Tag Archives: Herfst

Primitief probleem

13 Nov

Na het schrijven over een blog hoe je de bloedsomloop stimuleert en je lichaam weer warm krijgt in deze koude dagen voor de website Legally RAW komt het bij mezelf opeens wel heel erg van pas. Gelukkig dat het prachtig weer is buiten, waardoor de zonnestralen mijn koude studiootje proberen te verwarmen, ik nu onder het schrijven door een overheerlijk warme pittige courgette soep aan het nuttigen ben en een dik gebreid vest aan heb inclusief mijn luipaard sloffen dat ik nog niet zit te klappertanden. Een paar dagen terug was het dan weer zover dat we weer geen warm water hadden, althans geen heet water wel lauwwarm afgewisseld met ijskoud, waar ik raar van stond te kijken, aangezien ik dacht dat het probleem (welk probleem?, wat is het probleem? en waar ligt het probleem?) gemaakt was. Niet dus! HET probleem had zichzelf blijkbaar opgelost vorige keer, want van de een op de andere dag hadden we weer bloed verziekend heet warm water! Het kon mij niet schelen hoe of wat. Ik was allang blij dat ik weer gewoon thuis kon douchen en het afwaswater niet meer hoefde te maken met mijn supersonische waterkoker-thee-pot.

Nadat we afgelopen dagen dus heel wat op en neer en heen en weer gebeld en gemaild hebben met de huurbaas en de cv-man stond dan eindelijk deze beste man vanmorgen voor de deur. Er straalde niet heel veel vrolijkheid van hem af en er kwam ook niet erg veel spraak uit zijn mond, zelfs niet na mijn lieve glimlach opgezet te hebben. Ik dacht nog boeien als hij zijn werk maar goed doet en liet hem verder met rust, mezelf weer teruggetrokken in mijn studio, maar als ik niet een beetje oplettend was geweest was hij er zo stiekem vandoor gepeerd zonder gedag te zeggen of te melden wat er scheelde. Dus ik als een wervelwind de gang op gerend met de woorden ‘En is het gelukt meneer..?’ waarop hij zei ‘Ja’ en liep verder de trap af, maar zo makkelijk kom je niet van me af dacht ik nog. ‘Wat was er kapot aan dan?’ Zijn reactie zo kort en bondig als altijd, voor zolang ik hem ken dan, ‘De ventilator’ en daar ging dan letterlijk en figuurlijk de deur mee dicht. ‘Ok de ventilator’ zei ik tegen mezelf me omdraaiend naar de keuken om meteen even te kijken of er nu dan wel heet water uit de kraan kwam en zo niet als de wiedeweerga de trap af te rennen, de deur op te slaan, stampvoetend naar zijn busje te lopen en deze beste man eens even bij zijn kraagje te pakken. Maar gelukkig was dat alle niet nodig, want mijn hand verbrandde bijna 3e graads aan het bloedhete water dat zo zijn weg vond over mijn huid in de pompbak. Pfff gelukkig!

De afwas kon nog wel even wachten vond ik zo, ging weer verder met mijn nieuwe blog voor legally RAW, babbelde nog wat bij op Facebook en na een rilling die over mijn rug liep slingerde ik de verwarming maar eens aan tot er een aangename tropische warmte door mijn studiootje zou heersen. Toen mijn ontzettend lange blog dan eindelijk af was, ik mijn soep op stond te warmen in de keuken waar ik op mijn sokken op de koude tegelvloer stond dacht ik opeens ‘Wat is het hier nog steeds koud?’ En ja hor nu voel je hem natuurlijk al aankomen en ja waarschijnlijk zit je gedachten meteen al goed! De verwarming was zo koud als een pin, zou mijn moeder zeggen, nog even ging er een optimistische gedachte door me heen van zou de bovenbuurvrouw, die overigens helemaal niet thuis geslapen had, de thermosstaat naar beneden hebben gedraaid, maar eenmaal boven aangekomen was dat zeker niet het geval met de 23 graden die op het schermpje verscheen. Oowww shit wat is dit nou weer..??!!!

De niet zo vrolijke/spraakzame cv-man die niet zoveel plezier heeft in zijn vak heeft blijkbaar ook niet zoveel kennis op dat gebied, aangezien ik nu dus geen heet, geen warm en ook geen lauw water heb, maar ijskoud water plus een verwarming die niet aan wil! Op vele vlakken ben ik zeker een voorstander van een primitief leven, maar in zoverre hoeft het van mij nou ook weer niet..

Dus bijdeze ken of ben jij iemand die kennis, vaardigheden en plezier heeft op het gebied van cv’s ..? Help me even uit de brand and please let me know!

Namasté, Andrea

Veg

Advertenties

Momenten komen en gaan

1 Nov

Toen ik gisteravond, nacht kan ik beter zeggen, de laptop afsloot om mijn nestje in te duiken zag ik nog net voor het dichtklappen van het scherm dat het vandaag alweer de eerste van de 11e maand is! Het is alweer november en ik zit hier op de bank van mijn heerlijke studiootje wakker te worden met wat frisse lucht die door de opengeslagen ramen naar binnen komt met in de verte helaas ook wat herrie van de hardwerkende bouwvakkers die aan de weg aan het timmeren zijn, letterlijk. De vogeltjes fluiten nog, terwijl de zon (nog) helemaal niet schijnt of doen ze dit het hele jaar door? Geen idee ik ben geen vogelkenner, maar in mijn gedachten fluiten vogels alleen als het mooi weer is wat volgens mij echt onzin is! Ik laat alle geluiden om me heen even tot me doordringen. Een vliegtuig vliegt over mezelf afvragend naar welk warm oord die zal gaan? Auto’s rijden voorbij, niet door mijn straat, maar die straat die aan de mijne kruist. Wat brengt hun hier en waar zijn ze naar onderweg? Een scooter in de straat die toetert, pratende mensen, hij zegt dat hij graag wil parkeren als ik het goed versta, maar met oordoppen nog half in mijn oren wil ik dingen soms weleens anders horen. Niet dat ik dat wil, maar dat gebeurt gewoon. Owja en nog een trein die zo snel over de rails vliegt met piepende remmen om vaart te minder om te stoppen bij het station, hier nog geen vijf minuten vandaan. Zouden er mensen uitstappen of rijden ze weer verder..?

Afgelopen jaar is zo ontzettend snel voorbij gegaan! De momenten dat ik ongelooflijk genoten heb staan dit jaar toch wel haaks aan de momenten die mij enorm teleurstelde of verdrietig, boos en ziek maakte. Maar zoals ik in mijn vorige blog beschreef: het leven kan niet altijd rozengeur en maneschijn zijn, ups and downs, dat maakt het juist het leven, dat zorgt er juist voor dat je op die gelukzalige momenten alleen maar meer kan genieten dan ooit ter voren! Waar zou ik zijn op dit moment zonder al die tegenslagen in mijn leven..? Ik geloof niet dat ik dan een gelukkig persoon geweest zou zijn, hoe tegenstrijdig het ook lijkt dat tegenslagen gelukkig zouden maken! Op dat momenten vaak niet nee…

Afgelopen maandag, dinsdag en woensdag was Moeder Amma weer in Nederland waar ik zo graag heen had gewild, al 4 jaar! Maar ook helaas dit jaar was het niet mijn moment om haar te ontmoeten, om een liefdevolle omhelzing te ontvangen en mee te deinen op de positieve energie en Indiase muziek die het gebouw zouden vullen. Ik baalde als een stekker natuurlijk dat mijn lichaam net die dagen zich zo klote moest voelen, al ging het woensdag weer een stukje beter na mijn behandeling van dinsdag, alleen als er dan niemand mee kan gaat het al lastig of beter gezegd gewoon niet. Helaas pindakaas voor mij en hopelijk komt ze volgend jaar weer al zijn we dan wel weer een jaar verder, een jaar ouder, een jaar wijzer, hopelijk een heel fijn jaar vol met liefde, geluksmomenten en meer vooruitgang verder, zodat ik haar dan eindelijk kan gaan ontmoeten en de hele happening mag ervaren.

Nog twee maandjes en dan begint het volgende jaar alweer, 2014! Wow het 6e jaar alweer dat ik thuis zit, dat ik los sta van de maatschappij en meer ziekenhuizen bezocht heb dan andere dingen die mijn leeftijdgenoten wel kunnen doen. Het gaat twee vooruit en een stap terug met afgelopen weken even drie stappen terug, ook terug uit de maatschappij, en ga er alles aan doen om zoveel mogelijk te kunnen genieten van de komende tijd, de toch wel op de zomer na, mijn favoriete moment van het jaar, niet zo zeer de winter zelf, maar de feestdagen geven me altijd weer een fijn gevoel van samen zijn, geluk delen, lachen, warmte en lekker eten niet te vergeten, toch ook wel iets waar mijn hart naar uit gaat! Hihi De lichtjes die de stad weer zal overladen met warmte, de leuke activiteiten die er in de stad zullen zijn, niet dat ik daar eerder kwam, maar het idee klinkt zo leuk, hopelijk dit jaar voor het eerst sinds lange tijd weer schaatsen en waarschijnlijk geregeld op mijn bek gaan, maar dat mag de pret niet drukken, lekker warm ons terug trekken in ons studiootje met onze eerste eigen kerstboom waar de ballen al voor klaar liggen en dan naar buiten kijkend door mijn glas in lood raampjes over de besneeuwde daken, hoe degelijk klink ik?, mijn verjaardag die ik dit jaar heel speciaal wil vieren en als klap op de vuurpijl oud & nieuw die hopelijk net zo goed mag verlopen als vorige jaar, op de nacht na dan dat de ambulance voor de deur stond, maar zelf dat nam mijn gelukzaligheidgevoel de volgende dag niet weg. Het was een hemels begin van het nieuwe jaar 2013 dat me nu uiteindelijk eigenlijk zoveel gebracht heeft op alle mogelijke manieren!

Momenten, dagen, maanden, seizoenen en jaren gaan voorbij, zo ontzettende snel wisselen ze elkaar af, in sneltreinvaart sta je plotseling in een ander seizoen, zo vliegensvlug dat je soms vergeet er van te genieten door de sleur van het dagelijkse leven. Maar wat zou er gebeuren als je een moment stil zou gaan staan, waar je op dit moment ook bent, de chaotische maatschappij langs je heen laat gaan om te voelen, te luisteren en te ervaren wat alles om je heen met jou doet. Hoe voel jij je van binnen en maakt dat jou gelukkig? Wat als je die trein nou zou missen, of je auto zou laten staan, de boel de boel laat en een andere weg in zou slaan?

Do what you love, love what you do…

Namasté, Andrea

378830_492026020837463_1228113136_n

Energetische bewegingen

29 Okt

Op zo’n dag als vandaag met wat enkele kleine wolken aan de blauwe lucht en een prachtige zon die haar warmte door de ramen mijn studiootje binnen straalt voel ik me aardig helder in mijn hoofd. Vaak heeft het weer erg veel invloed op hoe ik me voel fysiek, niet zo zeer mentaal. Dat is eigenlijk best wel gek! Zodra de bewolking erg dik is en laag hangt voelt het voor mij alsof er iets mij naar beneden drukt, mijn lichaam zwaarder, gevoeliger, onhelder maakt dus die dagen zijn veel vermoeiender dan de dagen waar er geen of wat enkele wolken aan de lucht staan. Op dit soort dagen draag ik juist eigenlijk altijd een zonnebril, wat veel mensen raar vinden merk ik door starende blikken of gemompel mijn kant op, omdat de wolken dan veel te fel zijn voor mijn ogen door de overgevoeligheid voor prikkels die op deze dagen, om een of andere reden, veel erger is. Daarom ben ik eigenlijk ook nooit zo’n voorstander van de herfst geweest, maar deze herfst, waar ik toch al heel anders tegenaan keek, mag er toch wel wezen met die zonnige dagen!

Als er na elke regenachtige, beladen dag weer een zonnige, heldere dag komt ben ik weer super blij al mag het van mij natuurlijk altijd zo lekker zonnig zijn. Het gekke is dat vorig jaar herfst het opeens voor het eerst in vijf jaar niet uitmaakte of het bewolkt was of niet! Toen voelde ik die beladen drukking niet meer op mijn lichaam en fietste ik zo de herfst en winter door tot die beruchte dag in het ziekenhuis eind januari, aderlating, die heel wat roet in het eten gooide en er dus ook weer voor gezorgd heeft dat ik nu op bewolkte dagen me weer slechter voel.

Laatst las ik een stukje tekst dat me meer dan ooit deed realiseren dat er zoveel meer factoren zijn in het leven dan alleen wijzelf die er mede voor zorgen of we ons fit, vermoeid, beladen, emotioneel, opgelucht, angstig, eenzaam, gelukzalig, ….. voelen, dit even los van het hebben van een ziekte, en we daar niet altijd bij stil staan. Er is geen enkel mens, dier of levend wezen dat zich altijd, op iedere moment, 100% goed kan voelen op alle vlakken van het leven dus zowel fysiek als mentaal als spiritueel als intelligentie als…..

Na ieder opwaartse beweging zal er een neerwaartse beweging plaatsvinden, maar wetend dat de opwaartse beweging daarna toch weer zal aanbreken! Deze bewegingen kunnen dagelijks zijn of wekelijks, maandelijks, jaarlijks of per seizoen. Het is de cirkel, ook wel het ritme, van het leven dat altijd weer terug zal komen wat er bij mij voor zorgde dat ik mijn staat van zijn meer wist te accepteren, er beter mee om kon gaan en het kon laten voor wat het was wetend dat die opwaartse beweging wel weer zal komen alleen het heeft soms tijd nodig. Natuurlijk heb je hier (groten)deels zelf een aandeel in! Gezonde voeding, ontgiften en bepaalde supplementen kunnen er voor zorgen dat ik me zo goed mogelijk fysiek voel en (lichte) yoga, aarden en meditatie kunnen er voor zorgen dat ik dichter bij mezelf sta (voel), me (deels) afsluit voor andermans soms, voor mij, negatieve energieën en me zo niet leeg laat zuigen, maar het me juist ook weer energie kan geven en er voor zorgt dat ik niet altijd enorm veel last heb van invloeden van buitenaf, zoals verschuiving in de planeten of de maanstanden. Nu denk je misschien ‘Andrea wat is dat voor onzin?!’ Maar als je bijvoorbeeld alleen even naar de maan kijkt die heeft zo ongelooflijk veel invloed op alles wat op de Aarde leeft/is. Zo is het de maan die de zee van eb naar vloed laat over gaan en aangezien wij mensen grotendeels uit water bestaan is het misschien helemaal niet meer zo onwaarschijnlijk dat dit dus ook invloed op ons heeft. Bepaalde maanstanden hebben zelfs ook invloed op de groei van gewassen of het gedrag van dieren.

Niet ieder persoon zal dit hetzelfde ervaren of er iets van merken. Ieder mens is uniek, heeft een eigen gevoelsbeleving en de een is gevoeliger dan de ander, dus als je iets niet voelt/ervaart/ziet wil niet zeggen dat het niet bestaat! Het universum is een prachtig iets waarin we met zijn alle verbonden zijn, elkaar aan kunnen voelen, (on)gemerkt invloed op elkaar hebben, elkaar gelukkig kunnen maken of helpen, steunen zonder dat je daar je mond voor open hoeft te doen.

Afgelopen jaren heb ik, als hoog gevoelig persoon, ontdekt dat ik als wist wat voor weer het buiten was terwijl het rolluik nog potdicht zat, precies wist wanneer de volle maan er aan kwam of er een big shift plaats vond van planeten, bepaalde energieën van mensen me enorm ziek konden maken, ik mensen vaak spiegelde, het weerkaatsen van hun eigen gedrag/reactie, zonder dat zij (en soms ook ik) het zelf in de gaten hadden.

Het zijn energetische bewegingen van buitenaf die invloed hebben op mij(n lichaam), die ik zelf niet in de hand heb, alleen kan proberen zo draaglijk mogelijk te maken door ze te accepteren en manieren te vinden om mijn leven leefbaar te maken tijdens deze ups and downs van het leven. Ze mogen er zijn! Dat maakt het het leven. Ik neem mijn eigen weg hier doorheen, doe wat mijn gevoel me ingeeft en dit brengt mij tot waar ik nu ben. Op MIJN juiste pad ❤

Dus ook al volgt iemand anders niet het zelfde pad als jij volgt wil nog niet zeggen dat zijn pad ‘verkeerd’ is. Ieder volgt zijn eigen weg en zolang je luistert naar je hart zal je komen waar je uiteindelijk wilt zijn!

Namasté, Andrea

energy

Nooit meer de oude herfst

18 Okt

In mijn ogen was de herfst er altijd om te cocoonen, in je schulp te kruipen, lekker terug te trekken in huis om weer tot jezelf te komen, maar nadat ik vorige week met mijn zus en de kids door de Beekse bergen heb gewandeld is deze gedachte een beetje bijgedraaid. Nog steeds vind ik dit het ideale moment om weer terug naar de bron te keren, maar na het zien van die wonderbaarlijk, mooie, perfecte schoonheden wil ik, Andrea-de-alles-wat-maar-met-bossen-te-maken-heeft-ontwijker, dolgraag rode regenlaarsjes aan trekken om vervolgens daarmee door de bossen te huppelen en uit te kijken naar die prachtig mooie paddenstoelen die ik werkelijk waar, vraag me ook niet waarom, nog nooit eerder zo gezien heb als volmaakte kabouterhuisjes. Op de een of andere manier beleef ik de herfst dit jaar zo anders dan alle voorgaande jaren sinds ik op deze aardbol ben gezet! Het begon halverwege augustus al die rare drang naar het koudere weer en nu we er steeds verder in komen te zitten vind ik het wonderbaarlijk nog steeds niet erg op de vieze regenbuien na dan, al hebben die soms ook wel weer iets fijns om lekker weg te kruipen in een boek of door ons verwarmde huisje te dansen op Afrikaanse muziek. Al blijft de herfstzon wel mijn favoriet!

Afgelopen tijd heb ik al vaker de vraag gekregen of ik me al weer de oude voel en om meerdere reden is het antwoord hier op eigenlijk altijd ‘Nee’ geweest en zal dit ook zo blijven. De oude staat voor mij synoniem aan een hele jonge vrouw die zich altijd de dag door moest sleuren, een glimlach opzette om haar pijn te verbloemen, op het achterste van haar tong liep om de dag door te komen, toch altijd maar door en door ging, haar lichaam negeerde tot op het bot en daarnaast erg beïnvloedbaar was, niet van zichzelf hield, nooit echt een droom voor ogen had en door alle drukte, vermoeidheid en chaos van de maatschappij wel bestond, maar niet echt leefde!

Mijn leven steekt zo nu niet meer in elkaar al wil dat niet zeggen dat ik dingen uit mijn verleden niet mis, want dat is weldegelijk! Zo zou ik ook het liefste afgelopen zomer naar tig festivals zijn geweest met de voetjes van de vloer tot in de late uurtjes, het vliegtuig hebben gepakt naar een warm oord en de wereld willen zien, een leuke baan waarin ik mijn skills kan gebruiken of gewoon even alleen met de trein naar A’dam om daar lekker rond te slenteren en vrienden te bezoeken. Maar daar in tegen heeft de verandering die in mij heeft plaatsgevonden ook weer veel moois gebracht en dit is alleen tot uiting gekomen, doordat ik eerst door die gigantische hel moest gaan, eerst geheel tot op de bodem van die onwijs diepe put moest liggen, geheel afhankelijk van de zorg van anderen en dit was geestelijk gezien voor iemand die altijd zo de controle en touwtjes in handen had, het liefste altijd alles zelf deed, eigenwijs en perfectionistisch ten top en een onwijs harde werker was zo ontzettend moeilijk. Niet alleen in een gevecht tussen lichaam en organismen die het teisterde, maar ook in gevecht met het geestelijke deel met een geest die dolgraag wil, maar een lichaam die het niet meer kan. En juist op dat moment begon de verandering in mij plaats te vinden.

Zo realiseer ik me meer dan ooit dat niet alleen ik zelf zo veranderd ben afgelopen jaren, maar ook mijn kijk op de wereld, op gezondheid(zorg), op de herfst, op mijn toekomst en hoe ik op bepaalde manieren toch heb mogen genieten van mijn verleden voor het instorten tussen de ellende door, nu zoveel inzicht in mezelf heb gekregen en daarin alleen nog maar meer zal groeien, nu zo enorm kan genieten van kleine dingen die voorheen zo onbelangrijk leken, nu zo ontzettend veel van mezelf hou, er alles aan zal doen om me zo goed mogelijk te voelen door mijn gezonde levensstijl die ik wel aan zou moeten houden en om mijn dromen waar te maken in hoeverre dit mogelijk is, ookal kan ik geen ‘normaal’ leven meer leiden durf ik nu wel met volle overtuiging en een big smile te zeggen: ‘Nee ik word gelukkig nooit meer de oude!’

Namasté, Andrea

23

Medisch gezien

12 Sep

Afgelopen week had ik weer mijn om de 2,5 maandelijkse date met mijn internist al was dit eigenlijk een speeddate tussendoor ter controle of de vonk nog wel sprankelde. Lulkoek natuurlijk, maar daar hou ik nou eenmaal van! Zonder grappen en grollen ik kwam terug voor de uitslag van de MRI en het verdere behandel-Hemochromatose-verhaal. Zoals ik al had voorspeld in een ander blog was er natuurlijk weer niks te zien, al was er in de holtes iets niet geheel pluis, maar nadat ik zei dat ik daar geen last van heb gooide ik het roer om met de vraag ‘En hoe nu verder..? Hier had hij niet bepaald direct een antwoord op dus volgde ik maar met een waterval aan zinnen dat ik echt de beroerdste niet ben, graag bloed zou willen geven als ik niet zulke heftige reactie er op had, het niet bepaald een chill idee vind dat mijn ijzer wel op blijft lopen, hier iets voor in wil gaan zetten op een natuurlijk manier en of het dan misschien mogelijk is dat ik wekelijks een kleine hoeveelheid bloed af laat nemen. Natuurlijk vond hij dat in eerste instantie geen geweldig idee, want hij verwacht er geen resultaat van blablabla, maar nadat ik hem duidelijker uit had gelegd in details wat mijn gedachtes erachter zijn draaide hij al gauw bij en was hij toch wel in voor mijn experiment met dank aan het meedenkende brein van mijn moeder! Joepie we gaan experimenteren 🙂 Vanaf nu ga ik iedere week bloed laten prikken, gewoon bij de prikpost in het ziekenhuis, en mag ik zelf bepalen hoeveel buisjes (10cc) ze af gaan nemen. Normaal als je bloed laat prikken heb je buisjes van 5cc en hier heb ik nog nooit een reactie op gehad als er meerdere buisjes afgenomen werden dus vandaar dit experiment. Ok het is niet veel dat we gaan lozen in één keer, maar alle beetjes helpen toch..? Beter iets dan niets!

Het wordt er nu niet met een razende snelheid uitgezogen, zoals bij de aderlating wel het geval was, 180cc in nog geen 5 min, het is een lagere hoeveelheid dus mijn lichaam wordt niet meteen uit zijn balans gerukt, het gaat meer verspreid over de maand en met daarnaast ook mijn menstruatie hoop ik de stapeling van ijzer in ieder geval stop te kunnen zetten al zou het natuurlijk fantastisch zijn als het langzaam aan naar beneden zou gaan! Dan wil ik met een orthomoleculair arts nog even rondom de tafel gaan zitten in hoeverre we hier supplementen voor in kunnen zetten die het ijzer kunnen binden en afvoeren. Zelf doktertje spelen, dus in de zin van jezelf verdiepen in de materie, je mond opentrekken en je ideeën uiten, is zeker zo slecht nog niet en wie weet wat dit experiment teweeg gaat brengen. Niet alleen voor mijn eigen gezondheid, maar ook weer voor de verrijking van mijn eigen kennis en dit misschien zelfs ooit kan gebruiken voor anderen in de toekomst.

Zo loop ik al dik 1,5 jaar met de (deels thuis)studie HBO Medische Basiskennis in mijn hoofd, waarvoor ik me vorige jaar, zo enthousiast als ik was, meteen voor ingeschreven had en na een aantal maanden tot de conclusie kwam dat ik er fysiek gezien eigenlijk nog helemaal niet klaar voor was dus een week voor start weer annuleerde. Nu een jaar later denk ik dat het zeker wel kan lukken, je kunt je eigen tijden in delen, op mindere dagen doe ik minder tot niks en op goede dagen weer wat meer, alleen zullen de lesdagen vrij pittig voor me worden, maar er begonnen toch wat twijfels omhoog te komen wat voornamelijk met financiën te maken heeft. Ik had gehoopt dat er wel een deel vergoed zou worden, maar dat was een te positieve gedachten van me en aangezien ik geen geldboom op het balkon heb staan heb ik het nu helaas weer aan mijn neus voorbij moeten laten gaan. Baal hier als een stekker van, want had er echt helemaal zin in! Het is een best prijzige studie die ik dan dus geheel uit eigen zak moet betalen en ook nog aan mijn gezondheid moet gaan werken, wat ook grotendeels uit eigen zak is, is het keuzes maken. Beide samen gaat financieel (en misschien fysiek) niet lukken dus wat was wijsheid? Mijn gezondheid blijft dan toch echt op nummer één staan hoe graag ik die studie ook wil doen en aan mijn toekomst wil werken.

Het is misschien een nogal schrale troost, vooral omdat ik het zo niet gepland had in mijn hoofd, maar toen ik dus weer naar de site ging om te kijken hoeveel plekken er nog over waren, was het al vol dus het had blijkbaar zo moeten zijn! Het is misschien toch nog niet helemaal mijn tijd, of er komt nog wat mooiers op mijn pad en anders hoop ik dat ze de studie in januari weer aan gaan bieden, zoals vorig jaar al is dat nog niet 100% zeker alleen als er genoeg animo is.

Zo was er afgelopen week niks afwijkends te zien in mijn hersenen, wat natuurlijk niet alles zegt over de werking er van, maar het is wel een fijne gedachte met kijk op de toekomst dat ik deze ingewikkelde, bijzondere massa weer wil gaan gebruiken voor een nieuwe studie! Medisch gezien zijn mijn hersenen er klaar voor, het lesboek is al onderweg naar mijn studiootje om me deze winter eens flink erin te gaan verdiepen, zodat ik bij de volgende aanmelding goed voorbereid ben en er op mijn sokken doorheen fiets..

Namasté, Andrea

vv2

Stilstaan in/bij/van de kou

9 Sep

Met kippenvel op mijn toch nog best bruine armen moet ik toegeven dat de zomerse tempraturen van afgelopen week, waarschijnlijk dit zomerseizoen, tot een einde is gekomen. Sorry mensen ik kan het niet mooier maken dan dat het is al schijnt het zonnetje wel wat natuurlijk al veel goeds doet! Mijn korte shorts liggen weer op de plank, mijn slippers onderin de kast gepropt en het wintervest mocht er na maanden weer eens een keer uit, jurkjes hebben plaats gemaakt voor lange broeken, blote voetjes voor dikke sokken met boots of misschien af en toe nog een keer sneakers, zolang mijn voeten het toelaten zich niet te ontpoppen tot ijsklompjes.

Het is alweer de 9e maand van het jaar genaamd September en zoals je kunt zien die verdomde ‘r’ zit er weer in wat betekent dat de herfst, inclusief de kou, er toch echt aan zit te komen! Wat gaat de tijd toch ontzettend snel! Nog vier maandjes en dan vriest het weer met als gevolg chagrijnige mensen die net overeind krabbelend met de fiets in hun hand staan, bibberende mensen die ongeduldig wachtend aan het spoor staan doordat de NS weer eens problemen heeft, zuchtende mensen in auto’s die in kilometers lange files staan, maar ook hele gelukkige kindjes die sneeuwballen gevecht houden, verliefde koppeltjes die lange wandelingen maken of glühwein drinken op een verwarmd terras, de gezellige kerst lichtjes door heel de stad heen hangen, deze dame die weer een jaartje ouder wordt dus tijd voor een feestje en alle daken die hopelijk weer bedekt zullen worden met een betoverend laagje wit. En wat ik deze winter eindelijk, hopelijk ECHT weer eens een keer zal gaan doen is schaatsen !!!

Schaatsen op natuurwater in een mooie omgeving, zoals de gracht in Heusden of de Ijzerman in Vught, waar ik overigens in de zomer echt nooit kom aangezien ik daar die twee ***** samenspannende teken opliep, als het minder hard vriest dat natuurwater te gevaarlijk is dan is de Parade, voor zover dat jaarlijks is?, een optie om mijn schaats skills eens even te showen en mocht het dan echt zo’n bagger winter worden dat het buiten maar niet wil lukken hebben we altijd het Sportiom nog! Die laatste is niet zo mijn favoriet, vooral niet als je de , te botte, schaatsen daar huurt zoals tien jaar geleden, ik meer het ijs van dichtbij aan het bewonderen was dan op de schaatsen te staan om, mijn vroeger zo, perfecte pirouetjes te showen, wat zich uitte in een nogal teleurstellende schaatsdag met veel blauwe plekken. Aangezien de laatste keer dat ik in de winter echt veel schaatste, op mijn eigen schaatsen, op onze eigen schaatsbaan aangelegd door mijn papa, zo’n 15jaar geleden is wordt het misschien maar eens tijd zelf schaatsen aan te schaffen en weer een poging te gaan wagen. Dus als het er deze winter niet van komt is dat of omdat het niet goed gaat, waar we zeker niet vanuit gaan, of omdat de tijd zo snel vliegt, ik dat weer niet door heb en het opeens voorjaar is. Zo ging het met deze zomer ook 😉

Ze zeggen ‘jong geleerd is oud gedaan’ dus ben zeer benieuwd of ik dit, soms zo krakkemikkige, lichaam nog op een fatsoenlijke manier op de schaats kan krijgen. Mooie uitdaging al zeg ik het zelf wat waarschijnlijk echt niet zonder vallen en opstaan zal gaan, weer heel wat blauwe plekken op mijn lichaam zal achterlaten, misschien zelfs een gevaar of irritatie op het ijs zal zijn voor anderen als ik languit de weg blokkeer, maar voor mij weer een stapje verder de maatschappij in, weer wat dichtbij het ‘normale’ leven, weer een nieuwe overwinning wat een gelukzaligheidsgevoel zal geven en vooral ook veel plezier op de momenten dat ik als een debiel op mijn bek ga waarvan je bijna in je broek piest van het lachen!

Het leven gaat niet altijd over rozengeur en maneschijn, maar het is de kunst om op die mindere momenten of op momenten dat je in de kou staat te wachten, het mooiste naar boven te halen, dankbaar te zijn voor je bestaan, te kijken wat je hiervan kunt leren, weer naar binnen te keren, voelen wat jou gelukkig maakt en juist die momenten van even stilstaan te koesteren in je leven! ❤

Namasté, Andrea

blog

Blauw blauw ik hou van jou!

21 Aug

Gister zat ik nog in volle glorie te vertellen wat voor raar gevoel me overmand en er voor zorgt dat mijn lichaam zo’n zin heeft in de herfst. Nou mijn lichaam misschien wel, maar ik nu dus eigenlijk niet meer zo! Voor het eerst dit seizoen kon ik voor het slapen gaan weer de groene kruik uit zijn mand te voorschijn toveren, de waterkoker een slinger geven en zo mijn bed proberen op te warmen voor mijn zwaar bevroren pootjes inclusief alle uitstekende delen als ledematen, billen en neus om niet als een ijspegel rillend de halve nacht wakker te hoeven liggen. Ik hou niet van kou en ben niet gemaakt voor deze kou! De zomer is nog niet voorbij en de tempratuur nog niet eens onder de 10 graden geweest volgens mij, maar mijn voeten voelen al aan als ijsklompjes, heb kippenvel op mijn huid alsof ik zo meteen een pak veren krijg, de stoppels op mijn benen staan rechtovereind en steken als ware kleine naaldjes in mijn huid. Gratis accupunctuur! Nee dank je .. Al zou een sessie momenteel zeker niet verkeerd zijn!

Ik bleek dat gister allemaal even vergeten te zijn ofzo en zag de herfst/ winter door een te rose kleurige bril ben ik bang. Ik vind kou vreselijk en heb een hekel aan al die lagen kleren die ik over elkaar zou moeten trekken om mezelf enigszins warmte te kunnen geven en te behouden. Door mijn stijve nek en stramme schouders liggen al die lagen kleding als een blok beton er boven op en nee die last wil ik liever niet met me meedragen. Maar goed ik moet ook niet zo zeuren, want deze ochtend zit ik weer gewoon in een T-shirtje aan de keukentafel met de deur open al dan wel met een dikke joggingsbroek en twee paar dikke sokken over elkaar om het een wat charmantere uitstraling te geven. De naam joggingsbroek vind ik eerlijk gezegd niet geheel op zijn plaats! Negen van de tien mensen dragen deze voornamelijk chips etend, onderuit gezakt op de bank in plaats van fanatiek er mee door de straten van hun dorp/stad te rennen. Dus hoezo heet het niet gewoon chillbroek..? Zoals ik hem overigens negen van de tien keer wel noem om misverstanden te voorkomen.

Over charmante uitstraling gesproken het is misschien toch maar beter dat de herfst er aan zit te komen. Wat kan een mens toch wispelturig zijn he, net zo veranderlijk als het weer zullen we maar zeggen nu we toch over seizoenswisselingen bezig zijn. Als mijn benen dan al niet blauw kleuren van de kou dan worden ze dat wel vanuit zichzelf wat ik nog steeds een erg raadselachtig tafereel vind. Het is bijna niet te geloven en nadat ik laatst bij het Engelenmeer, toen het zo onverziekelijk heet was ik naar een doucheje sjokte voor wat verkoeling, te horen kreeg van een onbekende vrouw ‘Jeetje wat heb jij erge blauwe plekken?!’ heb ik zo’n vermoeden dat er deze zomer wel wat mensen gedacht zullen hebben dat ik mishandeld wordt ofzo. Maar werkelijk waar ik zit altijd van onder tot boven onder de blauwe plekken en dan met name mijn benen die de schoonheidsprijs er zeker niet mee zullen winnen. Dan denk je misschien ‘je zult wel beetje lomp zijn en overal tegen aan lopen..?’ Nou ik kan zo af en toe best een beetje lomp zijn, maar dat ik nou dagelijks/wekelijks overal tegen aan loop? Nee, dat is toch echt niet zo of mijn hersenen moeten het steeds weer weten te verdringen, zodat ik me niet kan herinneren wat voor rare capriolen ik uithaal..

Maar net zoals de seizoenen die komen en gaan verschijnen de blauwe plekken op mijn benen ook en wisselen elkaar in een rap tempo af. Voor die tijd kleuren ze eerst nog alle kleuren van de regenboog om vanuit blauw naar paars naar groen naar geel plotseling als sneeuw voor de zon te verdwijnen om vervolgens weer op te duiken aan de andere kant van mijn been, maar dan 10 cm lager.

En zo lang mijn benen niet blauw kleuren van de kou zie ik mijn blauwe plekken, en dan nog niet eens gesproken over de oma-adertjes aka gesprongen aders/ spataders, als een schoonheidsfoutje die er mag zijn, dat een deel uitmaakt van mijn zijn en waar ik, ondanks dat ze niet de mooiste zijn, van hou met heel mijn hart. Love your imperfection ❤

Namasté, Andrea

imagesCA1WMNBM

%d bloggers liken dit: