Tag Archives: Follow Your Bliss

I am fine

7 dec

Met mijn yoga kleren aan zit ik op mijn roze yoga mat en realiseer ik me ineens dat alles zoveel fijner voelt in deze kleding. Deze fijn zittende kleding die alweer veel te lange tijd in mijn la onder mijn bed lag naast mijn mat die afgelopen weken ook niet meer afgerold is geweest. Even liet ik mezelf weer teveel verleiden door alles om me heen, mezelf weer een stukje verliezend en mee laten sleuren met de ‘normale’ dingen in deze maatschappij. Iets wat ik helemaal niet wil, en meestal helemaal niet bij kan benen, maar dat wat stiekem mij soms ook weer zo aantrekt en daarbij dus meteen mijn valkuil is. Mezelf goed realiserend dat het mij uit mijn balans zal trekken, maar eigenwijs toch niet willen luisteren en het later dus maar weer moeten voelen.

Soms moet je gewoon weer even opnieuw beginnen. Om te realiseren wie je daadwerkelijk bent, waar je vandaan komt, welke heuvels, bergen of woeste oceanen je hebt moeten doorkruisen en om er  achter te komen waar je op dit moment staat en waar je ook alweer naar toe wilde. Dit moment is precies waar je hoort te zijn, of je dat nu wilt of niet, en daarmee zal je moeten leren dealen. Vaak krijgen we situaties voorgeschoteld waar we iets van moeten leren en de kunst is om er achter te komen wat die ene les voor jou dan zou moeten zijn. Je wordt constant op de proef gesteld en getest of je wel bij jezelf blijft en of je die ene les wel begrepen hebt, zo niet krijg je het nogmaals voorgeschoteld. Alles zal in beweging blijven, alles zal blijven veranderen dus we kunnen niet verwachten dat we ‘klaar’ zijn na die ene grote les. Want iets dat vorig jaar, of zelfs vorige week, zo’n goed idee was of je zo goed hielp wil niet zeggen dat het op dit moment hetzelfde voelt of doet.

Op een moment dat je jezelf weer beetje bij beetje kwijt geraakt bent voel je pas echt hoe belangrijk het is om mee te blijven bewegen in die veranderingen van het leven, ookal leek het een tijdje terug zo’n goed idee om stil te gaan staan, alles om je heen te bewonderen wat je zag en om stiekem dat zijweggetje in te glippend om te kijken wat daar te beleven was. Zo verleidelijk om even van je pad af te stappen en je te wanen in een andere wereld. Maar opeens komt die dag daar dat je al voelde dat je al een tijdje niet meer jezelf bent, dat fijne gelukzalige gevoel waar je zoveel uithaalde en koesterde steeds wat meer afgebrokkeld is, die normaal zo stralende ogen helemaal niet meer zo stralen en de fijne dingen die je zo graag deed niet meer hebt gedaan in de afgelopen weken.

Die periode heb je je innerlijke zelf een beetje verwaarloosd en dit nu pas echt realiserend op het moment dat er een nieuwe fase aan zit te komen in je leven, een nieuwe fase waarin alles anders zal zijn, een nieuwe fase waarin niks hetzelfde zal blijven, een nieuwe fase met nieuwe lessen of misschien wel oude lessen die nog niet geheel voltooid waren, een nieuwe fase die niet altijd gemakkelijk zal worden,  maar ook een nieuwe fase met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden om te groeien, weer dichter bij jezelf te komen en het innerlijke geluk weer op te zoeken en te laten stromen.

Het moment dat ik mezelf vorige week eens goed aankeek in de spiegel schrok ik eigenlijk van wat ik aanschouwde, want hoeveel ik mezelf verbloem als ik naar buiten ga, dit wat ik hier zag, is mijn ware gezicht, is mijn ware ik achter het maskertje van make up. Met de instelling die ik laatste tijd had ‘zolang ik doe alsof dat het goed gaat, gaat het vast ook goed’ zette ik mezelf vandaag weer aan het werk, het is weer me and myself time, terug naar mijn eigen gevoel, terug naar mezelf, terug naar mijn eigen bron. Terug op mijn mat, op mijn roze yoga mat in mijn fijn zittende yoga kleding, mijn ogen gesloten en met een al brede glimlach op mijn gezicht van de bewustwording die plaats vond, mijn instelling van laatste tijd omdraaiend in een mantra:

‘I am fine, I am excatly where I need to be, I love you!’

Namaste, Andrea

forgive

Mijn gevoelens link ik vaak aan muziek of met andere woorden muziek maakt veel gevoelens los en brengt bepaalde gevoelens weer samen. Een van mijn helden, naast Xavier Rudd, is Nahko Bear and The Medicine for the People die mijn gevoelens heel vaak mooi verwoorden en mij weer het gevoel geven dat ik begrepen wordt, dat we samen één zijn met alles dat leeft op Moeder Aarde en ik vertrouwen mag hebben in mijn eigen proces.

‘Time based prophecies have kept me from living, in the moment I am struggling to trust the divinity. Of all the gods. And what the hell they have planned for us. I cry for the creatures who get left behind. But everything will change in the blink of an eye. And if you wish to survive, you will find the guide inside…’

Advertenties

Afgewezen dankbaarheid

20 aug

‘Dan ben je op een punt gekomen in je leven dat je eindelijk fysiek en mentaal sterk genoeg denkt te zijn om iets te gaan ondernemen qua vrijwilligerswerk en kreeg je ook nog eens iets moois onder je neus geschoven waar je jezelf al helemaal zag zitten. Daarna meteen achter je laptop bent gedoken om een goede brief in elkaar te flansen en je C.V. op een leuke manier op te pimpen, met in de brief nog de woorden dat je het gat in je C.V. graag toe zou willen lichten in een persoonlijk gesprek, want he je ben altijd een harde werker geweest! Je wordt uitgenodigd voor een gesprek, kleed je representatief aan en gaat vol goede moed het gesprek aan, waarbij de vrouw tegenover je zowat in haar handen begint te klappen bij het feit dat je je opleiding nog af hebt kunnen maken, ze vooral geïnteresseerd was hoe je nu rond komt, naar wat voor banen je zou willen solliciteren en wat je zou willen bereiken in de toekomst, maar je vervolgens vreemd aankijkt op de antwoorden die je daarop gaf. Niet vragend hoe je jouw ziekte onder controle hebt gekregen zonder de reguliere zorg of goh wat erg dat je op jonge leeftijd zo ziek bent geworden en wat goed dat je nu zo positief in het leven staat.. Nee niks, dat werd zoals altijd van tafel geschoven alsof het er niet mag zijn, alsof je een zwakkeling bent als je jaren stil hebt moeten staan terwijl je in deze jaren zoveel meer hebt geleerd dan in heel je studieverleden. Het werd je ineens weer pijnlijk duidelijk hoever je ook alweer van de maatschappij verwijderd bent, er werd ineens aan je getwijfeld of je wel daadwerkelijk zo’n harde werker bent en er werd al meteen ingevuld dat je dit soort vrijwilligerswerk niet aan zou kunnen. In volle overtuiging probeer je nog een zet te doen met de woorden dat je het erg graag wilt proberen en dat je het wel aan zou kunnen. Je kent immers je lichaam na zoveel jaar zelf het beste en weet het toch pas echt als je het geprobeerd hebt, maar nee het mocht niet baten. Er werd uiteindelijk wel met je meegedacht en ze bood iets anders aan, iets anders dat in je ogen zoveel fysieker lijkt dan de functie waarvoor je eigenlijk solliciteerde. Ze heeft geen idee wat je wel en niet aan kan, maar ze bevoordeelde toch.. Je begrijpt het aan de ene kant wel, je legt je bij haar besluit neer, informeert toch nog naar die ander functie, maar aan de andere kant doet de zoveelste afwijzing, op welk gebied dan ook, toch weer enorm pijn.. ‘

Ik ben niet mijn ziekte, ik heb een ziekte en daarnaast ben ik ook gewoon een mens, een zeer dankbaar mens, een mens met veel gevoel, een mens met veel doorzettingsvermogen, een mens dat gelooft in het positieve, een mens dat luistert naar haar hart, een mens dat zich niet zomaar uit het veld laat slaan.

…ik ben dankbaar voor de vele jaren dat ik stil moest staan
…ik ben dankbaar voor mijn leven
…ik ben dankbaar om hier te zijn in deze tijd
…ik ben dankbaar voor alle lieve mensen in mijn leven
…ik ben dankbaar voor de mensen die mij gepijnigd hebben
…ik ben dankbaar voor mijn chronische ziekte
…ik ben dankbaar dat ik regulier niet gehoord werd
…ik ben dankbaar om mezelf te hebben mogen leren kennen
…ik ben dankbaar voor de mogelijkheid om mentaal en spiritueel te groeien
…ik ben dankbaar voor al mijn levenslessen
…ik ben dankbaar voor mijn transformatie

Dit alles heeft mij gemaakt tot de persoon die ik op de dag van vandaag ben. Ik hou zoveel meer van mezelf dan ooit tevoren, ben veel sterker, gelukkiger en wijzer dan ooit tevoren, geniet zoveel meer van alle kleine dingen in het leven dan ooit tevoren, respecteer en hou zoveel meer van alles dat leeft op deze aarde dan ooit tevoren en voel me daarnaast van binnen zoveel levendiger dan ooit tevoren.

Mijn leven kent vele pieken en dalen. Soms dagelijks. Maar ik heb geaccepteerd dat de hoog gevoeligheid een deel van mijn leven zal zijn, dat ik dit niet hoef te verstoppen en het ook niet hoef te repareren. Ik ben niet gebroken. Ik ervaar, zie en voel de wereld alleen anders en dat is zoals het is. Mijn leven is verre van perfect of normaal, maar ik ben zeer dankbaar..

Namasté, Andrea

dREAGratful8

I have a dream

29 jul

De mooie woorden die Martin Luther King uitsprak in zijn jongere jaren zijn dezelfde woorden als ik deze dinsdag middag tegen mezelf zei. Ja ik heb een droom, eigenlijk een hele grote droom, een droom die ik wil verwezenlijken hoe dan ook, een droom die ik door niks of niemand af wil laten pakken dus ook niet door mijn ziekte. Een droom die eigenlijk juist ontstaan is door mijn eigen ziek zijn, want hiervoor wist ik echt niet wat ik wilde met mijn leven. Een droom waar ik eigenlijk zo snel mogelijk een begin mee zou willen maken, maar heel realistisch gezien zal daar nog heel wat aan vooraf gaan en is alleen al een begin maken lastig als je al zoveel jaar genoodzaakt stil staat. En dan komt daar die vraag om de hoek of dit al wel het juiste moment om er een start mee te gaan maken? En waar te beginnen?

Zo geloof ik zeker dat als je iets wilt bereiken in het leven of als je van je grootste passie je werk wilt maken dit door hard werken wel te bereiken valt, maar waar ik echt in geloof is dat het universum je brengen zal waar je op dat moment zou moeten zijn en dit je zal leiden naar je grote droom. Ik geloof heilig in het universum en in het goddelijk, niet in religie of één god, maar meer de eenheid die alles verbind. We zijn samen één, wij leven in het universum en het universum leeft in ons, we leven voor het goddelijke, maar het goddelijk leeft ook in ons en daarnaast zul je ontvangen wat je uitstraalt. Jij bent zelf degene die het heft in eigen hand zo mogen nemen om je leven in de juiste banen te leiden. Dit is natuurlijk veel gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar als je niet happy bent met je zelf, je baan of je leven ben jijzelf de enige die hier verandering in zou kunnen brengen. Er zullen kansen en mogelijkheden voorbij komen, maar de kunst is ze wel te erkennen, te zien en vooral ze zelf te grijpen. Het universum zal je sturen alleen moet je hier wel voor open staan en de signalen op weten te pikken. Soms krijg je juist andere dingen, situaties of lessen op je pad dan waar je eigenlijk zelf dacht behoefte aan te hebben of zelfs om vroeg. Uit mijn beleving krijg je ze aangeboden om van te leren, om jezelf te leren kennen en verder te ontwikkelen, om de wereld en de mensheid of jouw situatie vanuit een ander perspectief te zien, te leren kennen en daarna anders te leren benaderen, te voelen en te ervaren.

Zo kreeg ik vandaag iets op mijn pad, iets waarvan ik een aantal maanden terug nog zei dat het een mooi klein beginnetje zou zijn, en kijk daar werd het me aangeprezen op een blaadje. Het is alleen aan mij om het met beide handen aan te grijpen en er ook daadwerkelijk iets mee te doen. Laat ik me leiden door angst voor eventuele gevolgen? Laat ik me leiden door mijn lichaam die vandaag niet al te best aan voelt? Laat ik me leiden door mijn op hol geslagen emoties die van hot naar her vliegen? Of laat ik me leiden door mijn hart en laat ik het gewoon over me heen komen? Laat ik het gewoon gebeuren en dan wel zien waar t schip strand, misschien heeft het nog niks te maken met mijn grote droom, maar wie weet zal dit piepklein beginnetje me leiden naar de juiste weg en dat kan ik toch niet afslaan?

Waar laat jij je door leiden..?
De keuze is soms reuze, maar de keuze is vooral aan jouzelf.. ❤

Namasté, Andrea

DReamit

%d bloggers liken dit: