Tag Archives: Den Bosch

I am HAPpy!

30 Jan

Op deze vrijdagmiddag kreeg ik een hele leuke tip in mijn inbox waar mijn mondhoeken spontaan van omhoog krulde gevolgd door een vreugde kreet en een klap in mijn handen momentje. Eindelijk is de tijd daar, eindelijk is het zover, eindelijk gaat Den Bosch mee in de hipheid van deze tijd.. Nu vraag je je waarschijnlijk af wat maakt mij zo HAPpy..??

Vanaf maart zal er in de binnenstad van Den Bosch een uberhippe fair & vegan food winkeltje/ lunchroom genaamd HAP geopend worden door Jochem en Eline. Dit jonge duo staat te popelen om de eerste helemaal plantaardige plek eigen te gaan maken! ‘HAP zal een informele, ongedwongen sfeer krijgen. Het wordt een fijne plek om iets te gaan drinken of te lunchen, waar iedereen van harte welkom is om met de laptop wifi te komen vangen of gewoon met een pot thee een boek te lezen. Ben je te druk en heb je alleen even tijd om een kop koffie en een broodje op te halen? Dat kan, dan pakken we het gewoon voor je in!’

‘Taarten en cupcakes bakt Eline niet alleen voor de winkel, maar ook op bestelling. Uiteraard altijd vegan, dus zonder melk, ei, of andere dierlijke ingrediënten. Maar als je andere dieetwensen hebt is dat vrijwel altijd mogelijk, zij zorgen dat het lekker is. Zoetigheid zonder gluten, suiker, noten, soja, bepaald fruit, het kan allemaal.’ 

HAPP

Dit is fantastisch nieuws voor mij als vegan en met mijn vele voedingsintoleranties, aangezien ik in Den Bosch bijna nergens terecht kan voor een fijne lunch of iets zoets voor bij mijn groene thee wat soms best wel een beetje balen is als andere om je heen wel aan lekkers zitten te knabbelen.

Daarom lieve mensen hebben Jochem & Eline, maar ook ik en vele veggies, vegans en voedingsintolerantie-hebbende uit de omgeving Den Bosch jullie hulp nodig!

HAP zal opgezet worden door middel van crowdfunding; ‘door het op deze manier te doen in plaats van via een bank zorgen we voor een samenwerking tussen ons en onze klantenkring, en krijg jij als donateur bij ons het gevoel dat het ook een klein beetje jouw plek is.’  Voor iedere donateur zal er een leuke HAP tas klaar liggen en afhankelijk van hoeveel je doneert zijn er allerlei andere tegenprestaties; van koffie-bonnen tot het cateren van je feestje, van een vegan taart op je verjaardag tot een luxe diner bij je thuis!

hap

Help jij mee met een donatie, klein of groot, om deze toffe plek met eerlijk en plantaardig eten op te zetten in Den Bosch..?

Meer informatie vind je hier:

https://www.crowdaboutnow.nl/HAP

http://hapdenbosch.nl/

Mijn donatie hebben ze en wie weet tot lunch in HAP!

‘Eat more of what makes you HAPpy!’ 

Namaste, Andrea

Zak eens lekker door

3 Mrt

Als echte Bosschenaar zit carnaval eigenlijk toch wel in mijn hart en nieren, of zoals vele zullen zeggen lever en nieren door het aantal alcohol dat er deze dagen genuttigd wordt, dat gaat voor mij dan niet (meer) op met mijn alcoholisch vrije bestaan, maar helaas gaat het feestje zelf ook grotendeels weer aan mijn neus voorbij. Er zullen mensen zijn die zeggen ‘Wees blij, want carnaval is echt zo’n but feest!’, maar voor mij voelt dit, een traditie die er al in zit vanaf kleins af aan, toch echt anders. Het is echt niet dat ik de muziek nou zo leuk vind of de kostuums zo mooi, dat ik van zatte lallende mensen hou of de optocht zo’n feest vind waarvan veel wagens nergens op slaan, overvolle dampende kroegen zo fijn vind of de liters bier over mijn pakje zo lekker, maar het hele sfeertje van de vrolijke, lachende mensen die even helemaal leip gaan, zichzelf in een andere persoonlijkheid gehesen hebben, zich even geen zorgen maken over de kater van morgen, lak hebben aan de normale, drukke, dagelijkse sleur van de maatschappij en even lol maken om niks. Nouja misschien wel ergens om, maar ik heb eigenlijk werkelijk waar geen idee wat de gedachte achter carnaval is als ik zo eerlijk mag zijn!

Zo dacht ik gister toch nog even met vrienden een poging te wagen, na een flink glas ibuprofen 600, die ik nog had van de kaakchirurg en weet dat dit mijn zenuwstelsel wel even goed verdoofd waar ik normaal gesproken helemaal geen fan van ben, achterover gegooid te hebben om in een dorpje, waar ik nog nooit geweest was en weliswaar in het bezit is van twee kroegen, verkleed als piraten en ninja’s gingen we op pad. Het idee alleen al dat we zo op pad zouden gaan had mij al weken lang veel voorpret gegeven, maar het zorgde ook wel voor wat lichte zenuwen van hoelang ga ik het trekken en ga ik het überhaupt wel trekken?

Het eerste deel van mijn carnavalsviering sinds 6 jaar ging wonderbaarlijk goed, bij vrienden van vrienden thuis maar toch wel met aardig wat muziek en vond ik het heerlijk om weer eens meer onder de mensen te zijn. Nadat we wat gegeten hadden gingen we naar een klein kroegje waar het gelukkig niet al te druk was en de muziek ook niet al te veel bass bevatten. Op de vreselijke laserlichten na was het op zich nog aardig te doen en mijn hart maakte een vreugde sprongetje van blijdschap dat ik na zoveel jaar in een kroeg stond met domme carnavals muziek, zatte mensen die onzin uitkraamde en dit toch mocht vieren met de mensen die me erg dierbaar geworden zijn in korte tijd.

Na dat glaasje water besloten we toch maar door te gaan naar de andere kroeg en zo pakte we het boeltje bij elkaar, propte onszelf in de auto en reden een paar 100 meter verder om daar vervolgens de auto weer te parkeren en snel door de kou naar de ingang te lopen. Bij binnenkomst hoorde ik het flinke gedreun al uit de zaal komen, maar omdat ik niet meteen rechtsomkeert wilde gaan en het echt wilde proberen dacht ik nog ‘Misschien moet mijn lichaam er even aan wennen en lukt het wel of klinkt de muziek binnen in die zaal wel anders dan het gedreun hier buiten’. Dus zo optimistisch en eigenwijs als ik ben ging ik er voor, want waarom zou mijn lichaam dit niet kunnen handelen en dat van iedereen daar binnen wel..? Met de eerste voetstap die ik neerzette in de zaal werd ik al wat duizelig, maar door de tweede voetstap sloegen mijn stoppen geheel door, draaide me om, pakte mijn vriend beet en hij zag al hoe laat het was. Strompelend, maar zo snel als ik kon moest ik weg daar, weg van de muziek, de bass, de herrie.. Met mijn ogen op half 11 en door mijn benen zakkend liep ik aan de arm van mijn vriend naar buiten, naar de frisse lucht, rust aan mijn hoofd. Na een tijdje buiten te hebben gezeten op een paaltje was de rust wat meer terug gekeerd in mijn lichaam en besloten we binnen te gaan zitten in het gedeelte waar de oudere mensen zaten, het gedeelte zonder muziek en zonder al te veel prikkels, want tja daar hoor ik nogal vaak thuis als 26 jarige. Mijn lichaam was op na die klap, nog twee glaasjes water zittend tot mijn hoofd weer begon te tollen en het beste was om weer naar buiten te gaan, naar huis, maar de deur waar ik binnen was gekomen zat nu op slot en zo moesten we door de andere gang lopen waar het vervolgens dus weer gebeurde. Mijn benen wilde opeens niet meer, weer zo overprikkeld door het gedreun dat mijn lichaam niet normaal kon functioneren en aan de arm van mijn vriend hangend, door mijn benen zakkend vond ik mijn weg naar buiten waar je dan vervolgens naar je hoofd gesmeten krijgt ‘Zooo te zat om te lopen..?!!’ Geen energie om te reageren, opgetild door mijn vriend, in de auto gezet, gewacht op de rest en op naar huis waar geen prikkels zijn, geen vooroordelende zatte kortzichtige mensen meer, maar waar rust, liefde en begrip heerst. Ondanks het niet zo flitsende einde, ik hier wel even paar dagen flink van bij moet komen ben ik wel super trots en blij met deze grote overwinning!

Lyme is geen griepje, ook al zeggen veel lymepatiënten dat het zo voelt, er zijn veel verschillende vormen van chronisch Lyme, licht tot ernstig, dat maakt het dan ook zo ingewikkeld en voor mij betekent Lyme dus waarschijnlijk voor de rest van mijn leven een beschadiging of iets in mijn hersenen waardoor ik niet tegen hard geluid kan. Ik hoop van niet natuurlijk, maar hou het weldegelijk in mijn achterhoofd dat de kans er grotendeels in zit dat dit nooit verdwijnen zal en zo lang de zorg ons afschildert met het zit tussen je oren, LETTERLIJK inderdaad ja!, tot die tijd zak ik nog eens lekker door … nee niet in de kroeg, tijdens carnaval of met een glas bier … Nee door mijn benen als ik weer eens overprikkeld raak in deze voor mij veel te heftige maatschappij!

Alaaf, Andrea

been

Lichamelijke grensbepaling

6 Apr

Afgelopen week had ik weer mijn yoga lesje van de liefste, grappigste en vrolijkste Yogini die je maar kunt bedenken, zoals iedere donderdagmiddag is het dan weer even een uurtje lachen, ontspannen, maar soms ook pijn lijden. In de yoga gaat het erom dat je nergens wilt komen, in een bepaalde houding, maar dat je naar je eigen lichaam luisterd en zo bepaald voor jezelf waar jouw grens ligt. Bij mij verschillen die grenzen nogal qua lichaamsdeel, maar ook vooral qua week! Ja echt ik ben zelf nog niet eens de rare snuiter mijn lichaam spant de kroon!

De week voor deze les was ik niet geweest, omdat ik best wel druk was met verhuisdozen inpakken, uitzoeken wat wel en niet mee zou gaan naar de woning hier 100 meter vandaan en daar tussendoor had ik ook nog eens veel afspraken gepland dus kortom, voor mijn doen, een veelste volle week, waarin ik niet luisterde naar mijn grenzen en wat uiteindelijk ook nog eens onnodig bleek, aangezien ik op het laatste nippertje helemaal niet verhuisd ben! God Zij Dank ! Om toch even lekker af te wijken van het onderwerp, waar ik zo onwijs goed in ben, zal ik even kort vertellen waarom ik niet verhuisd ben toen ik onaangekondigd, zo enthousiast als ik was, even snel een kijkje ging nemen in mijn toekomstige stulpje.

Nou gewoon omdat het er zoooo smerig was dat als je van de kamer naar de keuken en dan naar de badkamer zou lopen je al 3 dodelijke ziektes opgepikt had om vervolgens ’s nachts in je fucking hoogslaper half te sterven en je niet naar beneden zou kunnen, omdat de spijlen van de trap godvers zeer doen aan mijn Bartonella/winterteen-pootjes om al helemaal niet bij de TE fatsige Engelse buurman, nee ik ben geen rasist ofzo, die schijnt te snurken als een varken, aan te kloppen waar t zo onwijs stinkt en je door de dikke rookmist het bos niet meer ziet om vervolgens daar ter plekke dood neer te vallen door verstikking in zijn ranzige rook aka aftershave lucht met het beeld van t beschimmelde afzuigertje in de badkamer en een keuken zonder oven met twee gasfornuispitten die het niet doen, waar the fuck moet ik Drea de keukenprinses dan koken?, voor ogen. JAKKES! Dat kan toch niet? Nee dank je, daar had ik niet voor getekend en dus DIKKE DIKKE doei doei Postelstraat nummero 3 !!!

Ok dat was even de ‘Zie het voor je’ versie! Dit lijkt misschien lichtelijk overdreven, maar geloof me daar wil je nog niet dood gevonden worden! In de kamer ala, maar verder ‘Nee!’…. En het is zo onwijs zonde, want het is echt een pracht van een pand, het plaatje van de Postel/Vughterstraat, maar die stelletje smerige Engelse (ja er wonen er meerdere) hebben het geheel verkracht!

Maargoed No worries, be happy! Mijn stulpje komt echt wel, het komt zoals het komt en komt het niet, nou dan komt het toch nog ff nie. Maar ben alweer bezig met twee andere heeelee mooi, leuke, frisse studio’s dus who knows..

Yoga it is! Dus afgelopen donderdag kwam ik met mijn te verotte lichaam aan bij de ook voor oudjes yoga, ja das geen grapje want mijn buurvrouw is boven de 70 en de op mij na jongste ergens begin 40 dus lekker gevarieerd zullen we maar zeggen! Toen ik daar vorig jaar voor de eerste keer kwam werd ik ook echt aangekeken van ‘What the Fuck kom jij hier doen?’ en kreeg ik ook nog naar mijn hoofd geslingerd ‘Vind je het niet vervelend tussen deze oudjes?’ waarop ik doodleuk zei ‘Ik voel me niet bepaald jonger dan jullie!’. Dat bleek dan ook wel weer uit hoe de les steeds verliep en zo dus ook afgelopen donderdag weer, want na dik een jaar yoga ben ik in bepaalde lichaamsdelen nog steeds een stijve stramme hark! Dan heb ik het voornamelijk over het strekken van mijn benen en het buigen van mijn rug wat maar niet wil verbeteren. Wat een ellendigheid zit daarin zeg poeh! Dan die oude oma van in de 70 die zichzelf even lachend finaal ombuigt en dan sta ik er naast als jong bloempje halverwege al hapert pijn te lijden van ‘Ja Andrea nergens willen komen’ Adem in, Adem uit.. Ik ben nog stijver dan al mijn mede yogini’s bij elkaar! Ja bedankt Lyme …

Maar zoals ik wel geleerd heb afgelopen jaren ‘Never ever give up!’ zowel in mijn gevecht met Lyme, mijn zoektocht naar woonruimte en mijn soms zo ontzettende worsteling met yoga..

‘If you believe in it, everything is possible!’ ♥

Namaste, Andrea

8214_436778026405025_408021702_n

Oogverblindende gelukzaligheid

18 Feb

Gewekt worden in een te verlichte kamer door een bijna oogverblindende lichtstraat die zijn weg vond naar mij en uit een spatte tegen de witte muur naast me waar ik normaal gesproken een onwijze hekel aan heb, Dreetje de slaapmuts kan niet fatsoenlijk slapen in een te lichte kamer met hersenen die geen rust krijgen, maar vanmorgen vond ik het heerlijk om zo wakker te worden. Het was hierdoor overduidelijk dat er een heerlijke voorjaarsdag voor de boeg stond en hier verlangde ik al naar sinds de laatste zomerdag na een zomer die weer veelste snel voorbij was gegaan zonder dat ik daar erg in had. Ik ben dan misschien wel geboren als steenbok midden in de winterse kou, maar ik ben een zomermens in hart en nieren! Elk jaar verlangt ieder vezel in mijn lichaam weer zo ontiechelijk erg naar het voorjaar, naar de blauwe hemel met een prachtige oogverblindende zon die ons koude kikkerlandje in een rap tempo weer opwarmt tot midden in de zomer soms wel tropische tempraturen. Heerlijk vinden mijn vezels dat! Van ons mag het altijd zo zijn dus misschien is emigreren toch echt niet zo’n verkeerd plan..?!

Nadat ik eindelijk met heel veel moeite mijn ogen open gespreid kreeg sprong ik uit bed om vervolgens meteen de gordijnen aan de kant te schuiven en de ramen wijd open te slaan. Heerlijke frisse lucht die naar binnen stroomde, de kamer vervulde met nieuwe energie en het zonlicht op mijn bolletje toverde dit alles een grote glimlach op mijn gezicht. Alles nog wazigziend door mijn lensloze ogen, waar ik normaal gesproken ook een schurft hekel aan heb, was er niks meer dat deze dag nog kon bederven. Op het randje van de vensterbank zittend en zo uitkijkend, met mijn nogal wazige blik, over de Vughterstraat die weer wat tot leven begon te komen met rijdende auto’s, slingerende fietsers en wandelende, dit keer geen bezopen, mensen. Ja mama ookal had ik geen lenzen in ik kijk wel uit dat ik niet uit het raam drie verdiepingen naar beneden lazer. Dat zou toch zonde zijn op een ow zo mooie zonnige dag! Afgelopen week had ik nog een twittertje de deur uit gedaan, ja ik twitter ook al hahahaha nu ik dit schrijf denk ik ‘Fuck wat ben ik toch een social freak’, met een vensterbank fototje, zie hieronder, en de vraag of het misschien nog mogelijk werd deze week te genieten van het zonnetje vanaf mijn vensterbank. Het antwoord is dus ‘Yes it is’!

Weer genoeg gelult voor vandaag! Ik ga maar eens een maaltijd in elkaar flanzen voor mezelf, misschien nog wat lekkers bakken uit de oven nu ik toch de smaak te pakken heb en de wortel-walnoot-cake echt te uber geil was, nog wat verder werken aan mijn nieuwe blog die eraan zit te komen en verder helemaal niks doen! Ja genieten van het zonnetje zolang als het nog kan vanuit de zo fijne Bosche binnenstad 🙂

Dit heerlijke gevoel valt in geen duizend woorden te omschrijven, maar slecht in één heel mooi, bijzonder woord ‘Gelukzaligheid’!

Namaste

1361188817665

%d bloggers liken dit: