Tag Archives: let it go..

Bijzonder helende plek

10 Sep

Soms moet je even op je bek gaan om vervolgens op die plek terecht te komen waar je liever niet wilt zijn. Die plek waar het voelt alsof alles tegen zit. Die plek waar je pas voelt hoeveel pijn iets je gedaan heeft. Die plek waar je vanaf een afstandje terugkijkend op de situatie erachter komt dat je al die tijd niet jezelf bent geweest, jezelf teveel had laten meeslepen, jezelf teveel aan de kant had gezet om voor de ander klaar te staan, jezelf had toegelaten om geheel uit je balans gerukt te worden zonder dat je dit echt in de gaten had en eigenlijk zo jezelf niet meer was. Op die plek was ik een aantal maanden geleden en baalde vreselijk om daar weer te moeten staan, om die shit te moeten voelen en er weer opnieuw aan te moeten werken, terwijl je eigenlijk hele andere plannen voor ogen had.

Afgelopen maanden zijn zo ontzettend snel voorbij gegaan, de tijd lijkt met de jaren steeds sneller te gaan tikken en het genieten van elk moment, in het hier en NU leven, wat voor mij zo belangrijk is, ging me weer wat slechter af. Naast het uit mijn balans gerukt te zijn, het maar niet kunnen aarden en het niet meer wetend hoe t recht te breien waren er juist ook momenten dat ik mezelf betrapte dat ik een brede glimlach en toch een zeer gelukzalig gevoel had op bepaalde momenten waarin je het in eerste instantie niet van zou verwachten. Zo reed ik auto met een big smile, terwijl het buiten ontzettend donker was van de beladen wolken die de blauwe hemel blokkeerde, maar ik optimaal aan het genieten was van alles om me heen en het feit dat ik überhaupt zelf aan het autorijden was zonder angst of vervelende momenten. Zo danste ik zwierend met de afwasborstel door mijn keukentje, terwijl de afwas torenhoog gestapeld naast me stond te wachten op een poetsbeurt en ik het niet eens als vervelend ervaarde door de fijne muziek en de goede energie die door mijn huisjes zweefde. Dat het leven niet perfect hoeft te zijn om gelukkig te zijn was mij al vele jaren meer dan duidelijk, maar steeds besef ik me meer en meer dat juist door momenten dat ik weer even stil gezet wordt ik alles zoveel intenser en nog fijner ervaar.

Zo ben ik alweer bijna 3 weken terug heel impulsief op een kleine roadtrip geweest met mijn lieve vriend. Iets wat ik zo ontzettend graag wilde, maar daarnaast eigenlijk ook zo ontzettend eng vond om aan te gaan. Hoe zou mijn lichaam reageren op zo’n lange reis, op een vreemde plek, andere energieën, de verandering in het weer en ander soort voedsel. Ik weet hoe een zeer kleine verandering mijn lichaam geheel uit zijn balans kan trekken, vooral in zo’n wankele periode, maar iets in mij zei dat ik dit moest doen, dat ik dit nodig had en zonder verwachting of angst in het diepe moest springen. Dus daar gingen we dan in mijn kleine blauwe autootje richting de zon, de zee en het strand! Met zeer gemixte gevoelens op naar de kust van Zuid Frankrijk, met een lichaam dat eigenlijk hartstikke moe was, ook nog eens een blaasontsteking te pakken had de eerste dag, gedachtes die rond dwarrelde of het wel zo’n slim idee was en een geest die op springen stond van blijdschap. Ik liet het alles maar gewoon los en over me heen komen, geen verwachtingen scheppend of scenario’s verzinnend, maar puur let it go and let it be. Naar buiten kijkend en van al het moois genietend, niet wetend wat me te wachten stond, lag ik toch zeer relaxt en vol vertrouwen plat in de autostoel met een gevoel van ultieme vrijheid, mijn angst aangaand na zoveel jaar in stilte te hebben geleefd.

Deze kleine reis van nog geen week in en rondom de prachtig robuuste, pure natuur heeft mij zoveel kracht, zelfvertrouwen en liefde gegeven dat ik nu zittend op mijn bank weer realiseer hoe dankbaar ik mag zijn voor mijn bestaan, mijn levensweg en lessen, mijn stilstaan op die ene kille plek en voor deze piepkleine roadtrip die mij precies bracht waar ik op dat moment moest zijn. Daar hoog in de bergen met een prachtig uitzicht op zee, daar waar geen mens, gebouw of slechte energie te bekennen was, daar op die ow zo overweldigend mooie plek, daar 1200 km van huis vandaan, daar kwam ik tot rust, daar vond ik weer mijn balans, daar ontmoette ik moeder Aarde en voelde haar zo intens, daar gaf ze mij zoveel energie en aarden mijn wortels tot diep in haar. Daar op die bijzonder helende plek vond ik mezelf weer terug, voelde ik me lichter, vrijer en gelukkiger dan ooit ter voren en nu met een grote glimlach en dat gevoel meedragend in mijn hart durf ik te zeggen ‘Thank you roadtrip, thank you silence!’ ❤

Namasté, Andrea

OPSLAAN

Afgelopen week sprong opeens dit nummer ‘Thank U’ van Alanis Morissette aan dat me zo ontzettend aangreep en ik mezelf zo herkende in de tekst. Het is bijzonder om te ervaren hoe de muziek die ik vroeger, niets vermoedend en onervaren, luisterde en meezong nu zoveel betekenis heeft! ❤

Advertenties

Pure loslating

29 Mei

Op het moment van naar bed willen gaan word ik overspoeld door een drang naar willen schrijven. Een drang naar willen schrijven die mij al maanden niet meer had overvallen. Een drang naar willen schrijven die ik zo fijn vind om zo mijn gevoelens en emoties samen te bundelen in één blog. Een drang naar willen schrijven die gelukkig weer omhoog is komen borrelen puur door los te laten. Puur door los te laten van het moeten, puur door los te laten van het oude, puur door los te laten van emoties die ik voelde, puur door los te laten van een verwachtingspatroon, puur door los te laten van alles wat er momenteel niet hoeft te zijn, puur door er te zijn in het hier en nu realiseerde ik me dat ik mezelf weer een beetje bevrijd heb. Ik weet niet voor hoelang of precies waarvan, maar het voelt zeer fijn en wil dit moment zo lang mogelijk koesteren, zonder verwachtingen. Ik zit met een glimlach op mijn gezicht op de bank, terwijl ik me lichamelijk helemaal niet zo super voel zoals ik eigenlijk zou willen. Puur door los te laten van wat ik zou willen mag ik er nu zijn, zijn wie ik op dit moment ben, voelen wat ik op dit moment voel en ervaren wat er in en om mij heen gebeurt.

Afgelopen weken/maanden heb ik ervaren als een chaotische Lyme rollercoaster die maar door en door ging, of ik dat nou wilde of niet, geen tijd om te voelen en geen tijd om los te laten. De tijd was er misschien wel tussen neus en lippen door, maar misschien dat ik mezelf die tijd op dat moment niet gunde. Of misschien leek die tijd me te kostbaar om het daar voor te gebruiken, of beter gezegd ik wilde misschien helemaal niet voelen wat ik voelde, want dan moest ik er ook naar gaan handelen en daar had ik geen tijd voor of wilde ik geen tijd voor vrij maken. Een tijd die niet perse lang of uitgebreid hoeft te zijn en daarin een tijd die juist heel erg belangrijk voor me is, een tijd voor mij en mijn gevoel, dat zegt voor mij alles, het is voor mij alles!

Afgelopen periode van het niet willen voelen en dus ook niet loslaten, de periode waarin ik constant met de ziekte van Lyme, mijn verleden hierin en het Lyme protest bezig was, heeft mij alles behalve gelukkig gemaakt en dit realiseerde ik me afgelopen dagen maar al te goed. Het heeft me zeker te weten veel bijzondere momenten terug gegeven, er fijne nieuwe mensen door leren kennen en een zeer trots, voldaan en dankbaar gevoel, maar mijn levensgeluk, die pure glimlach om niks en dat liefdevolle gelukzalige gevoel waren een beetje weggevaagd en ik vroeg me regelmatig al af waar ze gebleven waren. Ik was even weggedreven van mezelf door alle hectiek om me heen, liet me teveel meeslepen door de chaotische maatschappij, waardoor ik eigenlijk alleen maar verder wegzakte in plaats van me er beter door te gaan voelen. Waarom zou je je vast houden aan situaties, emoties en gevoelens die je eigenlijk helemaal niet gelukkig maken..? Dat is een vraag die veel mensen zichzelf eens zouden kunnen stellen. En zo besloot ik gisteren om mezelf weer eens goed te aarden, alle ellende, emoties en negatieve energieën van me af te gooien en weer voor de volle 100 % voor mijn eigen gevoel te gaan. Een gevoel die uiteindelijk meestal of altijd klopt, die mij de weg wijst in mijn leven. Mijn gevoel die me zo heilig is en als gevoelsmens zo belangrijk is, mijn graadmeter, mijn kompas, mijn licht in de duisternis, mijn ziel, mijn binnenste ik die spreekt. Ik luisterde even niet meer, omdat ik verblind werd door het strijden en het naar buiten willen brengen over wat voor een hell de ziekte van Lyme kan zijn.

Daarom is het nu weer ik-time en ben ik zeer dankbaar voor de wake up call van de afgelopen dagen, waarin ik mezelf weer terug gevonden heb, op een plek waar mijn heftige verleden ligt realiseerde ik me weer dat ik in het nu moet zijn. Het is hier en nu te doen, niet de dag van gister of wat morgen de dag zal brengen, en daarom zit ik hier, nu op dit moment, met een glimlach op de bank mijn gevoel op papier te zetten, omdat dit nu is wat ik wilde en wat mij gelukkig maakt. En zo sluit ik mijn weer eerste fijne blog af met hele mooie woorden van Rachel Brathen die ik net deze avond voorbij mocht zien komen:

Let it go.

Let it all go.

Whatever you are holding on to… If it’s holding you back — let it go. If it’s no longer serving you – let it go. If it doesn’t make you happy – let. it. go.

Life is meant to be lived light, with light, from light, through light. Don’t let your past weigh you down.

Let go and be free.

Welterusten wereld! Dankjewel ❤

Namasté, Andrea

gratefulll

Zak eens lekker door

3 Mrt

Als echte Bosschenaar zit carnaval eigenlijk toch wel in mijn hart en nieren, of zoals vele zullen zeggen lever en nieren door het aantal alcohol dat er deze dagen genuttigd wordt, dat gaat voor mij dan niet (meer) op met mijn alcoholisch vrije bestaan, maar helaas gaat het feestje zelf ook grotendeels weer aan mijn neus voorbij. Er zullen mensen zijn die zeggen ‘Wees blij, want carnaval is echt zo’n but feest!’, maar voor mij voelt dit, een traditie die er al in zit vanaf kleins af aan, toch echt anders. Het is echt niet dat ik de muziek nou zo leuk vind of de kostuums zo mooi, dat ik van zatte lallende mensen hou of de optocht zo’n feest vind waarvan veel wagens nergens op slaan, overvolle dampende kroegen zo fijn vind of de liters bier over mijn pakje zo lekker, maar het hele sfeertje van de vrolijke, lachende mensen die even helemaal leip gaan, zichzelf in een andere persoonlijkheid gehesen hebben, zich even geen zorgen maken over de kater van morgen, lak hebben aan de normale, drukke, dagelijkse sleur van de maatschappij en even lol maken om niks. Nouja misschien wel ergens om, maar ik heb eigenlijk werkelijk waar geen idee wat de gedachte achter carnaval is als ik zo eerlijk mag zijn!

Zo dacht ik gister toch nog even met vrienden een poging te wagen, na een flink glas ibuprofen 600, die ik nog had van de kaakchirurg en weet dat dit mijn zenuwstelsel wel even goed verdoofd waar ik normaal gesproken helemaal geen fan van ben, achterover gegooid te hebben om in een dorpje, waar ik nog nooit geweest was en weliswaar in het bezit is van twee kroegen, verkleed als piraten en ninja’s gingen we op pad. Het idee alleen al dat we zo op pad zouden gaan had mij al weken lang veel voorpret gegeven, maar het zorgde ook wel voor wat lichte zenuwen van hoelang ga ik het trekken en ga ik het überhaupt wel trekken?

Het eerste deel van mijn carnavalsviering sinds 6 jaar ging wonderbaarlijk goed, bij vrienden van vrienden thuis maar toch wel met aardig wat muziek en vond ik het heerlijk om weer eens meer onder de mensen te zijn. Nadat we wat gegeten hadden gingen we naar een klein kroegje waar het gelukkig niet al te druk was en de muziek ook niet al te veel bass bevatten. Op de vreselijke laserlichten na was het op zich nog aardig te doen en mijn hart maakte een vreugde sprongetje van blijdschap dat ik na zoveel jaar in een kroeg stond met domme carnavals muziek, zatte mensen die onzin uitkraamde en dit toch mocht vieren met de mensen die me erg dierbaar geworden zijn in korte tijd.

Na dat glaasje water besloten we toch maar door te gaan naar de andere kroeg en zo pakte we het boeltje bij elkaar, propte onszelf in de auto en reden een paar 100 meter verder om daar vervolgens de auto weer te parkeren en snel door de kou naar de ingang te lopen. Bij binnenkomst hoorde ik het flinke gedreun al uit de zaal komen, maar omdat ik niet meteen rechtsomkeert wilde gaan en het echt wilde proberen dacht ik nog ‘Misschien moet mijn lichaam er even aan wennen en lukt het wel of klinkt de muziek binnen in die zaal wel anders dan het gedreun hier buiten’. Dus zo optimistisch en eigenwijs als ik ben ging ik er voor, want waarom zou mijn lichaam dit niet kunnen handelen en dat van iedereen daar binnen wel..? Met de eerste voetstap die ik neerzette in de zaal werd ik al wat duizelig, maar door de tweede voetstap sloegen mijn stoppen geheel door, draaide me om, pakte mijn vriend beet en hij zag al hoe laat het was. Strompelend, maar zo snel als ik kon moest ik weg daar, weg van de muziek, de bass, de herrie.. Met mijn ogen op half 11 en door mijn benen zakkend liep ik aan de arm van mijn vriend naar buiten, naar de frisse lucht, rust aan mijn hoofd. Na een tijdje buiten te hebben gezeten op een paaltje was de rust wat meer terug gekeerd in mijn lichaam en besloten we binnen te gaan zitten in het gedeelte waar de oudere mensen zaten, het gedeelte zonder muziek en zonder al te veel prikkels, want tja daar hoor ik nogal vaak thuis als 26 jarige. Mijn lichaam was op na die klap, nog twee glaasjes water zittend tot mijn hoofd weer begon te tollen en het beste was om weer naar buiten te gaan, naar huis, maar de deur waar ik binnen was gekomen zat nu op slot en zo moesten we door de andere gang lopen waar het vervolgens dus weer gebeurde. Mijn benen wilde opeens niet meer, weer zo overprikkeld door het gedreun dat mijn lichaam niet normaal kon functioneren en aan de arm van mijn vriend hangend, door mijn benen zakkend vond ik mijn weg naar buiten waar je dan vervolgens naar je hoofd gesmeten krijgt ‘Zooo te zat om te lopen..?!!’ Geen energie om te reageren, opgetild door mijn vriend, in de auto gezet, gewacht op de rest en op naar huis waar geen prikkels zijn, geen vooroordelende zatte kortzichtige mensen meer, maar waar rust, liefde en begrip heerst. Ondanks het niet zo flitsende einde, ik hier wel even paar dagen flink van bij moet komen ben ik wel super trots en blij met deze grote overwinning!

Lyme is geen griepje, ook al zeggen veel lymepatiënten dat het zo voelt, er zijn veel verschillende vormen van chronisch Lyme, licht tot ernstig, dat maakt het dan ook zo ingewikkeld en voor mij betekent Lyme dus waarschijnlijk voor de rest van mijn leven een beschadiging of iets in mijn hersenen waardoor ik niet tegen hard geluid kan. Ik hoop van niet natuurlijk, maar hou het weldegelijk in mijn achterhoofd dat de kans er grotendeels in zit dat dit nooit verdwijnen zal en zo lang de zorg ons afschildert met het zit tussen je oren, LETTERLIJK inderdaad ja!, tot die tijd zak ik nog eens lekker door … nee niet in de kroeg, tijdens carnaval of met een glas bier … Nee door mijn benen als ik weer eens overprikkeld raak in deze voor mij veel te heftige maatschappij!

Alaaf, Andrea

been

Geaarde Liefde

8 Jan

Deze morgen zit ik met een rustig en vredig gevoel en een big smile op de bank, nadat ik mezelf weer goed geaard heb, wat er afgelopen weken/maanden een beetje bij ingeschoten was, komt meteen dat zeer fijne gevoel weer naar boven. Het is moeilijk te omschrijven hoe het voelt, maar ik krijg er een glimlach van, kriebels in mijn buik en ik moet er van lachen net als een jong meisje dat een kusje op haar wang ontvangt van die ow zo leuke jongen waar ze stiekem een beetje verliefd op is. Wat misschien helemaal niet zo’n verkeerd voorbeeld is van wat ik nu voel ‘Liefde’ Liefde met een hoofdletter L, Liefde voor jezelf.

En omdat ik het fantastisch zou vinden als iedereen dit gevoel van gelukzalige-kriebel-in-je-buik-en-big-smile-liefde-voor-jezelf zou ervaren, misschien dat het niet bij iedereen lukt of dat het er de eerste keer of keren niet meteen zal zijn in volle glorie, wil ik graag delen wat momenteel mijn ochtendritueel is om alle shit weer even van me af te gooien, goed te aarden en weer terug te komen bij de bron, naar mijn binnenste zelf, naar mijn hart waar zoveel liefde zit en waar ik zoveel kracht uit haal.

Ik heb afgelopen jaren gemerkt dat het niet altijd één methode is die werkt en dat kan dus enorm verschillen per dag, seizoen, in wat voor staat jezelf bent, wat er gaande is in de kosmos of de volle maan er aan komt etc. Het is dus vooral zelf voelen of die methode op dat moment bij je past en misschien passen mijn methodes helemaal niet bij iemand anders of denk je wat is Andrea toch een zweefteef geworden. Niks geworden dat was ik al 😉

De methode die ik vaak toepas is een Chinese aardingstechniek, die ik geleerd heb van een yoga docente, dat bij mij zeer goed werkt om goed te aarden en los te laten. Dit in combi met wat goed voelt voor dat moment en zo deed ik het weer deze morgen:

Ga met beide, liefst blote, voeten op de grond staan op heupbreedte, eventueel even op en neer wiegen van tenen naar hak, zodat je voet goed stevig en verspreid staat, …

…sluit je ogen en visualiseer dat je je voeten in de aarde zet en dat er vanuit je voetzolen wortels steeds dieper en breder, op elke uitademhaling, de aarde in wroeten. Doe dit een aantal ademhalingen, totdat je het gevoel hebt dat je stevig staat.

… visualiseer dat je je eigen hart verbind met het hart van moeder Aarde, Godin Gaia, door middel van een lichtstraal vanuit je eigen hart en laat deze lichtstraal steeds dieper in de aarde zakken, met elke uitademing, totdat je in het hart van de Aarde bent.

…zorg dat je benen niet op slot staan, maar ligt gebogen en maak verende/deinende bewegingen vanuit je knieën en ontspan je lichaam dus je zult een beetje meedeinen met het gehele lichaam. Dit is de Chinese aardingtechniek. Ondertussen dat je zo rustig op en neer aan het deinen bent, doe het op je gevoel en zo hard/zacht wat prettig voelt voor jou, adem gewoon goed door door je neus of in door de neus en uit door de mond en zo kun je oude, negatieve, belastende energieën (ik zeg ook altijd organismen en toxines) losschudden/loslaten uit ieder cel, weefsel en orgaan. Ik spreek hierbij altijd uit: ‘Ik laat mezelf meedeinen op de frequentie van moeder Aarde.. Laat alle organen weer in hun originele frequentie komen en meedeinen, zodat zij weer optimaal kunnen functioneren.. Laat alle belastende energieën, gevoelens, emoties en alle toxines, belastende organismen los, laat ze los uit de cellen..’

…visualiseer een soort grote kraan boven je hoofd waar roze/violette (of welke kleur jou aanspreekt) water uit stroomt en laat dit je eerst van buiten over je heen stromen, daarna van binnen dus ook door de organen: hoofd, hersenen, nek, schouder, handen, armen, borsten, hart, longen, lever, galblaas, milt, pancreas, maag, darmen, nieren etc verder naar beneden volstromen en zodra je geheel gevuld bent met dit zuiverende water laat dan alle belastingen los in dit water en laat het wegspoelen via je voeten die je visualiseert met een soort putje of een pijp in/aan je hak. Dit alles doe je nog steeds deinend en doorademend door de neus (en mond). Laat zo alles de aarde in stromen en doe het nogmaals om de laatste restjes kwijt te raken en je lichaam geheel schoon te spoelen. Hierna vervul ik mezelf nog één maal met schoon roze/violette kleurig water, omdat deze kleur(en) voor mijn symbool staan aan genezing/heling/liefde, laat het silhouet van mijn lichaam dan wit/licht roze oplichten/stralen en spreek de woorden uit: ‘Ik mag er zijn, ik mag stralen, ik genees en heel mezelf klachtloos, ik vervul mezelf met liefde, gezondheid, gelukzaligheid, niks of niemand haalt mij uit deze staat van zijn, ik hou van jou en zal alles doen om jou te helen!

Dit is dus een manier die ik toe pas om de dag goed geaard, zorgeloos en vol liefde te beginnen. Soms ben ik hierna een beetje euforisch achtig dizzy en meestal ga ik dan nog even zittend mediteren erna, maar vandaag heb ik dat niet gedaan en ben lekker rustig op de bank gaan zitten met een kopje thee. Waarna de opwelling en behoefte kwam om dit met een big smile te gaan delen in de hoop dat iemand hier iets aan heeft of het een handvat reikt naar het onbekende!

Ik kan me voorstellen dat niet iedereen hier tijd voor heeft in de ochtend dus kun je het ook doen onder de douche. Douchen zelf heeft al een aardende en zuiverende werking dus zo versterk je het ook nog eens! Voor mensen die niet veel kracht hebben kunnen het ook zittend proberen, het korter doen met het deinen of stilstaand en het alleen visualiseren.

Wat ik zelf dus weer zeer ervaren heb, ook omdat ik het een aantal weken/ maanden niet meer had gedaan, dat het me erg goed doet op veel vlakken, het geeft mij een zeer fijn gevoel, het geeft energie, het geeft rust om de dag echt fris te beginnen. Dus wie niet waagt wie niet wint, probeer het eens, want een dag goed geaard is zeker de moeite waard!

Namasté, Andrea

LIfe2

Hiep Hiep Hoera

30 Dec

‘Er is er een jarig Hoera Hoera dat kun je wel zien dat is……’
Vandaag precies één jaar geleden zat ik op een asociale grote zwarte bank, waarin ik met mijn 1.60 m bijna in verdween, tijdelijk wonend in een prachtpand in hartje Den Bosch, schreef ik vol enthousiasme mijn eerste blog!

Hoeraaaa VeganBlissLove bestaat vandaag één jaar!

Wat is de tijd toch ontzettend snel voorbij gevlogen en er is afgelopen jaar zoveel gebeurt van hele fijne momenten die haaks staan aan veel minder fijne momenten, een jaar met vele pieken en dalen, een jaar waar ik met gemengde gevoelens op terug kijk, een beetje een apart jaar als je het mij vraagt, maar vooral een jaar waarin ik weer dichter tot mezelf gekomen ben, mijn grenzen op heb gezocht en er veel te ver overheen ben gegaan om vervolgens plat op mijn bek te gaan, weer nieuwe lessen heb geleerd die voorheen nog niet aan de orde gekomen waren, hele fijne nieuwe mensen heb ontmoet, ervaren heb hoe belangrijk het ook alweer is om naar mijn gevoel te luisteren, al weet ik dat al jaren dondersgoed, maar het dan ook echt daadwerkelijk doen is een ander verhaal! Een jaar vol grappen en grollen, lachen, gieren en brullen, een jaar vol met terugvallen, onzekerheden en verdrietige momenten, maar ook weer een jaar om achter ons te laten en door te gaan waar we vandaag de dag staan. In het hier en nu! Weer verder te gaan waar we gebleven waren of om geheel opnieuw te beginnen in 2014.

Morgen is dan daar de laatste dag van 2013, de dag die voor mijn gevoel echt in een sneltreinvaart opeens voor mijn neus staat, een toch wel bijzondere dag om even stil te staan bij wat er afgelopen jaar allemaal gebeurt is. Misschien een niet al te leuk jaar op verschillende vlakken, maar wel een jaar om zeer dankbaar voor te zijn! Dankbaar ben ik voor het elke keer weer mogen schrijven vanuit mijn hart op dit blog, dankbaar ben ik voor de mensen die het liken, delen en lieve berichten achterlaten, dankbaar ben ik voor de nieuwe, lieve en inspirerende mensen in mijn leven, dankbaar ben ik voor de lessen die me wijzer, breeddenkender en gelukkiger maken, dankbaar ben ik voor mijn bestaan op aarde, de verbinding tussen alles bestaande uit liefde en dankbaar ben ik dat ik mezelf mag zijn, ookal bestaat mijn leven niet uit rozengeur en maneschijn.

Zo sluit ik vandaag dankbaar dit jaar alvast af met mijn alweer 86e blog hier op VeganBlissLove met een grote glimlach, een zeer tevreden gevoel en de gedachte dat elk einde weer een nieuw begin mag zijn! Een nieuw jaar, een frisse start, een nieuwe kans, een nieuw begin……

Ik wens iedereen een zeer fijne jaarwisseling en dat 2014 een heerlijk jaar mag worden vol gezondheid, liefde en geluk! Tot volgend jaar dan maar, waarin ik weer vele fijne blogs zal mogen schrijven vanuit mijn hart! Hiep Hiep Hoera

Namasté, Andrea ❤

VBLjarig

Momenten komen en gaan

1 Nov

Toen ik gisteravond, nacht kan ik beter zeggen, de laptop afsloot om mijn nestje in te duiken zag ik nog net voor het dichtklappen van het scherm dat het vandaag alweer de eerste van de 11e maand is! Het is alweer november en ik zit hier op de bank van mijn heerlijke studiootje wakker te worden met wat frisse lucht die door de opengeslagen ramen naar binnen komt met in de verte helaas ook wat herrie van de hardwerkende bouwvakkers die aan de weg aan het timmeren zijn, letterlijk. De vogeltjes fluiten nog, terwijl de zon (nog) helemaal niet schijnt of doen ze dit het hele jaar door? Geen idee ik ben geen vogelkenner, maar in mijn gedachten fluiten vogels alleen als het mooi weer is wat volgens mij echt onzin is! Ik laat alle geluiden om me heen even tot me doordringen. Een vliegtuig vliegt over mezelf afvragend naar welk warm oord die zal gaan? Auto’s rijden voorbij, niet door mijn straat, maar die straat die aan de mijne kruist. Wat brengt hun hier en waar zijn ze naar onderweg? Een scooter in de straat die toetert, pratende mensen, hij zegt dat hij graag wil parkeren als ik het goed versta, maar met oordoppen nog half in mijn oren wil ik dingen soms weleens anders horen. Niet dat ik dat wil, maar dat gebeurt gewoon. Owja en nog een trein die zo snel over de rails vliegt met piepende remmen om vaart te minder om te stoppen bij het station, hier nog geen vijf minuten vandaan. Zouden er mensen uitstappen of rijden ze weer verder..?

Afgelopen jaar is zo ontzettend snel voorbij gegaan! De momenten dat ik ongelooflijk genoten heb staan dit jaar toch wel haaks aan de momenten die mij enorm teleurstelde of verdrietig, boos en ziek maakte. Maar zoals ik in mijn vorige blog beschreef: het leven kan niet altijd rozengeur en maneschijn zijn, ups and downs, dat maakt het juist het leven, dat zorgt er juist voor dat je op die gelukzalige momenten alleen maar meer kan genieten dan ooit ter voren! Waar zou ik zijn op dit moment zonder al die tegenslagen in mijn leven..? Ik geloof niet dat ik dan een gelukkig persoon geweest zou zijn, hoe tegenstrijdig het ook lijkt dat tegenslagen gelukkig zouden maken! Op dat momenten vaak niet nee…

Afgelopen maandag, dinsdag en woensdag was Moeder Amma weer in Nederland waar ik zo graag heen had gewild, al 4 jaar! Maar ook helaas dit jaar was het niet mijn moment om haar te ontmoeten, om een liefdevolle omhelzing te ontvangen en mee te deinen op de positieve energie en Indiase muziek die het gebouw zouden vullen. Ik baalde als een stekker natuurlijk dat mijn lichaam net die dagen zich zo klote moest voelen, al ging het woensdag weer een stukje beter na mijn behandeling van dinsdag, alleen als er dan niemand mee kan gaat het al lastig of beter gezegd gewoon niet. Helaas pindakaas voor mij en hopelijk komt ze volgend jaar weer al zijn we dan wel weer een jaar verder, een jaar ouder, een jaar wijzer, hopelijk een heel fijn jaar vol met liefde, geluksmomenten en meer vooruitgang verder, zodat ik haar dan eindelijk kan gaan ontmoeten en de hele happening mag ervaren.

Nog twee maandjes en dan begint het volgende jaar alweer, 2014! Wow het 6e jaar alweer dat ik thuis zit, dat ik los sta van de maatschappij en meer ziekenhuizen bezocht heb dan andere dingen die mijn leeftijdgenoten wel kunnen doen. Het gaat twee vooruit en een stap terug met afgelopen weken even drie stappen terug, ook terug uit de maatschappij, en ga er alles aan doen om zoveel mogelijk te kunnen genieten van de komende tijd, de toch wel op de zomer na, mijn favoriete moment van het jaar, niet zo zeer de winter zelf, maar de feestdagen geven me altijd weer een fijn gevoel van samen zijn, geluk delen, lachen, warmte en lekker eten niet te vergeten, toch ook wel iets waar mijn hart naar uit gaat! Hihi De lichtjes die de stad weer zal overladen met warmte, de leuke activiteiten die er in de stad zullen zijn, niet dat ik daar eerder kwam, maar het idee klinkt zo leuk, hopelijk dit jaar voor het eerst sinds lange tijd weer schaatsen en waarschijnlijk geregeld op mijn bek gaan, maar dat mag de pret niet drukken, lekker warm ons terug trekken in ons studiootje met onze eerste eigen kerstboom waar de ballen al voor klaar liggen en dan naar buiten kijkend door mijn glas in lood raampjes over de besneeuwde daken, hoe degelijk klink ik?, mijn verjaardag die ik dit jaar heel speciaal wil vieren en als klap op de vuurpijl oud & nieuw die hopelijk net zo goed mag verlopen als vorige jaar, op de nacht na dan dat de ambulance voor de deur stond, maar zelf dat nam mijn gelukzaligheidgevoel de volgende dag niet weg. Het was een hemels begin van het nieuwe jaar 2013 dat me nu uiteindelijk eigenlijk zoveel gebracht heeft op alle mogelijke manieren!

Momenten, dagen, maanden, seizoenen en jaren gaan voorbij, zo ontzettende snel wisselen ze elkaar af, in sneltreinvaart sta je plotseling in een ander seizoen, zo vliegensvlug dat je soms vergeet er van te genieten door de sleur van het dagelijkse leven. Maar wat zou er gebeuren als je een moment stil zou gaan staan, waar je op dit moment ook bent, de chaotische maatschappij langs je heen laat gaan om te voelen, te luisteren en te ervaren wat alles om je heen met jou doet. Hoe voel jij je van binnen en maakt dat jou gelukkig? Wat als je die trein nou zou missen, of je auto zou laten staan, de boel de boel laat en een andere weg in zou slaan?

Do what you love, love what you do…

Namasté, Andrea

378830_492026020837463_1228113136_n

Energetische bewegingen

29 Okt

Op zo’n dag als vandaag met wat enkele kleine wolken aan de blauwe lucht en een prachtige zon die haar warmte door de ramen mijn studiootje binnen straalt voel ik me aardig helder in mijn hoofd. Vaak heeft het weer erg veel invloed op hoe ik me voel fysiek, niet zo zeer mentaal. Dat is eigenlijk best wel gek! Zodra de bewolking erg dik is en laag hangt voelt het voor mij alsof er iets mij naar beneden drukt, mijn lichaam zwaarder, gevoeliger, onhelder maakt dus die dagen zijn veel vermoeiender dan de dagen waar er geen of wat enkele wolken aan de lucht staan. Op dit soort dagen draag ik juist eigenlijk altijd een zonnebril, wat veel mensen raar vinden merk ik door starende blikken of gemompel mijn kant op, omdat de wolken dan veel te fel zijn voor mijn ogen door de overgevoeligheid voor prikkels die op deze dagen, om een of andere reden, veel erger is. Daarom ben ik eigenlijk ook nooit zo’n voorstander van de herfst geweest, maar deze herfst, waar ik toch al heel anders tegenaan keek, mag er toch wel wezen met die zonnige dagen!

Als er na elke regenachtige, beladen dag weer een zonnige, heldere dag komt ben ik weer super blij al mag het van mij natuurlijk altijd zo lekker zonnig zijn. Het gekke is dat vorig jaar herfst het opeens voor het eerst in vijf jaar niet uitmaakte of het bewolkt was of niet! Toen voelde ik die beladen drukking niet meer op mijn lichaam en fietste ik zo de herfst en winter door tot die beruchte dag in het ziekenhuis eind januari, aderlating, die heel wat roet in het eten gooide en er dus ook weer voor gezorgd heeft dat ik nu op bewolkte dagen me weer slechter voel.

Laatst las ik een stukje tekst dat me meer dan ooit deed realiseren dat er zoveel meer factoren zijn in het leven dan alleen wijzelf die er mede voor zorgen of we ons fit, vermoeid, beladen, emotioneel, opgelucht, angstig, eenzaam, gelukzalig, ….. voelen, dit even los van het hebben van een ziekte, en we daar niet altijd bij stil staan. Er is geen enkel mens, dier of levend wezen dat zich altijd, op iedere moment, 100% goed kan voelen op alle vlakken van het leven dus zowel fysiek als mentaal als spiritueel als intelligentie als…..

Na ieder opwaartse beweging zal er een neerwaartse beweging plaatsvinden, maar wetend dat de opwaartse beweging daarna toch weer zal aanbreken! Deze bewegingen kunnen dagelijks zijn of wekelijks, maandelijks, jaarlijks of per seizoen. Het is de cirkel, ook wel het ritme, van het leven dat altijd weer terug zal komen wat er bij mij voor zorgde dat ik mijn staat van zijn meer wist te accepteren, er beter mee om kon gaan en het kon laten voor wat het was wetend dat die opwaartse beweging wel weer zal komen alleen het heeft soms tijd nodig. Natuurlijk heb je hier (groten)deels zelf een aandeel in! Gezonde voeding, ontgiften en bepaalde supplementen kunnen er voor zorgen dat ik me zo goed mogelijk fysiek voel en (lichte) yoga, aarden en meditatie kunnen er voor zorgen dat ik dichter bij mezelf sta (voel), me (deels) afsluit voor andermans soms, voor mij, negatieve energieën en me zo niet leeg laat zuigen, maar het me juist ook weer energie kan geven en er voor zorgt dat ik niet altijd enorm veel last heb van invloeden van buitenaf, zoals verschuiving in de planeten of de maanstanden. Nu denk je misschien ‘Andrea wat is dat voor onzin?!’ Maar als je bijvoorbeeld alleen even naar de maan kijkt die heeft zo ongelooflijk veel invloed op alles wat op de Aarde leeft/is. Zo is het de maan die de zee van eb naar vloed laat over gaan en aangezien wij mensen grotendeels uit water bestaan is het misschien helemaal niet meer zo onwaarschijnlijk dat dit dus ook invloed op ons heeft. Bepaalde maanstanden hebben zelfs ook invloed op de groei van gewassen of het gedrag van dieren.

Niet ieder persoon zal dit hetzelfde ervaren of er iets van merken. Ieder mens is uniek, heeft een eigen gevoelsbeleving en de een is gevoeliger dan de ander, dus als je iets niet voelt/ervaart/ziet wil niet zeggen dat het niet bestaat! Het universum is een prachtig iets waarin we met zijn alle verbonden zijn, elkaar aan kunnen voelen, (on)gemerkt invloed op elkaar hebben, elkaar gelukkig kunnen maken of helpen, steunen zonder dat je daar je mond voor open hoeft te doen.

Afgelopen jaren heb ik, als hoog gevoelig persoon, ontdekt dat ik als wist wat voor weer het buiten was terwijl het rolluik nog potdicht zat, precies wist wanneer de volle maan er aan kwam of er een big shift plaats vond van planeten, bepaalde energieën van mensen me enorm ziek konden maken, ik mensen vaak spiegelde, het weerkaatsen van hun eigen gedrag/reactie, zonder dat zij (en soms ook ik) het zelf in de gaten hadden.

Het zijn energetische bewegingen van buitenaf die invloed hebben op mij(n lichaam), die ik zelf niet in de hand heb, alleen kan proberen zo draaglijk mogelijk te maken door ze te accepteren en manieren te vinden om mijn leven leefbaar te maken tijdens deze ups and downs van het leven. Ze mogen er zijn! Dat maakt het het leven. Ik neem mijn eigen weg hier doorheen, doe wat mijn gevoel me ingeeft en dit brengt mij tot waar ik nu ben. Op MIJN juiste pad ❤

Dus ook al volgt iemand anders niet het zelfde pad als jij volgt wil nog niet zeggen dat zijn pad ‘verkeerd’ is. Ieder volgt zijn eigen weg en zolang je luistert naar je hart zal je komen waar je uiteindelijk wilt zijn!

Namasté, Andrea

energy

%d bloggers liken dit: