis waar ik steeds weer dat heerlijk gelukzalig gevoel ervaar, wat een grote glimlach op mijn gezicht tovert en een beeld door me heen laat schieten van een knus houten huisje, ingericht met warme kleuren, een groot fluffy kleed op de grond met kussens voor een brandend openhaardje. En ineens was dat gevoel weer daar, dat gekke gevoel dat ik vorig jaar rond deze tijd ook had, een gevoel van dat warme knusse houten huisje te willen betreden, een gevoel van naar binnen te willen keren, een gevoel van even alleen te willen zijn met mijn eigen liefdevolle energie onder dat fijne warme deken.

Namaste, Andrea

goodorbad

 

‘The core of your true self is never lost.

Let go of all the pretending and the becoming

you’ve done just to belong.

Curl up with your rawness and come home.

You don’t have to find yourself;

You just have to let yourself in!’  

~ d. Antoinette Foy ~

I am fine

7 Dec

Met mijn yoga kleren aan zit ik op mijn roze yoga mat en realiseer ik me ineens dat alles zoveel fijner voelt in deze kleding. Deze fijn zittende kleding die alweer veel te lange tijd in mijn la onder mijn bed lag naast mijn mat die afgelopen weken ook niet meer afgerold is geweest. Even liet ik mezelf weer teveel verleiden door alles om me heen, mezelf weer een stukje verliezend en mee laten sleuren met de ‘normale’ dingen in deze maatschappij. Iets wat ik helemaal niet wil, en meestal helemaal niet bij kan benen, maar dat wat stiekem mij soms ook weer zo aantrekt en daarbij dus meteen mijn valkuil is. Mezelf goed realiserend dat het mij uit mijn balans zal trekken, maar eigenwijs toch niet willen luisteren en het later dus maar weer moeten voelen.

Soms moet je gewoon weer even opnieuw beginnen. Om te realiseren wie je daadwerkelijk bent, waar je vandaan komt, welke heuvels, bergen of woeste oceanen je hebt moeten doorkruisen en om er  achter te komen waar je op dit moment staat en waar je ook alweer naar toe wilde. Dit moment is precies waar je hoort te zijn, of je dat nu wilt of niet, en daarmee zal je moeten leren dealen. Vaak krijgen we situaties voorgeschoteld waar we iets van moeten leren en de kunst is om er achter te komen wat die ene les voor jou dan zou moeten zijn. Je wordt constant op de proef gesteld en getest of je wel bij jezelf blijft en of je die ene les wel begrepen hebt, zo niet krijg je het nogmaals voorgeschoteld. Alles zal in beweging blijven, alles zal blijven veranderen dus we kunnen niet verwachten dat we ‘klaar’ zijn na die ene grote les. Want iets dat vorig jaar, of zelfs vorige week, zo’n goed idee was of je zo goed hielp wil niet zeggen dat het op dit moment hetzelfde voelt of doet.

Op een moment dat je jezelf weer beetje bij beetje kwijt geraakt bent voel je pas echt hoe belangrijk het is om mee te blijven bewegen in die veranderingen van het leven, ookal leek het een tijdje terug zo’n goed idee om stil te gaan staan, alles om je heen te bewonderen wat je zag en om stiekem dat zijweggetje in te glippend om te kijken wat daar te beleven was. Zo verleidelijk om even van je pad af te stappen en je te wanen in een andere wereld. Maar opeens komt die dag daar dat je al voelde dat je al een tijdje niet meer jezelf bent, dat fijne gelukzalige gevoel waar je zoveel uithaalde en koesterde steeds wat meer afgebrokkeld is, die normaal zo stralende ogen helemaal niet meer zo stralen en de fijne dingen die je zo graag deed niet meer hebt gedaan in de afgelopen weken.

Die periode heb je je innerlijke zelf een beetje verwaarloosd en dit nu pas echt realiserend op het moment dat er een nieuwe fase aan zit te komen in je leven, een nieuwe fase waarin alles anders zal zijn, een nieuwe fase waarin niks hetzelfde zal blijven, een nieuwe fase met nieuwe lessen of misschien wel oude lessen die nog niet geheel voltooid waren, een nieuwe fase die niet altijd gemakkelijk zal worden,  maar ook een nieuwe fase met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden om te groeien, weer dichter bij jezelf te komen en het innerlijke geluk weer op te zoeken en te laten stromen.

Het moment dat ik mezelf vorige week eens goed aankeek in de spiegel schrok ik eigenlijk van wat ik aanschouwde, want hoeveel ik mezelf verbloem als ik naar buiten ga, dit wat ik hier zag, is mijn ware gezicht, is mijn ware ik achter het maskertje van make up. Met de instelling die ik laatste tijd had ‘zolang ik doe alsof dat het goed gaat, gaat het vast ook goed’ zette ik mezelf vandaag weer aan het werk, het is weer me and myself time, terug naar mijn eigen gevoel, terug naar mezelf, terug naar mijn eigen bron. Terug op mijn mat, op mijn roze yoga mat in mijn fijn zittende yoga kleding, mijn ogen gesloten en met een al brede glimlach op mijn gezicht van de bewustwording die plaats vond, mijn instelling van laatste tijd omdraaiend in een mantra:

‘I am fine, I am excatly where I need to be, I love you!’

Namaste, Andrea

forgive

Mijn gevoelens link ik vaak aan muziek of met andere woorden muziek maakt veel gevoelens los en brengt bepaalde gevoelens weer samen. Een van mijn helden, naast Xavier Rudd, is Nahko Bear and The Medicine for the People die mijn gevoelens heel vaak mooi verwoorden en mij weer het gevoel geven dat ik begrepen wordt, dat we samen één zijn met alles dat leeft op Moeder Aarde en ik vertrouwen mag hebben in mijn eigen proces.

‘Time based prophecies have kept me from living, in the moment I am struggling to trust the divinity. Of all the gods. And what the hell they have planned for us. I cry for the creatures who get left behind. But everything will change in the blink of an eye. And if you wish to survive, you will find the guide inside…’

Nieuwe fase, nieuwe melodie

26 Nov

Soms vraag ik me af waarom ik niet een zo normaal mogelijk leven kan leiden zoals vroeger..? Bepaalde klachten die ik toen had heb ik nu niet of niet meer zo vaak dus soms denk ik dan moeten sommige dingen toch wel weer lukken, maar zodra ik oude dingen weer ga proberen stoot ik me vaak weer tegen die veel te laag hangende lamp. Owja mijn lichaam is anders dan het vroeger was is dan de conclusie. Niet alleen die ene kant op kijken, dat ik nu minder pijnen heb, om de andere vele nieuwe, nouja inmiddels al flink ingeburgerde, kanten te vergeten die mij belemmeren in mijn leven, of beter gezegd mij belemmeren om een in-de-maatschappij-ogend ‘normaal’ leven te leiden.

Laatste dagen voelde ik weer die rare gewaarwording in mijn hoofd die ik regelmatig had toen ik een jaar of 12 was. Het is een heel raar en naar gevoel dat ik moeilijk kan verwoorden, maar alles om me heen lijkt dan heftig te versnellen en mijn hersenen die het niet kunnen bijbenen of er lichtelijk van op hol slaan, terwijl al het gene om me heen juist eerder langzaam gaat dan snel. Om dit nu weer te moeten ervaren, het weer weg proberen te stoppen en door te gaan met waar ik op dat moment mee bezig was maakt herinneringen bij me los die ik liever geen aandacht wil geven. Met opvliegende hittegolven die vanuit mijn tenen hun weg naar boven weten te vinden en eindigend bij mijn hoofd, mijn hoofd die heet aanvoelt en bijna uit elkaar barst van de druk op mijn hersenpan. Met dat gevoel zat ik vandaag op mijn bank proberend om zachtjes muziek te luisteren, maar waar mijn hersenen toch echt anders over denken.

Soms hoor je muziek en herinnert je dit aan een bepaalt moment in je leven of aan een persoon, een locatie of een gevoel. Zo heb ik als ik muziek van vroeger hoor gek genoeg altijd dat ik moet lachen en begin te stralen, mooie momenten met vriendinnen die voor mijn ogen verschijnen of een fijn gevoel dat omhoog komt borrelen. Zo fijn nu achteraf te weten dat ik toch altijd het geluk uit mijn leven probeerde te halen, ondanks ik me altijd zo slecht voelde. Enorm heb genoten van fijne en gekke momenten met mijn vriendinnen, ookal leefde ik toen voornamelijk in het verleden of het heden. Nu met een brede glimlach en een fijn gevoel terug kan kijken op een jeugdig verleden vol gekke fratsen, ondanks dat ik het nu soms zo ontzettend mis en het niet meer kan.

Elke fase in mijn leven heeft een bepaald soort geluid. Zo was die jeugdige periode vooral erg heftig, hard en flink aanwezig. De periode die daarop volgende was juist het tegenovergestelde, 180 graden gedraaid, zo stil mogelijk, eigenlijk gewoon helemaal geen geluid, stilte, op de vreselijke piepen in mijn oren na dan. Daarna volgde er hele rustige en vredige muziek, maar heel weinig met altijd nog grote tussenposes van stilte. Beetje bij beetje kwam er steeds een instrument bij, steeds iets langer en steeds iets meer. Totdat muziek na vele jaren weer een onderdeel werd van mijn dagelijkse bestaan, op elke dag, ieder moment en vanuit het gevoel verschillend wat ik kon verdragen en waar ik behoefte aan had. Muziek was vroeger normale kost en altijd aanwezig, maar door de stilte die ik moest ervaren is muziek voor mij zoveel meer geworden dan alleen geluid. Muziek is voor mij gevoel en emotie dat tot diep in mijn ziel kan gaan, maar soms juist ook een oppepmiddel op een emotionele dag, en zelfs een methode om de frequentie geheel te veranderen in de ruimte waar het niet fijn voelde. Muziek betekent veel in mijn leven, muziek is het leven.

Er breekt zich voor mij weer een nieuwe fase aan, een fase die niet heel gemakkelijk zal gaan worden, maar een fase die hopelijk wel weer veel goeds zal gaan brengen. En zo kwam er bij die veranderingen een aantal weken terug weer een nieuwe melodie in mijn leven. Eigenlijk geen geheel nieuwe melodie, maar een oude vertrouwde melodie, waar een zeer fijne herinnering en tijd aan vast hangt, maar dit maal in een nieuw jasje gestoken. Deze fijn aanvoelende melodie geeft mij nu nog een traan en soms al een kleine glimlach, want alleen de tijd zal het gaan leren hoe dit uit gaat pakken en wat het me brengen en leren zal. Maar wie weet, en ik weet het eigenlijk wel zeker, kijk ik hier volgend jaar op terug met een grote glimlach en een gelukzalig gevoel van binnen, nog sterker dan ooit te voren en met meer ervaring en wijsheid dan ik nu bedenken kan. Weer terug naar mezelf, terug naar mijn eigen bron, terug op mijn eigen benen.

Namasté, Andrea

music6

‘I am gonna miss you’  ♥

Bijzonder helende plek

10 Sep

Soms moet je even op je bek gaan om vervolgens op die plek terecht te komen waar je liever niet wilt zijn. Die plek waar het voelt alsof alles tegen zit. Die plek waar je pas voelt hoeveel pijn iets je gedaan heeft. Die plek waar je vanaf een afstandje terugkijkend op de situatie erachter komt dat je al die tijd niet jezelf bent geweest, jezelf teveel had laten meeslepen, jezelf teveel aan de kant had gezet om voor de ander klaar te staan, jezelf had toegelaten om geheel uit je balans gerukt te worden zonder dat je dit echt in de gaten had en eigenlijk zo jezelf niet meer was. Op die plek was ik een aantal maanden geleden en baalde vreselijk om daar weer te moeten staan, om die shit te moeten voelen en er weer opnieuw aan te moeten werken, terwijl je eigenlijk hele andere plannen voor ogen had.

Afgelopen maanden zijn zo ontzettend snel voorbij gegaan, de tijd lijkt met de jaren steeds sneller te gaan tikken en het genieten van elk moment, in het hier en NU leven, wat voor mij zo belangrijk is, ging me weer wat slechter af. Naast het uit mijn balans gerukt te zijn, het maar niet kunnen aarden en het niet meer wetend hoe t recht te breien waren er juist ook momenten dat ik mezelf betrapte dat ik een brede glimlach en toch een zeer gelukzalig gevoel had op bepaalde momenten waarin je het in eerste instantie niet van zou verwachten. Zo reed ik auto met een big smile, terwijl het buiten ontzettend donker was van de beladen wolken die de blauwe hemel blokkeerde, maar ik optimaal aan het genieten was van alles om me heen en het feit dat ik überhaupt zelf aan het autorijden was zonder angst of vervelende momenten. Zo danste ik zwierend met de afwasborstel door mijn keukentje, terwijl de afwas torenhoog gestapeld naast me stond te wachten op een poetsbeurt en ik het niet eens als vervelend ervaarde door de fijne muziek en de goede energie die door mijn huisjes zweefde. Dat het leven niet perfect hoeft te zijn om gelukkig te zijn was mij al vele jaren meer dan duidelijk, maar steeds besef ik me meer en meer dat juist door momenten dat ik weer even stil gezet wordt ik alles zoveel intenser en nog fijner ervaar.

Zo ben ik alweer bijna 3 weken terug heel impulsief op een kleine roadtrip geweest met mijn lieve vriend. Iets wat ik zo ontzettend graag wilde, maar daarnaast eigenlijk ook zo ontzettend eng vond om aan te gaan. Hoe zou mijn lichaam reageren op zo’n lange reis, op een vreemde plek, andere energieën, de verandering in het weer en ander soort voedsel. Ik weet hoe een zeer kleine verandering mijn lichaam geheel uit zijn balans kan trekken, vooral in zo’n wankele periode, maar iets in mij zei dat ik dit moest doen, dat ik dit nodig had en zonder verwachting of angst in het diepe moest springen. Dus daar gingen we dan in mijn kleine blauwe autootje richting de zon, de zee en het strand! Met zeer gemixte gevoelens op naar de kust van Zuid Frankrijk, met een lichaam dat eigenlijk hartstikke moe was, ook nog eens een blaasontsteking te pakken had de eerste dag, gedachtes die rond dwarrelde of het wel zo’n slim idee was en een geest die op springen stond van blijdschap. Ik liet het alles maar gewoon los en over me heen komen, geen verwachtingen scheppend of scenario’s verzinnend, maar puur let it go and let it be. Naar buiten kijkend en van al het moois genietend, niet wetend wat me te wachten stond, lag ik toch zeer relaxt en vol vertrouwen plat in de autostoel met een gevoel van ultieme vrijheid, mijn angst aangaand na zoveel jaar in stilte te hebben geleefd.

Deze kleine reis van nog geen week in en rondom de prachtig robuuste, pure natuur heeft mij zoveel kracht, zelfvertrouwen en liefde gegeven dat ik nu zittend op mijn bank weer realiseer hoe dankbaar ik mag zijn voor mijn bestaan, mijn levensweg en lessen, mijn stilstaan op die ene kille plek en voor deze piepkleine roadtrip die mij precies bracht waar ik op dat moment moest zijn. Daar hoog in de bergen met een prachtig uitzicht op zee, daar waar geen mens, gebouw of slechte energie te bekennen was, daar op die ow zo overweldigend mooie plek, daar 1200 km van huis vandaan, daar kwam ik tot rust, daar vond ik weer mijn balans, daar ontmoette ik moeder Aarde en voelde haar zo intens, daar gaf ze mij zoveel energie en aarden mijn wortels tot diep in haar. Daar op die bijzonder helende plek vond ik mezelf weer terug, voelde ik me lichter, vrijer en gelukkiger dan ooit ter voren en nu met een grote glimlach en dat gevoel meedragend in mijn hart durf ik te zeggen ‘Thank you roadtrip, thank you silence!’ ❤

Namasté, Andrea

OPSLAAN

Afgelopen week sprong opeens dit nummer ‘Thank U’ van Alanis Morissette aan dat me zo ontzettend aangreep en ik mezelf zo herkende in de tekst. Het is bijzonder om te ervaren hoe de muziek die ik vroeger, niets vermoedend en onervaren, luisterde en meezong nu zoveel betekenis heeft! ❤

Afgewezen dankbaarheid

20 Aug

‘Dan ben je op een punt gekomen in je leven dat je eindelijk fysiek en mentaal sterk genoeg denkt te zijn om iets te gaan ondernemen qua vrijwilligerswerk en kreeg je ook nog eens iets moois onder je neus geschoven waar je jezelf al helemaal zag zitten. Daarna meteen achter je laptop bent gedoken om een goede brief in elkaar te flansen en je C.V. op een leuke manier op te pimpen, met in de brief nog de woorden dat je het gat in je C.V. graag toe zou willen lichten in een persoonlijk gesprek, want he je ben altijd een harde werker geweest! Je wordt uitgenodigd voor een gesprek, kleed je representatief aan en gaat vol goede moed het gesprek aan, waarbij de vrouw tegenover je zowat in haar handen begint te klappen bij het feit dat je je opleiding nog af hebt kunnen maken, ze vooral geïnteresseerd was hoe je nu rond komt, naar wat voor banen je zou willen solliciteren en wat je zou willen bereiken in de toekomst, maar je vervolgens vreemd aankijkt op de antwoorden die je daarop gaf. Niet vragend hoe je jouw ziekte onder controle hebt gekregen zonder de reguliere zorg of goh wat erg dat je op jonge leeftijd zo ziek bent geworden en wat goed dat je nu zo positief in het leven staat.. Nee niks, dat werd zoals altijd van tafel geschoven alsof het er niet mag zijn, alsof je een zwakkeling bent als je jaren stil hebt moeten staan terwijl je in deze jaren zoveel meer hebt geleerd dan in heel je studieverleden. Het werd je ineens weer pijnlijk duidelijk hoever je ook alweer van de maatschappij verwijderd bent, er werd ineens aan je getwijfeld of je wel daadwerkelijk zo’n harde werker bent en er werd al meteen ingevuld dat je dit soort vrijwilligerswerk niet aan zou kunnen. In volle overtuiging probeer je nog een zet te doen met de woorden dat je het erg graag wilt proberen en dat je het wel aan zou kunnen. Je kent immers je lichaam na zoveel jaar zelf het beste en weet het toch pas echt als je het geprobeerd hebt, maar nee het mocht niet baten. Er werd uiteindelijk wel met je meegedacht en ze bood iets anders aan, iets anders dat in je ogen zoveel fysieker lijkt dan de functie waarvoor je eigenlijk solliciteerde. Ze heeft geen idee wat je wel en niet aan kan, maar ze bevoordeelde toch.. Je begrijpt het aan de ene kant wel, je legt je bij haar besluit neer, informeert toch nog naar die ander functie, maar aan de andere kant doet de zoveelste afwijzing, op welk gebied dan ook, toch weer enorm pijn.. ‘

Ik ben niet mijn ziekte, ik heb een ziekte en daarnaast ben ik ook gewoon een mens, een zeer dankbaar mens, een mens met veel gevoel, een mens met veel doorzettingsvermogen, een mens dat gelooft in het positieve, een mens dat luistert naar haar hart, een mens dat zich niet zomaar uit het veld laat slaan.

…ik ben dankbaar voor de vele jaren dat ik stil moest staan
…ik ben dankbaar voor mijn leven
…ik ben dankbaar om hier te zijn in deze tijd
…ik ben dankbaar voor alle lieve mensen in mijn leven
…ik ben dankbaar voor de mensen die mij gepijnigd hebben
…ik ben dankbaar voor mijn chronische ziekte
…ik ben dankbaar dat ik regulier niet gehoord werd
…ik ben dankbaar om mezelf te hebben mogen leren kennen
…ik ben dankbaar voor de mogelijkheid om mentaal en spiritueel te groeien
…ik ben dankbaar voor al mijn levenslessen
…ik ben dankbaar voor mijn transformatie

Dit alles heeft mij gemaakt tot de persoon die ik op de dag van vandaag ben. Ik hou zoveel meer van mezelf dan ooit tevoren, ben veel sterker, gelukkiger en wijzer dan ooit tevoren, geniet zoveel meer van alle kleine dingen in het leven dan ooit tevoren, respecteer en hou zoveel meer van alles dat leeft op deze aarde dan ooit tevoren en voel me daarnaast van binnen zoveel levendiger dan ooit tevoren.

Mijn leven kent vele pieken en dalen. Soms dagelijks. Maar ik heb geaccepteerd dat de hoog gevoeligheid een deel van mijn leven zal zijn, dat ik dit niet hoef te verstoppen en het ook niet hoef te repareren. Ik ben niet gebroken. Ik ervaar, zie en voel de wereld alleen anders en dat is zoals het is. Mijn leven is verre van perfect of normaal, maar ik ben zeer dankbaar..

Namasté, Andrea

dREAGratful8

I have a dream

29 Jul

De mooie woorden die Martin Luther King uitsprak in zijn jongere jaren zijn dezelfde woorden als ik deze dinsdag middag tegen mezelf zei. Ja ik heb een droom, eigenlijk een hele grote droom, een droom die ik wil verwezenlijken hoe dan ook, een droom die ik door niks of niemand af wil laten pakken dus ook niet door mijn ziekte. Een droom die eigenlijk juist ontstaan is door mijn eigen ziek zijn, want hiervoor wist ik echt niet wat ik wilde met mijn leven. Een droom waar ik eigenlijk zo snel mogelijk een begin mee zou willen maken, maar heel realistisch gezien zal daar nog heel wat aan vooraf gaan en is alleen al een begin maken lastig als je al zoveel jaar genoodzaakt stil staat. En dan komt daar die vraag om de hoek of dit al wel het juiste moment om er een start mee te gaan maken? En waar te beginnen?

Zo geloof ik zeker dat als je iets wilt bereiken in het leven of als je van je grootste passie je werk wilt maken dit door hard werken wel te bereiken valt, maar waar ik echt in geloof is dat het universum je brengen zal waar je op dat moment zou moeten zijn en dit je zal leiden naar je grote droom. Ik geloof heilig in het universum en in het goddelijk, niet in religie of één god, maar meer de eenheid die alles verbind. We zijn samen één, wij leven in het universum en het universum leeft in ons, we leven voor het goddelijke, maar het goddelijk leeft ook in ons en daarnaast zul je ontvangen wat je uitstraalt. Jij bent zelf degene die het heft in eigen hand zo mogen nemen om je leven in de juiste banen te leiden. Dit is natuurlijk veel gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar als je niet happy bent met je zelf, je baan of je leven ben jijzelf de enige die hier verandering in zou kunnen brengen. Er zullen kansen en mogelijkheden voorbij komen, maar de kunst is ze wel te erkennen, te zien en vooral ze zelf te grijpen. Het universum zal je sturen alleen moet je hier wel voor open staan en de signalen op weten te pikken. Soms krijg je juist andere dingen, situaties of lessen op je pad dan waar je eigenlijk zelf dacht behoefte aan te hebben of zelfs om vroeg. Uit mijn beleving krijg je ze aangeboden om van te leren, om jezelf te leren kennen en verder te ontwikkelen, om de wereld en de mensheid of jouw situatie vanuit een ander perspectief te zien, te leren kennen en daarna anders te leren benaderen, te voelen en te ervaren.

Zo kreeg ik vandaag iets op mijn pad, iets waarvan ik een aantal maanden terug nog zei dat het een mooi klein beginnetje zou zijn, en kijk daar werd het me aangeprezen op een blaadje. Het is alleen aan mij om het met beide handen aan te grijpen en er ook daadwerkelijk iets mee te doen. Laat ik me leiden door angst voor eventuele gevolgen? Laat ik me leiden door mijn lichaam die vandaag niet al te best aan voelt? Laat ik me leiden door mijn op hol geslagen emoties die van hot naar her vliegen? Of laat ik me leiden door mijn hart en laat ik het gewoon over me heen komen? Laat ik het gewoon gebeuren en dan wel zien waar t schip strand, misschien heeft het nog niks te maken met mijn grote droom, maar wie weet zal dit piepklein beginnetje me leiden naar de juiste weg en dat kan ik toch niet afslaan?

Waar laat jij je door leiden..?
De keuze is soms reuze, maar de keuze is vooral aan jouzelf.. ❤

Namasté, Andrea

DReamit

%d bloggers liken dit: