Tag Archives: Dankbaarheid

Zak eens lekker door

3 mrt

Als echte Bosschenaar zit carnaval eigenlijk toch wel in mijn hart en nieren, of zoals vele zullen zeggen lever en nieren door het aantal alcohol dat er deze dagen genuttigd wordt, dat gaat voor mij dan niet (meer) op met mijn alcoholisch vrije bestaan, maar helaas gaat het feestje zelf ook grotendeels weer aan mijn neus voorbij. Er zullen mensen zijn die zeggen ‘Wees blij, want carnaval is echt zo’n but feest!’, maar voor mij voelt dit, een traditie die er al in zit vanaf kleins af aan, toch echt anders. Het is echt niet dat ik de muziek nou zo leuk vind of de kostuums zo mooi, dat ik van zatte lallende mensen hou of de optocht zo’n feest vind waarvan veel wagens nergens op slaan, overvolle dampende kroegen zo fijn vind of de liters bier over mijn pakje zo lekker, maar het hele sfeertje van de vrolijke, lachende mensen die even helemaal leip gaan, zichzelf in een andere persoonlijkheid gehesen hebben, zich even geen zorgen maken over de kater van morgen, lak hebben aan de normale, drukke, dagelijkse sleur van de maatschappij en even lol maken om niks. Nouja misschien wel ergens om, maar ik heb eigenlijk werkelijk waar geen idee wat de gedachte achter carnaval is als ik zo eerlijk mag zijn!

Zo dacht ik gister toch nog even met vrienden een poging te wagen, na een flink glas ibuprofen 600, die ik nog had van de kaakchirurg en weet dat dit mijn zenuwstelsel wel even goed verdoofd waar ik normaal gesproken helemaal geen fan van ben, achterover gegooid te hebben om in een dorpje, waar ik nog nooit geweest was en weliswaar in het bezit is van twee kroegen, verkleed als piraten en ninja’s gingen we op pad. Het idee alleen al dat we zo op pad zouden gaan had mij al weken lang veel voorpret gegeven, maar het zorgde ook wel voor wat lichte zenuwen van hoelang ga ik het trekken en ga ik het überhaupt wel trekken?

Het eerste deel van mijn carnavalsviering sinds 6 jaar ging wonderbaarlijk goed, bij vrienden van vrienden thuis maar toch wel met aardig wat muziek en vond ik het heerlijk om weer eens meer onder de mensen te zijn. Nadat we wat gegeten hadden gingen we naar een klein kroegje waar het gelukkig niet al te druk was en de muziek ook niet al te veel bass bevatten. Op de vreselijke laserlichten na was het op zich nog aardig te doen en mijn hart maakte een vreugde sprongetje van blijdschap dat ik na zoveel jaar in een kroeg stond met domme carnavals muziek, zatte mensen die onzin uitkraamde en dit toch mocht vieren met de mensen die me erg dierbaar geworden zijn in korte tijd.

Na dat glaasje water besloten we toch maar door te gaan naar de andere kroeg en zo pakte we het boeltje bij elkaar, propte onszelf in de auto en reden een paar 100 meter verder om daar vervolgens de auto weer te parkeren en snel door de kou naar de ingang te lopen. Bij binnenkomst hoorde ik het flinke gedreun al uit de zaal komen, maar omdat ik niet meteen rechtsomkeert wilde gaan en het echt wilde proberen dacht ik nog ‘Misschien moet mijn lichaam er even aan wennen en lukt het wel of klinkt de muziek binnen in die zaal wel anders dan het gedreun hier buiten’. Dus zo optimistisch en eigenwijs als ik ben ging ik er voor, want waarom zou mijn lichaam dit niet kunnen handelen en dat van iedereen daar binnen wel..? Met de eerste voetstap die ik neerzette in de zaal werd ik al wat duizelig, maar door de tweede voetstap sloegen mijn stoppen geheel door, draaide me om, pakte mijn vriend beet en hij zag al hoe laat het was. Strompelend, maar zo snel als ik kon moest ik weg daar, weg van de muziek, de bass, de herrie.. Met mijn ogen op half 11 en door mijn benen zakkend liep ik aan de arm van mijn vriend naar buiten, naar de frisse lucht, rust aan mijn hoofd. Na een tijdje buiten te hebben gezeten op een paaltje was de rust wat meer terug gekeerd in mijn lichaam en besloten we binnen te gaan zitten in het gedeelte waar de oudere mensen zaten, het gedeelte zonder muziek en zonder al te veel prikkels, want tja daar hoor ik nogal vaak thuis als 26 jarige. Mijn lichaam was op na die klap, nog twee glaasjes water zittend tot mijn hoofd weer begon te tollen en het beste was om weer naar buiten te gaan, naar huis, maar de deur waar ik binnen was gekomen zat nu op slot en zo moesten we door de andere gang lopen waar het vervolgens dus weer gebeurde. Mijn benen wilde opeens niet meer, weer zo overprikkeld door het gedreun dat mijn lichaam niet normaal kon functioneren en aan de arm van mijn vriend hangend, door mijn benen zakkend vond ik mijn weg naar buiten waar je dan vervolgens naar je hoofd gesmeten krijgt ‘Zooo te zat om te lopen..?!!’ Geen energie om te reageren, opgetild door mijn vriend, in de auto gezet, gewacht op de rest en op naar huis waar geen prikkels zijn, geen vooroordelende zatte kortzichtige mensen meer, maar waar rust, liefde en begrip heerst. Ondanks het niet zo flitsende einde, ik hier wel even paar dagen flink van bij moet komen ben ik wel super trots en blij met deze grote overwinning!

Lyme is geen griepje, ook al zeggen veel lymepatiënten dat het zo voelt, er zijn veel verschillende vormen van chronisch Lyme, licht tot ernstig, dat maakt het dan ook zo ingewikkeld en voor mij betekent Lyme dus waarschijnlijk voor de rest van mijn leven een beschadiging of iets in mijn hersenen waardoor ik niet tegen hard geluid kan. Ik hoop van niet natuurlijk, maar hou het weldegelijk in mijn achterhoofd dat de kans er grotendeels in zit dat dit nooit verdwijnen zal en zo lang de zorg ons afschildert met het zit tussen je oren, LETTERLIJK inderdaad ja!, tot die tijd zak ik nog eens lekker door … nee niet in de kroeg, tijdens carnaval of met een glas bier … Nee door mijn benen als ik weer eens overprikkeld raak in deze voor mij veel te heftige maatschappij!

Alaaf, Andrea

been

Liefdesboodschap aan jezelf

9 feb

Na wat blogs van mezelf terug te hebben gelezen zit ik nu met een big smile en een soort gevoel van trots-op-mezelf op de bank. Lastig uit te leggen wat ik voel, maar het terug lezen van die blogs doet me weer even realiseren waar ik vandaan kwam en hoe moeilijk ik het gehad heb in mijn Lyme strijd de afgelopen jaren. Door veel vast gelegd te hebben hier op mijn blog zie ik wat het bij mezelf teweeg gebracht heeft aan groei, ervaring en kennis dat gigantisch is waar ik enorm dankbaar voor ben en trots dat ik dat heb mogen ervaren. Soms vragen mensen mij hoe ik het doe om zo positief in het leven te staan, iets negatiefs toch om kan buigen naar iets positiefs en altijd maar lachend overal dankbaar voor kan zijn. Ik heb hier niet zo zeer meteen een antwoord op, want ieder mens is anders, uniek in zijn soort en zo dus meestal niet geheel te vergelijken met mezelf. Ik zie ieder mens sowieso als een uniek wezen en zal niet zomaar oordelen over iemands situatie, want je hebt meestal geen idee wat er werkelijk afgespeeld heeft in het verleden, achter de voordeur of bij iemand van binnen als diegene zich niet geheel uit. Positief in het leven staan hangt dan ook van zoveel meer af, maar soms ligt het of voor een deel recht voor je neus en zoek je het dus eigenlijk veel te ver weg of op een plek waar je het juist helemaal niet zou moeten zoeken. En moet je het wel willen zoeken..? Vaak als je geobsedeerd iets zoekt zal je het niet vinden, maar komt het juist als je het laat gaan, wat meer los durft te laten of de focus verlegt dus bijvoorbeeld op jezelf en wat jij uitstraalt..

Het belangrijkste ingrediënt, als je het mij vraagt, is als eerst onvoorwaardelijke liefde voor jezelf te vinden! En nu kun je wel denken ‘komt zij weer aan met der onvoorwaardelijke liefde..?!’ Maar in mijn ogen is liefde alles, het begin en het eind, de basis van het leven, van een gelukzalig leven, ook al heb je een ziekte of een beperking. Liefde is de hoogste frequentie die er is, een helende energie, en kan er dus weldegelijk voor zorgen dat jij je mentaal als fysiek beter kan gaan voelen. Zoals de man waar ik zoveel bewondering voor heb, Albert Einstein, zegt: ‘Everything is energy and thats all there is to it. Match the frequency of the reality you want and you cannot helpt but get that reality. It can be no other way!’ Met andere woorden als jij een positief leven wilt zal je ook positief moeten (leren) denken en handelen, want met negatieve gedachtes zal je nooit geen positief leven bereiken! En natuurlijk heb ik ook weleens dagen dat ik het even niet meer weet of het niet meer zie zitten om met een lichaam dat zoveel beperkingen heeft te leven, dat mag ook we zijn allemaal mensen, maar ik zorg er dan in ieder geval voor dat ik deze negatieve energie en gedachtes kan lozen door bijvoorbeeld het eruit te schreeuwen, te huilen, te schrijven, iets kapot te gooien of de bank in elkaar te schoppen. Dat klinkt misschien raar of agressief zelfs, maar deze energie moet eruit, het opkroppen van dit soort negatieve energie/ gedachtes werkt verzurend op het lichaam, maakt wrok van binnen en dit zal je naar beneden halen, zowel mentaal als fysiek. Het lucht juist op, werkt verzachtend voor mij, waardoor ik mezelf daarna weer kan vullen met positieve energie en door kan gaan met waar ik mee bezig was of wat ik graag zou willen bereiken en creëren. Liefde voor jezelf dus in de zin van mezelf niet willen belasten en opzadelen met iets wat mij niet gelukkig maakt!

Zo doe ik er dus echt alles aan om mezelf gelukkig te maken, bepaalde dingen dan ook vermijden voor zover je dit zelf in de hand kunt hebben en zoveel mogelijk dingen doen die ik fijn vind en mij op liften. Zo lees ik bijvoorbeeld geen kranten of nieuwsberichten, dit kunnen mensen naïef vinden, maar daar zitten zoveel negatieve berichten in waar ik mezelf niet mee wil belasten, het niet wil voeden en wat moet ik met bepaalde informatie waar ik niks aan kan veranderen..? Dan begin ik de dag al meteen met een beknepen gevoel van onmacht, terwijl ik de dag ook heel gelukzalig zou kunnen beginnen door de het zonnetje dat schijnt en de vogeltjes die fluiten waar je anders geen oog meer voor zou hebben doordat die berichten nog door je hoofd spoken. Nee dank je! Zo vind ik ook dat je nooit iemand anders de schuld mag geven dat jij niet gelukkig zou zijn, want dit heb je toch grotendeels zelf in de hand, blijf je hangen bij de gebeurtenissen van het verleden, waar geef jij jouw energie aan en ook vooral aan wie..? Doe je dingen in je leven die jou voldoening geven en gelukkig maken..? Zuigen de mensen om je heen jou leeg of geven ze je juist energie..? Maak je wel tijd vrij voor jezelf..? Hou je van jezelf en zeg je dat ook weleens als je in de spiegel jezelf aankijkt..? Het is jouw leven en aan jou waar jij voor kiest!

Het is per persoon natuurlijk heel erg verschillend waar je gelukkig van kunt worden en daarin kan ik dus alleen zeggen ‘Volg je hart’ en vraag jezelf af ‘wat maakt mij nou echt gelukkig..? En als je niet 123 op een antwoord komt, beeld jezelf dan eens in dat je morgen in één klap in een rolstoel beland of verlamd raakt, komen er dan dingen in je op waarvan je denkt ‘Fuck, had ik dat maar in mijn leven gedaan!’ En wat houd je tegen om dat te gaan doen..? Wat is jouw doel in je leven en wat is de boodschap voor jouw zelf..?

Zo heb ik gisteren besloten binnenkort eens te gaan paardrijden, een nieuw doel, kijken hoe dat gaat en of het überhaupt lukt met mijn zeer gevoelige zenuwstelsel, gewoon even op een paard zitten, rond stappen en misschien wel echt rijden, weer even voelen, ervaren hoe het ook al weer was. Iets wat ik al jaren niet meer heb gekund en gedaan, was al langere tijd gestopt voordat ik instortten in 2008, maar mezelf daarna pas echt realiserend hoe erg ik het gemist had en de gedachten het nooit meer te zouden kunnen doen maakte me erg verdrietig. Toen besefte ik me pas hoe fijn die heerlijke lange ritten waren toen ik nog jonger was, het gevoel van vrijheid dat ik kreeg door het kei hard galopperen langs het water, het één zijn met dier en natuur, dat gelukzaligheidsgevoel door iets te doen waar je hart ligt. Het toen zo spijt hebben van dingen die ik niet (meer) had gedaan en misschien nooit meer zou kunnen doen, daarvoor dus wel bestond, maar niet echt leefde vanuit mijn hart!

Als je letterlijk stil komt te staan, niet meer mee kan met de drukte van de chaotische maatschappij, realiseer je dit misschien pas echt, maar omdat ik echt niemand zo’n stilstand gun hoop ik dat voor veel mensen het besef ook zal komen zonder, de liefde voor zichzelf steeds groter mag worden, steeds meer voor hun hart zullen kiezen en vanuit daar gelukzaliger kunnen gaan leven. De liefdesboodschap aan jezelf!

Namasté, Andrea

jamooi

This is my life.

17 jan

Afgelopen jaren heb ik vaak de woorden gehoord ‘Ik zou dat echt niet kunnen’. Een woordenspeling waar ik elke keer weer, zelfs nu ik het hier typ, om moet lachen, want hoe weet je van te voren nou of je iets wel of niet kan? En soms, zoals in mijn geval, was er geen keuze of ik dat wel of niet kon? Of ik dat wel of niet wilde? Ik moest! Dan heb je daar een perfect aansluitende quote over ‘You will never know how strong you are, until being strong is the only choice you have’. Een quote die mij zeer diep raakt. Een quote over geen keuze hebben, maar wel sterk moeten zijn!

Ik merk dat ik toch best vaak over Lyme schrijf de laatste tijd, vaker dan ik voorheen deed in ieder geval, en realiseer me nu ook meer waarom ik dat doe. Steeds vaker wordt ik er mee geconfronteerd dat ik bepaalde dingen (nog) niet kan als ik buiten mijn comfortzone treed die ineens na die klap, alweer bijna 6 jaar terug, zoveel kleiner was geworden. Dat ik het nu steeds verder uit probeer te breiden zorgt er wel voor dat ik regelmatiger op mijn bek ga en weer even met mijn neus flink op de feiten gedrukt wordt ‘tot hier en niet verder’, terwijl ik eigenlijk in eerste instantie nog veel verder had willen gaan.

Zo had ik dat dus ook weer afgelopen maandag! Op een zeer mooie zonnige, veelte warme dag voor deze tijd van het jaar dacht ik laten we eens de fiets pakken, mijn bloemen-versierde-rietenmandje voorop volgeladen met een flesje water, kussentje, een banaan, mijn mobiel en andere rommel die een vrouw allemaal meezuilt en mezelf warm aangekleed met muts, dikke sokken en sneakers om fijn een stukje te kunnen wandelen in het park. Het kleine parkje waar ik eigenlijk nog nooit geweest was, maar wel regelmatig langs was gereden met de auto dus hop bepakt en bezakt stapte ik met fiets en al de deur uit. Ik had al maanden niet meer gefietst, op mijn veel te heftige fitness avontuur bij de fysio na dan, dus besloot het eerst stuk te lopen met de fiets aan de hand en na zo’n paar honderd meter heb ik het zadel betreed. Daar ging ik dan in slow tempo over een kronkelend weggetje van een parkje waar ik voorheen het bestaan nog niet van wist, maar ik wilde toch echt naar het andere park waar de hoge boven zo mooi sierlijk in een lange rij langs het pad staan, waar bruggetjes over het water een verbinding maken met een klein schattig eilandje en je even weg was van het stadse gedeelte. Dat parkje moest het worden, daar wilde ik even in het zonnetje zitten, genieten van de mooie natuur en de eendje die voorbij zouden zwemmen in het water alleen het parkje was dus veel verder weg dan ik dacht, ik werd ontzettend duizelig op de fiets en was nog maar net op de helft. Mijn evenwichtsgevoel ging met me aan de haal door net of te doen dat ik achterover viel waar ik hard tegen moest vechten om het te negeren en zo normaal mogelijk door te fietsen zo eigenwijs als ik ben. Eenmaal van die kronkelende weg af moest ik linksaf en dan meteen weer naar rechts het fiets/voetganger pad op dat zijn weg naar beneden vond langs het water en besloot dit maar lopends met de fiets aan de hand te doen. De eendje in het water zwommen al gauw naar me toe, natuurlijk dachten dat ik wat lekkers kwam brengen wat ik niet bij had op een banaan na waar ik ze vast geen plezier mee gedaan zou hebben en beloofde ze dat ik de volgende keer wat mee zou brengen, en heb ze lopends wat hangend op mijn fiets, lichtelijk evenwicht zoekend gefilmd. Ze gaven me een glimlach net zo als het zo prachtige zonnige weer, de hele toch die ik aan het maken was en het park dat ik eindelijk zag, ook al wilde mijn lichaam het liefste omkeren en zo snel mogelijk naar huis toe. ‘Nog een klein stukje en dan ben ik daar’ moedigde ik mezelf aan en werd voor de grote brug die ik over zou gaan ontvangen door een zeer grote, statige boom die zich als poortwachter voor het parkje had gevestigd en na een foto mocht ik doorlopen zo blij als ik was, ook om eindelijk te kunnen zitten op het muurtje van stenen in metalenkooien langs het water. Yes I did it!

Toen ik daar op dat aparte muurtje zat bij te komen van de toch werd ik naast het fijne euforische gevoel van al het moois om me heen ook erg geconfronteerd met het feit hoe mijn lichaam op zo’n fysieke bezigheid reageert. Mijn lichaam was de laatste tijd weer wat afgetakeld en had meer downs ervaren dan ups, maar nu het weer wat beter ging voelde ik pas wat de nasleep ervan is en schreef de volgende tekst bij een foto die ik op dat moment had genomen:

I never thought that things could go wrong. I never thought that I could be sick for such a long time. I never thought that I would become a chronic lyme patient.

I am sitting in the park and realise me that this is my life. I have bicycled, very slow, for a couple of minutes and I am so tired, I am so dizzy, I have heart palpitations and I am to fucked up to go home again. Every day is a fight.

But I am grateful for the mental, spiritual opportunity to grow, to enjoy the little things in life so much more like sitting here in the park, to feel the sun on my skin and to hear the birds sing. I love myself more then ever before and I will do anything to make myself and my body healthier, happier and prouder!

This is my life.

Hier heb ik nog zeker zo’n 30 minuten gezeten met mijn ogen soms dicht in het zonnetje, waarna de terugreis volgde die alles behalve soepel verliep geheel lopend met de fiets aan de hand, er half op hangend en afleiding zoekend met de telefoon tegen mijn oor en de stem van meneer Stolk aan de andere kant van de lijn.

Ook al verloopt iets soms niet zoals gepland, het heeft wel een vermogen om je van binnen te verrijken en om er kracht uit te halen om er mee door te gaan dus deze dubbele tocht heeft mij doen besluiten ‘volgende week ga ik weer!’

Namasté, Andrea

VBL4

Hiep Hiep Hoera

30 dec

‘Er is er een jarig Hoera Hoera dat kun je wel zien dat is……’
Vandaag precies één jaar geleden zat ik op een asociale grote zwarte bank, waarin ik met mijn 1.60 m bijna in verdween, tijdelijk wonend in een prachtpand in hartje Den Bosch, schreef ik vol enthousiasme mijn eerste blog!

Hoeraaaa VeganBlissLove bestaat vandaag één jaar!

Wat is de tijd toch ontzettend snel voorbij gevlogen en er is afgelopen jaar zoveel gebeurt van hele fijne momenten die haaks staan aan veel minder fijne momenten, een jaar met vele pieken en dalen, een jaar waar ik met gemengde gevoelens op terug kijk, een beetje een apart jaar als je het mij vraagt, maar vooral een jaar waarin ik weer dichter tot mezelf gekomen ben, mijn grenzen op heb gezocht en er veel te ver overheen ben gegaan om vervolgens plat op mijn bek te gaan, weer nieuwe lessen heb geleerd die voorheen nog niet aan de orde gekomen waren, hele fijne nieuwe mensen heb ontmoet, ervaren heb hoe belangrijk het ook alweer is om naar mijn gevoel te luisteren, al weet ik dat al jaren dondersgoed, maar het dan ook echt daadwerkelijk doen is een ander verhaal! Een jaar vol grappen en grollen, lachen, gieren en brullen, een jaar vol met terugvallen, onzekerheden en verdrietige momenten, maar ook weer een jaar om achter ons te laten en door te gaan waar we vandaag de dag staan. In het hier en nu! Weer verder te gaan waar we gebleven waren of om geheel opnieuw te beginnen in 2014.

Morgen is dan daar de laatste dag van 2013, de dag die voor mijn gevoel echt in een sneltreinvaart opeens voor mijn neus staat, een toch wel bijzondere dag om even stil te staan bij wat er afgelopen jaar allemaal gebeurt is. Misschien een niet al te leuk jaar op verschillende vlakken, maar wel een jaar om zeer dankbaar voor te zijn! Dankbaar ben ik voor het elke keer weer mogen schrijven vanuit mijn hart op dit blog, dankbaar ben ik voor de mensen die het liken, delen en lieve berichten achterlaten, dankbaar ben ik voor de nieuwe, lieve en inspirerende mensen in mijn leven, dankbaar ben ik voor de lessen die me wijzer, breeddenkender en gelukkiger maken, dankbaar ben ik voor mijn bestaan op aarde, de verbinding tussen alles bestaande uit liefde en dankbaar ben ik dat ik mezelf mag zijn, ookal bestaat mijn leven niet uit rozengeur en maneschijn.

Zo sluit ik vandaag dankbaar dit jaar alvast af met mijn alweer 86e blog hier op VeganBlissLove met een grote glimlach, een zeer tevreden gevoel en de gedachte dat elk einde weer een nieuw begin mag zijn! Een nieuw jaar, een frisse start, een nieuwe kans, een nieuw begin……

Ik wens iedereen een zeer fijne jaarwisseling en dat 2014 een heerlijk jaar mag worden vol gezondheid, liefde en geluk! Tot volgend jaar dan maar, waarin ik weer vele fijne blogs zal mogen schrijven vanuit mijn hart! Hiep Hiep Hoera

Namasté, Andrea ❤

VBLjarig

Verjaardag naar mijn hart ❤

27 dec

Vandaag vier ik mijn verjaardag. Niet voor mensen om me heen, maar met mezelf en mijn vriend. Mijn beste vriend op allerlei verschillende manieren. Degene waar ik onvoorwaardelijk veel van hou, degene waar ik alles aan kan vertellen en mee kan delen, degene die in een oogopslag aan mij kan zien hoe het gaat, degene waarbij ik geheel mezelf kan zijn, degene die geen woorden nodig heeft om mij te begrijpen, degene die altijd voor mij klaar stond en staat als ik hem het hardst nodig heb, degene die ook onvoorwaardelijk veel van mij houd.
Mijn vriend!

Vandaag word ik 26 jaar. Getallen zeggen mij persoonlijk niet zo veel, want het heeft in mijn ogen geen waarde. Het zegt niks over de persoon hoe deze in elkaar steekt, hoever een ontwikkeling van binnen plaats heeft gevonden of wat diegene meegemaakt heeft in het leven. Het zegt puur alleen hoeveel jaar diegene op deze planeet bestaat. Mijn 26e jaar viering op Aarde.

Het is ergens ook zeer confronterend als ik dit getal zo zie staan. Ik ga alweer mijn 6e jaar in van ziek zijn door lyme en co, van een oneerlijke strijd, van een aan thuisgebonden bestaan. En na zoveel jaren aan de zijlijn te leven van de maatschappij heb ik eigenlijk maar één wens! Onvoorstelbaar veel mensen met chronisch Lyme en onzichtbare ziektes hebben deze wens. En die wens luid: beter worden al is het maar tot een bepaalde hoogte dat een enigszins ‘normaal’ leven mogelijk is. Een wens waarin ik om op mijn verjaardag nog een keer helemaal los te gaan op fijne harde muziek, de benen onder mijn lichaam uit te dansen zonder er doorheen te zakken, met een fles champagne te proosten op een nieuw zorgeloos jaar, een kater te hebben van alcohol in plaats van Borrelia gif, een wens die waarschijnlijk nooit uit gaat komen zo realistisch als ik ben, maar zeer fijn om er over na te denken. Daarnaast wens ik meer bekendheid over Lyme en co, meer erkenning en herkenning, betere testen, betrouwbare diagnoses, goede behandelplannen en meer respect voor onzichtbare ziektes!

Vandaag is het mijn dag, onze dag, maar ook een spannende dag voor vele met mij. Een zeer spannende dag voor een andere vriend van mij! Een dag van de uitzending waar veel mensen op hebben zitten wachten. Een uitzending van ‘Recht uit het hart’ waarin Joshua Verhoeven zijn verhaal doet over zijn strijd met de ziekte van Lyme en co. Zijn onmenselijk strijd, niet alleen tegen Borrelia en co zelf, maar ook een strijd tegen de onmacht en onrecht dat hem wordt aangedaan en waarom hij de stichting Hope For Lyme heeft opgericht. Afgelopen zondag 22 december waren de opnames hiervan en ik wilde dit voor geen goud missen, want mijn (lyme)vriend moest ik natuurlijk bijstaan daar was geen twijfel over mogelijk.

Vanavond zal, precies op mijn verjaardag, een waardevol verjaardagscadeau, een deel van mijn wens uitkomen door een mooi begin aan meer bekendheid over de sluipmoordenaar genaamd de ziekte van Lyme.

De uitzending is vandaag, vrijdag 27 december, om 18.50 uur Nederland 2 ‘Recht uit het hart’

Maar nu ga ik, samen met mijn vriend, eerst genieten van een dagje rust, liefde en een modderig rassoul ❤

Namasté, Andrea

‘De gezonde mens heeft duizend wensen, de zieke slechts één’

VBL

Liebster Award

29 nov

Twee weken terug werd ik genomineerd voor de Liebster Award door Laury Ann van Blue Berry Bicycle met de lieve woorden ‘Andrea is voor mij persoonlijk een ontzettende inspiratie.’, dat raakte me diep, zo ontzettend lief en wat een eer! Bij deze super dank je wel daarvoor! Deze award had ik al eens eerder voorbij zien komen bij een medeblogger, maar ik wist toen eigenlijk nog niet zo goed wat het echt in hield. Zo dacht ik dus dat de award alleen uitgereikt werd aan mensen die over food bloggen, waar er natuurlijk onwijs veel van zijn op het internet, maar dat bleek dus niet zo te zijn! Gelukkig maar, want ik post zo af en toe wel een receptje, maar zie mezelf eigenlijk niet echt als een foodblogger. Ik ben meer een blogger die schrijft over van alles en nog wat.. Dus ben ik even via google gaan neuzen wat deze award dan wel precies inhoud en zo kwam ik te weten dat het niet echt een prijs is, maar meer een gelegenheid om kleine of net begonnen bloggers een soort schouderklopje en meer bekendheid te geven. Als genomineerde blogger mag je, na het invullen van de vragen, weer 5 andere voor jouw inspirerende bloggers nomineren en 11 nieuwe vragen verzinnen om de persoon achter het blog een beetje beter te leren kennen. Ok, klaar voor de start..? Daar gaan we dan door de 11 vragen van Laury heen!

1. Waar blog je over?
Met name blog ik over mijn eigen gezondheid en alles wat hierbij komt kijken dus de ziekte van Lyme zal je vaak voorbij zien komen, mijn spirituele kijk op vele dingen in deze wereld en mijn altijd & eeuwige positieve draai aan negatieve dingen of dagelijkse gebeurtenissen bekijk ik van een andere kant dan alleen recht vooruit. En vooral ook over alles wat er in me op komt of waar ik een zegje over wil doen, wat ik meegemaakt heb, een gedachtespinsel die er perse uit wilt, een experiment die ik uitgevoerd heb en soms komt er een receptje voorbij of tips over detoxen. Eigenlijk blog ik dus zeer breed en alles vanuit mijn gevoel!

2. Waar haal je jouw inspiratie vandaan voor je blog?
Zoals ik hier boven al een beetje zei vooral uit mijn eigen gezondheid/leven en kijk op de wereld. Maar mijn mooiste blogs komen recht uit mijn hart. Dan wordt ik ’s morgens wakker met iets in mijn hoofd wat me aan het hart gaat, slinger ik de laptop aan en rolt het er zo moeiteloos uit. Daar zit dan vaak veel emotie in en werkt voor mezelf soms ook zeer therapeutisch in de zin van dat er meestal wel en traantje bij komt. Daarna kan ik de dag dan heerlijk helder en fris beginnen!

3. Wat hoop je in de toekomst nog te bereiken met je blog?
Niet alleen in de toekomst, maar ook nu al, hoop ik mensen te kunnen inspireren op gebied van gezondheid en meer te weten te laten komen over de ziekte van Lyme, een andere kant te laten zien van de reguliere gezondheidszorg, dat spiritualiteit helemaal niet altijd zweverig hoeft te zijn, daarnaast mensen in te laten zien dat (jouw) werkelijkheid/waarheid niet altijd samen hoeft te stroken met de waarheid van een ander. Dus zowel wat er beschreven wordt in de media, ons wijs wordt gemaakt door de maatschappij of de mening van de buurman! Leef vanuit jouw hart, dat zal je brengen waar je wilt/hoort te zijn.

4. Kun je jezelf omschrijven in een paar woorden?
Positief, behulpzaam, vrolijk, spiritueel, eigenwijs, dankbaar, goed gek, liefdevol, woman of steel.

5. Hoe ziet jouw ochtendritueel eruit?
‘Begin de dag met een dansje… lalalalalaaaa’ Hihi Nee mijn ochtenden beginnen meestal niet zo actief, maar wel vrolijk! Zodra ik opgestaan ben en mezelf in een chill-outfitje gehesen heb, loop ik naar de badkamer om mijn lenzen in te doen, tandjes te poetsen en een plasje te plagen, slinger ik de waterkoker aan in de keuken, doe zo’n 30ml Aloe vera in een glaasje, wat gekookt water in een glas met een scheutje koud en plof ik op de bank achter mijn laptop. De neem ik de Aloe Vera tot me, eventjes wachten, glaasjes lauw water om het lichaam om gang te helpen (geen citrusvruchten a la citroen of grapefruit meer voor mij helaas), daarna neem ik probiotica en meestal een banaan of een smoothie alleen door mijn ook Hemochromatose (ijzerstapelingsziekte) kan ik geen superfoods meer tot me nemen of groenten dat veel ijzer bevat. Een (groene) power smoothie zit er helaas dus niet meer om de dag mee te beginnen! Gelukkig bestaat chlorofyl nog dat mij wel helpt om me fitter te voelen en te ontgiften alleen dan neem ik niet in de ochtend 😉
Meestal aan het eind van de ochtend, of nog voor het ontbijt als ik me goed genoeg voel, zoals van de zomer vaak zo was, ga ik mezelf eerst aarden en wat yoga oefeningen doen. Maar als ik me niet top voel sla ik dit vaak over of aard ik me alleen, omdat het me anders meer energie kost dan dat het oplevert.

6. Wat is jouw guilty pleasure?
Pizza! Oeps eet ik dat weleens dan..? Ja! Na jaren zeer strikt te hebben geleefd op gebied van voeding om mijn zieke lichaam te ontlasten, PH waarde omhoog te krijgen (ontzuren), intoleranties te elimineren en bepaalde spirituele redenen at ik dus geen vlees, vis, gluten, lactose, ei, E-nummers, suikers en andere lever belastende middelen als alcohol, koffie, chips etc dus puur volwaardige voeding vanuit groenten, fruit, superfoods, noten, zaden, rijstsoorten, glutenvrije producten/ graansoorten en zo kan ik nog wel even doorgaan. Dit heeft mij zeer geholpen om mijn lichaam weer in balans te krijgen en tot een bepaald niveau te brengen wat ‘leefbaar’ is. Voeding is de basis van een goede gezondheid, maar ik ben afgelopen jaar wel wat coulanter geworden en mag van mezelf soms best een overheerlijke pizza waar het water van langs je mond naar beneden druipt! Om even reclame te maken: de BESTE pizzaria ever zit in vlijmen ‘La toscana’ op de hoek van de vliedberg! De vegetarische pizza zit vol met heerlijke groentes als ui, paprika, courgette, wortel en artisjok alleen ja het deeg en het beetje mozzarella (hij doet er niet teveel op voor me) is niet zo best voor mijn darmpjes dus vandaar dat dit mijn ‘guilty pleasure’ is! Een puur genot waar ik helaas de volgende dag dus wel last van heb.

7. Wil je iets vertellen wat jouw lezers nog niet over je kunnen weten?
Eigenlijk schrijf ik vrij open en soms zelfs zonder schaamte over mezelf, maar als ik nu iets moet delen wat de meeste mensen niet weten, komt er nu op dit moment in me op komt, is dat ik meestal twee paar sokken over elkaar draag, een dunne en een dikke, omdat mijn schoenen vaak te ruim zijn voor mijn kleine, smalle voetjes en ik nogal snel koude voeten heb. En vooruit nog een weetje: ik vind mijn eigen voeten heel mooi, maar ze zijn altijd drama met schoenen! Daarom loop ik in de zomer altijd op speciale slippers met korte bandjes of het liefste nog op blote voeten in contact met moeder Aarde ❤

8. Wat is jouw lievelingseten en wat lust je absoluut niet?
Mijn voorkeur is altijd al uit gegaan naar warme maaltijden, ik lust echt ontzettend veel en daardoor lijk ik misschien een makkelijke eter, maar door vele intoleranties en overgevoeligheden is dit verre van gemakkelijk eigenlijk. Kook dus het liefste zelf en vind dit ook heel leuk om te doen! Op dit moment is mijn favoriete maaltijd met stip op nummer 1 ‘Lasagne a la Drea’

9. Wat is jouw favoriete stad of vakantieland? En waarom?
Eigenlijk heb ik geen favoriete vakantieland, omdat ik niet erg vaak in het buitenland ben geweest. Als je dan vraagt waar ik graag heen zou willen is dit Australië! Het land van de Aboriginals waar ik me zeer verbonden mee voel al weet ik nog steeds niet precies waarom en zal ik dit waarschijnlijk zelf gaan ondervinden in de toekomst mocht ik er ooit komen. Het land waar ik dus eigenlijk heen zou gaan met een vriendin om te gaan backpacken in 2008/2009, maar mijn lichaam die abrupt stil gezet werd eind zomer 2008, dus zij alleen op pad ging zonder mij. Dat deed me verdriet, maar gaf me ook een onwijze glimlach, kracht en doorzettingsvermogen als ik haar stralend zag staan van geluk op een foto op internet. En danz ei ik tegen mezelf ‘Australië vaart niet weg, mijn tijd komt nog wel!’
Mijn favoriete stad en thuis is natuurlijk Den Bosch! De stad waar ik niet getogen ben, maar wel geboren ben en waar ik nu weer sinds een aantal maanden woon dat me onwijs goed doet.

10. Zijn er bepaalde karaktereigenschappen van mensen waar jij totaal niet tegen kan? Waarom niet?
Als ik ergens echt een gruwelijke hekel aan heb is het aan roddelen en (voor)oordelen, wat mensen in mijn ogen veel te snel doen, want te snel een conclusie trekken over iets wat je niet eens kent of niet weet wat een persoon eigenlijk door heeft moeten maken vind ik ronduit triest en zo niet op zijn plaats. Aan de buitenkant is niet altijd te zien wat er gaande is of hoe iemand zich werkelijk voelt! En daarnaast vind ik roddelen over andere mensen, achter hun rug, sowieso niet op zijn plek. Heb het lef en zeg het dan gewoon in diegene zijn gezicht met respect. Als je niks anders boeiends te vertellen hebt dan roddelen over een ander? Houd dan gewoon je mond dicht met andere woorden ‘Silence is better than Bull shit!’

11. Waar word je echt gelukkig van?
Door de afgelopen jaren heeft het woord ‘gelukkig zijn’ een geheel andere betekenis gekregen in mijn leven wat ik regelmatig terug laat komen in mijn blogs. ‘Het zijn de kleine dingen die het doen’ klinkt heel cliché, maar uiteindelijk zijn die kleine dingen voor mij wel het belangrijkste in het leven! Dus wat maakt mij gelukkig: het zonnetje die schijnt, mensen die lachen, mee blèren op muziek, mijn studiootje, detoxen, theeleuten met vriendinnen, bloemetjes en diertjes in de weide, yoga en terug keren in mezelf, schrijven en mijn gevoel uit, de vogeltjes die fluiten, lachen en huilen als het eruit wil of moet, gezonde voeding en colon hydro, mijn vriendje plagen en samen in een deuk liggen om niks, contact met fijne mensen, uitwaaien aan zee, iemand helpen, december met al zijn lichtjes, lachen om mijn eigen grappen, gezelligheid met familie, een drankje in de stad, diepgaande gesprekken, maar bovenal leven vanuit mijn eigen hart!

Het belangrijkste vind ik is dat jouw geluk niet afhangt van iets of iemand anders, dat je onvoorwaardelijk veel van jezelf houd, gelukkig bent met jezelf, zodat niks of niemand dat geluk van jou ooit af kan pakken! Leef vanuit je hart, laat het stralen, jij bent uniek en mag er zijn ❤

tumblr_ltl7o3DXDQ1qdo62to1_500

Mijn nominaties gaan naar:
RawFullyNuts
Ikbenirisniet
Jouw Fabriek
Maartjespunt
Leven ik en me

Mijn nominatie is uit gegaan aan jullie blogs, ook al bloggen sommige van jullie al heel lang of zijn zo klein niet meer, maar naar mijn mening hebben jullie alle iets speciaals! Ook al ken ik jullie niet allemaal persoonlijk geeft mijn gevoel aan dat naast een prachtig blog, dat ieder op zijn eigen manier heeft ingevuld, jullie erg puur in het leven staan, een inspiratiebron zijn voor vele, ieder zijn eigen weg zoekend is in het leven zowel op gebied van voeding en/of gezondheid, schrijven en delen vanuit jullie hart een passie is en alle een lichtpuntje zijn in de soms wat sombere wereld! En ik kan niet anders zeggen dan dat ik dat top vind!
‘She makes a difference and the world a better place’

Mijn vragen voor jullie:

1. Waar blog je over?
2. Waarom en wanneer ben je begonnen met bloggen?
3. Door wie wordt je blog het meest gelezen denk je?
4. Hoe sta jij in het leven?
5. Heb je een gebeurtenis doorgemaakt, waardoor je kijk op het leven veranderd is?
6. Hoe ben je ooit gestart met gezonder eten? En waarom?
7. Zie je jouw eetgewoontes als een dieet of een lifestyle?
8. Heb je voedsel allergieën, intoleranties of overgevoeligheden? Zo ja, welke?
9. Vind je het lastig om ergens anders te eten dan veilig thuis?
10. Heb je een persoon als inspiratiebron?
11. Wat is jouw ultieme droom?
12. Wil je zelf nog iets leuks vertellen of toevoegen aan deze vragenlijst? 😉

Ik hoop dat jullie het leuk vinden om mijn, misschien soms wat pittige, vragen in te vullen en deze op jullie blog te plaatsen! Voel je nergens toe verplicht als het te persoonlijk wordt en blijf lekker dicht bij jezelf. ‘Als iets niet goed voelt, vooral niet doen’ is mijn motto altijd.. ❤

Namasté, Andrea

liebster award

Eenzaamheid kent geen tijd

23 nov

Het woord eenzaamheid kwam gisteren weer even voorbij door het absurde bericht dat een vrouw na 10 jaar al dood te zijn gevonden is in haar huis. Iemand linkte dit aan eenzaamheid met, denk ik, in haar gedachte dat deze persoon heel erg eenzaam moet zijn geweest voor haar overlijden, anders had iemand haar wel eerder gevonden lijkt me. Iets wat bij veel ouderen tegenwoordig, mede door de vergrijzing en de snelle maatschappij waar ze niet aan deel kunnen nemen?, ontzettend veel voorkomt!

Zo heb je meerdere vormen van eenzaamheid, zowel het ontbreken van personen in het leven als genoeg personen in je leven, maar dan het ontbreken aan het begrijpen van, het respect hebben voor of het gewoon totaal niet op een lijn liggend met andere woorden als je met de stille trom zou vertrekken zou niemand het opmerken, laat staan het begrijpen. Dat geld natuurlijk niet voor alle situaties en/ of personen, maar als je in een ruimte bent met meerdere mensen en je hebt niemand daar echt iets te vertellen, niemand verteld of vraagt jou wat en er hangt een zeer ongemakkelijk sfeer dan kun je je enorm eenzaam voelen in aanwezigheid van vele mensen. Deze mensen zitten op een andere lijn, andere fase van het leven met andere interesses en bezigheden wat natuurlijk helemaal niet erg is, want ieder zijn leven waar hij/zij zich goed bij voelt. Maar het kan soms wel vervelend zijn! Zo merk ik zeer dat door wat er met me gebeurt is afgelopen jaren ik op zo’n andere golflengte hang dan de meeste leeftijdsgenoten, waardoor ik vaker een betere klik heb met wat oudere mensen dan ik, mensen die veel gereisd hebben of zelf ook wat mee hebben gemaakt of onder de leden hebben.

In die zin kun je een chronisch zieke, zoals een lymepatiënt heel goed vergelijken met de ouderen onder de vergrijzing, aangezien ze zich vaak veel ouder voelen dan ze daadwerkelijk zijn door de vele klachten, veel prikkels van de veelte snelle maatschappij totaal niet kunnen bij benen en mensen opeens niet of minder vaak langs komen! Dit zal iemand die dat nooit ervaren heeft totaal niet kunnen begrijpen en zo was het dat ik mijn oma van 86 jaar opeens wel begreep toen ze zei dat het te druk voor haar was. Als je niet meer mee kan met de mensen om je heen gaan ze al gauw dingen doen zonder jou, wat natuurlijk logisch is, maar wat is er mis met een middagje of avondje bank hangen? Ja wat minder avontuurlijk en gewaagd misschien, maar op dit soort momenten heb je die arm om je schouder meer nodig dan ooit ter voren. Dit zijn de momenten dat je echte vrienden zich laten zien, opeens is dat wel erg schaars en jammer genoeg maar op één hand te tellen, soms zelfs maar op één vinger.

Nou ben ik een persoon die heel goed alleen kan zijn, al moet ik zeggen dat ik zo gevormd ben door de jaren heen, het stil kunnen zitten wat de meeste mensen uit deze maatschappij niet kunnen. Het was geen keus, het werd me opgelegd door mijn zieke lichaam en nee dat was niet altijd even makkelijk, maar wel erg eenzaam als er naast mijn familie en vriend eigenlijk bijna nooit iemand langs kwam. Hierdoor kan ik me dus goed verplaatsen in oudere mensen die dag in dag uit weg zitten te schralen in de hoop dat er iemand eens langs komt of zo teleurgesteld kunnen zijn als een afspraak afgebeld wordt door een lulsmoes. Al is het maar 10 minuutje om een babbeltje te maken, even je gezicht te laten zien en een kopje thee mee te drinken, zodat diegene niet weer tegen Fikkie het nephondje of nog erger zichzelf aan hoeft zitten te praten uit verveling.

Ik mag van geluk spreken dat het kringetje om mij heen zich weer wat uitgebreid heeft afgelopen jaar, waar ik zeer dankbaar voor ben, met hele fijne lieve mensen waarmee ik op één lijn lig, die mij respecteren zoals ik ben, met ziekte en al dus, en bovenal mij behandelen als een volwaardig mens, ook al kan ik lange na niet alles zoals zij! Dit voelt en doet me enorm goed na vele jaren van onbegrip, verdriet en eenzaamheid.

Namasté, Andrea

971903_645165238831817_1945913500_n

Momenten komen en gaan

1 nov

Toen ik gisteravond, nacht kan ik beter zeggen, de laptop afsloot om mijn nestje in te duiken zag ik nog net voor het dichtklappen van het scherm dat het vandaag alweer de eerste van de 11e maand is! Het is alweer november en ik zit hier op de bank van mijn heerlijke studiootje wakker te worden met wat frisse lucht die door de opengeslagen ramen naar binnen komt met in de verte helaas ook wat herrie van de hardwerkende bouwvakkers die aan de weg aan het timmeren zijn, letterlijk. De vogeltjes fluiten nog, terwijl de zon (nog) helemaal niet schijnt of doen ze dit het hele jaar door? Geen idee ik ben geen vogelkenner, maar in mijn gedachten fluiten vogels alleen als het mooi weer is wat volgens mij echt onzin is! Ik laat alle geluiden om me heen even tot me doordringen. Een vliegtuig vliegt over mezelf afvragend naar welk warm oord die zal gaan? Auto’s rijden voorbij, niet door mijn straat, maar die straat die aan de mijne kruist. Wat brengt hun hier en waar zijn ze naar onderweg? Een scooter in de straat die toetert, pratende mensen, hij zegt dat hij graag wil parkeren als ik het goed versta, maar met oordoppen nog half in mijn oren wil ik dingen soms weleens anders horen. Niet dat ik dat wil, maar dat gebeurt gewoon. Owja en nog een trein die zo snel over de rails vliegt met piepende remmen om vaart te minder om te stoppen bij het station, hier nog geen vijf minuten vandaan. Zouden er mensen uitstappen of rijden ze weer verder..?

Afgelopen jaar is zo ontzettend snel voorbij gegaan! De momenten dat ik ongelooflijk genoten heb staan dit jaar toch wel haaks aan de momenten die mij enorm teleurstelde of verdrietig, boos en ziek maakte. Maar zoals ik in mijn vorige blog beschreef: het leven kan niet altijd rozengeur en maneschijn zijn, ups and downs, dat maakt het juist het leven, dat zorgt er juist voor dat je op die gelukzalige momenten alleen maar meer kan genieten dan ooit ter voren! Waar zou ik zijn op dit moment zonder al die tegenslagen in mijn leven..? Ik geloof niet dat ik dan een gelukkig persoon geweest zou zijn, hoe tegenstrijdig het ook lijkt dat tegenslagen gelukkig zouden maken! Op dat momenten vaak niet nee…

Afgelopen maandag, dinsdag en woensdag was Moeder Amma weer in Nederland waar ik zo graag heen had gewild, al 4 jaar! Maar ook helaas dit jaar was het niet mijn moment om haar te ontmoeten, om een liefdevolle omhelzing te ontvangen en mee te deinen op de positieve energie en Indiase muziek die het gebouw zouden vullen. Ik baalde als een stekker natuurlijk dat mijn lichaam net die dagen zich zo klote moest voelen, al ging het woensdag weer een stukje beter na mijn behandeling van dinsdag, alleen als er dan niemand mee kan gaat het al lastig of beter gezegd gewoon niet. Helaas pindakaas voor mij en hopelijk komt ze volgend jaar weer al zijn we dan wel weer een jaar verder, een jaar ouder, een jaar wijzer, hopelijk een heel fijn jaar vol met liefde, geluksmomenten en meer vooruitgang verder, zodat ik haar dan eindelijk kan gaan ontmoeten en de hele happening mag ervaren.

Nog twee maandjes en dan begint het volgende jaar alweer, 2014! Wow het 6e jaar alweer dat ik thuis zit, dat ik los sta van de maatschappij en meer ziekenhuizen bezocht heb dan andere dingen die mijn leeftijdgenoten wel kunnen doen. Het gaat twee vooruit en een stap terug met afgelopen weken even drie stappen terug, ook terug uit de maatschappij, en ga er alles aan doen om zoveel mogelijk te kunnen genieten van de komende tijd, de toch wel op de zomer na, mijn favoriete moment van het jaar, niet zo zeer de winter zelf, maar de feestdagen geven me altijd weer een fijn gevoel van samen zijn, geluk delen, lachen, warmte en lekker eten niet te vergeten, toch ook wel iets waar mijn hart naar uit gaat! Hihi De lichtjes die de stad weer zal overladen met warmte, de leuke activiteiten die er in de stad zullen zijn, niet dat ik daar eerder kwam, maar het idee klinkt zo leuk, hopelijk dit jaar voor het eerst sinds lange tijd weer schaatsen en waarschijnlijk geregeld op mijn bek gaan, maar dat mag de pret niet drukken, lekker warm ons terug trekken in ons studiootje met onze eerste eigen kerstboom waar de ballen al voor klaar liggen en dan naar buiten kijkend door mijn glas in lood raampjes over de besneeuwde daken, hoe degelijk klink ik?, mijn verjaardag die ik dit jaar heel speciaal wil vieren en als klap op de vuurpijl oud & nieuw die hopelijk net zo goed mag verlopen als vorige jaar, op de nacht na dan dat de ambulance voor de deur stond, maar zelf dat nam mijn gelukzaligheidgevoel de volgende dag niet weg. Het was een hemels begin van het nieuwe jaar 2013 dat me nu uiteindelijk eigenlijk zoveel gebracht heeft op alle mogelijke manieren!

Momenten, dagen, maanden, seizoenen en jaren gaan voorbij, zo ontzettende snel wisselen ze elkaar af, in sneltreinvaart sta je plotseling in een ander seizoen, zo vliegensvlug dat je soms vergeet er van te genieten door de sleur van het dagelijkse leven. Maar wat zou er gebeuren als je een moment stil zou gaan staan, waar je op dit moment ook bent, de chaotische maatschappij langs je heen laat gaan om te voelen, te luisteren en te ervaren wat alles om je heen met jou doet. Hoe voel jij je van binnen en maakt dat jou gelukkig? Wat als je die trein nou zou missen, of je auto zou laten staan, de boel de boel laat en een andere weg in zou slaan?

Do what you love, love what you do…

Namasté, Andrea

378830_492026020837463_1228113136_n

Dankbaarheid kent geen tijd

28 sep

Vandaag is de dag dat ik voor het eerst weer die intense gelukzaligheid voel die ik opeens kwijtgeraakt was. Dat ik hier nu op de bank weer mag zitten met een big smile op mijn gezicht om eigenlijk helemaal niks, me intens gelukkig voel, heerlijk helder in mijn hoofd ben en dat ik dankbaar ben voor mijn bestaan als menszijnde in deze tijd, ook al is niet alles super in deze tijd en voel ik me vandaag niet echt super lichamelijk, maar het is ook hoe je het zelf bekijkt en invult. Ondanks de vele rare dingen die in de wereld gebeuren mag ik me erg gelukkig prijzen in deze eeuw te leven, waarin ook steeds meer mensen bewust worden, hun gevoel uiten en vanuit hun hart gaan leven wat zeer strookt met mijn manier van zijn. Je mag er zijn, zoals jij dat zelf wilt!

Ik begreep de laatste tijd niet goed waar dat gevoel gebleven was, want ik zou juist heel erg happy moeten zijn met de veranderingen en vorderingen die plaats hadden gevonden en dat was ik dan ook zeker wel tot een bepaalde hoogte alleen voelde ik het niet intens. Ik dacht de zomer zal dat gevoel dan wel weer oproepen, maar dat ultieme gelukzaligsheidgevoel dat ik afgelopen winter zo heftig ervaren had kwam maar niet en ik begreep niet waarom niet. Maar nu ik hier zit gewikkeld in mijn roze zachte kleedje met een heerlijk wierookje die mijn studiootje vult, de liefdevolle zonnestralen die de ruimte proberen te verwarmen, maar dat ze niet lukt door het koude briesje dat door de opengeslagen ramen mij voorziet van verse, frisse, alles omvattende zuurstof begreep ik ineens waarom dat gevoel nu weer zo intens voelbaar is en waar ik meer dan ooit zo van geniet omarmend met duizend armen! Nu vraag je je misschien af wat de ommezwaai was die dit heerlijke, goddelijke gevoel in mij naar boven heeft laat komen..?

Afgelopen maanden was het me weer meer dan duidelijk geworden hoe belangrijk het is dat het lichaam in balans is en vrij is van negativiteit, zowel fysiek gezien als mentaal en spiritueel. Vanaf de aderlating was mijn gehele balans ver te zoeken fysiek door mijn hormonen die geheel van slag waren wat weer uitwerking had op mijn schildklier en bijnieren, zo ook kon mijn lichaam niet goed meer ontgiften, waardoor ik vol liep met vele giftige toxines, de Borrelia, co’s en parasieten hun kans weer kregen en mijn mineraalhuishouding geheel uit zijn balans gerukt was. Dit alles zorgde er voor dat ik fysiek erg veel klachten er weer bij kreeg, continu aan het herxen was als ik niet naar mijn acupuncturist ging om de week en weer nieuwe kuren in moest gaan zetten die er ook inhakte.

Nu mijn focus op de darmen ligt, het doden van parasieten, zuiveren en helen ervan, ik weer zeer strikt gezonde voeding tot me neem en begonnen ben met drastischer detoxen dan is daar opeens op deze o zo mooie herfstdag, de dag na mijn darmspoeling, dat overweldigende intense gevoel van gelukzaligheid weer! Ik ben zo ongelooflijk dankbaar ben dat ik dit gevoel nu weer gevonden heb en mag ervaren na die maanden lange zoektocht ❤

Nu ik weet dat mijn lichaam zelf heel goed de weg weet naar gezondheid en gelukzaligheid, ik hier naar moet luisteren, dus o.a. nooit meer een aderlating moet laten doen!, gaan we weer verder met een grote glimlach op mijn gezicht al weet ik dat er na een up altijd weer een down zal volgen, maar als steenbok zijnde is geen berg mij te hoog en sla ik me daar ook wel weer doorheen.

Geniet met volle teugen van deze stralende liefdevolle dag!

Namasté, Andrea

graturfull

Uitgemergelde veganist

21 sep

Steeds vaker zie ik foto’s voorbij komen vooral op instagram van jonge vrouwen die veganist zijn. Wat ze natuurlijk wel zijn op de manier van hun voedingspatronen, maar dit min of meer gebruiken om zo ontzettend graatmager te worden, zich daarvoor ook nog eens helemaal de naad uit te trainen, hun eten puur bestaat uit een blaadje sla, komkommer, tomaat met als vuller een rijstwafel of een schaaltje fruit en zichzelf dan nog te dik noemen door erbij te zetten ‘Ja er moet toch zeker nog 5 kilo af’, want tja je ziet mijn ribben nog net niet! De reacties eronder zijn schrikbarend van mensen die net zo erg zijn of zo zouden willen zijn om diegene nog even aan te sporen of een extra duwtje in de rug te geven over hoe geweldig ze er wel niet uit ziet! Daar schrik ik echt ieder keer enorm van!

Ja ik ben een veganist, maar zeker niet om af te vallen! Ja ik ben een gezondheidsfreak, maar puur om mij zo goed mogelijk te voelen! Ja ik ben dun, maar niet door mijn eetpatroon! Ja mijn ribben kon je ook tellen, maar niet door uithongering! Ik heb de ziekte van Lyme, en ja er is verschil tussen Lyme en Lyme, een ziekte die mij van binnen geheel kapot maakte, mij opvrat tot er bijna niks meer van me over was, mijn organen als een razende aan het werk zette, waardoor de energie zwaar beneden pijl was en mijn lichaam niet te vergelijken is met zo’n domme jonge vrouw, sorry hiervoor, maar geef je lichaam aub de voeding die het nodig heeft! Ga jezelf niet uithongeren voor een, in jouw ogen, zo’n perfecte lichaam dat eigenlijk te walgelijk is om naar te kijken.

Op mijn magerste moment woog ik 42 kilo, 12 kilo minder dan een paar maanden daarvoor, niet omdat ik dit wou, ik was toen nog niet eens veganist, maar omdat mijn lichaam zich kapot vechtte om in leven te blijven. Ik moest om de twee uur een bord eten naar binnen werken, hoe beroerd en kotsmisselijk ik ook was, hoe moeilijk ik het door mijn strot kreeg, maar omdat ik me anders zo slap en trillerig voelde waardoor ik steeds bijna flauw viel. Een lichaam dat op was van het vechten, constant plat moest liggen en broodmager was dat ik mezelf niet eens meer in de spiegel aan durfde te kijken als ik naar de toilet of naar bed ging in mijn donkere slaapkamer. Ik keek mezelf niet aan, omdat ik dan een uitgemergeld eng skelet voor me zag staan, iemand die ik niet was, een schim van wie ik ooit was. In deze tijd maakte ik geen foto’s of filmpjes van mezelf, waar ik nu achteraf wel eens van baal, om te laten zien hoe uitgemergeld lichaam ik had, maar op dat moment was ik en niemand anders daar mee bezig.

Als ik, voor mijn doen toen een aardige dag had, al mijn energie bij elkaar schraapte om even een klein stukje door de straat te lopen om wat frisse lucht op te snuiven, met mijn moeder of iemand, om daarna weer geheel plat op de bank of bed in mijn donkere slaapkamer te belanden. Kreeg ik een keer te horen van iemand, waar ik zo vaak kwam al van kleins af aan, ‘dat ik er niet knapper op werd en maar eens wat meer moest gaan eten’ die woorden staken dwars door mijn hart, en later te horen kreeg dat er geroddeld werd over mij dat ik anorexia zou hebben door mensen die geen idee hadden hoe hard ik achter de gesloten voordeur vechtte voor mijn leven. Mensen hadden geen idee, omdat ze nooit langs kwamen of er naar vroegen, maar oordelen durfde ze wel, zo gemakkelijk en zo simpel om mij even naar beneden te halen, terwijl er niemand was die mij kon verdedigen! Aan de buitenkant van ons huis was niet te zien wat er vanbinnen afspeelde, precies zoals aan mijn lichaam niet te zien is (al was dat toen zeker wel!) wat er vanbinnen gaande is.

In eerste instantie werd ik vegetarisch door het vele hallucineren, door de toxines in mijn hersenen van Borrelia en co, zag ik vaker het diertje voor me in plaats van het stukje vlees zelf dat op mijn bord lag. Ik kon het niet opeten en walgde van het idee dat mensen alles doen voor hun eigen huisdier, maar wel een stuk kip of koe naar binnen zaten te werken zonder er over na te denken. Zo begon ik vaker vleesvervangers te eten om toch bepaalde dingen binnen te krijgen en liet het vlees steeds vaker staan! Ik begon ook te merken dat als ik geen vlees at ik wat fitter was na de maaltijd dan als ik wel iets van vlees had gegeten. Het voelde goed om geen vlees te eten puur gezien vanuit mijn gezondheid dat ik me wat fitter kon voelen, gezien vanuit spiritueel opzicht om niks tot me te nemen wat verdriet, pijn of angst heeft ervaren, natuurkundig gezien dat vlees erg verzurend werkt op het lichaam en ik al zo verzuurd was door alle toxines (afvalstoffen) van Borrelia en co die door mijn lichaam circuleerde en opgeslagen zaten in mijn cellen en weefsels.

Andere dierlijke producten, zoals ei, kaas en melkproducten at ik niet erg veel, maar op een gegeven moment en dat is nu zo’n twee jaar geleden, kwam ik er achter dat steeds als ik yoghurt op had ik ’s avonds hevige keelpijn kreeg en de dag er na ik erg beroerd plat op bed lag met zware hartkloppingen dat een aantal dagen aanhield. Nadat ik eindelijk wist dat het door de yoghurt kwam heb ik een voedselintolerantie test laten doen bij een laboratorium die daar gespecialiseerd in was en na een aantal weken te hebben gewacht op het resultaat bleek dat ik het goed gevoeld had: mijn lactose intolerantie zat in het één na hoogste vakje, waarvan ze zeggen dat de kans er is dat je er nooit meer geheel vanaf komt. Mijn ei-intolerantie was zelf nog hoger dan die van lactose, wat voor mij erg veel verklaarde, de gluten-intolerantie was ook niet bepaald nieuw voor me en zo begon mijn nieuwe levensstijl als gluten-en-suiker-vrije-veganist!

Persoonlijk ben ik er wel van overtuigt dat dierlijke producten zeker geen must zijn in een voedingspatroon, maar goed dit is natuurlijk een keuze die je voor jezelf maakt en daar is, in mijn ogen, iedereen vrij in! Nu twee jaar later neem ik heel soms wat mozzarella, wat ik aardig kan verdragen op wat lichte keelpijn na, maar hier blijft het dan ook wel echt bij en voor de Borrelia en co is het sowieso verstandiger geen lactose, gluten en suiker te eten waar zij zich weer mee voeden.

Zo vind ik het aan de ene kant dus erg mooi om te zien dat steeds meer mensen zich realiseren en bewust worden hoe belangrijk voedsel voor ons lichaam is, maar bij het aan zien van uitgemergelde veganisten op instagram denk ik bij mezelf ‘Waar ben je in godsnaam mee bezig..?’ Mijn veganistische-gluten-en-suiker-vrije-maaltijden bestaan zeker niet alleen uit een bordje salade of een bakje fruit, want ik ben en blijf een lekkerbek, een snoepkont en een liefhebber van eten dus experimenteer heel wat in de rondte om die lekkere lasagne, cakejes of hapjes op tafel te krijgen in een variant die ik wel kan verdragen 🙂 De Toko en Ekoplaza helpen mij hier dan ook erg bij met hun producten, maar mijn geheim ingrediënt is toch echt heel veel liefde ❤

Zo ben ik ongelooflijk dankbaar voor mijn eindelijk weer wat aangekomen lichaam met geen hangende theezakjes meer, maar wat vollere boobies die mij bh niet laat gapen, geen zichtbaar telraam als ribbenkast meer, maar gewoon een gezond laagje vet over het geraamte, geen ingevallen gezichtje meer, maar een gezond toetje met een blos en eindelijk wat bollere billen die mijn jeans weer opvult, al mogen ze wel iets getraind worden, maar perfectie is ook niet alles! Hahaha

Hoe groot/klein of dik/dun je bent hou vol overgave van jezelf, leef vanuit je hart waar onvoorwaardelijk veel liefde heerst, voed jezelf met (voor jou) volwaardige voeding, laat je immuunsysteem je beste vriend zijn en wees lief voor je lichaam, het is jouw tempel, jouw gezonde thuis, de belangrijkste plaats waar je hoort te zijn!

Namasté, Andrea

body

%d bloggers liken dit: