Tag Archives: dansen

Gedwongen uitgestapt

7 sep

Afgelopen vrijdagavond zat ik alleen thuis, Rieuw was de stad in met vrienden, en realiseerde ik me meer dan ooit dat gewoon op stap gaan er voor mij niet meer in zal zitten of er moet de komende tijd echt opeens een wondertje gebeuren. Mijn overgevoeligheid voor prikkels, in het bijzonder voor geluid, is hiervoor de boosdoener! Mij hersenen en zenuwstelsel die de harde bass en het gedreun nauwelijks kunnen verdragen en dit zich meteen uit in heftige reacties van mijn lichaam die ervoor wil zorgen dat ik daar zo snel mogelijk wegga. Als ik echt een goede dag heb kan ik het verdragen tot een bepaalde hoogte, dan ook letterlijk de hoogte zoals in de openlucht of in hogere gebouwen waar het geluid weg kan dus minder belastend is, tot een bepaalde sterkte aan decibel wat al gauw veel te veel is, zoals bijvoorbeeld op een festival met wel tien rijen boxen op elkaar staan, en een bepaalde tijd totdat mijn lichaam zegt ‘Nu is het klaar!’ en maakt het me kapot moe, duizelig, misselijk en hartkloppingen waar je U tegen zegt, terwijl mijn geest nog wel uren door kan en wil gaan.

Ik heb altijd van muziek gehouden, kon geen dag zonder, liep altijd met muziek in mijn oren, het hoorde er gewoon bij, het was normaal, een onderdeel van mijn leven, van mijn bestaan, waar ik mezelf zo graag in liet gaan, een andere wereld, even geen pijn. Een gevoel van gelukzaligheid dat het bij mij zo naar boven kon brengen, een gevoel van vrijheid als je meedeinend op die zo indringende muziek naar de hemel keek met je armen uitgestoken denkend ‘Fuck wat is het leven toch mooi!’, een gevoel van samenhorigheid als je met zoveel liefdevolle mensen samen aan t dansen was op dezelfde frequentie van die hemelse muziek, een gevoel dat ik zo ontzettend graag nog eens zou willen ervaren, ook al is het nog maar één keer, één dag, één avond, één nacht! Iets wat ik deze zomer zo graag had gewild, iets waar ik al jaren zo erg naar verlang en voor mezelf gezegd had in zomer 2013 kan ik het, iets wat ik zo heb gemist dan is het extra zuur als je geest wel wil, maar je lichaam niet kan!

Afgelopen zomer stond er een stand van Hope For Lyme op het festival WISH, wat persoonlijk niet zo mijn muziek is, maar dit gaf wel de ultieme kans om het toch te gaan proberen en daar dan ook meteen aandacht kon geven aan de ziekte van Lyme die mij zo finaal in zijn greep had en nog steeds deels heeft. Helaas was het gewoon ECHT niet te doen! Ik zat daar in de auto op de bijrijdersstoel, op de parkeerplaats voor medewerkers, en probeerde mijn klachten die zwaar omhoog kwamen borrelen door het gedreun weg te stoppen en zo eigenwijs als ik ben er toch voor te gaan, maar het ging niet! Ik stond naast de auto met een al duizelend hoofd, evenwicht verliezend, zakte door mijn benen met hartkloppingen, waardoor het zweet me uitbrak en met pijn in mijn hart moest ik toegeven dat het niet lukte. Iets waar ik zo’n zin in had, naar uitgekeken had, ik er op een paar honderd meter na bijna was, viel in deugen en die realiteit was even een flinke klap in mijn gezicht. Weer terug de auto instapte, de teleurstelling van me af had geschud en we daar gauw weer weg zijn gegaan met de gedachte dat het nog niet mijn tijd was, ik te snel wilde en geduld moet hebben!

Zo is dat hetzelfde verhaal bij een gewone kroeg, dat zo normaal lijkt voor gezonde mensen, voor mij een regelrechte ramp is en daar zal je me dan ook echt niet meer vinden! Iets wat voorheen ook voor mij zo normaal was, waar ik sowieso elke week kwam met mijn sigaretje, biertje of caiprinha om een dansje te doen is voor nu, nog steeds, onmogelijk. Het is klein, hokkerig, benauwd, druk, de muziek staat loeihard en weerkaatst tegen elke muur, het kan niet weg! De stad was voor mij ’s avonds gewoon simpelweg geen doen, totdat de zomer aanbrak en de terrasjes het al veel aangenamer maakte, geen harde muziek, het geluid kan weg, ruimte om te zitten al wordt het me soms ook nog weleens teveel. Nu de herfst er dus weer aan zit te komen, de dagen weer korter worden, de zon zich steeds minder laat zien en de tempratuur weer gaat dalen zullen de terrasjes uiteindelijk ook weer gaan verdwijnen en zal de stad weer veranderen in een no go voor mij! Op de Verkadefabriek na dan, die 5 minuutjes bij ons studiootje vandaan zit, my favorite place to be, waar de oude fabriek omgebouwd is in prachtige, hoge, grote, sfeervolle ruimtes waar het geluid weg kan, de muziek niet hard staat, het niet rete druk is, er heerlijke loungebanken staan, het personeel zeer vriendelijk is waar mensen van jong tot oud komen, van hippie tot kakkatoe, je niet raar aangekeken wordt en heerlijk jezelf kan zijn.

Ook al kan ik misschien nooit meer naar een festival, een feestje of ordinair naar de kroeg, wat ik gelukkig voorheen heel erg veel heb gedaan hihi, ben ik erg dankbaar dat ik überhaupt weer muziek kan luisteren, dat het weer een onderdeel van mijn bestaan kan zijn waar ik met volle teugen van geniet, en voor de grote vooruitgang dat ik een deel van die gelukzaligheid weer mag ervaren op die plek, in de Verkadefabriek, waar ook ik kan komen om een leuke avond te hebben buitenshuis en met alle liefde mijn watertje drink!

Namasté, Andrea

8499870333_7c8786d6dc_z

Advertenties
%d bloggers liken dit: