Tag Archives: Hemochromatose

Medicinale wonder thee

11 Mrt

Afgelopen maanden heb ik me bezig gehouden om mijn veel te hoge ferritine gehalte onder de duim te houden of beter nog een heel stuk naar beneden te krijgen door natuurlijke supplementen en methodes toe te passen. Om even duidelijkheid te scheppen: het ferritine verhaal heeft niks te maken met Lyme, maar met Hemochromatose (ijzerstapelingsziekte) al denk ik wel dat deze auto-immuunziekte bij mij juist omhoog gekomen is door de Lyme. Lyme rukt het gehele systeem uit balans, is in staat om auto-immuunziektes naar de oppervlakte te brengen en is een poortopener voor vele andere infecties, waaronder ook schimmels, parasieten, andere bacteriën en virussen! Het is dus niet zo dat dit alles los van elkaar staat, anders had het goed mogelijk kunnen zijn dat de Hemochromatose pas na mijn menopauze tot stand gekomen zou zijn, wat normaal het geval is met zelfbehandeling van het lichaam door de menstruatie, of het had zelfs helemaal niet tot stand hoeven komen en zou ik alleen drager zijn geweest.

De normale behandeling regulier is bij een te hoog ferritine gehalte van een Hemochromatose patiënt aderlating alleen dit is bij mij vorig jaar geheel verkeerd gegaan, met een hartslag van nog 48 slagen per minuut en een bloeddruk die halveerde lag ik daar knock out na het geven van 180 cc bloed. Een normale Hemochromatose patiënt geeft per aderlating circa 500 cc, maar omdat ik weet hoe gevoelig mijn lichaam is hadden de internist en ik al besloten dit bij 250 cc te laten dat ik dus nog niet eens haalde. De weken en maanden erna had ik een vreselijke terugval en heb ik onwijs veel verschillende natuurlijke manieren moeten toepassen om me enigszins weer een beetje goed te voelen, omdat de aderlating me geheel uit balans had gerukt. Mijn visie hierop is dat door aderlaten je niet alleen ijzer loost, maar dus ook andere kostbare mineralen die ik als chronisch Lymepatiënt heel erg hard nodig heb om goed te kunnen ontgiften, er ook bloedcellen verloren gaan die mijn Borrelia en co-infecties onder de duim moeten houden en dit alles verstoorde heel mijn mechanismen wat ik na jaren eindelijk aardig in balans had. Mijn conclusie is dan ook aderlaten en de ziekte van Lyme gaat niet samen, althans niet in mijn lichaam!

Een andere optie regulier zou zijn medicatie, maar dit schrijven ze alleen voor in uiterste gevallen en mijn internist wilde mij hier sowieso niet aan hebben als ik al zo gevoelig ben, omdat het me dan nog veel zieker zou maken. Dus daar kwam mijn vraag wat er dan precies in die pillen zit wat het ijzer zou binden om het vervolgens uit het lichaam te trekken en toen kreeg ik het volgende, wat me enorm shockeerde, te horen: dat doen de zware metalen! Nu kun je misschien denken ‘Ja..? En..? So what..?’ Maar veel mensen met mij weten dat zware metalen zeer slecht zijn, enorm belastend voor het lichaam en zelfs kankerverwekkend kunnen zijn! Mijn internist is daar dondersgoed van op de hoogte en was het geheel met me eens dat ik daar van mijn levensdagen nooit aan zou moeten beginnen, maar goed wat dan wel? Bij mij steekt de vork toch wel wat anders in de steel en daar moet ik het toch echt mee doen dus toen begon mijn zoektocht naar natuurlijke manieren om mijn ferritine gehalte in ieder geval niet meer te laten stijgen.

Na wat rondvraag bij een aantal therapeuten werd ik niet erg veel wijzer, want het is blijkbaar toch een vraag die niet vaak gesteld wordt. Op internet een aantal dingen gelezen, maar ik was er niet van overtuigt en dacht er moet toch een remedie zijn..? Een therapeut wees me op een mineraal, nummer 3 van de schussler celzouten; Ferrum phosphoricum, zij had dat weer te horen gekregen van een collega therapeut en ik zou hier weleens een tekort aan kunnen hebben. Onder het mom van baat het niet, dan schaad het niet ben ik dit gaan nemen, het voelde goed en begon met 2 stuk per dag laten smelten onder de tong en zo weg waren ze. De eerst volgende keer, één maal in de drie maanden is de controle, bij mijn internist was mijn ferritine 10 gestegen in plaats van 30. Positief resultaat dus! Ik hield nog verstandig mijn mond, want wie weet was het toeval al geloof ik niet in toeval maar dat terzijde.

Na een aantal weken wilde de tabletjes niet meer smelten onder mijn tong en omdat ik eerder Schussler celzouten heb gebruikt weet ik dat mijn lichaam het dan dus niet meer (zo hard) nodig heeft. Liet de tabletjes voor wat ze waren en mijn moeder kwam met een andere methode aan, waarvan ze aardig wat goede dingen had gelezen op internet namelijk doodgewoon thee drinken bij de maaltijd! Omdat ik in eerste instantie eigenlijk niet zo geloofde in de werking van thee drinken ben ik het niet frequent gaan doen en vergat het steeds. Althans ik geloofde zeker wel dat bepaalde voedingsmiddelen de opname van ijzer konden bevorderen of verminderen, maar dat het mijn te hoge ferritine gehalte echt naar beneden zou halen leek me sterk. Maar na zelf zeer interessante verhalen te hebben gelezen van patiënten die zichzelf behandelde zonder aderlating, zonder menstruatie, puur door thee te drinken en hun ferritine gehalte 160 naar beneden kregen in 6 maanden dacht ik ‘tja waarom niet..?’ Het werd een experiment! Ondanks dat ik helemaal geen theeleut ben, ik er niks van verwachtte en al helemaal niet als je nagaat dat ik de laatste maand juist erg veel voedingsmiddelen met ijzer heb genuttigd, waaronder ook het juicen dat ik dagelijks doe.

Dat was dan ook de reden waarom ik met dicht geknepen billetjes naar mijn internist ging afgelopen week! Ik had echt een reactie verwacht van ‘Andrea wat heb je in godsnaam gedaan..? Je Ferritine is gestegen met 80..?!!!! Maar nadat hij vroeg hoe het met me ging zei mijn internist ‘Je ferritine is met 40 gedaald’ waardoor ik hem aankeek als een debiel met opengevallen mond en daarna kei hard begon te lachen gevolgd met de woorden ’40 gedaald..?? Huh… Serieus..??’ Toen ik bloed liet prikken, de week ervoor, stond ik op knappen qua menstruatie dus met andere woorden het ferritine gehalte is dan op zijn hoogtepunt, omdat je jezelf ‘behandeld’ door middel van menstruatie alleen was dat bij mij afgelopen jaren niet genoeg. Nadat hij me overtuigt had dat de waarde echt zo gezakt was, me de cijfers liet zien, normaal gesproken ging ik tussen de 10 – 30 omhoog dus 40 omlaag is behoorlijk veel, en hij het echt wonderbaarlijk vond heb ik verteld over mijn ‘thee experiment’ waardoor hij me wel beetje vreemd aankeek. Achja als ik mezelf behandel met een, in de reguliere ogen, ‘placebo’ is het toch ook goed! De cijfers liegen er niet om 😉

Het mooiste van alles vind ik dat dit ‘medicijn’ al die tijd gewoon al in mijn keukenkastje stond! Ik schreeuw nu al hard van de daken, omdat ik weet hoe voeding als een medicijn kan werken, zelf echt enorm verbaasd was en misschien nog steeds ben over dit resultaat door middel van thee drinken bij de maaltijd, en daarbij dus wil zeggen ook al lijkt iets onmogelijk of onwaarschijnlijk, te simpel of te makkelijk probeer het toch, want je weet maar nooit wat voor positief effect het kan hebben! Trek geen oordeel over iets wat je niet kent en mijn lijfspreuk komt bij deze zeer van pas: ‘How can you know it if you don’t even try..?’

Namasté, Andrea

theedre3

Medisch gezien

12 Sep

Afgelopen week had ik weer mijn om de 2,5 maandelijkse date met mijn internist al was dit eigenlijk een speeddate tussendoor ter controle of de vonk nog wel sprankelde. Lulkoek natuurlijk, maar daar hou ik nou eenmaal van! Zonder grappen en grollen ik kwam terug voor de uitslag van de MRI en het verdere behandel-Hemochromatose-verhaal. Zoals ik al had voorspeld in een ander blog was er natuurlijk weer niks te zien, al was er in de holtes iets niet geheel pluis, maar nadat ik zei dat ik daar geen last van heb gooide ik het roer om met de vraag ‘En hoe nu verder..? Hier had hij niet bepaald direct een antwoord op dus volgde ik maar met een waterval aan zinnen dat ik echt de beroerdste niet ben, graag bloed zou willen geven als ik niet zulke heftige reactie er op had, het niet bepaald een chill idee vind dat mijn ijzer wel op blijft lopen, hier iets voor in wil gaan zetten op een natuurlijk manier en of het dan misschien mogelijk is dat ik wekelijks een kleine hoeveelheid bloed af laat nemen. Natuurlijk vond hij dat in eerste instantie geen geweldig idee, want hij verwacht er geen resultaat van blablabla, maar nadat ik hem duidelijker uit had gelegd in details wat mijn gedachtes erachter zijn draaide hij al gauw bij en was hij toch wel in voor mijn experiment met dank aan het meedenkende brein van mijn moeder! Joepie we gaan experimenteren 🙂 Vanaf nu ga ik iedere week bloed laten prikken, gewoon bij de prikpost in het ziekenhuis, en mag ik zelf bepalen hoeveel buisjes (10cc) ze af gaan nemen. Normaal als je bloed laat prikken heb je buisjes van 5cc en hier heb ik nog nooit een reactie op gehad als er meerdere buisjes afgenomen werden dus vandaar dit experiment. Ok het is niet veel dat we gaan lozen in één keer, maar alle beetjes helpen toch..? Beter iets dan niets!

Het wordt er nu niet met een razende snelheid uitgezogen, zoals bij de aderlating wel het geval was, 180cc in nog geen 5 min, het is een lagere hoeveelheid dus mijn lichaam wordt niet meteen uit zijn balans gerukt, het gaat meer verspreid over de maand en met daarnaast ook mijn menstruatie hoop ik de stapeling van ijzer in ieder geval stop te kunnen zetten al zou het natuurlijk fantastisch zijn als het langzaam aan naar beneden zou gaan! Dan wil ik met een orthomoleculair arts nog even rondom de tafel gaan zitten in hoeverre we hier supplementen voor in kunnen zetten die het ijzer kunnen binden en afvoeren. Zelf doktertje spelen, dus in de zin van jezelf verdiepen in de materie, je mond opentrekken en je ideeën uiten, is zeker zo slecht nog niet en wie weet wat dit experiment teweeg gaat brengen. Niet alleen voor mijn eigen gezondheid, maar ook weer voor de verrijking van mijn eigen kennis en dit misschien zelfs ooit kan gebruiken voor anderen in de toekomst.

Zo loop ik al dik 1,5 jaar met de (deels thuis)studie HBO Medische Basiskennis in mijn hoofd, waarvoor ik me vorige jaar, zo enthousiast als ik was, meteen voor ingeschreven had en na een aantal maanden tot de conclusie kwam dat ik er fysiek gezien eigenlijk nog helemaal niet klaar voor was dus een week voor start weer annuleerde. Nu een jaar later denk ik dat het zeker wel kan lukken, je kunt je eigen tijden in delen, op mindere dagen doe ik minder tot niks en op goede dagen weer wat meer, alleen zullen de lesdagen vrij pittig voor me worden, maar er begonnen toch wat twijfels omhoog te komen wat voornamelijk met financiën te maken heeft. Ik had gehoopt dat er wel een deel vergoed zou worden, maar dat was een te positieve gedachten van me en aangezien ik geen geldboom op het balkon heb staan heb ik het nu helaas weer aan mijn neus voorbij moeten laten gaan. Baal hier als een stekker van, want had er echt helemaal zin in! Het is een best prijzige studie die ik dan dus geheel uit eigen zak moet betalen en ook nog aan mijn gezondheid moet gaan werken, wat ook grotendeels uit eigen zak is, is het keuzes maken. Beide samen gaat financieel (en misschien fysiek) niet lukken dus wat was wijsheid? Mijn gezondheid blijft dan toch echt op nummer één staan hoe graag ik die studie ook wil doen en aan mijn toekomst wil werken.

Het is misschien een nogal schrale troost, vooral omdat ik het zo niet gepland had in mijn hoofd, maar toen ik dus weer naar de site ging om te kijken hoeveel plekken er nog over waren, was het al vol dus het had blijkbaar zo moeten zijn! Het is misschien toch nog niet helemaal mijn tijd, of er komt nog wat mooiers op mijn pad en anders hoop ik dat ze de studie in januari weer aan gaan bieden, zoals vorig jaar al is dat nog niet 100% zeker alleen als er genoeg animo is.

Zo was er afgelopen week niks afwijkends te zien in mijn hersenen, wat natuurlijk niet alles zegt over de werking er van, maar het is wel een fijne gedachte met kijk op de toekomst dat ik deze ingewikkelde, bijzondere massa weer wil gaan gebruiken voor een nieuwe studie! Medisch gezien zijn mijn hersenen er klaar voor, het lesboek is al onderweg naar mijn studiootje om me deze winter eens flink erin te gaan verdiepen, zodat ik bij de volgende aanmelding goed voorbereid ben en er op mijn sokken doorheen fiets..

Namasté, Andrea

vv2

MRI van Dr wie??

3 Sep

Nadat ik bij het stoplicht mijn mooie blauwpaarse, tja kan geen keuze maken tussen deze twee kleuren, bolide tot stilstand had gebracht, het knipperlicht aan had staan naar links en wachtte tot het stoplicht op groen zou springen, wat het al vrij snel deed, de versnelling in zijn 1 wist te zetten en alsof de automatische piloot zijn werk deed ik gas gaf realiseerde ik me net op tijd dat ik niet naar links aan het sturen was en recht in de koplampen, die overigens niet aanstonden want het was pas half 2 ’s middags, inkeek en tegen mezelf zei ‘fuck Dreetje what the fuck doe je gek?’ en draaide gauw het stuur naar links nog net met wat moeite de straat in kunnen rijden. Zag nog dat de mensen tegenover me mij nogal vreemd aankeken van ‘Meisje gaat het wel goed met je?? De AA is die kant op hor!’ Poehhh dat was even een partij wazig net of ik geen controle meer had en in een of andere slecht B film zat genaamd ‘Brain accident’.

Ok ik was onderweg naar het ziekenhuis voor een MRI scan van mijn hersenen wat na dit incident opeens helemaal niet meer zo’n verkeerd idee leek! Heb hier niet eens zelf om gevraagd, maar mijn internist vond het zelf wel een goed plan, nadat ik hem vertelde al een aantal keer een doof gevoel te hebben gehad aan de zijkant van mijn hoofd en de zijkanten van mijn voeten inclusief kleine teen nogal anders aanvoelen plus mijn neus die al langere tijd aanvoelt als een babyneusje, Ja I know dat klinkt raar en zo voelt het ook! Dan verwacht ik maar niks van de scan, aangezien er een aantal jaar terug ook niks op te zien was toen ik alle kanten op spacede van de hallucinaties en mijn handen/voeten vaak zat niet voelde. Aan de ene kant natuurlijk wel een prettig idee dat ze toen niks zagen, maar aan de andere kant was het zwaar klote in de zin dat ze me toen dus helemaal niet serieus namen! Deze internist neemt mij serieus qua het Hemochromatose verhaal, maar van Lyme heeft hij geen verstand zoals die zelf zegt dus veegt het ook liever van tafel dan in te zien dat dat waarschijnlijk een oorzaak is dat ik nu al last heb van teveel ijzer in mijn cellen. (Normaal gesproken krijgt een vrouw hier pas last van na de menopauze, omdat ze zichzelf behandeld met de menstruatie).

Eenmaal veilig in het ziekenhuis aangekomen, me te hebben ingecheckt, stond de iets wat chagrijnige assistent me al op te wachten en kon ik meteen door het kleine kleedkamertje in waar ik bijna tegen haar wou zeggen op z’n Bosch ‘Vrouwke kunde nie lachen?’ Maar in plaats daarvan gooide ik eruit ‘Mevrouw krijg ik wat ingespoten?’ aangezien een lymie mij hierop had gewezen en ik nog tegen haar had gezegd dat zal vast niet zo zou zijn, was haar antwoord ‘Ja’, waarop ik, zo eigenwijs als ik ben, zei ‘Dat wil ik niet!’ Na heel wat op en neer gekaatste woorden kwam het erop neer dat zij dacht mijn lichaam beter te kennen en dat ik mezelf ziek praat, omdat andere mensen dat ook deden. Ze hadden laatst een nieuw middel en de eerste maand stroomde de negatieve reacties binnen van mensen die er klachten van hadden gekregen, terwijl het daarna niet meer gebeurde waar zij uit concludeerde dat het tussen hun oren zat. Terwijl ik dacht offff jullie hebben gezegd dat het een nieuw middel is en het graag horen als er iets mankeert..?! Dat zei ik dan maar niet al floepte er wel iets uit in de trant dat ze dan niet moeten zeggen dat het een nieuw middel is wat ze gaan inspuiten. Maargoed nieuw middel of niet het is en het blijft troep en nadat ik haar even goed duidelijk had gemaakt dat ik de ziekte van Lyme heb, mega overgevoelig ben voor lichaamsvreemde stoffen en ik mijn lichaam toch wel wat beter ken dan zij antwoorde ze ‘Denk er dan nog even over na als je je schoenen, broek, bh en sieraden uit/af doet’.

Ok daar lag ik dan met mijn hoofd in een soort van blok, mijn haren in een netje, oordoppen diep in mijn oren gewormd met daar overheen zo’n bouwvakkersoorbeschermer (hoe heet zoiets?) in een tunnel die tering veel kabaal maakte, waarvan ik af en toe dacht gaat het alarm nou af? Ik bleef gewoon netjes stil liggen en probeerde de sudoku op te lossen die ik via een spiegeltje zag aan de andere opening van de tunnel wat nog vrij lastig was door 1. het spiegeltje niet helemaal goed stond dus ik de laatste rij niet geheel zag 2. ik niet helder na kon denken door de herrie 3. er geen pen aanwezig was en dit alles vormt 4. ik de cijfers niet kon onthouden. Dus toen ik uiteindelijk de tunnel uit kwam met een zwaar dronken-mans-duizel-hoofd, een loei harde piep in mijn oren, koppijn waar je niet goed van werd en dan ook nog eens met een onopgeloste sudoku puzzel! Het spijt me zeer internist, maar ik was blij dat ik die zooi niet ingespoten had gekregen, aangezien ik in voor mij ‘normale’ toestand bijna de tegenliggers ramde wil ik niet weten hoe de weg naar huis anders verlopen was. Als hij dat nou van te voren even aangekondigd had was ik niet zo moeilijk, want als het moet dan moet het, maar dan was ik niet alleen gegaan, had ik gezorgd dat iemand reed, mijn boodschappen al gedaan waren en er een chefkok in de keuken stond voor het geval dat ik van pampus op de bank zou belanden.

Goed morgen krijg ik de uitslag, waar ik overigens niks van verwacht, en zal ik wel horen of mijn internist, die mij al een apart geval vindt, blij was met mijn actie ja of nee. Dan gaan we meteen maar eens even een goede babbel houden over hoe nu verder, want hij is eigenlijk ook maar een zak hooi wat ik misschien niet mag zeggen, maar weldegelijk denk! Omdat hij een witte jas aan heeft wil nog niet zeggen dat hij alles weet en ok hij is ook maar eens mens, maar ik word zo moe van mensen die artsen op een voetstuk zetten. Ja het zijn ook maar mensen inderdaad en ja die maken ook fouten! Ik wou dat ik nooit naar hem geluisterd had, gelukkig luistert hij nu wel naar mij en neemt me serieus, houd mijn bloed in de gaten en hopelijk komen we tot een compromis van alternatief in combi met regulier.

Soms hoor ik mensen zeggen dat ze het gevaarlijk of dom vinden als mensen zelf doktoren, maar ik vind dat zelf tot een bepaalde hoogte juist heel erg goed. Inzicht in je eigen lichaam, wat er gaande is en hoe het mechanisme werkt met daarnaast jij voelt zelf het beste hoe je lichaam ergens op reageert. Ieder mens is anders, ieder lichaam is anders, ieder zijn gevoel/beleving is anders dus hebben ook een andere aanpak/dosering/maatstaaf nodig en met sommige ziektes zal je wel moeten! Weer een ziekte erbij waar mijn internist niks mee kan op aderlaten, dat mij doodziek maakt, of zware medicatie, die mijn nieren zullen beschadigen, na dan is het toch juist slim om door middel van een natuurlijk supplement proberen het ijzer te binden en mijn lichaam uit te krijgen..? Tja het is en het blijft een experiment, maar dat is regulier niet anders.

Bij deze kan ik het weer eens zeggen ‘How can you know it if you dont even try..?’

Namasté, Dr Dre

Vegan

Ijzer sterk #2

12 Jan

Ok we gaan het nog een keertje proberen om dit blog de invulling te geven die ik in gedachte had. Zo’n twee jaar geleden kwam ik voor de zoveelste keer weer bij mijn huisarts, omdat het gewoonweg niet goed met me ging en er toch echt een moment moest komen dat die outl*l dat in ging zien! Ik kampte toen met hele erge hartklachten, en dan heb ik het niet over beetje hartkloppingen of overslaan, nee ik heb het over dat mijn hart constant oversloeg, al op hol sloeg als ik me ook maar iets inspande (door bijv de trap op te lopen), ik constant zwaar benauwd was, zwaar vermoeid was, constant een snelle, bonkende hartslag had en ’s nachts de zwaarste nachten van mijn leven door moest maken in de hoop dat het een hele erge nachtmerrie was waar ik ieder moment uit kon ontwaken. Maar nee dat was het niet! Soms had ik het nachten achter elkaar en soms een week niet. Er was geen pijl op te trekken, maar het was doodeng! Als ik zo’n nacht had lag ik lekker te slapen en dan steeds tussen een tijdstip van 1.00 en 2.00 uur werd ik wakker met een zwaar hoge hartslag. Niet zomaar een hoge hartslag, maar een hart dat geheel over zijn toeren ging, geheel over de zeik was, maar de vraag was waarom? Met een hartslag van steeds minimaal 130 p/m lag ik helemaal shackend, trillend, compleet van de kaart en klappertandend mijn ademhalingsoefeningen te doen om mijn hart en lichaam enigzins rustiger te krijgen. Soms duurde dit 10 min, maar vaak leek er geen einde aan te komen en op zijn langst duurde het bijna 45 min voordat mijn hart iets rustiger ging pompen en ik weer beetje bij kennis was. De ambulance heeft meerdere malen voor de deur gestaan, maar iedere keer duurde het een eeuwigheid voordat ze eindelijk in dat kleine dorpje van ons waren. Ze wilde mijn aanvallen vangen, maar dat is tot op heden steeds niet gelukt! Iedere keer was het weer een ware hell waar ik puffend doorheen moest en vaak dacht ‘ok lief lichaampje het is goed zo, ga maar’, maar mijn lichaam was me trouw, mijn beste vriend en vocht voor me, hielp me hier steeds weer doorheen!

Ik had het over mijn huisarts dat hij mij eens serieus moest gaan nemen! Vanaf moment nummer een dat ik ziek was werd ik niet gehoord, niet serieus genomen en niet gelooft! Ik kon niet eens maar op mijn benen staan, amper uit mijn ogen kijken, was zo finaal van de wereld dat ik stomweg niks begreep van wat iemand tegen me zei. Duizelig, zo beroerd als een hond, graatmager en hallucinerende hing ik aan de schouder van mijn moeder om de huisartsenpraktijk iedere keer weer binnen te strompelen en dan nog durfde ze tegen me te zeggen dat ik niks mankeerde, of ik wel bekend was met anorexia, dat het tussen me oren zou zitten en maar moest gaan praten met een psycholoog??!!!

Dus twee jaar geleden toen ik voor de zeshonderdvierentachtigste keer bij de huisarts kwam en nadat ik mijn klachten weer op tafel had gegooid, vertelde over die vreselijke aanvallen van mijn hart, hij luisterde hoe fucking vaag mijn hart deed kon hij er niet omheen en nam me enigzins serieus. Mijn hart deed echt niet ‘normaal’!!! Bloedonderzoeken volgde voor de zoveelste keer, weer een inventholter aan en dit keer op naar de cardioloog.

De cardioloog had geen idee waar die klachten vandaan kwamen, maar na mijn lyme-verhaal leek het hem toch ook de grote boosdoeners, dus kreeg ik het bordje hartritmestoornis om mijn nek gehangen. Zeker een jaar lang heb ik hier wekelijks mee te kampen gehad, totdat ik een kuur ging volgen bij een alternatief therapeut (die kuur was niet eens voor de hartklachten, maar voor de borrelia en ziekenhuisbacterie te doden) en opeens bleven de aanvallen weg!

De reguliere uitslagen van het bloed waren zoals altijd weer prima alleen dit keer was mijn ijzergehalte te hoog en wilde de huisarts hier toch even samen naar kijken. Ik had even opgezocht waar dat van kon komen en wat dat dan precies inhield. Zo kwam ik al vrij snel op Hemochromatose uit, oftewel ijzerstapelingsziekte! Doordat een neefje in mijn familie dit ook heeft wist ik dat je hier onwijs ziek van kan worden met als je er te laat achter komt de dood het gevolg kan zijn. Als er een te grote hoeveelheid aan ijzer in je lichaam zit gaat het lichaam dit opslaan in de cellen, maar het mineraal ijzer dat het lichaam tot bepaalde hoeveelheid nodig heeft wordt in grote mate heel erg toxisch, dus giftig! Dit word meestal als eerst opgeslagen in de lever, daarna volgen het hart, nieren, alvleesklier etc. Doordat het ijzer giftig is gaat het, als je er te laat bij bent, de cellen kapot maken, waardoor zo’n orgaan dus beschadigd en niet goed meer kan functioneren of er zelfs kanker kan ontstaan!
Omdat het lichaam van een jonge vrouw dit meestal zelf wel op kan lossen door de maandelijkse menstruatie, waarin heel wat ijzer word geloosd en er een ander waarde bij mij niet te hoog was zei de huisarts tegen me dat ik geen Hemochromatose had! Maar ze moesten wel de ijzerwaardes in de gaten houden! Dus ik opgelucht weer naar huis en de maanden die daarop volgden heb ik me totaal niet bezig gehouden met mijn ijzergehalte.
Afgelopen zomer wilde ik ter controle even wat waardes laten prikken en toen kwam ineens de ijzerwaardes bij me omhoog borrelen dus ik weer naar de huisarts met de vraag mag ik dit en dit en dit en dit laten prikken? Verbazend vroeg hij mij nog ‘waarom wil je dat allemaal laten prikken?’, waarop ik leuk antwoorden ‘omdat het misschien wel slim is om te kijken hoe het er nu voorstaat!’ Dus zo gezegd, zo gedaan. Een week later toen ik belde voor de uitslag kreeg ik te horen dat mijn ijzer veel hoger was geworden in plaats van lager! De assistent liet me terug bellen door de huisarts en die had ik binnen 10 minuten al aan de lijn met een stem die boekdelen sprak! Het eerste wat hij vroeg was ‘wat hebben we hier vorige keer aan gedaan?’ Toen ik daarop antwoorden dat hij het niet nodig vond om actie te ondernemen was zijn reactie ‘heb ik je niet doorgestuurd dan?’ Uhh nee want je wou het aankijken! Daarop volgde meteen ‘dan zal ik je maar eens heel gauw doorsturen naar de internist!!’ Waarop ik zei ‘Het is maar goed dat ik ZELF weer aan de bel getrokken heb, want van jullie kan ik ook niet op aan!’.

Opeens kon de reguliere zorg me wel serieus nemen toen er een waarde afwijkte! Ze deden net of ik al half de pijp uit was, kreeg een extra onderzoek, terwijl ik me eindelijk in 4 jaar tijd iets van springlevend voelde! Ik stond dus met grote verbazing te kijken en dacht mensen doe toch normaal man! Misschien moeten jullie eens wat meer naar de persoon kijken dan je zo fucking focussen op de waardes! 4 jaar geleden was ik letterlijk half de pijp uit, maar nee mijn waardes waren ok (op borrelia na, want die was positief, maar nee niet positief genoeg, want wat is borrelia nou??) dus deden jullie niks, lieten me als een baksteen kapot vallen, gooide diagnoses van burn-out, anorexia, aanstelleritus en het zit tussen je oren naar me toe!!! Weet je wat dat met mij deed??? Weet je wel hoe het voelt als iedereen om je heen je niet gelooft en je kapot laat vallen?? Nee tuurlijk weten jullie dat niet!! Dat weten vooral lyme-patient hoe dat voelt en ik zal je vertellen dat in mensonterend, onmenselijk en zo worden wilde beesten nog niet eens behandeld! De zorg moet zich kapot schamen!!

Om weer even terug te komen op mijn verhaal; de brief volgde, op naar de internist, bloed laten prikken en na 4 weken kon ik terug komen voor de uitslag. Door de afgelopen jaren was/is mijn vertrouwen in de reguliere zorg erg op de proef gesteld en liep ik daar eigenlijk naar binnen met de verwachting dat ik toch niks zou mankeren in hun ogen. Maar tot mijn grote verbazing begon hij het ineens te hebben over een bepaald gen dat niet goed was en ik dus zeker Hemochromatose heb alleen ben ik natuurlijk weer een apart geval die niet in een hokje geplaatst wil worden! Normaal gesproken zou een vrouw van mijn leeftijd met een erfelijk-bepaalde-Hemochromatose-aandoening hier pas last van krijgen na de menopauze. Omdat ik niet normaal ben en mijn leven toch nog net iets te saai bleek te zijn kon dit er ook nog wel bij! Zo was er, naast de ziekte van lyme en sjoghren, weer een nieuwe ziekte geboren! Hoeraaa Beschuit met muisje was wel lekker geweest moet ik zeggen hahaha

Eigenlijk heb ik geen moment gehad dat ik het vervelend vond om dit te horen. Het verklaard voor mij gewoon weer heel erg veel! Al die artsen die je vanalles aan proberen te praten, Fuck them, zelf naar je lichaam luisteren, want ik weet zelf donderdsgoed wat ik voel! Mijn lichaam geeft zelf wel aan welke kant ik op moet en ben zo ontzettend dankbaar en blij dat ik geleerd heb om daar naar te luisteren. Als ik niet luisterde wist ik nu niet eens dat ik ook Hemochromatose heb en er nog, godzijdank, op tijd bij ben! Het is dan ook relatief makkelijk te onderhouden, genezen zal het niet, door te gaan aderladen en zo het ijzergehalte weer naar een normale waarden te brengen. Hallelujaa geen pillen!! Ze zullen me eindelijk in de gaten houden en dat geeft me toch wel een prettig gevoel! Aankomende vrijdag heb ik mijn eerste behandeling en heb afgesproken met de internist dat we gaan beginnen met 250 cc bloed af te nemen in plaats van 500 cc, want ik heb natuurlijk wel meer onder de leden dan een ‘normale’ Hemochromatoos. Geen idee of ze ons zo noemen, maar ik vind het wel een leuk woord hahaha Dan wil ik voelen hoe mijn schriele lichaam hierop reageerd en zo kijken hoeveel we de keer erop gaan aftappen. Zo heb ik ook al aangegeven dat ze het afgetapte bloed linea recta de schroothoop op moeten gooien, want niemand word blij van mijn met borrelia en co’s bewoonde bloed en ik wil het niet op mijn geweten hebben dat iemand word omgetoverd in lyme-patient!
Ik ben zeer benieuwd in hoeverre ik me beter ga voelen en of er eventueel bepaalde klachten verdwijnen als al die toxische ijzer uit mij gezogen is! Ik zeg aftappen die handel 🙂 Namaste

ijzersterk

%d bloggers liken dit: