Tag Archives: Keuzes

I have a dream

29 Jul

De mooie woorden die Martin Luther King uitsprak in zijn jongere jaren zijn dezelfde woorden als ik deze dinsdag middag tegen mezelf zei. Ja ik heb een droom, eigenlijk een hele grote droom, een droom die ik wil verwezenlijken hoe dan ook, een droom die ik door niks of niemand af wil laten pakken dus ook niet door mijn ziekte. Een droom die eigenlijk juist ontstaan is door mijn eigen ziek zijn, want hiervoor wist ik echt niet wat ik wilde met mijn leven. Een droom waar ik eigenlijk zo snel mogelijk een begin mee zou willen maken, maar heel realistisch gezien zal daar nog heel wat aan vooraf gaan en is alleen al een begin maken lastig als je al zoveel jaar genoodzaakt stil staat. En dan komt daar die vraag om de hoek of dit al wel het juiste moment om er een start mee te gaan maken? En waar te beginnen?

Zo geloof ik zeker dat als je iets wilt bereiken in het leven of als je van je grootste passie je werk wilt maken dit door hard werken wel te bereiken valt, maar waar ik echt in geloof is dat het universum je brengen zal waar je op dat moment zou moeten zijn en dit je zal leiden naar je grote droom. Ik geloof heilig in het universum en in het goddelijk, niet in religie of één god, maar meer de eenheid die alles verbind. We zijn samen één, wij leven in het universum en het universum leeft in ons, we leven voor het goddelijke, maar het goddelijk leeft ook in ons en daarnaast zul je ontvangen wat je uitstraalt. Jij bent zelf degene die het heft in eigen hand zo mogen nemen om je leven in de juiste banen te leiden. Dit is natuurlijk veel gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar als je niet happy bent met je zelf, je baan of je leven ben jijzelf de enige die hier verandering in zou kunnen brengen. Er zullen kansen en mogelijkheden voorbij komen, maar de kunst is ze wel te erkennen, te zien en vooral ze zelf te grijpen. Het universum zal je sturen alleen moet je hier wel voor open staan en de signalen op weten te pikken. Soms krijg je juist andere dingen, situaties of lessen op je pad dan waar je eigenlijk zelf dacht behoefte aan te hebben of zelfs om vroeg. Uit mijn beleving krijg je ze aangeboden om van te leren, om jezelf te leren kennen en verder te ontwikkelen, om de wereld en de mensheid of jouw situatie vanuit een ander perspectief te zien, te leren kennen en daarna anders te leren benaderen, te voelen en te ervaren.

Zo kreeg ik vandaag iets op mijn pad, iets waarvan ik een aantal maanden terug nog zei dat het een mooi klein beginnetje zou zijn, en kijk daar werd het me aangeprezen op een blaadje. Het is alleen aan mij om het met beide handen aan te grijpen en er ook daadwerkelijk iets mee te doen. Laat ik me leiden door angst voor eventuele gevolgen? Laat ik me leiden door mijn lichaam die vandaag niet al te best aan voelt? Laat ik me leiden door mijn op hol geslagen emoties die van hot naar her vliegen? Of laat ik me leiden door mijn hart en laat ik het gewoon over me heen komen? Laat ik het gewoon gebeuren en dan wel zien waar t schip strand, misschien heeft het nog niks te maken met mijn grote droom, maar wie weet zal dit piepklein beginnetje me leiden naar de juiste weg en dat kan ik toch niet afslaan?

Waar laat jij je door leiden..?
De keuze is soms reuze, maar de keuze is vooral aan jouzelf.. ❤

Namasté, Andrea

DReamit

Ingewikkeld verwikkeld

25 Nov

Afgelopen dinsdag was ik weer eens in het ziekenhuis te vinden om een holter bij mezelf aan te laten sluiten, aangezien ik laatste tijd weer steeds vaker vervelende aanvallen van mijn hart heb gehad. Mijn cardioloog wil dit dolgraag vangen om te kijken of hij misschien kan achterhalen wat mijn hart daartoe aanzet, maar goed dit is afgelopen jaren nooit gelukt dus poging 6 of 7 moest het worden! Eenmaal aangesloten aan de draden, het kastje om mijn nek te hebben gehangen en mijn wijde shirt er weer over aan gedaan te hebben kon ik weer op pad met de woorden van de cardioloog nog in mijn gedachte ‘Als je de aanval op kan wekken zou je dat dan willen doen..?’ Maar natuurlijk, zo gezegd zo gedaan dacht ik nog. Daarom had ik de dag lekker vol gepland, de meest rare dingen gegeten om maar voor elkaar te krijgen dat mijn hart die nacht raar zou gaan doen en expres bij mijn ouders gaan slapen. In de avond nog van alles naar binnen gewerkt om vervolgens met het kastje inclusief draden mijn bed in te kruipen. Gelukkig heb ik afgelopen jaar wat meer vet op mijn ribben gekregen, waardoor ik nu gewoon op mijn zij op die plakkers kon liggen om zo rustig in slaap te vallen in de hoop dat ik over een uur gewekt zou worden door mijn vreselijke aanvallen.

De eerste keer dat ik wakker werd was het nog donker, voelde ik iets trekken aan mijn huid, ging mijn hart lichtelijk sneller en realiseerde ik me dat ik nogal gedraaid had in mijn slaap en nu verwikkeld als een spinnenprooi in de draden zat. Deed het lampje voorzichtig aan en keek op mijn mobiel om te kijken hoe laat het was, 8 uur al zucht! Nadat ik mezelf weer bevrijd had uit het web der draden heb ik me maar weer omgedraaid aan de ene kant opgelucht dat ik geen aanval had gehad, maar aan de andere kant balend omdat we hem nou weer niet gevangen hadden.

Ik had het eigenlijk al wel aan zien komen, want ik had zo’n onwijs goede dag en dat terwijl die nacht er voor ik echt tegen een aanval aan zat te hikken, maar mijn lichaam goed onder controle kreeg. Zo’n aanval voel ik vaak niet opkomen, maar meestal ben ik voor het slapen gaan niet lekker en dat had ik dus totaal niet die avond. Werkelijkwaar ik weet ook niet waarom, maar altijd als ik zo’n ding om heb is mijn lichaam poeslief net of ze afgesproken hebben zich koest te houden daar binnen! Zo zit ik dus al weer jaren ingewikkeld verwikkeld in deze rare toestand met de vraag waarom mijn hart zo raar doet, waar geen pijl op te trekken valt en mijn aanval komt wanneer hij komt of ik dit nou wil of niet!

Namasté, Andrea

Letitbe

Natuurlijke rode dakduvel

13 Okt

Al een lange tijd wilde ik mijn haar dolgraag rood, gewoon eens een keer wat anders dan recht vooruit, maar elke kapper die ik sprak zei dat ik dat niet moest doen. Waarom niet? Nou mijn haar is van nature erg donkerbruin en vrij dun wat het misschien niet lijkt op het eerste gezicht, aangezien ik het vaak wat toupeer wat overigens ook fucking slecht voor het haar is, maar tja wat moet je anders als je een volle bos wilt creëren met zulk sluik haar? Dus om het een mooie rode kleur te krijgen zou het eerst ontkleurd moeten worden en met dat haar van mij zal dat eerder veranderen in een dooie ragebol dan in een mooi bos vol rode lokken.

Maar ik zou Andrea natuurlijk niet zijn om op alle mogelijke, andere, gezondere manieren mijn haar toch rood proberen te krijgen! Dus nu ben ik ondertussen drie henna verf beurten verder van twee verschillende merken en door drie keer een andere methode toegepast te hebben mag ik vanaf nu mezelf toch wel een rode dak duvel noemen! Eerlijk is eerlijk het is een hels k*t karwei en elke keer dacht ik halverwege weer ‘waar ben ik toch aan begonnen en dit doe ik dus echt nooooit meer’ ondertussen dat de gehele badkamer onder de henna zat inclusief ik zelf. Ik dacht de tweede keer zo milieubewust bezig te zijn om mijn handschoentjes te hergebruiken en er later dus bij liep met drie oranje vingers aan iedere hand, alsof ik mijn vingers op plaatsen had gestoken zonder te wassen, ja jaiks ranzig idee I know! , daarnaast niet alleen de geur en kleur leek alsof er een koe op mijn kop had zitten schijten die een overdosis aan chlorella had geslikt, maar het er ook gewoon echt zo uitzag dat je dan ook nog eens dik drie uur op je hoofd moest laten zitten. Achja shit happens zou je bijna zeggen!

Blijkbaar was het effect toch wel naar mijn zin, want besloot vorige week in een opwelling ‘goh laat ik mijn haar weer eens even bijkleuren’ en zo had ik in een mum van tijd alle spullen bij elkaar geraapt, de henna gemaakt met wat extra citroen sap erin, de badkamer gereed, mezelf in oude kleren gehesen tegen het spatten, oude handdoeken tevoorschijn getoverd en eerst mijn haar even gewassen plus gedroogd. De henna, een andere variant met kruiden, had ik dus even laten staan onder een folietje, de uit het ziekenhuis geleende handschoentjes in maatjes s aangetrokken, handdoek om me heen geslagen, nog even een vette creme langs mijn gezicht en hals gesmeerd, kwastje in de aanslag en gaan met die banaan .. uhhh henna! Gelukkig heb ik in de badkamer een kastje met drie deurtjes waar dus op alle drie een spiegel zit, zodat je de zijkant een achterkant aardig goed kunt zien, al heb ik regelmatig last van mijn richtingsgevoel, waardoor ik weleens naar links wil gaan met mijn kwastje in plaats van rechts en zit vervolgens heel mijn nek onder, achja kleinigheidje, maar met een gewone spiegel is dit in/met mijn ogen echt niet te doen bij jezelf. Maargoed er zijn toch mensen die het zonder mijn fantastische spiegel doen al wil ik dan echt niet weten in hoeverre zij zichzelf en de badkamer onder smeren of misschijn zijn ze wel gewoon slim en laten het door iemand anders doen..? Verstandige keus!

Zo doe ik dus mijn haar in een klem en haal het laag voor laag los, van onder naar boven, en begin eerst met de punten en werk dan omhoog naar de wortel. Dit laatste omdat de eerste keer mijn aanzet veel roder was dan de punten, doordat ik de punten als laatste had gedaan net zo als een kapper dat zou doen, maar blijkbaar met henna dus niet de juiste wijze! Het meeste doe ik zonder kwastje, maar bij de aanzet van het haar en rondom is het toch wel netter met een kwastje wil je er niet uit komen te zien als iemand met vage oranje vlekken langs de haargrens. Omdat ik de henna best wel dik had gelaten, geen goede ervaring van de vorige keer toen het wat dunner was, was het even billetjes knijpen of ik wel genoeg had voor de laatste lokken inclusief pony en zag mezelf al lopen met bos haar dat half rood, half bruin was. Dus hoppatee gauw alles erop geflikker en het zo goed mogelijk in gemasseerd wat echt niet handig meer is als de onderste delen al aardig ingedroogd waren wat dus precies leek op de koeienstrontdreads van de inwoners in die Afrikaanse of Amerikaanse stammen. Geen idee meer waar ze vandaan komen, maar vorige week had ik er zo dus onopgemerkt, op mijn blanke huid na dan, tussen kunnen gaan staan!

Na twee uur was ik het wachten beu dat ik ben gaan douchen, waardoor ook meteen heel de badkuip een mooi kleurtje kreeg, mijn haar drie keer grondig heb moeten wassen was alle shit dan eindelijk uit mijn haar. Toen ik daarna meteen in de spiegel keek was tot mijn grote verbazing mijn pony hartstikke rood! Woww dit is echt goeie shit!

Zo zie je maar dat je je haren echt wel in een rood tint kunt krijgen door middel van natuurlijke producten! Henna de gekste!!!

Namasté, Andrea

redhead

Medisch gezien

12 Sep

Afgelopen week had ik weer mijn om de 2,5 maandelijkse date met mijn internist al was dit eigenlijk een speeddate tussendoor ter controle of de vonk nog wel sprankelde. Lulkoek natuurlijk, maar daar hou ik nou eenmaal van! Zonder grappen en grollen ik kwam terug voor de uitslag van de MRI en het verdere behandel-Hemochromatose-verhaal. Zoals ik al had voorspeld in een ander blog was er natuurlijk weer niks te zien, al was er in de holtes iets niet geheel pluis, maar nadat ik zei dat ik daar geen last van heb gooide ik het roer om met de vraag ‘En hoe nu verder..? Hier had hij niet bepaald direct een antwoord op dus volgde ik maar met een waterval aan zinnen dat ik echt de beroerdste niet ben, graag bloed zou willen geven als ik niet zulke heftige reactie er op had, het niet bepaald een chill idee vind dat mijn ijzer wel op blijft lopen, hier iets voor in wil gaan zetten op een natuurlijk manier en of het dan misschien mogelijk is dat ik wekelijks een kleine hoeveelheid bloed af laat nemen. Natuurlijk vond hij dat in eerste instantie geen geweldig idee, want hij verwacht er geen resultaat van blablabla, maar nadat ik hem duidelijker uit had gelegd in details wat mijn gedachtes erachter zijn draaide hij al gauw bij en was hij toch wel in voor mijn experiment met dank aan het meedenkende brein van mijn moeder! Joepie we gaan experimenteren 🙂 Vanaf nu ga ik iedere week bloed laten prikken, gewoon bij de prikpost in het ziekenhuis, en mag ik zelf bepalen hoeveel buisjes (10cc) ze af gaan nemen. Normaal als je bloed laat prikken heb je buisjes van 5cc en hier heb ik nog nooit een reactie op gehad als er meerdere buisjes afgenomen werden dus vandaar dit experiment. Ok het is niet veel dat we gaan lozen in één keer, maar alle beetjes helpen toch..? Beter iets dan niets!

Het wordt er nu niet met een razende snelheid uitgezogen, zoals bij de aderlating wel het geval was, 180cc in nog geen 5 min, het is een lagere hoeveelheid dus mijn lichaam wordt niet meteen uit zijn balans gerukt, het gaat meer verspreid over de maand en met daarnaast ook mijn menstruatie hoop ik de stapeling van ijzer in ieder geval stop te kunnen zetten al zou het natuurlijk fantastisch zijn als het langzaam aan naar beneden zou gaan! Dan wil ik met een orthomoleculair arts nog even rondom de tafel gaan zitten in hoeverre we hier supplementen voor in kunnen zetten die het ijzer kunnen binden en afvoeren. Zelf doktertje spelen, dus in de zin van jezelf verdiepen in de materie, je mond opentrekken en je ideeën uiten, is zeker zo slecht nog niet en wie weet wat dit experiment teweeg gaat brengen. Niet alleen voor mijn eigen gezondheid, maar ook weer voor de verrijking van mijn eigen kennis en dit misschien zelfs ooit kan gebruiken voor anderen in de toekomst.

Zo loop ik al dik 1,5 jaar met de (deels thuis)studie HBO Medische Basiskennis in mijn hoofd, waarvoor ik me vorige jaar, zo enthousiast als ik was, meteen voor ingeschreven had en na een aantal maanden tot de conclusie kwam dat ik er fysiek gezien eigenlijk nog helemaal niet klaar voor was dus een week voor start weer annuleerde. Nu een jaar later denk ik dat het zeker wel kan lukken, je kunt je eigen tijden in delen, op mindere dagen doe ik minder tot niks en op goede dagen weer wat meer, alleen zullen de lesdagen vrij pittig voor me worden, maar er begonnen toch wat twijfels omhoog te komen wat voornamelijk met financiën te maken heeft. Ik had gehoopt dat er wel een deel vergoed zou worden, maar dat was een te positieve gedachten van me en aangezien ik geen geldboom op het balkon heb staan heb ik het nu helaas weer aan mijn neus voorbij moeten laten gaan. Baal hier als een stekker van, want had er echt helemaal zin in! Het is een best prijzige studie die ik dan dus geheel uit eigen zak moet betalen en ook nog aan mijn gezondheid moet gaan werken, wat ook grotendeels uit eigen zak is, is het keuzes maken. Beide samen gaat financieel (en misschien fysiek) niet lukken dus wat was wijsheid? Mijn gezondheid blijft dan toch echt op nummer één staan hoe graag ik die studie ook wil doen en aan mijn toekomst wil werken.

Het is misschien een nogal schrale troost, vooral omdat ik het zo niet gepland had in mijn hoofd, maar toen ik dus weer naar de site ging om te kijken hoeveel plekken er nog over waren, was het al vol dus het had blijkbaar zo moeten zijn! Het is misschien toch nog niet helemaal mijn tijd, of er komt nog wat mooiers op mijn pad en anders hoop ik dat ze de studie in januari weer aan gaan bieden, zoals vorig jaar al is dat nog niet 100% zeker alleen als er genoeg animo is.

Zo was er afgelopen week niks afwijkends te zien in mijn hersenen, wat natuurlijk niet alles zegt over de werking er van, maar het is wel een fijne gedachte met kijk op de toekomst dat ik deze ingewikkelde, bijzondere massa weer wil gaan gebruiken voor een nieuwe studie! Medisch gezien zijn mijn hersenen er klaar voor, het lesboek is al onderweg naar mijn studiootje om me deze winter eens flink erin te gaan verdiepen, zodat ik bij de volgende aanmelding goed voorbereid ben en er op mijn sokken doorheen fiets..

Namasté, Andrea

vv2

MRI van Dr wie??

3 Sep

Nadat ik bij het stoplicht mijn mooie blauwpaarse, tja kan geen keuze maken tussen deze twee kleuren, bolide tot stilstand had gebracht, het knipperlicht aan had staan naar links en wachtte tot het stoplicht op groen zou springen, wat het al vrij snel deed, de versnelling in zijn 1 wist te zetten en alsof de automatische piloot zijn werk deed ik gas gaf realiseerde ik me net op tijd dat ik niet naar links aan het sturen was en recht in de koplampen, die overigens niet aanstonden want het was pas half 2 ’s middags, inkeek en tegen mezelf zei ‘fuck Dreetje what the fuck doe je gek?’ en draaide gauw het stuur naar links nog net met wat moeite de straat in kunnen rijden. Zag nog dat de mensen tegenover me mij nogal vreemd aankeken van ‘Meisje gaat het wel goed met je?? De AA is die kant op hor!’ Poehhh dat was even een partij wazig net of ik geen controle meer had en in een of andere slecht B film zat genaamd ‘Brain accident’.

Ok ik was onderweg naar het ziekenhuis voor een MRI scan van mijn hersenen wat na dit incident opeens helemaal niet meer zo’n verkeerd idee leek! Heb hier niet eens zelf om gevraagd, maar mijn internist vond het zelf wel een goed plan, nadat ik hem vertelde al een aantal keer een doof gevoel te hebben gehad aan de zijkant van mijn hoofd en de zijkanten van mijn voeten inclusief kleine teen nogal anders aanvoelen plus mijn neus die al langere tijd aanvoelt als een babyneusje, Ja I know dat klinkt raar en zo voelt het ook! Dan verwacht ik maar niks van de scan, aangezien er een aantal jaar terug ook niks op te zien was toen ik alle kanten op spacede van de hallucinaties en mijn handen/voeten vaak zat niet voelde. Aan de ene kant natuurlijk wel een prettig idee dat ze toen niks zagen, maar aan de andere kant was het zwaar klote in de zin dat ze me toen dus helemaal niet serieus namen! Deze internist neemt mij serieus qua het Hemochromatose verhaal, maar van Lyme heeft hij geen verstand zoals die zelf zegt dus veegt het ook liever van tafel dan in te zien dat dat waarschijnlijk een oorzaak is dat ik nu al last heb van teveel ijzer in mijn cellen. (Normaal gesproken krijgt een vrouw hier pas last van na de menopauze, omdat ze zichzelf behandeld met de menstruatie).

Eenmaal veilig in het ziekenhuis aangekomen, me te hebben ingecheckt, stond de iets wat chagrijnige assistent me al op te wachten en kon ik meteen door het kleine kleedkamertje in waar ik bijna tegen haar wou zeggen op z’n Bosch ‘Vrouwke kunde nie lachen?’ Maar in plaats daarvan gooide ik eruit ‘Mevrouw krijg ik wat ingespoten?’ aangezien een lymie mij hierop had gewezen en ik nog tegen haar had gezegd dat zal vast niet zo zou zijn, was haar antwoord ‘Ja’, waarop ik, zo eigenwijs als ik ben, zei ‘Dat wil ik niet!’ Na heel wat op en neer gekaatste woorden kwam het erop neer dat zij dacht mijn lichaam beter te kennen en dat ik mezelf ziek praat, omdat andere mensen dat ook deden. Ze hadden laatst een nieuw middel en de eerste maand stroomde de negatieve reacties binnen van mensen die er klachten van hadden gekregen, terwijl het daarna niet meer gebeurde waar zij uit concludeerde dat het tussen hun oren zat. Terwijl ik dacht offff jullie hebben gezegd dat het een nieuw middel is en het graag horen als er iets mankeert..?! Dat zei ik dan maar niet al floepte er wel iets uit in de trant dat ze dan niet moeten zeggen dat het een nieuw middel is wat ze gaan inspuiten. Maargoed nieuw middel of niet het is en het blijft troep en nadat ik haar even goed duidelijk had gemaakt dat ik de ziekte van Lyme heb, mega overgevoelig ben voor lichaamsvreemde stoffen en ik mijn lichaam toch wel wat beter ken dan zij antwoorde ze ‘Denk er dan nog even over na als je je schoenen, broek, bh en sieraden uit/af doet’.

Ok daar lag ik dan met mijn hoofd in een soort van blok, mijn haren in een netje, oordoppen diep in mijn oren gewormd met daar overheen zo’n bouwvakkersoorbeschermer (hoe heet zoiets?) in een tunnel die tering veel kabaal maakte, waarvan ik af en toe dacht gaat het alarm nou af? Ik bleef gewoon netjes stil liggen en probeerde de sudoku op te lossen die ik via een spiegeltje zag aan de andere opening van de tunnel wat nog vrij lastig was door 1. het spiegeltje niet helemaal goed stond dus ik de laatste rij niet geheel zag 2. ik niet helder na kon denken door de herrie 3. er geen pen aanwezig was en dit alles vormt 4. ik de cijfers niet kon onthouden. Dus toen ik uiteindelijk de tunnel uit kwam met een zwaar dronken-mans-duizel-hoofd, een loei harde piep in mijn oren, koppijn waar je niet goed van werd en dan ook nog eens met een onopgeloste sudoku puzzel! Het spijt me zeer internist, maar ik was blij dat ik die zooi niet ingespoten had gekregen, aangezien ik in voor mij ‘normale’ toestand bijna de tegenliggers ramde wil ik niet weten hoe de weg naar huis anders verlopen was. Als hij dat nou van te voren even aangekondigd had was ik niet zo moeilijk, want als het moet dan moet het, maar dan was ik niet alleen gegaan, had ik gezorgd dat iemand reed, mijn boodschappen al gedaan waren en er een chefkok in de keuken stond voor het geval dat ik van pampus op de bank zou belanden.

Goed morgen krijg ik de uitslag, waar ik overigens niks van verwacht, en zal ik wel horen of mijn internist, die mij al een apart geval vindt, blij was met mijn actie ja of nee. Dan gaan we meteen maar eens even een goede babbel houden over hoe nu verder, want hij is eigenlijk ook maar een zak hooi wat ik misschien niet mag zeggen, maar weldegelijk denk! Omdat hij een witte jas aan heeft wil nog niet zeggen dat hij alles weet en ok hij is ook maar eens mens, maar ik word zo moe van mensen die artsen op een voetstuk zetten. Ja het zijn ook maar mensen inderdaad en ja die maken ook fouten! Ik wou dat ik nooit naar hem geluisterd had, gelukkig luistert hij nu wel naar mij en neemt me serieus, houd mijn bloed in de gaten en hopelijk komen we tot een compromis van alternatief in combi met regulier.

Soms hoor ik mensen zeggen dat ze het gevaarlijk of dom vinden als mensen zelf doktoren, maar ik vind dat zelf tot een bepaalde hoogte juist heel erg goed. Inzicht in je eigen lichaam, wat er gaande is en hoe het mechanisme werkt met daarnaast jij voelt zelf het beste hoe je lichaam ergens op reageert. Ieder mens is anders, ieder lichaam is anders, ieder zijn gevoel/beleving is anders dus hebben ook een andere aanpak/dosering/maatstaaf nodig en met sommige ziektes zal je wel moeten! Weer een ziekte erbij waar mijn internist niks mee kan op aderlaten, dat mij doodziek maakt, of zware medicatie, die mijn nieren zullen beschadigen, na dan is het toch juist slim om door middel van een natuurlijk supplement proberen het ijzer te binden en mijn lichaam uit te krijgen..? Tja het is en het blijft een experiment, maar dat is regulier niet anders.

Bij deze kan ik het weer eens zeggen ‘How can you know it if you dont even try..?’

Namasté, Dr Dre

Vegan

De sleutel

10 Aug

Als je midden in een hele moeilijke periode van je leven zit en je eigenlijk geen kant op kan of durft, omdat de meeste stappen die je gezet hebt afgelopen tijd je steeds die vreselijke stappen achterwaarts opleverde om vervolgens zo ontzettend langzaam terug te komen waar je in eerste instantie begonnen was.

Ik zat in zo’n moeilijke periode van mijn leven en was ontzettend bang voor de toekomst, want ik wist niet wat dit mij zou gaan brengen. Dan zou je nu misschien denken dat weet niemand van te voren! Maar ik zat vast in een opgesloten kooi waar de sleutel van weggegooid was, verstrikt midden in een web zonder mogelijkheid om eruit te komen, verdwaald in een doolhof op zoek naar de uitgang die onvindbaar leek. Geen mogelijkheid om te lopen, geen energie, onverdraaglijke pijnen, hallucinaties, geheel van de wereld net alsof al het leven uit mijn gehele lichaam gerukt was. In gevecht met een lichaam dat niet meer van mij leek, in gevecht met de oordelende buitenwereld en instanties die geen idee hadden wat ik doormaakte, in gevecht tegen een ziekte die maar door en door ging. De ziekte van Lyme, nog steeds een van de meest onderschatte ziekte die er bestaan, een ziekte waar ze regulier geen sleutel voor hebben om het slot van die kooi open te maken, maar een ziekte waarop het op je eigen houtje, je eigen wilskracht en je eigen doorzettingsvermogen aankomt.

Zo vocht en zocht ik jaren lang, totdat er opeens een tekst opdook en mij tot diep in mijn ziel raakte. De tranen liepen over mijn wangen, omdat ik tijdens het lezen van die woorden me heel goed realiseerde dat het klopte en zo begon ik in te zien dat als ik die ene stap niet zelf zou gaan nemen, zou ik het uit blijven stellen en als ik het uit zou blijven stellen, ik hem misschien wel nooit meer zou maken met als gevolg dat ik voor de rest van mijn leven gevangen zou blijven zitten in die vreselijke kooi.

Zo heb ik, na tig therapeuten, mijn gezondheid zelf in de hand genomen en met nieuwe moed begon ik weer aan behandelingen, protocollen en experimenteerde om alles, maar dan ook echt alles, te hebben geprobeerd om mijn leven weer deels op de rit te krijgen. Inderdaad met als gevolg dat ik steeds weer stappen terug viel, voordat het weer wat beter ging. Dat is een bepaald proces bij de ziekte van Lyme die er bij hoort hoe moeilijk het ook is om door die vreselijk zure appel heen te moeten bijten, maar zo had ik in ieder geval alles geprobeerd, kon ik nooit geen spijt meer krijgen dat ik iets niet gedaan had en kon ik trots zijn op mezelf wat weer voor een hoop positieve energie om me heen zorgde. Om mijn angsten voor bepaalde dingen, die voor een gezond persoon zo normaal zijn en voor mij een regelrecht hel leek, onder ogen te komen begon ik ook deze met hele kleine stapjes te overwinnen door mijn eigen enorme wilskracht die aan getriggerd was door die ene tekst. Mijn leven veranderde heel erg langzaam en nam steeds meer vormen aan van iets wat op een normaler leven begon te lijken.

Hierdoor kon ik mijn chronische ziekte ook meer accepteren dat het een deel van mijn leven zal blijven en erbij zal horen met de nodige ups and downs die nog zouden kunnen komen. Ik begon steeds meer in het NU te leven en te genieten van de momenten dat het wat beter met me ging. De kleinste dingen, zoals de vogeltjes die buiten aan het fluiten waren, de zon die prachtig scheen vanuit een hemels blauwe lucht of bepaalde muziek met een ow zo mooie stem, konden mij op eens zo intens gelukkig maken dat mijn innerlijke en uiterlijke glimlach constant straalde. Die ene tekst bevorderde een deel van mijn spirituele ontwaken, mijn redding van de dood, mijn sleutel naar een deel van genezing, het begin van een nieuw leven in een ander perspectief.

Zo zie ik mezelf op de dag van vandaag als een vlinder die als rupszijnde zich terug trok in een cocon om in deze angstaanjagende duisternis zich te transformeren in een sterkere, mooiere en wijzere versie van zichzelf om na deze heftige periode haar vleugels uit te gaan slaan en de buitenwereld tegemoet te vliegen. Deze buitenwereld vanuit een geheel ander perspectief te zien, te benaderen, te bewonderen, te waarderen…

En daarom durf ik met volle overtuiging te zeggen dat ik heel erg dankbaar ben voor deze moeilijke lessen. Die ene tekst op die zo sombere dag heeft mijn leven voorgoed veranderd en, ondanks mijn beperkingen die misschien nooit geheel zullen verdwijnen en ik niet weet wat de toekomst me zal brengen, mij het gelukkigste mens op aarde gemaakt!

Namaste, Andrea

foto-van-een-sleutel-steen-en-herfstbladeren

Lang gewacht, zo’n 6 maanden, om dit stukje te plaatsen! Geen idee waarom..? Had dit in eerste instantie geschreven voor een schrijf challange van de Happinez waar ze inspirerende verhalen zochten voor in een speciale uitgave die dit najaar uitkomt. Mary wees me er op en zei dat ik mee moest doen! Hihi Tnx Mary, maar helaas zal ik niet in die editie komen te staan 😉 Dus wat is er nou mooier dan het dan een plekje te geven op mijn eigen blog ❤

Keuzes ©

11 Apr

Alles in het leven draait om keuzes maken. Wat wil ik bereiken in dit leven? Zal ik weer voor een nieuw protocol gaan of wacht ik nog even? Ga ik die kruidencursus doen, ook al moet ik dan ergens anders yoga les volgen of blijf ik oud en vertrouwd bij mijn ouwe wijven yoga klasje? Tja iedere keuze die je maakt heeft een consequentie, maar welke keuze is nou juist? En is er eigenlijk wel een juiste keuze? Want als je niet weet wat de toekomst je zal brengen, maakt het toch ook niet uit welke keuzes je maakt? Dan kom je toch vanzelf daar op die plek waar jij het beste past?

Bepaalde keuzes kunnen weldegelijk een verkeerde of een juiste zijn alleen is het maar net van welke kant je het bekijkt; door de keuze die ik afgelopen weken maakte ‘lichaam negeren en gewoon doorgaan’, ondanks dat ik met een nieuwe kuur gestart was, en dondersgoed wetend dat het niet de juiste keuze was, aangezien mijn lichaam al meerdere malen had aangegeven dat ik rust moest nemen. Maar nee zo eigenwijs als ik was ging ik toch door, omdat het op dat moment in alle drukte de beste oplossing leek en zo werd ik daardoor weer even flink hard op mijn plek gezet.

Maar als je het nou eens van een andere kant zou bekijken kun je het ook zien dat het geen verkeerde keuze was, ok het is nog steeds niet de juiste, maar hierdoor weet ik nu wel waar mijn grens ligt en zo heb ik weer geleerd dat het luisteren naar het innerlijke gevoel en vooral het volgen hiervan je zal brengen op die juiste plek, waar je op dat moment zou moeten zijn, waar alles perfect is afgestemd op jou!

Namaste, Andrea

Column 10 Keuzes maken

Mijn column is wekelijks te lezen op http://www.watvrouwenwillen.nu

%d bloggers liken dit: