Tag Archives: Levenskracht

Geaarde Liefde

8 jan

Deze morgen zit ik met een rustig en vredig gevoel en een big smile op de bank, nadat ik mezelf weer goed geaard heb, wat er afgelopen weken/maanden een beetje bij ingeschoten was, komt meteen dat zeer fijne gevoel weer naar boven. Het is moeilijk te omschrijven hoe het voelt, maar ik krijg er een glimlach van, kriebels in mijn buik en ik moet er van lachen net als een jong meisje dat een kusje op haar wang ontvangt van die ow zo leuke jongen waar ze stiekem een beetje verliefd op is. Wat misschien helemaal niet zo’n verkeerd voorbeeld is van wat ik nu voel ‘Liefde’ Liefde met een hoofdletter L, Liefde voor jezelf.

En omdat ik het fantastisch zou vinden als iedereen dit gevoel van gelukzalige-kriebel-in-je-buik-en-big-smile-liefde-voor-jezelf zou ervaren, misschien dat het niet bij iedereen lukt of dat het er de eerste keer of keren niet meteen zal zijn in volle glorie, wil ik graag delen wat momenteel mijn ochtendritueel is om alle shit weer even van me af te gooien, goed te aarden en weer terug te komen bij de bron, naar mijn binnenste zelf, naar mijn hart waar zoveel liefde zit en waar ik zoveel kracht uit haal.

Ik heb afgelopen jaren gemerkt dat het niet altijd één methode is die werkt en dat kan dus enorm verschillen per dag, seizoen, in wat voor staat jezelf bent, wat er gaande is in de kosmos of de volle maan er aan komt etc. Het is dus vooral zelf voelen of die methode op dat moment bij je past en misschien passen mijn methodes helemaal niet bij iemand anders of denk je wat is Andrea toch een zweefteef geworden. Niks geworden dat was ik al 😉

De methode die ik vaak toepas is een Chinese aardingstechniek, die ik geleerd heb van een yoga docente, dat bij mij zeer goed werkt om goed te aarden en los te laten. Dit in combi met wat goed voelt voor dat moment en zo deed ik het weer deze morgen:

Ga met beide, liefst blote, voeten op de grond staan op heupbreedte, eventueel even op en neer wiegen van tenen naar hak, zodat je voet goed stevig en verspreid staat, …

…sluit je ogen en visualiseer dat je je voeten in de aarde zet en dat er vanuit je voetzolen wortels steeds dieper en breder, op elke uitademhaling, de aarde in wroeten. Doe dit een aantal ademhalingen, totdat je het gevoel hebt dat je stevig staat.

… visualiseer dat je je eigen hart verbind met het hart van moeder Aarde, Godin Gaia, door middel van een lichtstraal vanuit je eigen hart en laat deze lichtstraal steeds dieper in de aarde zakken, met elke uitademing, totdat je in het hart van de Aarde bent.

…zorg dat je benen niet op slot staan, maar ligt gebogen en maak verende/deinende bewegingen vanuit je knieën en ontspan je lichaam dus je zult een beetje meedeinen met het gehele lichaam. Dit is de Chinese aardingtechniek. Ondertussen dat je zo rustig op en neer aan het deinen bent, doe het op je gevoel en zo hard/zacht wat prettig voelt voor jou, adem gewoon goed door door je neus of in door de neus en uit door de mond en zo kun je oude, negatieve, belastende energieën (ik zeg ook altijd organismen en toxines) losschudden/loslaten uit ieder cel, weefsel en orgaan. Ik spreek hierbij altijd uit: ‘Ik laat mezelf meedeinen op de frequentie van moeder Aarde.. Laat alle organen weer in hun originele frequentie komen en meedeinen, zodat zij weer optimaal kunnen functioneren.. Laat alle belastende energieën, gevoelens, emoties en alle toxines, belastende organismen los, laat ze los uit de cellen..’

…visualiseer een soort grote kraan boven je hoofd waar roze/violette (of welke kleur jou aanspreekt) water uit stroomt en laat dit je eerst van buiten over je heen stromen, daarna van binnen dus ook door de organen: hoofd, hersenen, nek, schouder, handen, armen, borsten, hart, longen, lever, galblaas, milt, pancreas, maag, darmen, nieren etc verder naar beneden volstromen en zodra je geheel gevuld bent met dit zuiverende water laat dan alle belastingen los in dit water en laat het wegspoelen via je voeten die je visualiseert met een soort putje of een pijp in/aan je hak. Dit alles doe je nog steeds deinend en doorademend door de neus (en mond). Laat zo alles de aarde in stromen en doe het nogmaals om de laatste restjes kwijt te raken en je lichaam geheel schoon te spoelen. Hierna vervul ik mezelf nog één maal met schoon roze/violette kleurig water, omdat deze kleur(en) voor mijn symbool staan aan genezing/heling/liefde, laat het silhouet van mijn lichaam dan wit/licht roze oplichten/stralen en spreek de woorden uit: ‘Ik mag er zijn, ik mag stralen, ik genees en heel mezelf klachtloos, ik vervul mezelf met liefde, gezondheid, gelukzaligheid, niks of niemand haalt mij uit deze staat van zijn, ik hou van jou en zal alles doen om jou te helen!

Dit is dus een manier die ik toe pas om de dag goed geaard, zorgeloos en vol liefde te beginnen. Soms ben ik hierna een beetje euforisch achtig dizzy en meestal ga ik dan nog even zittend mediteren erna, maar vandaag heb ik dat niet gedaan en ben lekker rustig op de bank gaan zitten met een kopje thee. Waarna de opwelling en behoefte kwam om dit met een big smile te gaan delen in de hoop dat iemand hier iets aan heeft of het een handvat reikt naar het onbekende!

Ik kan me voorstellen dat niet iedereen hier tijd voor heeft in de ochtend dus kun je het ook doen onder de douche. Douchen zelf heeft al een aardende en zuiverende werking dus zo versterk je het ook nog eens! Voor mensen die niet veel kracht hebben kunnen het ook zittend proberen, het korter doen met het deinen of stilstaand en het alleen visualiseren.

Wat ik zelf dus weer zeer ervaren heb, ook omdat ik het een aantal weken/ maanden niet meer had gedaan, dat het me erg goed doet op veel vlakken, het geeft mij een zeer fijn gevoel, het geeft energie, het geeft rust om de dag echt fris te beginnen. Dus wie niet waagt wie niet wint, probeer het eens, want een dag goed geaard is zeker de moeite waard!

Namasté, Andrea

LIfe2

Hiep Hiep Hoera

30 dec

‘Er is er een jarig Hoera Hoera dat kun je wel zien dat is……’
Vandaag precies één jaar geleden zat ik op een asociale grote zwarte bank, waarin ik met mijn 1.60 m bijna in verdween, tijdelijk wonend in een prachtpand in hartje Den Bosch, schreef ik vol enthousiasme mijn eerste blog!

Hoeraaaa VeganBlissLove bestaat vandaag één jaar!

Wat is de tijd toch ontzettend snel voorbij gevlogen en er is afgelopen jaar zoveel gebeurt van hele fijne momenten die haaks staan aan veel minder fijne momenten, een jaar met vele pieken en dalen, een jaar waar ik met gemengde gevoelens op terug kijk, een beetje een apart jaar als je het mij vraagt, maar vooral een jaar waarin ik weer dichter tot mezelf gekomen ben, mijn grenzen op heb gezocht en er veel te ver overheen ben gegaan om vervolgens plat op mijn bek te gaan, weer nieuwe lessen heb geleerd die voorheen nog niet aan de orde gekomen waren, hele fijne nieuwe mensen heb ontmoet, ervaren heb hoe belangrijk het ook alweer is om naar mijn gevoel te luisteren, al weet ik dat al jaren dondersgoed, maar het dan ook echt daadwerkelijk doen is een ander verhaal! Een jaar vol grappen en grollen, lachen, gieren en brullen, een jaar vol met terugvallen, onzekerheden en verdrietige momenten, maar ook weer een jaar om achter ons te laten en door te gaan waar we vandaag de dag staan. In het hier en nu! Weer verder te gaan waar we gebleven waren of om geheel opnieuw te beginnen in 2014.

Morgen is dan daar de laatste dag van 2013, de dag die voor mijn gevoel echt in een sneltreinvaart opeens voor mijn neus staat, een toch wel bijzondere dag om even stil te staan bij wat er afgelopen jaar allemaal gebeurt is. Misschien een niet al te leuk jaar op verschillende vlakken, maar wel een jaar om zeer dankbaar voor te zijn! Dankbaar ben ik voor het elke keer weer mogen schrijven vanuit mijn hart op dit blog, dankbaar ben ik voor de mensen die het liken, delen en lieve berichten achterlaten, dankbaar ben ik voor de nieuwe, lieve en inspirerende mensen in mijn leven, dankbaar ben ik voor de lessen die me wijzer, breeddenkender en gelukkiger maken, dankbaar ben ik voor mijn bestaan op aarde, de verbinding tussen alles bestaande uit liefde en dankbaar ben ik dat ik mezelf mag zijn, ookal bestaat mijn leven niet uit rozengeur en maneschijn.

Zo sluit ik vandaag dankbaar dit jaar alvast af met mijn alweer 86e blog hier op VeganBlissLove met een grote glimlach, een zeer tevreden gevoel en de gedachte dat elk einde weer een nieuw begin mag zijn! Een nieuw jaar, een frisse start, een nieuwe kans, een nieuw begin……

Ik wens iedereen een zeer fijne jaarwisseling en dat 2014 een heerlijk jaar mag worden vol gezondheid, liefde en geluk! Tot volgend jaar dan maar, waarin ik weer vele fijne blogs zal mogen schrijven vanuit mijn hart! Hiep Hiep Hoera

Namasté, Andrea ❤

VBLjarig

Energetische bewegingen

29 okt

Op zo’n dag als vandaag met wat enkele kleine wolken aan de blauwe lucht en een prachtige zon die haar warmte door de ramen mijn studiootje binnen straalt voel ik me aardig helder in mijn hoofd. Vaak heeft het weer erg veel invloed op hoe ik me voel fysiek, niet zo zeer mentaal. Dat is eigenlijk best wel gek! Zodra de bewolking erg dik is en laag hangt voelt het voor mij alsof er iets mij naar beneden drukt, mijn lichaam zwaarder, gevoeliger, onhelder maakt dus die dagen zijn veel vermoeiender dan de dagen waar er geen of wat enkele wolken aan de lucht staan. Op dit soort dagen draag ik juist eigenlijk altijd een zonnebril, wat veel mensen raar vinden merk ik door starende blikken of gemompel mijn kant op, omdat de wolken dan veel te fel zijn voor mijn ogen door de overgevoeligheid voor prikkels die op deze dagen, om een of andere reden, veel erger is. Daarom ben ik eigenlijk ook nooit zo’n voorstander van de herfst geweest, maar deze herfst, waar ik toch al heel anders tegenaan keek, mag er toch wel wezen met die zonnige dagen!

Als er na elke regenachtige, beladen dag weer een zonnige, heldere dag komt ben ik weer super blij al mag het van mij natuurlijk altijd zo lekker zonnig zijn. Het gekke is dat vorig jaar herfst het opeens voor het eerst in vijf jaar niet uitmaakte of het bewolkt was of niet! Toen voelde ik die beladen drukking niet meer op mijn lichaam en fietste ik zo de herfst en winter door tot die beruchte dag in het ziekenhuis eind januari, aderlating, die heel wat roet in het eten gooide en er dus ook weer voor gezorgd heeft dat ik nu op bewolkte dagen me weer slechter voel.

Laatst las ik een stukje tekst dat me meer dan ooit deed realiseren dat er zoveel meer factoren zijn in het leven dan alleen wijzelf die er mede voor zorgen of we ons fit, vermoeid, beladen, emotioneel, opgelucht, angstig, eenzaam, gelukzalig, ….. voelen, dit even los van het hebben van een ziekte, en we daar niet altijd bij stil staan. Er is geen enkel mens, dier of levend wezen dat zich altijd, op iedere moment, 100% goed kan voelen op alle vlakken van het leven dus zowel fysiek als mentaal als spiritueel als intelligentie als…..

Na ieder opwaartse beweging zal er een neerwaartse beweging plaatsvinden, maar wetend dat de opwaartse beweging daarna toch weer zal aanbreken! Deze bewegingen kunnen dagelijks zijn of wekelijks, maandelijks, jaarlijks of per seizoen. Het is de cirkel, ook wel het ritme, van het leven dat altijd weer terug zal komen wat er bij mij voor zorgde dat ik mijn staat van zijn meer wist te accepteren, er beter mee om kon gaan en het kon laten voor wat het was wetend dat die opwaartse beweging wel weer zal komen alleen het heeft soms tijd nodig. Natuurlijk heb je hier (groten)deels zelf een aandeel in! Gezonde voeding, ontgiften en bepaalde supplementen kunnen er voor zorgen dat ik me zo goed mogelijk fysiek voel en (lichte) yoga, aarden en meditatie kunnen er voor zorgen dat ik dichter bij mezelf sta (voel), me (deels) afsluit voor andermans soms, voor mij, negatieve energieën en me zo niet leeg laat zuigen, maar het me juist ook weer energie kan geven en er voor zorgt dat ik niet altijd enorm veel last heb van invloeden van buitenaf, zoals verschuiving in de planeten of de maanstanden. Nu denk je misschien ‘Andrea wat is dat voor onzin?!’ Maar als je bijvoorbeeld alleen even naar de maan kijkt die heeft zo ongelooflijk veel invloed op alles wat op de Aarde leeft/is. Zo is het de maan die de zee van eb naar vloed laat over gaan en aangezien wij mensen grotendeels uit water bestaan is het misschien helemaal niet meer zo onwaarschijnlijk dat dit dus ook invloed op ons heeft. Bepaalde maanstanden hebben zelfs ook invloed op de groei van gewassen of het gedrag van dieren.

Niet ieder persoon zal dit hetzelfde ervaren of er iets van merken. Ieder mens is uniek, heeft een eigen gevoelsbeleving en de een is gevoeliger dan de ander, dus als je iets niet voelt/ervaart/ziet wil niet zeggen dat het niet bestaat! Het universum is een prachtig iets waarin we met zijn alle verbonden zijn, elkaar aan kunnen voelen, (on)gemerkt invloed op elkaar hebben, elkaar gelukkig kunnen maken of helpen, steunen zonder dat je daar je mond voor open hoeft te doen.

Afgelopen jaren heb ik, als hoog gevoelig persoon, ontdekt dat ik als wist wat voor weer het buiten was terwijl het rolluik nog potdicht zat, precies wist wanneer de volle maan er aan kwam of er een big shift plaats vond van planeten, bepaalde energieën van mensen me enorm ziek konden maken, ik mensen vaak spiegelde, het weerkaatsen van hun eigen gedrag/reactie, zonder dat zij (en soms ook ik) het zelf in de gaten hadden.

Het zijn energetische bewegingen van buitenaf die invloed hebben op mij(n lichaam), die ik zelf niet in de hand heb, alleen kan proberen zo draaglijk mogelijk te maken door ze te accepteren en manieren te vinden om mijn leven leefbaar te maken tijdens deze ups and downs van het leven. Ze mogen er zijn! Dat maakt het het leven. Ik neem mijn eigen weg hier doorheen, doe wat mijn gevoel me ingeeft en dit brengt mij tot waar ik nu ben. Op MIJN juiste pad ❤

Dus ook al volgt iemand anders niet het zelfde pad als jij volgt wil nog niet zeggen dat zijn pad ‘verkeerd’ is. Ieder volgt zijn eigen weg en zolang je luistert naar je hart zal je komen waar je uiteindelijk wilt zijn!

Namasté, Andrea

energy

Nooit meer de oude herfst

18 okt

In mijn ogen was de herfst er altijd om te cocoonen, in je schulp te kruipen, lekker terug te trekken in huis om weer tot jezelf te komen, maar nadat ik vorige week met mijn zus en de kids door de Beekse bergen heb gewandeld is deze gedachte een beetje bijgedraaid. Nog steeds vind ik dit het ideale moment om weer terug naar de bron te keren, maar na het zien van die wonderbaarlijk, mooie, perfecte schoonheden wil ik, Andrea-de-alles-wat-maar-met-bossen-te-maken-heeft-ontwijker, dolgraag rode regenlaarsjes aan trekken om vervolgens daarmee door de bossen te huppelen en uit te kijken naar die prachtig mooie paddenstoelen die ik werkelijk waar, vraag me ook niet waarom, nog nooit eerder zo gezien heb als volmaakte kabouterhuisjes. Op de een of andere manier beleef ik de herfst dit jaar zo anders dan alle voorgaande jaren sinds ik op deze aardbol ben gezet! Het begon halverwege augustus al die rare drang naar het koudere weer en nu we er steeds verder in komen te zitten vind ik het wonderbaarlijk nog steeds niet erg op de vieze regenbuien na dan, al hebben die soms ook wel weer iets fijns om lekker weg te kruipen in een boek of door ons verwarmde huisje te dansen op Afrikaanse muziek. Al blijft de herfstzon wel mijn favoriet!

Afgelopen tijd heb ik al vaker de vraag gekregen of ik me al weer de oude voel en om meerdere reden is het antwoord hier op eigenlijk altijd ‘Nee’ geweest en zal dit ook zo blijven. De oude staat voor mij synoniem aan een hele jonge vrouw die zich altijd de dag door moest sleuren, een glimlach opzette om haar pijn te verbloemen, op het achterste van haar tong liep om de dag door te komen, toch altijd maar door en door ging, haar lichaam negeerde tot op het bot en daarnaast erg beïnvloedbaar was, niet van zichzelf hield, nooit echt een droom voor ogen had en door alle drukte, vermoeidheid en chaos van de maatschappij wel bestond, maar niet echt leefde!

Mijn leven steekt zo nu niet meer in elkaar al wil dat niet zeggen dat ik dingen uit mijn verleden niet mis, want dat is weldegelijk! Zo zou ik ook het liefste afgelopen zomer naar tig festivals zijn geweest met de voetjes van de vloer tot in de late uurtjes, het vliegtuig hebben gepakt naar een warm oord en de wereld willen zien, een leuke baan waarin ik mijn skills kan gebruiken of gewoon even alleen met de trein naar A’dam om daar lekker rond te slenteren en vrienden te bezoeken. Maar daar in tegen heeft de verandering die in mij heeft plaatsgevonden ook weer veel moois gebracht en dit is alleen tot uiting gekomen, doordat ik eerst door die gigantische hel moest gaan, eerst geheel tot op de bodem van die onwijs diepe put moest liggen, geheel afhankelijk van de zorg van anderen en dit was geestelijk gezien voor iemand die altijd zo de controle en touwtjes in handen had, het liefste altijd alles zelf deed, eigenwijs en perfectionistisch ten top en een onwijs harde werker was zo ontzettend moeilijk. Niet alleen in een gevecht tussen lichaam en organismen die het teisterde, maar ook in gevecht met het geestelijke deel met een geest die dolgraag wil, maar een lichaam die het niet meer kan. En juist op dat moment begon de verandering in mij plaats te vinden.

Zo realiseer ik me meer dan ooit dat niet alleen ik zelf zo veranderd ben afgelopen jaren, maar ook mijn kijk op de wereld, op gezondheid(zorg), op de herfst, op mijn toekomst en hoe ik op bepaalde manieren toch heb mogen genieten van mijn verleden voor het instorten tussen de ellende door, nu zoveel inzicht in mezelf heb gekregen en daarin alleen nog maar meer zal groeien, nu zo enorm kan genieten van kleine dingen die voorheen zo onbelangrijk leken, nu zo ontzettend veel van mezelf hou, er alles aan zal doen om me zo goed mogelijk te voelen door mijn gezonde levensstijl die ik wel aan zou moeten houden en om mijn dromen waar te maken in hoeverre dit mogelijk is, ookal kan ik geen ‘normaal’ leven meer leiden durf ik nu wel met volle overtuiging en een big smile te zeggen: ‘Nee ik word gelukkig nooit meer de oude!’

Namasté, Andrea

23

Dankbaarheid kent geen tijd

28 sep

Vandaag is de dag dat ik voor het eerst weer die intense gelukzaligheid voel die ik opeens kwijtgeraakt was. Dat ik hier nu op de bank weer mag zitten met een big smile op mijn gezicht om eigenlijk helemaal niks, me intens gelukkig voel, heerlijk helder in mijn hoofd ben en dat ik dankbaar ben voor mijn bestaan als menszijnde in deze tijd, ook al is niet alles super in deze tijd en voel ik me vandaag niet echt super lichamelijk, maar het is ook hoe je het zelf bekijkt en invult. Ondanks de vele rare dingen die in de wereld gebeuren mag ik me erg gelukkig prijzen in deze eeuw te leven, waarin ook steeds meer mensen bewust worden, hun gevoel uiten en vanuit hun hart gaan leven wat zeer strookt met mijn manier van zijn. Je mag er zijn, zoals jij dat zelf wilt!

Ik begreep de laatste tijd niet goed waar dat gevoel gebleven was, want ik zou juist heel erg happy moeten zijn met de veranderingen en vorderingen die plaats hadden gevonden en dat was ik dan ook zeker wel tot een bepaalde hoogte alleen voelde ik het niet intens. Ik dacht de zomer zal dat gevoel dan wel weer oproepen, maar dat ultieme gelukzaligsheidgevoel dat ik afgelopen winter zo heftig ervaren had kwam maar niet en ik begreep niet waarom niet. Maar nu ik hier zit gewikkeld in mijn roze zachte kleedje met een heerlijk wierookje die mijn studiootje vult, de liefdevolle zonnestralen die de ruimte proberen te verwarmen, maar dat ze niet lukt door het koude briesje dat door de opengeslagen ramen mij voorziet van verse, frisse, alles omvattende zuurstof begreep ik ineens waarom dat gevoel nu weer zo intens voelbaar is en waar ik meer dan ooit zo van geniet omarmend met duizend armen! Nu vraag je je misschien af wat de ommezwaai was die dit heerlijke, goddelijke gevoel in mij naar boven heeft laat komen..?

Afgelopen maanden was het me weer meer dan duidelijk geworden hoe belangrijk het is dat het lichaam in balans is en vrij is van negativiteit, zowel fysiek gezien als mentaal en spiritueel. Vanaf de aderlating was mijn gehele balans ver te zoeken fysiek door mijn hormonen die geheel van slag waren wat weer uitwerking had op mijn schildklier en bijnieren, zo ook kon mijn lichaam niet goed meer ontgiften, waardoor ik vol liep met vele giftige toxines, de Borrelia, co’s en parasieten hun kans weer kregen en mijn mineraalhuishouding geheel uit zijn balans gerukt was. Dit alles zorgde er voor dat ik fysiek erg veel klachten er weer bij kreeg, continu aan het herxen was als ik niet naar mijn acupuncturist ging om de week en weer nieuwe kuren in moest gaan zetten die er ook inhakte.

Nu mijn focus op de darmen ligt, het doden van parasieten, zuiveren en helen ervan, ik weer zeer strikt gezonde voeding tot me neem en begonnen ben met drastischer detoxen dan is daar opeens op deze o zo mooie herfstdag, de dag na mijn darmspoeling, dat overweldigende intense gevoel van gelukzaligheid weer! Ik ben zo ongelooflijk dankbaar ben dat ik dit gevoel nu weer gevonden heb en mag ervaren na die maanden lange zoektocht ❤

Nu ik weet dat mijn lichaam zelf heel goed de weg weet naar gezondheid en gelukzaligheid, ik hier naar moet luisteren, dus o.a. nooit meer een aderlating moet laten doen!, gaan we weer verder met een grote glimlach op mijn gezicht al weet ik dat er na een up altijd weer een down zal volgen, maar als steenbok zijnde is geen berg mij te hoog en sla ik me daar ook wel weer doorheen.

Geniet met volle teugen van deze stralende liefdevolle dag!

Namasté, Andrea

graturfull

Uitgemergelde veganist

21 sep

Steeds vaker zie ik foto’s voorbij komen vooral op instagram van jonge vrouwen die veganist zijn. Wat ze natuurlijk wel zijn op de manier van hun voedingspatronen, maar dit min of meer gebruiken om zo ontzettend graatmager te worden, zich daarvoor ook nog eens helemaal de naad uit te trainen, hun eten puur bestaat uit een blaadje sla, komkommer, tomaat met als vuller een rijstwafel of een schaaltje fruit en zichzelf dan nog te dik noemen door erbij te zetten ‘Ja er moet toch zeker nog 5 kilo af’, want tja je ziet mijn ribben nog net niet! De reacties eronder zijn schrikbarend van mensen die net zo erg zijn of zo zouden willen zijn om diegene nog even aan te sporen of een extra duwtje in de rug te geven over hoe geweldig ze er wel niet uit ziet! Daar schrik ik echt ieder keer enorm van!

Ja ik ben een veganist, maar zeker niet om af te vallen! Ja ik ben een gezondheidsfreak, maar puur om mij zo goed mogelijk te voelen! Ja ik ben dun, maar niet door mijn eetpatroon! Ja mijn ribben kon je ook tellen, maar niet door uithongering! Ik heb de ziekte van Lyme, en ja er is verschil tussen Lyme en Lyme, een ziekte die mij van binnen geheel kapot maakte, mij opvrat tot er bijna niks meer van me over was, mijn organen als een razende aan het werk zette, waardoor de energie zwaar beneden pijl was en mijn lichaam niet te vergelijken is met zo’n domme jonge vrouw, sorry hiervoor, maar geef je lichaam aub de voeding die het nodig heeft! Ga jezelf niet uithongeren voor een, in jouw ogen, zo’n perfecte lichaam dat eigenlijk te walgelijk is om naar te kijken.

Op mijn magerste moment woog ik 42 kilo, 12 kilo minder dan een paar maanden daarvoor, niet omdat ik dit wou, ik was toen nog niet eens veganist, maar omdat mijn lichaam zich kapot vechtte om in leven te blijven. Ik moest om de twee uur een bord eten naar binnen werken, hoe beroerd en kotsmisselijk ik ook was, hoe moeilijk ik het door mijn strot kreeg, maar omdat ik me anders zo slap en trillerig voelde waardoor ik steeds bijna flauw viel. Een lichaam dat op was van het vechten, constant plat moest liggen en broodmager was dat ik mezelf niet eens meer in de spiegel aan durfde te kijken als ik naar de toilet of naar bed ging in mijn donkere slaapkamer. Ik keek mezelf niet aan, omdat ik dan een uitgemergeld eng skelet voor me zag staan, iemand die ik niet was, een schim van wie ik ooit was. In deze tijd maakte ik geen foto’s of filmpjes van mezelf, waar ik nu achteraf wel eens van baal, om te laten zien hoe uitgemergeld lichaam ik had, maar op dat moment was ik en niemand anders daar mee bezig.

Als ik, voor mijn doen toen een aardige dag had, al mijn energie bij elkaar schraapte om even een klein stukje door de straat te lopen om wat frisse lucht op te snuiven, met mijn moeder of iemand, om daarna weer geheel plat op de bank of bed in mijn donkere slaapkamer te belanden. Kreeg ik een keer te horen van iemand, waar ik zo vaak kwam al van kleins af aan, ‘dat ik er niet knapper op werd en maar eens wat meer moest gaan eten’ die woorden staken dwars door mijn hart, en later te horen kreeg dat er geroddeld werd over mij dat ik anorexia zou hebben door mensen die geen idee hadden hoe hard ik achter de gesloten voordeur vechtte voor mijn leven. Mensen hadden geen idee, omdat ze nooit langs kwamen of er naar vroegen, maar oordelen durfde ze wel, zo gemakkelijk en zo simpel om mij even naar beneden te halen, terwijl er niemand was die mij kon verdedigen! Aan de buitenkant van ons huis was niet te zien wat er vanbinnen afspeelde, precies zoals aan mijn lichaam niet te zien is (al was dat toen zeker wel!) wat er vanbinnen gaande is.

In eerste instantie werd ik vegetarisch door het vele hallucineren, door de toxines in mijn hersenen van Borrelia en co, zag ik vaker het diertje voor me in plaats van het stukje vlees zelf dat op mijn bord lag. Ik kon het niet opeten en walgde van het idee dat mensen alles doen voor hun eigen huisdier, maar wel een stuk kip of koe naar binnen zaten te werken zonder er over na te denken. Zo begon ik vaker vleesvervangers te eten om toch bepaalde dingen binnen te krijgen en liet het vlees steeds vaker staan! Ik begon ook te merken dat als ik geen vlees at ik wat fitter was na de maaltijd dan als ik wel iets van vlees had gegeten. Het voelde goed om geen vlees te eten puur gezien vanuit mijn gezondheid dat ik me wat fitter kon voelen, gezien vanuit spiritueel opzicht om niks tot me te nemen wat verdriet, pijn of angst heeft ervaren, natuurkundig gezien dat vlees erg verzurend werkt op het lichaam en ik al zo verzuurd was door alle toxines (afvalstoffen) van Borrelia en co die door mijn lichaam circuleerde en opgeslagen zaten in mijn cellen en weefsels.

Andere dierlijke producten, zoals ei, kaas en melkproducten at ik niet erg veel, maar op een gegeven moment en dat is nu zo’n twee jaar geleden, kwam ik er achter dat steeds als ik yoghurt op had ik ’s avonds hevige keelpijn kreeg en de dag er na ik erg beroerd plat op bed lag met zware hartkloppingen dat een aantal dagen aanhield. Nadat ik eindelijk wist dat het door de yoghurt kwam heb ik een voedselintolerantie test laten doen bij een laboratorium die daar gespecialiseerd in was en na een aantal weken te hebben gewacht op het resultaat bleek dat ik het goed gevoeld had: mijn lactose intolerantie zat in het één na hoogste vakje, waarvan ze zeggen dat de kans er is dat je er nooit meer geheel vanaf komt. Mijn ei-intolerantie was zelf nog hoger dan die van lactose, wat voor mij erg veel verklaarde, de gluten-intolerantie was ook niet bepaald nieuw voor me en zo begon mijn nieuwe levensstijl als gluten-en-suiker-vrije-veganist!

Persoonlijk ben ik er wel van overtuigt dat dierlijke producten zeker geen must zijn in een voedingspatroon, maar goed dit is natuurlijk een keuze die je voor jezelf maakt en daar is, in mijn ogen, iedereen vrij in! Nu twee jaar later neem ik heel soms wat mozzarella, wat ik aardig kan verdragen op wat lichte keelpijn na, maar hier blijft het dan ook wel echt bij en voor de Borrelia en co is het sowieso verstandiger geen lactose, gluten en suiker te eten waar zij zich weer mee voeden.

Zo vind ik het aan de ene kant dus erg mooi om te zien dat steeds meer mensen zich realiseren en bewust worden hoe belangrijk voedsel voor ons lichaam is, maar bij het aan zien van uitgemergelde veganisten op instagram denk ik bij mezelf ‘Waar ben je in godsnaam mee bezig..?’ Mijn veganistische-gluten-en-suiker-vrije-maaltijden bestaan zeker niet alleen uit een bordje salade of een bakje fruit, want ik ben en blijf een lekkerbek, een snoepkont en een liefhebber van eten dus experimenteer heel wat in de rondte om die lekkere lasagne, cakejes of hapjes op tafel te krijgen in een variant die ik wel kan verdragen 🙂 De Toko en Ekoplaza helpen mij hier dan ook erg bij met hun producten, maar mijn geheim ingrediënt is toch echt heel veel liefde ❤

Zo ben ik ongelooflijk dankbaar voor mijn eindelijk weer wat aangekomen lichaam met geen hangende theezakjes meer, maar wat vollere boobies die mij bh niet laat gapen, geen zichtbaar telraam als ribbenkast meer, maar gewoon een gezond laagje vet over het geraamte, geen ingevallen gezichtje meer, maar een gezond toetje met een blos en eindelijk wat bollere billen die mijn jeans weer opvult, al mogen ze wel iets getraind worden, maar perfectie is ook niet alles! Hahaha

Hoe groot/klein of dik/dun je bent hou vol overgave van jezelf, leef vanuit je hart waar onvoorwaardelijk veel liefde heerst, voed jezelf met (voor jou) volwaardige voeding, laat je immuunsysteem je beste vriend zijn en wees lief voor je lichaam, het is jouw tempel, jouw gezonde thuis, de belangrijkste plaats waar je hoort te zijn!

Namasté, Andrea

body

Medisch gezien

12 sep

Afgelopen week had ik weer mijn om de 2,5 maandelijkse date met mijn internist al was dit eigenlijk een speeddate tussendoor ter controle of de vonk nog wel sprankelde. Lulkoek natuurlijk, maar daar hou ik nou eenmaal van! Zonder grappen en grollen ik kwam terug voor de uitslag van de MRI en het verdere behandel-Hemochromatose-verhaal. Zoals ik al had voorspeld in een ander blog was er natuurlijk weer niks te zien, al was er in de holtes iets niet geheel pluis, maar nadat ik zei dat ik daar geen last van heb gooide ik het roer om met de vraag ‘En hoe nu verder..? Hier had hij niet bepaald direct een antwoord op dus volgde ik maar met een waterval aan zinnen dat ik echt de beroerdste niet ben, graag bloed zou willen geven als ik niet zulke heftige reactie er op had, het niet bepaald een chill idee vind dat mijn ijzer wel op blijft lopen, hier iets voor in wil gaan zetten op een natuurlijk manier en of het dan misschien mogelijk is dat ik wekelijks een kleine hoeveelheid bloed af laat nemen. Natuurlijk vond hij dat in eerste instantie geen geweldig idee, want hij verwacht er geen resultaat van blablabla, maar nadat ik hem duidelijker uit had gelegd in details wat mijn gedachtes erachter zijn draaide hij al gauw bij en was hij toch wel in voor mijn experiment met dank aan het meedenkende brein van mijn moeder! Joepie we gaan experimenteren 🙂 Vanaf nu ga ik iedere week bloed laten prikken, gewoon bij de prikpost in het ziekenhuis, en mag ik zelf bepalen hoeveel buisjes (10cc) ze af gaan nemen. Normaal als je bloed laat prikken heb je buisjes van 5cc en hier heb ik nog nooit een reactie op gehad als er meerdere buisjes afgenomen werden dus vandaar dit experiment. Ok het is niet veel dat we gaan lozen in één keer, maar alle beetjes helpen toch..? Beter iets dan niets!

Het wordt er nu niet met een razende snelheid uitgezogen, zoals bij de aderlating wel het geval was, 180cc in nog geen 5 min, het is een lagere hoeveelheid dus mijn lichaam wordt niet meteen uit zijn balans gerukt, het gaat meer verspreid over de maand en met daarnaast ook mijn menstruatie hoop ik de stapeling van ijzer in ieder geval stop te kunnen zetten al zou het natuurlijk fantastisch zijn als het langzaam aan naar beneden zou gaan! Dan wil ik met een orthomoleculair arts nog even rondom de tafel gaan zitten in hoeverre we hier supplementen voor in kunnen zetten die het ijzer kunnen binden en afvoeren. Zelf doktertje spelen, dus in de zin van jezelf verdiepen in de materie, je mond opentrekken en je ideeën uiten, is zeker zo slecht nog niet en wie weet wat dit experiment teweeg gaat brengen. Niet alleen voor mijn eigen gezondheid, maar ook weer voor de verrijking van mijn eigen kennis en dit misschien zelfs ooit kan gebruiken voor anderen in de toekomst.

Zo loop ik al dik 1,5 jaar met de (deels thuis)studie HBO Medische Basiskennis in mijn hoofd, waarvoor ik me vorige jaar, zo enthousiast als ik was, meteen voor ingeschreven had en na een aantal maanden tot de conclusie kwam dat ik er fysiek gezien eigenlijk nog helemaal niet klaar voor was dus een week voor start weer annuleerde. Nu een jaar later denk ik dat het zeker wel kan lukken, je kunt je eigen tijden in delen, op mindere dagen doe ik minder tot niks en op goede dagen weer wat meer, alleen zullen de lesdagen vrij pittig voor me worden, maar er begonnen toch wat twijfels omhoog te komen wat voornamelijk met financiën te maken heeft. Ik had gehoopt dat er wel een deel vergoed zou worden, maar dat was een te positieve gedachten van me en aangezien ik geen geldboom op het balkon heb staan heb ik het nu helaas weer aan mijn neus voorbij moeten laten gaan. Baal hier als een stekker van, want had er echt helemaal zin in! Het is een best prijzige studie die ik dan dus geheel uit eigen zak moet betalen en ook nog aan mijn gezondheid moet gaan werken, wat ook grotendeels uit eigen zak is, is het keuzes maken. Beide samen gaat financieel (en misschien fysiek) niet lukken dus wat was wijsheid? Mijn gezondheid blijft dan toch echt op nummer één staan hoe graag ik die studie ook wil doen en aan mijn toekomst wil werken.

Het is misschien een nogal schrale troost, vooral omdat ik het zo niet gepland had in mijn hoofd, maar toen ik dus weer naar de site ging om te kijken hoeveel plekken er nog over waren, was het al vol dus het had blijkbaar zo moeten zijn! Het is misschien toch nog niet helemaal mijn tijd, of er komt nog wat mooiers op mijn pad en anders hoop ik dat ze de studie in januari weer aan gaan bieden, zoals vorig jaar al is dat nog niet 100% zeker alleen als er genoeg animo is.

Zo was er afgelopen week niks afwijkends te zien in mijn hersenen, wat natuurlijk niet alles zegt over de werking er van, maar het is wel een fijne gedachte met kijk op de toekomst dat ik deze ingewikkelde, bijzondere massa weer wil gaan gebruiken voor een nieuwe studie! Medisch gezien zijn mijn hersenen er klaar voor, het lesboek is al onderweg naar mijn studiootje om me deze winter eens flink erin te gaan verdiepen, zodat ik bij de volgende aanmelding goed voorbereid ben en er op mijn sokken doorheen fiets..

Namasté, Andrea

vv2

Onzekere balans

30 jul

Daar zit ik dan weer op de bank met een lichaam dat kapot moe is, met pijnscheuten in mijn benen, een hartslag die tekeer gaat, longen die niet geheel gevuld kunnen worden door de benauwdheid en een raar doof gevoel in mijn rechter kleine teentje die niet meer mee wil buigen. Ja ik moet het nu wel aan mezelf toegeven dat ik uit balans ben, misschien een terugval heb al wil ik daar niet zomaar aan toegeven en het nog wat dagen aankijken. Laatst schreef ik nog zo mooi ‘She is back on track’ en dat ik eindelijk die balans weer gevonden had blablabla nou na twee kleine weken is die weer geheel spoorloos.

Mijn dagen zijn de laatste tijd zo wisselvallig dat er geen peil meer op te trekken valt of het nou goed gaat ja of nee, want zodra ik van de daken schreeuw dat ik eindelijk mijn balans gevonden heb donder ik weer in mekaar. Mijn balans die me zo heilig is, zomaar weer van me af gepakt word en eigenlijk niet geheel bewust wetend waardoor..? Heb ik laatste tijd dan toch teveel hooi op mijn vork genomen? Is de mentaliteit ik moet zoveel mogelijk genieten me teveel geworden? Heb ik ze dan onbewust gevoed met verkeerde dingen eten wat ik weleens deed laatste tijd? Of moet ik soms weer stil staan om hier iets van te leren?

Zoveel vragen en zo weinig antwoorden… Soms is het zo moeilijk om een ziekte te hebben waar niemand niks vanaf weet! Waar vind ik de voor mij juiste antwoorden? Wat moet ik nu weer gaan doen om me beter te voelen? Afgelopen jaren zo onwijs veel therapeuten gezien die me ieder weer een stukje verder hielpen, zoveel protocollen en kuren gevolgd die me eerst doodziek maakte voordat ik me beterder ging voelen, zoveel boeken/informatie gelezen en me verdiept in de materie voeding en detoxen, zoveel geld uit moeten geven om mijn zieke lichaam aan de praat te krijgen, zoveel onbegrip naar mijn hoofd gesmeten gekregen, maar ik knokte door en geloofde inmijn lichaam en genezing! Vooral het volgen van mijn gevoel bracht me waar ik was al waren de wegen zeker niet glad met genoeg kuilen waar ik nu blijkbaar ook weer in beland ben. Alleen deze kuil is anders, want momenteel weet ik even niet wat te doen? Meestal had ik wel een verklaring waarom die kuil er opeens was, maar nu …

Als ik er over nadenk is het misschien zo dat het verschil tussen me goed voelen en me goed willen voelen er de laatste tijd niet was. Ik voelde me aardig goed of ik voelde me niet zo goed, maar hield mezelf voor dat ik me goed voelde en ging gewoon op pad, eigenlijk veelte veel vragend van mijn lichaam die helemaal niet zo fantastisch aan voelde, met andere woorden het niet luisteren naar je lichaam, het over je grens gaan! Maar wat wil je dan? Ik heb zoveel jaren niks gekunnen en nu kan/kon ik voor mijn doen zo onwijs veel! Daar wou ik dubbel en dwars van genieten, van elke seconde dat ik buiten was, nieuwe ervaringen beleven, de grenzen opzoeken en zo trots op mezelf zijn dat ik dat deed, alleen en hoe! Ik heb nergens spijt van, op dit moment misschien wel omdat ik me ronduit kut voel, maar het zijn belevingen die niemand me meer af kan pakken.

In mijn wereldje is niks raar en probeer ik van zoveel mogelijk te genieten, in het NU te leven, omdat ik niet weet wat de toekomst me brengen zal. Nu denk je misschien dat weet niemand! Dat is zeker zo en de meeste mensen genieten daarom ook veel te weinig van het NU naar mijn mening, maar in mijn geval is het anders ik heb al op jonge leeftijd aan de afgrond gelegen en dat is de reden waarom ik dubbel en dwars probeer te genieten van het NU, ook al ga ik soms over de grens of luister niet geheel naar mijn lichaam, terwijl ik dat eigenlijk wel zou moeten doen.

Dat noemen ze ook wel eigenwijsheid en toch ben ik blij met een flinke dosis daarvan, want het brengt me ver op paden die (voor mij) onbewandeld waren hiervoor, paden die lastig waren en waar ik met veel trots op terug kijk, hoe ziek ik ooit misschien ook weer zal worden of juist liever niet. Dat is niet negatief, dat is realistisch, dat is mijn onzekere toekomst, mijn onzekere balans!

I go for it and I will be back!

Namaste

dreeee

Therapeutische werking

12 feb

Afgelopen twee maanden heb ik erg veel geschreven voor op mijn blog, heb niet eens alles gepubliceerd dus kun je nagaan, over mijn leven als lymepatient, maar ook over mijn eigen gedachtespinsels, veel dingen uit het verleden omhoog laten borrelen en daar mijn mening weer over gegeven of gewoon over dingen waar ik het niet of juist wel mee eens ben. Sommige opmerkingen die ik schrijf zijn soms misschien vrij pittig of recht voor de raap, maargoed dat is wel de waarheid vanuit mijn oogpunt en als mensen het niet willen horen doen ze hun oren maar dicht en als ze het niet willen zien of lezen dan klikken ze maar door. Daarin is iedereen vrij in het maken van keuzes op hun eigen manier.

Zo heb ik gemerkt dat het onwijs fijn, ongelooflijk heerlijk en buitengewoon zalig is om zo van je af te schrijven. Of het nou gaat over lyme of over iets grappigs dat ik meegemaakt heb ik merk gewoon dat het me veel voldoening geeft en het op bepaalde momenten zeker een soort therapeutische werking heeft. Bij de meeste stukken waarin ik over mijn lymeverleden praat is dat gepaard gegaan met heel veel tranen, woede en onmacht die omhoog kwamen borrelen, ik liet dit lekker gaan want wat komt dat komt, waardoor ik rechtstreeks vanuit mijn hart sprak, mijn mening erover uit kon spreken en dit moeilijke stuk weer een beetje meer een plek heb kunnen geven. Je moet begrijpen dat je als lymepatient 0,0 steun krijgt vanuit welke zorg dan ook, tenzij je er zelf achteraan zit, met een beetje geluk, iemand vind die je in dit proces bij kan staan alleen dan moet je het wel vaak uit je eigen portemonnee betalen! Iets wat voor de meeste chronisch zieken onbetaalbaar blijkt te zijn, maar wel o zo belangrijk voor een weg naar genezing. Een slopende ziekte zoals lyme, die je gerust mag vergelijken met kanker; een ziekte waarbij je regulier alle mogelijke steun krijgt die je maar wilt, gaat je niet zomaar in de koude kleren zitten.

Doordat de juiste mensen mijn pad kruiste en ik ze met beide armen aangreep heb ik mede dankzij hun, en de vreselijke ervaring om niks zelf te kunnen, een gehele transformatie op het gebied van denken/doen/leven doorgemaakt, waardoor ik me niet snel druk meer maak om iets, makkelijk los kan laten en me vooral niet met ander mans leven bemoei, want je kunt niet oordelen/voelen of dingen weten van een ander als je niet in diegene zijn schoenen hebt gestaan. Iets wat mensen, naar mijn mening, veeeelste veel doen; zich bemoeien met en oordelen over andere mensen.

Al met al wat ik even kwijt wou is dat ik onwijs blij ben met mijn blog waar ik lekker kan lullen over wat ik wil zonder discussies te hoeven voeren met wie dan ook, want als ik ergens een hekel aan heb is het aan oneindige discussies voeren.
In mijn beleving is zo’n discussie voeren je wil doordrijven en de andere dus niet vrijlaten in zijn mening of gedachten. Daar wil ik niks mee te maken hebben 😉
Take a deep breath and let it go…

Namasté, Andrea

563000_499278923447128_631372827_n

%d bloggers liken dit: