Tag Archives: Herxen

Onzekere balans

30 jul

Daar zit ik dan weer op de bank met een lichaam dat kapot moe is, met pijnscheuten in mijn benen, een hartslag die tekeer gaat, longen die niet geheel gevuld kunnen worden door de benauwdheid en een raar doof gevoel in mijn rechter kleine teentje die niet meer mee wil buigen. Ja ik moet het nu wel aan mezelf toegeven dat ik uit balans ben, misschien een terugval heb al wil ik daar niet zomaar aan toegeven en het nog wat dagen aankijken. Laatst schreef ik nog zo mooi ‘She is back on track’ en dat ik eindelijk die balans weer gevonden had blablabla nou na twee kleine weken is die weer geheel spoorloos.

Mijn dagen zijn de laatste tijd zo wisselvallig dat er geen peil meer op te trekken valt of het nou goed gaat ja of nee, want zodra ik van de daken schreeuw dat ik eindelijk mijn balans gevonden heb donder ik weer in mekaar. Mijn balans die me zo heilig is, zomaar weer van me af gepakt word en eigenlijk niet geheel bewust wetend waardoor..? Heb ik laatste tijd dan toch teveel hooi op mijn vork genomen? Is de mentaliteit ik moet zoveel mogelijk genieten me teveel geworden? Heb ik ze dan onbewust gevoed met verkeerde dingen eten wat ik weleens deed laatste tijd? Of moet ik soms weer stil staan om hier iets van te leren?

Zoveel vragen en zo weinig antwoorden… Soms is het zo moeilijk om een ziekte te hebben waar niemand niks vanaf weet! Waar vind ik de voor mij juiste antwoorden? Wat moet ik nu weer gaan doen om me beter te voelen? Afgelopen jaren zo onwijs veel therapeuten gezien die me ieder weer een stukje verder hielpen, zoveel protocollen en kuren gevolgd die me eerst doodziek maakte voordat ik me beterder ging voelen, zoveel boeken/informatie gelezen en me verdiept in de materie voeding en detoxen, zoveel geld uit moeten geven om mijn zieke lichaam aan de praat te krijgen, zoveel onbegrip naar mijn hoofd gesmeten gekregen, maar ik knokte door en geloofde inmijn lichaam en genezing! Vooral het volgen van mijn gevoel bracht me waar ik was al waren de wegen zeker niet glad met genoeg kuilen waar ik nu blijkbaar ook weer in beland ben. Alleen deze kuil is anders, want momenteel weet ik even niet wat te doen? Meestal had ik wel een verklaring waarom die kuil er opeens was, maar nu …

Als ik er over nadenk is het misschien zo dat het verschil tussen me goed voelen en me goed willen voelen er de laatste tijd niet was. Ik voelde me aardig goed of ik voelde me niet zo goed, maar hield mezelf voor dat ik me goed voelde en ging gewoon op pad, eigenlijk veelte veel vragend van mijn lichaam die helemaal niet zo fantastisch aan voelde, met andere woorden het niet luisteren naar je lichaam, het over je grens gaan! Maar wat wil je dan? Ik heb zoveel jaren niks gekunnen en nu kan/kon ik voor mijn doen zo onwijs veel! Daar wou ik dubbel en dwars van genieten, van elke seconde dat ik buiten was, nieuwe ervaringen beleven, de grenzen opzoeken en zo trots op mezelf zijn dat ik dat deed, alleen en hoe! Ik heb nergens spijt van, op dit moment misschien wel omdat ik me ronduit kut voel, maar het zijn belevingen die niemand me meer af kan pakken.

In mijn wereldje is niks raar en probeer ik van zoveel mogelijk te genieten, in het NU te leven, omdat ik niet weet wat de toekomst me brengen zal. Nu denk je misschien dat weet niemand! Dat is zeker zo en de meeste mensen genieten daarom ook veel te weinig van het NU naar mijn mening, maar in mijn geval is het anders ik heb al op jonge leeftijd aan de afgrond gelegen en dat is de reden waarom ik dubbel en dwars probeer te genieten van het NU, ook al ga ik soms over de grens of luister niet geheel naar mijn lichaam, terwijl ik dat eigenlijk wel zou moeten doen.

Dat noemen ze ook wel eigenwijsheid en toch ben ik blij met een flinke dosis daarvan, want het brengt me ver op paden die (voor mij) onbewandeld waren hiervoor, paden die lastig waren en waar ik met veel trots op terug kijk, hoe ziek ik ooit misschien ook weer zal worden of juist liever niet. Dat is niet negatief, dat is realistisch, dat is mijn onzekere toekomst, mijn onzekere balans!

I go for it and I will be back!

Namaste

dreeee

Aderlaten met mate

22 jan

Nee dan bedoel ik niet dat dit een nieuwe hype is waar je met je maten heen kunt gaan. Dit is bloedserieus en voor een goed doel althans dat hopen we dan maar. Zo kwam ik er afgelopen vrijdag achter dat je als lymepatient niet volle bak moet gaan aderlaten, tenzij je het fijn vindt om knock out te gaan en je graag 3 stappen terug wilt doen door je zwaar, zwaar klote te voelen. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik een erg gevoelig persoon ben, onwijs mager ben en nog snel uit balans gerukt word sinds ik met Lyme te kampen heb. Dan heb ik het niet over mentale dingen, zoals stress of spanning waar ik juist heel goed mee om kan gaan, maar fysieke praktijken waar mijn lichaam onwijs heftig op reageerd. Om even af te wijken van het onderwerp bijvoorbeeld door voedsel. Geef mij een maaltijd met bepaalde E-nummers en ik heb de rest van de dag zware hartkloppingen, geef mij iets wat gemaakt is van ei en ik lig de volgende 2 dagen doodziek op bed, geef mij iets waar verse knoflook in zit en geheid dat ik ’s nachts een aanval van mijn hart krijg. En dan zijn er natuurlijk mensen, want tja er zijn overal mensen voor, die denken ja dat is een psychologisch spelletje jij denkt iets en krijgt daar een reactie op. Nee mensen ik wil jullie even heeeel erg duidelijk maken dat ik hier maanden, waarschijnlijk wel langer dan een jaar, mee bezig ben geweest om zelf te ontdekken waar die klachten vandaan kwamen, omdat hier reguliere natuurlijk weer eens geen verklaring voor was, en ik zo uiteindelijk uitkwam bij bepaalde voedingsmiddelen. Ik ben een verdomd eigenwijze, doorzettende, op mijn eigen manier werkende, experimenterende, naar mijn lichaam luisterende ontdekker! Als ik die eigenschappen niet in mij had dan was ik er nooit van mijn langzalzeleven zo goed er aan toe geweest, tot mijn eerste fucking aderlating dan! En daar durf ik mijn beide handen voor in het vuur te steken, wat zeg ik, daar durf ik geheel voor in het vuur te gaan staan. En het kan mij niet schelen wat mensen denken, zeggen of doen, want zij hebben geen idee hoe diep ik lag en dat zullen ze ook nooit weten. Ik kwam alleen buiten als ik me enigzins ‘ ok ‘ voelde, maar dat was niet ‘ ok ‘ bij lange na niet ‘ ok ‘ dan was ik nog steeds ontiechelijk ziek, kapot moe met een onwijs verzwakt lichaam. Ja ik lachte wel, maar thats me, de altijd lachende, vrolijke, positieve Andrea en die lach is altijd oprecht geweest, maar er waren veel meer momenten dat ik niet lachte en me zeker iedere dag kapot jankte om deze ziekte, om de fucking onmenselijk pijnen, om de beestachtige onbegrippen en om de op zo’n oneerlijke manier te worden behandeld in dit land! Maar als ik die enkele keer buiten de deur kwam was dat, omdat ik zo ontiechelijk eigenwijs was en zo graag wilde meestal met als gevolg dat ik dragend weer naar de bank werd gebracht om vervolgens nog zieker daar kapot te gaan, maar wat er weer achter de deur gebeurde zagen mensen niet.

Goed zoals gewoonlijk wijk ik altijd weer van het onderwerp. Hahaha verrassend! Afgelopen vrijdag was dus de dag van mijn eerste aderlating en ik verwachtte er eigenlijk niet heel erg veel van, omdat veel mensen me overtuigt hadden dat het ‘niks’ was! Iedere keer voegde ik er nog even fijn aan toe ‘Ja maar ik heb lyme dus ben geen standaard patient’. Niet dat diegene dan begreep waar ik het over had, maar om het toch maar even gezegd te hebben. Alles in mijn lichaam had al niet zo’n zin om te gaan aderlaten, want het ging sinds jaren zo onwijs goed met me! Ok er waren echt nog wel klote dagen of momenten, maar dat was niet te vergelijken met de hellse momenten die ik dag in, dag uit gehad had! Eindelijk was ik daar waar ik jarenlang voor geknokt had, jaren lang op een bepaald dieet had gezeten, jarenlang mezelf gedetoxed, mijn tekorten aan gevuld. Eindelijk begon ik energie te krijgen die ik nog nooit had gevoeld in mijn leven, zo kon ik op yoga, eindelijk weer aardig auto rijden, eindelijk op mezelf allemaal mede mogelijk gemaakt door mijn eigen wilskracht!
En dan nu is dit alles met een teug bloed zo uit me gezogen en ben ik weer drie stappen terug. Kapot moe, maar dan ook echt kapot moe, uitgeput met een snelle hartslag om niks, hondsberoerd, knallende koppijn en weer niet tegen veel prikkels kunnend! Balend als een stekker zit ik afgelopen dagen te bedenken waarom ik me nu zo voel en of ik hier wel goed aan gedaan heb? De ochtend voor het aderlating danste ik nog op Sarah Jaffe door mijn prachtige kamer in Den Bosch en nu zit ik hier als een halfleeg gezogen, gare zombie aan de keukentafel bij mijn ouders in Herpt.

De aderlating zelf verliep dus ook echt niet van een leie dakje! Nadat ze die smerig dikke naald mijn arm in had gejast en het bloed als een malle het zakje vulde, waar ik overigens niet naar keek, lag ik naar het plafond te staren en me focussend op mijn ademhaling, zoals ik ook altijd doe als ik bloed moet prikken. Maar na een minuut of 5 begon ik opeens heel erg misselijk te worden en vroeg aan de man naast me ‘Ik ben opeens misselijk, is dat normaal?’ waarop hij antwoorde ‘Ja meisje dat hoord er allemaal bij’. Nog geen halve minuut later vraag ik weer aan hem ‘Ik word een beetje duizelig, is dat normaal?’ nogmaals zei hij ‘Ja meisje dat is normaal blijf maar gewoon liggen en dan is het zo voorbij’. Op een gegeven moment begonnen die piepen in mijn oren, die ik al 4 jaar 24/7 heb, wel heel erg hard te loeien, als een soort alarm dat tegen me probeerde te zeggen ‘Andrea nondeju luister nou eens!’, alles begon te tintelen en er kwam een onwijze sneeuwruis voor mijn ogen. Dus ik gauw de assistent geroepen met de mededeling ‘Volgens mij gaat het niet goed! Ik meen het serieus ik ga denk ik flauwvallen!’ Zij de aderlating stop gezet, mijn bed achterover gegooid, me aangesloten aan de bloeddrukmeter en de hartslagmeter. Toen ik zo achterover lag, mijn handen niet meer voelde en ik even niet meer in deze wereld was, maar hoorde wel gewoon wat er gezegd werd door de mannen, van minstens 100 kilo die wel 500cc droptte in 10min, die naast me lagen en er samen overeen waren dat ik vast te gespannen was. Yeah right people gooi het maar weer op de spanning. Dat is het makkelijkste he! Ik heb gewoon een lymerig lichaam dat nergens tegen kan dat is geheel iets anders dan spanning. Ze halen even 5 tot 10% van je bloed eruit en ik zal aanzienlijk minder bloed hebben dan een man die bijna 3x zo zwaar weegt, met genoeg aan reserves, waarvan ik er 0,0 heb met mijn 44 kilo. Maargoed na een half uurtje was ik weer aardig aanwezig en kreeg ik nog een kopje bouillon. Toen ik haar nog vroeg of ze mijn bloed wel weg wilde gooien, aangezien ik niemand blij zal maken met mijn lymerige bloed antwoorde mijn meest linkse buurman, die al zo’n 600 aderlatingen had gehad in zijn leven, dat ze al ons bloed verzamelde en er dan bloedworst van gemaakt werd om die vervolgens heerlijk op te laten eten hier in het ziekenhuis. Jaiks! Hahaha De grapjas!
Uiteindelijk vertelde mama, wat dus op een briefje stond geschreven dat naast haar lag, dat mijn bloeddruk en hartslag zo ver gedaald waren tot 63/32 en 48 hartslagen per minuut. Niet bepaald een ‘normale’ reactie op een aderlating van maar 180cc. Dus mijn woorden die ik zovaak zeg ‘ik ben geen normale patient’ werden weer bevestigd en hoe!

Gisteren ben ik weer naar mijn therapeut geweest, omdat ik me zo onwijs katerig voelde en na zoveel jaren in gevecht met Lyme weet ik donderdsgoed wat dat betekend; herxen! Herxen, oftewel de Herxheimer reactie, is dat er meer gif/afvalstoffen in het lichaam circuleren dan de uitscheidingsorganen kunnen verwerken. Bij mij is dan mijn lever als een malloot aan het werk, alleen maar overuren draaidend, totdat die het niet meer trekt en geheel over de zeik gaat. Dit was dus het geval en mede daardoor voel ik me dan zwaaar klote en katerig, zoals ik weleens eerder uitgelegd heb in een van mijn eerste blogs, en dit kan dan alleen bijgestaan worden door mijn therapeut door o.a. accupunctuur. De naalden deden gister echt zo godvers veel pijn en de stroomstoten schoten door me heen. Dat is het teken ‘in de roos!’ en dat het super hard nodig was, terwijl ik pas een week geleden bij haar was geweest. Mijn conclusie is dus dat de aderlating ‘iets’ heeft gedaan dat mijn lymerige lichaam dus geheel over de zeik heeft geholpen! Zo word door een aderlating wel fijn heel wat ijzer geloosd, maar er gaan ook heel wat andere, voor mij heel erg kostbare, mineralen, heel wat belangrijke bloedcellen en bloed verloren. Dan geloof ik dat het bloed en de bloedcellen vrij snel wel weer aangevuld zijn door het lichaam zelf al zal mijn lichaam daar wat harder voor moeten werken dan een relatief gezonder lichaam, maar ik heb wat meer zorgen over de mineralen die niet 1,2,3 weer aangevuld zijn. De kostbare mineralen die mijn lichaam zo hard nodig heeft om onder andere het gif van Borrelia en co af te kunnen voeren. Dan is dit voor mij een vrij groot probleem, omdat ik door de ijzerstapeling geen poeders, pilletjes of shakes meer kan nemen die rijk zijn aan mineralen. Deze zitten namelijk ook bomvol met ijzer en dit mag ik niet tot me nemen! Dus de slowjuicer kwam in mijn gedachte afgelopen dagen al meerdere malen voorbij. Het zou ideaal zijn! Zo kan ik mineralen/vitamienen sapjes maken van wat ik maar wil, zo kan ik het ijzergehalte in de sapjes binnen de perken proberen te houden en toch mijn tekorten weer aan vullen.

Zoals mijn spirituele ik altijd zegt ‘Alles gebeurt om een reden’ en zo weet ik eigenlijk wel wat de reden zou moeten zijn dat ik nu weer even 3 stappen terug geslingerd werd door de aderlating! Sinds december, door die hoerige feestdagen, had ik de teugels van mijn gezonde levensstijl een beetje laten vieren en toen tegen mezelf gezegd ‘Nou vooruit Andrea alleen in december en vanaf januari weer zoals het moet’, maar januari is nu alweer bijna om en ik ging zo toch vrolijk door! Het is niet dat ik nu ongezond eet ofzo, maar ik snaai heel wat voor-mijn-lever-slechte-dingen tussendoor en die moet ik weer gaan vervangen door voor-mijn-lever-gezonde-dingen!

Dus met andere woorden dit was mijn ‘Wake up call’
Namaste

bloedserieus

%d bloggers liken dit: