Tag Archives: hartritmestoornis

Ingewikkeld verwikkeld

25 nov

Afgelopen dinsdag was ik weer eens in het ziekenhuis te vinden om een holter bij mezelf aan te laten sluiten, aangezien ik laatste tijd weer steeds vaker vervelende aanvallen van mijn hart heb gehad. Mijn cardioloog wil dit dolgraag vangen om te kijken of hij misschien kan achterhalen wat mijn hart daartoe aanzet, maar goed dit is afgelopen jaren nooit gelukt dus poging 6 of 7 moest het worden! Eenmaal aangesloten aan de draden, het kastje om mijn nek te hebben gehangen en mijn wijde shirt er weer over aan gedaan te hebben kon ik weer op pad met de woorden van de cardioloog nog in mijn gedachte ‘Als je de aanval op kan wekken zou je dat dan willen doen..?’ Maar natuurlijk, zo gezegd zo gedaan dacht ik nog. Daarom had ik de dag lekker vol gepland, de meest rare dingen gegeten om maar voor elkaar te krijgen dat mijn hart die nacht raar zou gaan doen en expres bij mijn ouders gaan slapen. In de avond nog van alles naar binnen gewerkt om vervolgens met het kastje inclusief draden mijn bed in te kruipen. Gelukkig heb ik afgelopen jaar wat meer vet op mijn ribben gekregen, waardoor ik nu gewoon op mijn zij op die plakkers kon liggen om zo rustig in slaap te vallen in de hoop dat ik over een uur gewekt zou worden door mijn vreselijke aanvallen.

De eerste keer dat ik wakker werd was het nog donker, voelde ik iets trekken aan mijn huid, ging mijn hart lichtelijk sneller en realiseerde ik me dat ik nogal gedraaid had in mijn slaap en nu verwikkeld als een spinnenprooi in de draden zat. Deed het lampje voorzichtig aan en keek op mijn mobiel om te kijken hoe laat het was, 8 uur al zucht! Nadat ik mezelf weer bevrijd had uit het web der draden heb ik me maar weer omgedraaid aan de ene kant opgelucht dat ik geen aanval had gehad, maar aan de andere kant balend omdat we hem nou weer niet gevangen hadden.

Ik had het eigenlijk al wel aan zien komen, want ik had zo’n onwijs goede dag en dat terwijl die nacht er voor ik echt tegen een aanval aan zat te hikken, maar mijn lichaam goed onder controle kreeg. Zo’n aanval voel ik vaak niet opkomen, maar meestal ben ik voor het slapen gaan niet lekker en dat had ik dus totaal niet die avond. Werkelijkwaar ik weet ook niet waarom, maar altijd als ik zo’n ding om heb is mijn lichaam poeslief net of ze afgesproken hebben zich koest te houden daar binnen! Zo zit ik dus al weer jaren ingewikkeld verwikkeld in deze rare toestand met de vraag waarom mijn hart zo raar doet, waar geen pijl op te trekken valt en mijn aanval komt wanneer hij komt of ik dit nou wil of niet!

Namasté, Andrea

Letitbe

%d bloggers liken dit: