Tag Archives: Lyme

Bijzonder helende plek

10 sep

Soms moet je even op je bek gaan om vervolgens op die plek terecht te komen waar je liever niet wilt zijn. Die plek waar het voelt alsof alles tegen zit. Die plek waar je pas voelt hoeveel pijn iets je gedaan heeft. Die plek waar je vanaf een afstandje terugkijkend op de situatie erachter komt dat je al die tijd niet jezelf bent geweest, jezelf teveel had laten meeslepen, jezelf teveel aan de kant had gezet om voor de ander klaar te staan, jezelf had toegelaten om geheel uit je balans gerukt te worden zonder dat je dit echt in de gaten had en eigenlijk zo jezelf niet meer was. Op die plek was ik een aantal maanden geleden en baalde vreselijk om daar weer te moeten staan, om die shit te moeten voelen en er weer opnieuw aan te moeten werken, terwijl je eigenlijk hele andere plannen voor ogen had.

Afgelopen maanden zijn zo ontzettend snel voorbij gegaan, de tijd lijkt met de jaren steeds sneller te gaan tikken en het genieten van elk moment, in het hier en NU leven, wat voor mij zo belangrijk is, ging me weer wat slechter af. Naast het uit mijn balans gerukt te zijn, het maar niet kunnen aarden en het niet meer wetend hoe t recht te breien waren er juist ook momenten dat ik mezelf betrapte dat ik een brede glimlach en toch een zeer gelukzalig gevoel had op bepaalde momenten waarin je het in eerste instantie niet van zou verwachten. Zo reed ik auto met een big smile, terwijl het buiten ontzettend donker was van de beladen wolken die de blauwe hemel blokkeerde, maar ik optimaal aan het genieten was van alles om me heen en het feit dat ik überhaupt zelf aan het autorijden was zonder angst of vervelende momenten. Zo danste ik zwierend met de afwasborstel door mijn keukentje, terwijl de afwas torenhoog gestapeld naast me stond te wachten op een poetsbeurt en ik het niet eens als vervelend ervaarde door de fijne muziek en de goede energie die door mijn huisjes zweefde. Dat het leven niet perfect hoeft te zijn om gelukkig te zijn was mij al vele jaren meer dan duidelijk, maar steeds besef ik me meer en meer dat juist door momenten dat ik weer even stil gezet wordt ik alles zoveel intenser en nog fijner ervaar.

Zo ben ik alweer bijna 3 weken terug heel impulsief op een kleine roadtrip geweest met mijn lieve vriend. Iets wat ik zo ontzettend graag wilde, maar daarnaast eigenlijk ook zo ontzettend eng vond om aan te gaan. Hoe zou mijn lichaam reageren op zo’n lange reis, op een vreemde plek, andere energieën, de verandering in het weer en ander soort voedsel. Ik weet hoe een zeer kleine verandering mijn lichaam geheel uit zijn balans kan trekken, vooral in zo’n wankele periode, maar iets in mij zei dat ik dit moest doen, dat ik dit nodig had en zonder verwachting of angst in het diepe moest springen. Dus daar gingen we dan in mijn kleine blauwe autootje richting de zon, de zee en het strand! Met zeer gemixte gevoelens op naar de kust van Zuid Frankrijk, met een lichaam dat eigenlijk hartstikke moe was, ook nog eens een blaasontsteking te pakken had de eerste dag, gedachtes die rond dwarrelde of het wel zo’n slim idee was en een geest die op springen stond van blijdschap. Ik liet het alles maar gewoon los en over me heen komen, geen verwachtingen scheppend of scenario’s verzinnend, maar puur let it go and let it be. Naar buiten kijkend en van al het moois genietend, niet wetend wat me te wachten stond, lag ik toch zeer relaxt en vol vertrouwen plat in de autostoel met een gevoel van ultieme vrijheid, mijn angst aangaand na zoveel jaar in stilte te hebben geleefd.

Deze kleine reis van nog geen week in en rondom de prachtig robuuste, pure natuur heeft mij zoveel kracht, zelfvertrouwen en liefde gegeven dat ik nu zittend op mijn bank weer realiseer hoe dankbaar ik mag zijn voor mijn bestaan, mijn levensweg en lessen, mijn stilstaan op die ene kille plek en voor deze piepkleine roadtrip die mij precies bracht waar ik op dat moment moest zijn. Daar hoog in de bergen met een prachtig uitzicht op zee, daar waar geen mens, gebouw of slechte energie te bekennen was, daar op die ow zo overweldigend mooie plek, daar 1200 km van huis vandaan, daar kwam ik tot rust, daar vond ik weer mijn balans, daar ontmoette ik moeder Aarde en voelde haar zo intens, daar gaf ze mij zoveel energie en aarden mijn wortels tot diep in haar. Daar op die bijzonder helende plek vond ik mezelf weer terug, voelde ik me lichter, vrijer en gelukkiger dan ooit ter voren en nu met een grote glimlach en dat gevoel meedragend in mijn hart durf ik te zeggen ‘Thank you roadtrip, thank you silence!’ ❤

Namasté, Andrea

OPSLAAN

Afgelopen week sprong opeens dit nummer ‘Thank U’ van Alanis Morissette aan dat me zo ontzettend aangreep en ik mezelf zo herkende in de tekst. Het is bijzonder om te ervaren hoe de muziek die ik vroeger, niets vermoedend en onervaren, luisterde en meezong nu zoveel betekenis heeft! ❤

Pure loslating

29 mei

Op het moment van naar bed willen gaan word ik overspoeld door een drang naar willen schrijven. Een drang naar willen schrijven die mij al maanden niet meer had overvallen. Een drang naar willen schrijven die ik zo fijn vind om zo mijn gevoelens en emoties samen te bundelen in één blog. Een drang naar willen schrijven die gelukkig weer omhoog is komen borrelen puur door los te laten. Puur door los te laten van het moeten, puur door los te laten van het oude, puur door los te laten van emoties die ik voelde, puur door los te laten van een verwachtingspatroon, puur door los te laten van alles wat er momenteel niet hoeft te zijn, puur door er te zijn in het hier en nu realiseerde ik me dat ik mezelf weer een beetje bevrijd heb. Ik weet niet voor hoelang of precies waarvan, maar het voelt zeer fijn en wil dit moment zo lang mogelijk koesteren, zonder verwachtingen. Ik zit met een glimlach op mijn gezicht op de bank, terwijl ik me lichamelijk helemaal niet zo super voel zoals ik eigenlijk zou willen. Puur door los te laten van wat ik zou willen mag ik er nu zijn, zijn wie ik op dit moment ben, voelen wat ik op dit moment voel en ervaren wat er in en om mij heen gebeurt.

Afgelopen weken/maanden heb ik ervaren als een chaotische Lyme rollercoaster die maar door en door ging, of ik dat nou wilde of niet, geen tijd om te voelen en geen tijd om los te laten. De tijd was er misschien wel tussen neus en lippen door, maar misschien dat ik mezelf die tijd op dat moment niet gunde. Of misschien leek die tijd me te kostbaar om het daar voor te gebruiken, of beter gezegd ik wilde misschien helemaal niet voelen wat ik voelde, want dan moest ik er ook naar gaan handelen en daar had ik geen tijd voor of wilde ik geen tijd voor vrij maken. Een tijd die niet perse lang of uitgebreid hoeft te zijn en daarin een tijd die juist heel erg belangrijk voor me is, een tijd voor mij en mijn gevoel, dat zegt voor mij alles, het is voor mij alles!

Afgelopen periode van het niet willen voelen en dus ook niet loslaten, de periode waarin ik constant met de ziekte van Lyme, mijn verleden hierin en het Lyme protest bezig was, heeft mij alles behalve gelukkig gemaakt en dit realiseerde ik me afgelopen dagen maar al te goed. Het heeft me zeker te weten veel bijzondere momenten terug gegeven, er fijne nieuwe mensen door leren kennen en een zeer trots, voldaan en dankbaar gevoel, maar mijn levensgeluk, die pure glimlach om niks en dat liefdevolle gelukzalige gevoel waren een beetje weggevaagd en ik vroeg me regelmatig al af waar ze gebleven waren. Ik was even weggedreven van mezelf door alle hectiek om me heen, liet me teveel meeslepen door de chaotische maatschappij, waardoor ik eigenlijk alleen maar verder wegzakte in plaats van me er beter door te gaan voelen. Waarom zou je je vast houden aan situaties, emoties en gevoelens die je eigenlijk helemaal niet gelukkig maken..? Dat is een vraag die veel mensen zichzelf eens zouden kunnen stellen. En zo besloot ik gisteren om mezelf weer eens goed te aarden, alle ellende, emoties en negatieve energieën van me af te gooien en weer voor de volle 100 % voor mijn eigen gevoel te gaan. Een gevoel die uiteindelijk meestal of altijd klopt, die mij de weg wijst in mijn leven. Mijn gevoel die me zo heilig is en als gevoelsmens zo belangrijk is, mijn graadmeter, mijn kompas, mijn licht in de duisternis, mijn ziel, mijn binnenste ik die spreekt. Ik luisterde even niet meer, omdat ik verblind werd door het strijden en het naar buiten willen brengen over wat voor een hell de ziekte van Lyme kan zijn.

Daarom is het nu weer ik-time en ben ik zeer dankbaar voor de wake up call van de afgelopen dagen, waarin ik mezelf weer terug gevonden heb, op een plek waar mijn heftige verleden ligt realiseerde ik me weer dat ik in het nu moet zijn. Het is hier en nu te doen, niet de dag van gister of wat morgen de dag zal brengen, en daarom zit ik hier, nu op dit moment, met een glimlach op de bank mijn gevoel op papier te zetten, omdat dit nu is wat ik wilde en wat mij gelukkig maakt. En zo sluit ik mijn weer eerste fijne blog af met hele mooie woorden van Rachel Brathen die ik net deze avond voorbij mocht zien komen:

Let it go.

Let it all go.

Whatever you are holding on to… If it’s holding you back — let it go. If it’s no longer serving you – let it go. If it doesn’t make you happy – let. it. go.

Life is meant to be lived light, with light, from light, through light. Don’t let your past weigh you down.

Let go and be free.

Welterusten wereld! Dankjewel ❤

Namasté, Andrea

gratefulll

Mei Lyme Awareness maand

4 mei

Eindelijk is de maand Mei daar, de maand waar ik zo lang op hebben zitten wachten! Niet alleen om de zon die de tempraturen weer laat stijgen, de vogeltjes die weer volop fluiten, de bomen en struiken die weer groen kleuren, de bloemetjes die weer hun prachtige knopjes openen, de mensen die weer meer naar buiten zullen treden en de ow zo fijne tijd om weer los te komen uit die winterse cocon, niet dat we nou zo’n strenge winter hebben gehad. De maand voordat de zomer aanbreekt, de periode waarin ik me meestal op mijn best voel, maar ik merk dat dat deze periode helemaal niet het geval is helaas. Het is voor mij een periode van vallen en weer opstaan, doorgaan, ook al weet ik soms even niet meer hoe, waarmee, waarom en waarheen. Het is een periode dat de Borrelia bacterie op zijn actiefst is, in zijn delingsproces, en dat gaf ik dan de schuld dat t minder goed gaat, maar aan de andere kant merk ik zeer sterk dat dit al speelt vanaf februari en niet bepaald minder wordt met de laatste weken weer meer of zelfs nieuwe klachten. Een ziekte waar geen goede test voor is of de Borrelia nou actief is of niet, geen juiste behandelingen, geen zorg die je krijgt als het minder goed met je gaat, geen idee hebbend welke kant je nu weer op moet wordt je op jezelf aan gewezen. Onder andere ook een van de redenen waarom het afgelopen tijd hier op VeganBlissLove heel wat rustiger is geweest dan jullie misschien van mij gewend zijn en zo heb ik dus mijn aandacht en energie gestoken in de ziekte van Lyme, Awareness, niet alleen hier op mijn blog maar vooral op Facebook, de week van de teek dat erg veel stof heeft op doen waaien, de persoonlijke verhalen die naar buiten traden en zo ook de mijne, maar ondertussen zijn we ook nog ontzettend druk bezig met het Lyme protest dat er aan zitten te komen op zaterdag 17 mei a.s. op de markt in Eindhoven.

De maand mei is namelijk Lyme Awareness maand en dat wil ik eigenlijk niet onopgemerkt voorbij laten gaan! De ziekte van Lyme heeft ontzettend veel van mij afgenomen en zo dus deze periode weer, want ik breng grotendeels weer mijn tijd thuis door. Niet omdat ik dat zo graag wil, graag op de bank zit, of graag alleen thuis ben, ik ben nooit een huismus geweest, echt nooit, was altijd op pad en op avontuur uit, als je mij zocht was ik in de stad te vinden, niet in het dorpje waar ik vandaan kwam. In dat dorpje was niks te beleven, maar toen ik ziek werd was ik dankbaar dat ik in dat dorpje woonde, een zo goed als prikkelvrij dorpje, zonder drukte, zonder veel auto’s, mensen of herrie. Zelf de mildste prikkels waren al veel te veel en lieten mijn hersenen en lichaam geheel over de toeren gaan. Het is niet uit te leggen wat het met mijn lichaam deed en nu nog doet, maar dit gaat door merg en been. De vele prikkels, vooral van geluid en muziek, waar ik vroeger zo van hield werd opeens mijn grootste vijand en maken mijn leven tot op de dag van vandaag in sommige gevallen nog steeds ondraaglijk. Zo heb de laatste tijd weer veel meer last van deze prikkels naast de erge vermoeidheid en andere klachten, ze zorgen er voor dat ik thuis moet blijven, gevangen in mijn eigen huis, omdat de maatschappij uit zo ontzettend veel prikkels bestaat en ik op dit soort momenten door mijn benen zak zodra ik daarmee in aanmerking kom. Niet in staat om zelfstandig te lopen, omdat mijn benen mijn lichaam dan niet kunnen dragen net of het ze allemaal even teveel wordt. De artsen snappen hier niks van en linken het niet eens aan de ziekte van Lyme, daar wordt regulier niet over gesproken, net of het niet mag bestaan, en nu maar weer afwachten of er ook maar iets uit bloedonderzoek komt.

Voor nu weer even genoeg over mij, want ik ben maar één voorbeeldje van miljoenen mensen over de gehele wereld die dagelijks te kampen hebben met de slopende symptomen van de ziekte van Lyme, maar dus ook de vreselijk onbegrip, de slechte kennis van artsen en de uitzichtloze situaties. Een reden waarom we wereldwijd de armen in elkaar gestoken hebben en door middel van deze 2e Lyme protest dag meer bekendheid willen geven aan de ziekte van Lyme.

WIJ VRAGEN OM BEGRIP, (H)ERKENNING, BETERE VOORLICHTING, BETERE TESTEN, BETER (WETENSCHAPPELIJK) ONDERZOEK EN JUISTE ZORG EN BEGELEIDING VOOR DE (CHRONISCHE) ZIEKTE VAN LYME EN CO-INFECTIES!!

Door middel van dit Lyme Protest willen wij dat Nederland stil staat bij het feit dat (chronische) Lymepatiënten in ons land niet gehoord worden, geen juiste zorg krijgen en in veel gevallen aan hun lot worden overgelaten; met alle ernstige gevolgen van dien! Op deze dag, die georganiseerd wordt door stichting Hope For Lyme, zullen er hopelijk vele Lymepatiënten (die het lichamelijk enigszins “kunnen”) en hun naasten naar Eindhoven komen om massaal hun stem te laten horen!

Laat de media ook hun stem horen voor de chronische Lymepatiënten in Nederland…?

Laat u ook uw stem horen..? Of staat u ons bij d.m.v. een, kleine of grote, bijdrage..?

T.n.v.: Stichting HOPE FOR LYME
Rabobank nr.: 1791.79.608
Rabobank IBAN nr.: NL06 RABO 0179 1796 08
Rabobank BIC nr.: RABONL2U
O.v.v.: Donatie Nederlands Lyme Protest

Bedankt namens mij, stichting Hope For Lyme, alle chronisch lymepatiënten en hun naasten ❤

www.lymeprotestnederland.nl
https://www.facebook.com/WereldwijdLymeProtestNederland

VBL lymeawareness

This is my story.

16 apr

Zondag wilde ik onderstaand stuk plaatsen, maar wist niet zeker of ik er goed aan deed mijn verhaal te delen. Mijn persoonlijke (ingekorte) verhaal heb ik nooit echt verteld op mijn blog of Facebook, ook al besteed ik wel vaak aandacht aan Lyme. Omdat de ‘week van de teek’ voor veel opschudding heeft gezorgd besloot ik deze morgen, waarna ik nogal raar aangekeken werd, terwijl ik aan de arm van mijn vriend hangend constant door mijn benen zakte door de overprikkeling die mijn hersenen niet konden verwerken, dat ik mijn verhaal achter mijn nietszeggend uiterlijk toch wil delen met de buitenwereld. Om te laten zien dat de informatie die vaak verstrekt wordt over de 24uur regeling dat een teek in de huid moet hebben gezeten of de rode kring niet klopt. Ik had nooit verwacht zo ziek te worden en er voor de rest van mijn leven door zeer beperkt te zullen zijn. Zo vecht ik samen met al mijn Lyme lotgenoten voor een diagnose, een behandeling, een bestaanbaar leven en voor meer bekendheid dus ook al mocht je mijn lange verhaal hieronder niet willen lezen geef dan op zijn minst een like of deel dit bericht om ons bij te staan! Een half miljoen Nederlandse lymepatiënten zullen je dankbaar zijn ❤

De laatste dag van ‘de week van de teek’ 13-04-2014

Op 8 jarige leeftijd werd ik gebeten door twee teken die er hooguit een half uurtje in hebben gezeten, deze zijn er netjes uitgehaald met een tekentang zonder alcohol, nooit geen rode kring gehad, nooit geen koortsaanvallen of griepachtige verschijnselen. De dokter werd op de hoogte gebracht, maar niks aan de hand zou je dus denken! Met de jaren kreeg ik steeds meer klachten als hoofdpijnen, buikpijnen, gewrichtspijnen, vermoeidheid, concentratiestoornis, niet begrijpend kunnen lezen, maar volgens de arts normaal voor een kind in de puberteit. Dit verergerde en verergerde tot momenten dat ik opstond en naar bed ging met zware barstende hoofdpijnen, nek/schouder/rug/gewrichtspijnen, zakte snel door enkels/knieën/heupen, kon het niveau op school niet bijhouden, zware concentratiestoornis, liet mij een opdracht 15 x lezen en begreep het nog steeds niet, viel flauw om niks, liep dag in dag uit op het achterste van mijn tong, maar ik zou wel spanning hebben (op 17 jarige leeftijd!) volgens de arts. Je verwacht dat een arts verstand heeft van zaken en je probeert door te gaan met je leven, ook al was dit soms haast onmogelijk door de dagelijkse zware vermoeidheid, pijnen en vele klachten. Maar ik wilde niet zeuren, vermande en verdoofde mezelf om een poging tot een zo normaal mogelijk leven te kunnen leiden.

Op 20 jarige leeftijd stortte ik volledig in en was in een aantal weken tijd niet meer in staat om te lopen, alles was zo dusdanig verkrampt en pijnscheuten waar je U tegen zei, ik was veel pijn gewend, maar dit was onmenselijk! Ik kwam doodziek op bed te liggen met zware overgevoeligheid voor licht/geluid/beweging/kortom alle prikkels, mijn gehoor was 3 x zo hard als normaal, viel 12 kilo af in een mum van tijd, tot een gewicht van 42 kilo, terwijl ik om de twee uur at anders viel ik flauw, alles om mij heen stond schots en scheef, gordijnen/muren/behang dat danste kortom ik was aan het hallucineren, zo duizelig dat de kamer om me heen draaide en niet anders kon dan liggen, kotsmisselijk, hartritmestoornis, overslaand hart, uit het niets op hol slaand hart, schokken, trillen, shaken, niet in staat normaal te kunnen communiceren, niet in staat mensen te kunnen begrijpen wat ze tegen me zeiden, disconnectie in de hersenen, verdoofde handen/voeten of heel mijn arm/benen, volledig van de wereld in een lichaam dat niet meer van mij leek moest ik overleven in een maatschappij, in een land waar de zorg zo goed leek, maar waar artsen mij niet serieus namen en durfde te zeggen dat dit alles tussen mijn oren zat, dat ik fybromyalgie zou hebben en er maar mee moest leren leven en dat ik overspannen zou zijn en maar aan de antidepressiva moest.

Vijf maanden heb ik doodziek zo met oordopjes volledig van de wereld en afhankelijk van de zorg van andere (mijn familie) in een donkere kamer gelegen, voordat Lyme überhaupt benoemd werd en nog wel door een orthomoleculaire arts (alternatief). 12 jaar TE laat komt er uit dat ik chronisch lymepatiënt ben.. Met teken die een half uur (!!) in mijn huid zaten, zonder rode kring, zonder ziekachtige verschijnselen. Mijn eerste Elisa test was positief! Eindelijk duidelijkheid zou je denken, maar niets was minder waar. Mijn arts vond het niet positief genoeg en naast de strijd voor mijn leven kwam daar de strijd naar de diagnose en behandeling die maar niet kwam. Mijn volgende test bij de neuroloog was negatief dus werd weer weg gestuurd met het zit toch tussen je oren! Bij de internist negatief en ga maar weer naar huis. Na lange tijd kreeg mijn moeder het voor elkaar dat ik naar het Lyme expertise centrum in Nijmegen mocht: testen negatief, maar gezien mijn klachten en de onbetrouwbaarheid van deze testen was Lyme zeker niet uitgesloten volgens deze arts. Geen behandeling, ze durfde het niet aan mij te behandelen zo verzwakt dat ik was met mijn 42 kilo. Daar lag je dan doodziek, in een donkere kamer, onzichtbaar, ver weg van de buitenwereld, letterlijk geheel van de wereld met een lichaam dat op was en wachtte tot het verlost werd, maar niemand, geen enkele arts, neuroloog, internist of reguliere dokter die me kon of wou helpen. Aan mijn lot over gelaten.

Op dat moment dat ik het leven niet meer zag zitten was er één man, de orthomoleculair arts, die mij serieus nam en me aan verschillende protocollen zetten vanuit Amerika gecommuniceerd met een Lyme-arts vanuit daar. Een ontzettend zware behandeling die in geen woorden te omschrijven valt, maar hij heeft mijn leven gered. Na nog vele jaren van verschillende protocollen, kuren, therapeuten en behandelingen mag ik zeggen dat het nu aardig met me gaat, geen normaal leven, dat zit er niet meer in, veel normale dingen kan ik niet, mijn hersenen en zenuwstelsel kunnen veel prikkels uit deze maatschappij niet verdragen en verwerken, maar ik ben dankbaar dat ik hier nog mag zijn!

Hierdoor hoef ik niet zielig gevonden te worden, ik hoef geen aandacht voor mijzelf, maar ik wil in laten zien dat de ziekte van Lyme zoveel erger en zoveel groter is dan veel mensen weten en denken! Ik heb zelf mee gemaakt hoe het is om 24/7 geïnvalideerd op bed te moeten liggen, niks meer te kunnen verdragen, niet meer op je benen te kunnen staan, dat amper iemand je gelooft, de regulier zorg je als een baksteen laat vallen, iedere nacht bang te zijn dat er geen volgende dag meer komt en dit eigenlijk niet zo erg vind omdat je het leven zo niet meer ziet zitten. Zo liggen er miljoenen mensen thuis over de hele wereld die niet gehoord en geholpen worden, mensen die niet hebben gevraagd om ziek te zijn, mensen die ook gewoon gevoel hebben, mensen die hopeloos zijn, mensen die alles kwijt zijn geraakt, mensen die geen geld hebben voor behandeling, er alles aan zouden willen doen om beter te worden en geen uitweg meer zien!

Ik zet me dus niet in voor mezelf, maar voor alle lymepatiënten die er nog wel zo bij liggen, die niet in staat zijn om voor zichzelf te spreken, die niet in staat zijn om de buitenwereld te laten zien wat er werkelijk achter de voordeur gebeurt, die niet in staat zijn om zelf op te staan, omdat ze vechten voor hun leven tegen een ziekte die geen genade kent!

Door middel van een Lyme Protest, dat plaats zal vinden op zaterdag 17 mei 2014, van 14.00 tot 18.00 uur, op de Markt in Eindhoven, gesponsord door Stichting Hope For Lyme willen wij dat Nederland stil zal staan bij het feit dat (chronische) Lymepatiënten in ons land niet gehoord worden, geen juiste zorg krijgen en in veel gevallen aan hun lot worden overgelaten; met alle gevolgen van dien!
http://www.lymeprotestnederland.nl/
https://www.facebook.com/WereldwijdLymeProtestNederland?fref=ts

MeLY

Week van de teek

7 apr

Zoals de ‘week van de teek’ vorig jaar bijna ongemerkt voorbij ging, zo duidelijk aanwezig is het deze keer met zaterdag een onwijs heftig, maar zeer goed stuk in de telegraaf dat de aftrap gaf! ‘Zorgen over zelfdoding lymepatiënt’ stond er groot op de voorpagina afgedrukt met een zeer aangrijpende tekst over onder andere Barbara Pronk die onlangs zelfmoord pleegde, omdat ze haar uitzichtloze strijd niet meer aan kon en een noodkreet uitsloeg via mail naar verschillen Lyme stichtingen/verenigingen, politici, medici en media waarin ze haar dood al aankondigde en haar laatste wens uitsprak. Dringend meer bekendheid en aandacht voor de slopende ziekte van Lyme! Met haar woorden „Lyme is geen ’normale ziekte’, maar is een tegenstander van ongekend formaat: een strijd tegen bacteriën en hun giftige afvalstoffen die je lichaam teisteren in elk orgaan, elk stukje weefsel en iedere cel, en die je lichamelijk en geestelijk overnemen en je geheel kapotmaken van binnen.”

Haar mail brak mijn hart en het kwam nog harder aan toen ik zag met welke zinnen ze eindigde. Zinnen waar mijn boosheid, verdriet en strijdlust in zat, zinnen uit mijn blog voor Jeroen Link, zinnen die me opeens nog dieper raakte dan ze al deden toen ik ze schreef en toen terug las met veel tranen in mijn ogen:

‘Een strijd voor een diagnose… Een strijd voor (h)erkenning die maar niet komt… Een strijd voor een goede behandeling… Een strijd voor dringend noodzakelijk onderzoek… Een strijd waarin je zonder geld geen behandeling krijgt… Een jarenlange keiharde strijd… Een eenzame strijd… Een uitzichtloze strijd… Een slopende strijd genaamd ‘Ziekte van Lyme (en ME/CVS)’

Dit had niet mogen gebeuren! Barbara Pronk is al de 5 chronisch lymepatiënt die in een half jaar tijd een einde heeft gemaakt aan haar leven, waarschijnlijk ook in de hoop dat ze de wereld wakker kon schudden om in te laten zien hoe ernstig Lyme kan zijn, hoe het je leven tot een regelrechte hel kan maken en dat het zo niet langer meer kan! Ongelooflijk dapper en moedig van haar.
Barbara is 39 jaar geworden…
Ik wens de familie en nabestaande erg veel sterkte toe met dit grote verlies! ❤

Daarna vlogen de berichten over teken en de ziekte van Lyme door de media en daar ben ik, hoe dubbel ook, wel echt blij mee. De kranten, radio en tv besteden er nu veel aandacht aan! De aandacht die het verdient, want het is zoveel groter dan veel mensen denken, zoveel makkelijker opgelopen dan veel mensen denken en zoveel invaliderender dan veel mensen. Ik zie dit als een waarschuwing naar de buitenwereld ‘Pas op! Die kleine beestjes zijn zoveel slopender dan je je kan bedenken!’ Het doet me goed te zien dat steeds meer lymepatiënten opstaan en zich hard willen maken om de buitenwereld te laten zien wat deze ziekte echt inhoud, om ze op de hoogte te stellen dat dit in elk deel van Nederland zo opgelopen kan worden, om ze te waarschuwen dat voorkomen echt beter is dan het niet meer kunnen genezen er van! De diagnoses komen vrijwel altijd te laat, dan zit de Borrelia bacterie al in ieder orgaan, ieder weefsel, iedere cel, ook al zou je het niet meteen opmerken.

De reden dat ik me zo hard maak, al langere tijd opgestaan ben en veel voor de Lyme gemeenschap doe is, omdat ik weet hoe diep de put is, weet hoe het is om 24/7 geïnvalideerd op bed te moeten liggen geheel van de wereld, niks meer kunnen verdragend, niet meer op je benen kunnen staan, weet hoe het is als amper iemand je gelooft, weet hoe het is als de regulier zorg je als een baksteen laat vallen, weet hoe het is als je iedere nacht bang bent dat er geen volgende dag meer komt en dit eigenlijk niet zo erg vind omdat je het leven zo niet meer ziet zitten. Ik zet me niet in voor mezelf, maar voor alle lymepatiënten die er nog wel zo bij liggen, die niet in staat zijn om voor zichzelf te spreken, die niet in staat zijn om de buitenwereld te laten zien wat er werkelijk achter de voordeur gebeurt, die niet in staat zijn om zelf op te staan, omdat ze vechten voor hun leven tegen een ziekte die geen genade kent!

Misschien heb ik geluk gehad, een engeltje op mijn schouder, of heel veel vechtlust, wilskracht en overlevingsdrang, ook al heb ik nog steeds geen ‘normaal leven’ en zal dit ook nooit meer krijgen, maar ik ben zeer dankbaar dat ik op kan staan!

Namasté, Andrea

Blog

Telegraaf ‘Vaak zelfdoding lymepatienten’
http://www.telegraaf.nl/gezondheid/22474097/___Vaak_zelfdoding_lymepatienten___.html?utm_source=facebook.com&utm_medium=referral&utm_campaign=facebook

NOS radio journaal: http://youtu.be/zqgUGHoslpk

RTL NIEUWS Teletekst (pagina 112), 5 april 2014 ‘Lyme drijft patiënten tot zelfmoord’

Brabants dagblad ‘Lymepatiënten zijn radeloos’
http://www.bd.nl/algemeen/binnenland/lymepati%C3%ABnten-zijn-radeloos-1.4301297

Volkskrant ‘Vijf mensen met de ziekte van Lyme pleegden afgelopen half jaar zelfmoord’
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2672/Wetenschap-Gezondheid/article/detail/3629340/2014/04/05/Vijf-mensen-met-ziekte-van-Lyme-pleegden-afgelopen-half-jaar-zelfmoord.dhtml

NOS ‘Met Lyme valt niet te leven’
http://nos.nl/artikel/632239-met-lyme-valt-niet-te-leven.html

POW Ned ‘Meer zelfmoord door Lyme’
http://www.powned.tv/nieuws/binnenland/2014/04/meer_zelfmoord_door_lyme.html

Rene Peters, Wethouder sociale zaken, jeugd, onderwijs en integratie Oss “Zelfdoding en Lyme”
http://renepetersoss.com/2014/04/06/zelfdoding-en-lyme/

RTL nieuws ‘Nog nooit zoveel teken geteld als vorig jaar’
http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/laatste-videos-nieuws/nog-nooit-zo-veel-teken-geteld-als-vorig-jaar

3FM ‘Ziekte van Lyme bestaat niet volgens dokter!’
http://www.3fm.nl/a/139361

‘Horrorteek des doods verovert Nederland’
http://mwnw.nl/blog/2014/04/06/teek-des-doods-verovert-nederland-41333

Gezondheid door sappen ®

27 mrt

Al heel wat jaren zat ik met een slowjuicer in mijn hoofd. Weet je wel zo’n apparaat waarmee je allerlei soorten groenten en fruit zo fijn geperst krijgt dat er een overheerlijk, rijk aan vitamientjes, mooi gekleurd sapje met een vloeiende straal zo je glas in stroomt. Het zou onwijs bevorderend zijn voor mijn gezondheid om iedere dag van die vitaminen en mineralen bommetjes te drinken! Vooral omdat mijn darmen nou niet bepaald in een goede staat van welzijn verkeren en de enzymen uit groenten, waarvan sommige kapot gaan door het koken ervan, een bevorderende werking op de stofwisseling heeft. Daarnaast worden deze sappen moeiteloos opgenomen en zo krijg ik toch de nodige stoffen binnen die mijn lichaam hard kan gebruiken. Voornamelijk voor het afvoeren van afval/gifstoffen van dat de Borrelia bacterie en de co-infecties continu uitscheiden. De voornaamste reden waarom een lymepatiënt dus eigenlijk ziek is is het gif, maar waar ze regulier, als ze het al serieus zouden nemen wat 9 van de 10 keer niet gebeurt, niks mee doen en de vergiftiging alleen maar erger maken door lymepatiënten vol te stoppen met antibiotica en niks doen om de lever bij te staan of om het gif uit te laten scheiden. Het neemt natuurlijk niet weg dat dit niet ‘de oplossing’ is om van Lyme af te komen, maar gezonde voeding/sappen met veel vitaminen, mineralen en enzymen zijn zeker van belang als goede ondersteuning ervan!

In tegen stelling tot een blender of sapcentrifuge is een slowjuicer net een tikkeltje beter, omdat dit apparaat op een andere manier te werk gaat; het past kneuzende, malende en persende handelingen toe in plaats van een sapcentrifuge die op zeer hoge snelheid met een scherpe rasp te werk gaat of een blender die alles kort hakt met een mes. Door het sap op langzame snelheid te persen en van het pulp te scheiden blijven de meeste sap, smaak, vitaminen, mineralen en enzymen behouden. Maar goed aan dit apparaat hangt dan ook wel een prijskaartje! En aangezien ik daar echt geen centen voor had was dit altijd een illusie geweest, maar de afgelopen jaren had ik toch wat kunnen sparen dus kocht ik na mijn verjaardag een slowjuicer. Ik had verder toch geen wensen en zo help ik mijn gezondheid ook een handje wat op zichzelf al een heel groot cadeau is!

Zo ben ik nu dus alweer bijna twee maanden aan het juicen en mag ik wel zeggen dat het me goed doet, boven verwachting zelfs, slechts door het nemen van één sapje per dag naast mijn gezonde voeding. Dan moet ik er wel bij zeggen dat dit altijd een sapje is gericht op het uitscheiden van afval/gifstoffen met andere woorden een green juice! Deze groene rakker bevat voornamelijk groene groentes en een kruid als bijvoorbeeld Peterselie, omdat dit veel chlorofyl bevat wat bevorderend werkt op het afvoeren van afvalstoffen, ook verhoogt het de productie van hemoglobine (rode bloedcellen), waardoor meer zuurstof door het lichaam getransporteerd kan worden. Dan is er ook aangetoond dat chlorofyl de groei en ontwikkeling van onvriendelijke bacteriën (in de darm) kan stoppen, dit geld dus niet voor Lyme en co zelf, en zware metalen zou kunnen binden. Zo heb je bijvoorbeeld de welbekende tarwegras juice, maar omdat ik ook te kampen heb met Hemochromatose mag ik geen grote getalen aan ijzer binnen krijgen dus ben zelf gaan experimenteren wat voor mij dan wel goed genoeg werkte om toch met een green juice een deel van mijn afvalstoffen extra te kunnen lozen. Dus hierbij deel ik mijn favoriete Green power juice:

Ingrediënten
2 appels
2 stengels bleekselderij
1/3 komkommer
flinke pluk verse peterselie

Recept
* was eerst alle ingrediënten goed af onder de kraan
* als alles biologisch is kun je het met schil en al in de slowjuicer doen
* als je niet biologische ingrediënten gebruikt kun je de appels (en komkommer al vind ik het wel zonde) beter schillen
* en klaar is de Green power juice!

Voor mening mens, vooral in deze maatschappij met veel stress, drukte, slechte voeding, alcohol, medicijnen etc, zou dit eigenlijk bevorderend kunnen werken en vage klachten soms zelfs weg kunnen nemen! Puur door het drinken van verse sappen, het omzetten van je levensstijl naar gezonde voeding om het lichaam te kunnen ontdoen van afvalstoffen en de tekorten weer aan te kunnen vullen. Hoe simpel kan het zijn?

Er zijn zoveel verschillende manieren om met een eenvoudige methode aan je gezondheid te werken alleen komt de discipline hier natuurlijk wel om de hoek kijken en is voor een goed resultaat volhouden zeker een must! Het is zo jammer dat zo weinig mensen, en voornamelijk in de reguliere zorg, hier totaal geen weet van hebben of tenminste niet adviseren, terwijl je zelf al zoveel kan doen, want de basis is toch echt wel de voeding die je tot je neemt. Ze zeggen tenslotte niet voor niks je bent wat je eet!

Daarom zeg ik altijd ‘Neem je gezondheid zelf in de hand, want een ander doet het niet voor je!’ Met andere woorden neem nooit klakkeloos iets van iemand aan, ook al is het je huisarts of iemand die er voor gestudeerd zou hebben. Blijf altijd bij je eigen gevoel, voelt het correct en goed voor jou? Ieder mens is anders en mensen kunnen ook fouten maken. Je hebt dit gevoel niet voor niks gekregen! Maar oordeel ook weer niet te snel over iets wat te simpel of onwerkelijk lijkt en vooral niet over iets dat je niet kent, want als je het niet probeert zal je ook nooit weten of het voor jou werkt! Kijk met een open vizier, soms kan een oplossing recht voor je neus liggen, terwijl je veelte ver aan het zoeken was. En zo ging er voor mij een wereld voor me open!

Namasté, Andrea

GREENPO

Maandelijks verschijnen mijn blogs op de website van Legally RAW: http://legallyraw.be/profile/andrea/

Medicinale wonder thee

11 mrt

Afgelopen maanden heb ik me bezig gehouden om mijn veel te hoge ferritine gehalte onder de duim te houden of beter nog een heel stuk naar beneden te krijgen door natuurlijke supplementen en methodes toe te passen. Om even duidelijkheid te scheppen: het ferritine verhaal heeft niks te maken met Lyme, maar met Hemochromatose (ijzerstapelingsziekte) al denk ik wel dat deze auto-immuunziekte bij mij juist omhoog gekomen is door de Lyme. Lyme rukt het gehele systeem uit balans, is in staat om auto-immuunziektes naar de oppervlakte te brengen en is een poortopener voor vele andere infecties, waaronder ook schimmels, parasieten, andere bacteriën en virussen! Het is dus niet zo dat dit alles los van elkaar staat, anders had het goed mogelijk kunnen zijn dat de Hemochromatose pas na mijn menopauze tot stand gekomen zou zijn, wat normaal het geval is met zelfbehandeling van het lichaam door de menstruatie, of het had zelfs helemaal niet tot stand hoeven komen en zou ik alleen drager zijn geweest.

De normale behandeling regulier is bij een te hoog ferritine gehalte van een Hemochromatose patiënt aderlating alleen dit is bij mij vorig jaar geheel verkeerd gegaan, met een hartslag van nog 48 slagen per minuut en een bloeddruk die halveerde lag ik daar knock out na het geven van 180 cc bloed. Een normale Hemochromatose patiënt geeft per aderlating circa 500 cc, maar omdat ik weet hoe gevoelig mijn lichaam is hadden de internist en ik al besloten dit bij 250 cc te laten dat ik dus nog niet eens haalde. De weken en maanden erna had ik een vreselijke terugval en heb ik onwijs veel verschillende natuurlijke manieren moeten toepassen om me enigszins weer een beetje goed te voelen, omdat de aderlating me geheel uit balans had gerukt. Mijn visie hierop is dat door aderlaten je niet alleen ijzer loost, maar dus ook andere kostbare mineralen die ik als chronisch Lymepatiënt heel erg hard nodig heb om goed te kunnen ontgiften, er ook bloedcellen verloren gaan die mijn Borrelia en co-infecties onder de duim moeten houden en dit alles verstoorde heel mijn mechanismen wat ik na jaren eindelijk aardig in balans had. Mijn conclusie is dan ook aderlaten en de ziekte van Lyme gaat niet samen, althans niet in mijn lichaam!

Een andere optie regulier zou zijn medicatie, maar dit schrijven ze alleen voor in uiterste gevallen en mijn internist wilde mij hier sowieso niet aan hebben als ik al zo gevoelig ben, omdat het me dan nog veel zieker zou maken. Dus daar kwam mijn vraag wat er dan precies in die pillen zit wat het ijzer zou binden om het vervolgens uit het lichaam te trekken en toen kreeg ik het volgende, wat me enorm shockeerde, te horen: dat doen de zware metalen! Nu kun je misschien denken ‘Ja..? En..? So what..?’ Maar veel mensen met mij weten dat zware metalen zeer slecht zijn, enorm belastend voor het lichaam en zelfs kankerverwekkend kunnen zijn! Mijn internist is daar dondersgoed van op de hoogte en was het geheel met me eens dat ik daar van mijn levensdagen nooit aan zou moeten beginnen, maar goed wat dan wel? Bij mij steekt de vork toch wel wat anders in de steel en daar moet ik het toch echt mee doen dus toen begon mijn zoektocht naar natuurlijke manieren om mijn ferritine gehalte in ieder geval niet meer te laten stijgen.

Na wat rondvraag bij een aantal therapeuten werd ik niet erg veel wijzer, want het is blijkbaar toch een vraag die niet vaak gesteld wordt. Op internet een aantal dingen gelezen, maar ik was er niet van overtuigt en dacht er moet toch een remedie zijn..? Een therapeut wees me op een mineraal, nummer 3 van de schussler celzouten; Ferrum phosphoricum, zij had dat weer te horen gekregen van een collega therapeut en ik zou hier weleens een tekort aan kunnen hebben. Onder het mom van baat het niet, dan schaad het niet ben ik dit gaan nemen, het voelde goed en begon met 2 stuk per dag laten smelten onder de tong en zo weg waren ze. De eerst volgende keer, één maal in de drie maanden is de controle, bij mijn internist was mijn ferritine 10 gestegen in plaats van 30. Positief resultaat dus! Ik hield nog verstandig mijn mond, want wie weet was het toeval al geloof ik niet in toeval maar dat terzijde.

Na een aantal weken wilde de tabletjes niet meer smelten onder mijn tong en omdat ik eerder Schussler celzouten heb gebruikt weet ik dat mijn lichaam het dan dus niet meer (zo hard) nodig heeft. Liet de tabletjes voor wat ze waren en mijn moeder kwam met een andere methode aan, waarvan ze aardig wat goede dingen had gelezen op internet namelijk doodgewoon thee drinken bij de maaltijd! Omdat ik in eerste instantie eigenlijk niet zo geloofde in de werking van thee drinken ben ik het niet frequent gaan doen en vergat het steeds. Althans ik geloofde zeker wel dat bepaalde voedingsmiddelen de opname van ijzer konden bevorderen of verminderen, maar dat het mijn te hoge ferritine gehalte echt naar beneden zou halen leek me sterk. Maar na zelf zeer interessante verhalen te hebben gelezen van patiënten die zichzelf behandelde zonder aderlating, zonder menstruatie, puur door thee te drinken en hun ferritine gehalte 160 naar beneden kregen in 6 maanden dacht ik ‘tja waarom niet..?’ Het werd een experiment! Ondanks dat ik helemaal geen theeleut ben, ik er niks van verwachtte en al helemaal niet als je nagaat dat ik de laatste maand juist erg veel voedingsmiddelen met ijzer heb genuttigd, waaronder ook het juicen dat ik dagelijks doe.

Dat was dan ook de reden waarom ik met dicht geknepen billetjes naar mijn internist ging afgelopen week! Ik had echt een reactie verwacht van ‘Andrea wat heb je in godsnaam gedaan..? Je Ferritine is gestegen met 80..?!!!! Maar nadat hij vroeg hoe het met me ging zei mijn internist ‘Je ferritine is met 40 gedaald’ waardoor ik hem aankeek als een debiel met opengevallen mond en daarna kei hard begon te lachen gevolgd met de woorden ’40 gedaald..?? Huh… Serieus..??’ Toen ik bloed liet prikken, de week ervoor, stond ik op knappen qua menstruatie dus met andere woorden het ferritine gehalte is dan op zijn hoogtepunt, omdat je jezelf ‘behandeld’ door middel van menstruatie alleen was dat bij mij afgelopen jaren niet genoeg. Nadat hij me overtuigt had dat de waarde echt zo gezakt was, me de cijfers liet zien, normaal gesproken ging ik tussen de 10 – 30 omhoog dus 40 omlaag is behoorlijk veel, en hij het echt wonderbaarlijk vond heb ik verteld over mijn ‘thee experiment’ waardoor hij me wel beetje vreemd aankeek. Achja als ik mezelf behandel met een, in de reguliere ogen, ‘placebo’ is het toch ook goed! De cijfers liegen er niet om 😉

Het mooiste van alles vind ik dat dit ‘medicijn’ al die tijd gewoon al in mijn keukenkastje stond! Ik schreeuw nu al hard van de daken, omdat ik weet hoe voeding als een medicijn kan werken, zelf echt enorm verbaasd was en misschien nog steeds ben over dit resultaat door middel van thee drinken bij de maaltijd, en daarbij dus wil zeggen ook al lijkt iets onmogelijk of onwaarschijnlijk, te simpel of te makkelijk probeer het toch, want je weet maar nooit wat voor positief effect het kan hebben! Trek geen oordeel over iets wat je niet kent en mijn lijfspreuk komt bij deze zeer van pas: ‘How can you know it if you don’t even try..?’

Namasté, Andrea

theedre3

Zak eens lekker door

3 mrt

Als echte Bosschenaar zit carnaval eigenlijk toch wel in mijn hart en nieren, of zoals vele zullen zeggen lever en nieren door het aantal alcohol dat er deze dagen genuttigd wordt, dat gaat voor mij dan niet (meer) op met mijn alcoholisch vrije bestaan, maar helaas gaat het feestje zelf ook grotendeels weer aan mijn neus voorbij. Er zullen mensen zijn die zeggen ‘Wees blij, want carnaval is echt zo’n but feest!’, maar voor mij voelt dit, een traditie die er al in zit vanaf kleins af aan, toch echt anders. Het is echt niet dat ik de muziek nou zo leuk vind of de kostuums zo mooi, dat ik van zatte lallende mensen hou of de optocht zo’n feest vind waarvan veel wagens nergens op slaan, overvolle dampende kroegen zo fijn vind of de liters bier over mijn pakje zo lekker, maar het hele sfeertje van de vrolijke, lachende mensen die even helemaal leip gaan, zichzelf in een andere persoonlijkheid gehesen hebben, zich even geen zorgen maken over de kater van morgen, lak hebben aan de normale, drukke, dagelijkse sleur van de maatschappij en even lol maken om niks. Nouja misschien wel ergens om, maar ik heb eigenlijk werkelijk waar geen idee wat de gedachte achter carnaval is als ik zo eerlijk mag zijn!

Zo dacht ik gister toch nog even met vrienden een poging te wagen, na een flink glas ibuprofen 600, die ik nog had van de kaakchirurg en weet dat dit mijn zenuwstelsel wel even goed verdoofd waar ik normaal gesproken helemaal geen fan van ben, achterover gegooid te hebben om in een dorpje, waar ik nog nooit geweest was en weliswaar in het bezit is van twee kroegen, verkleed als piraten en ninja’s gingen we op pad. Het idee alleen al dat we zo op pad zouden gaan had mij al weken lang veel voorpret gegeven, maar het zorgde ook wel voor wat lichte zenuwen van hoelang ga ik het trekken en ga ik het überhaupt wel trekken?

Het eerste deel van mijn carnavalsviering sinds 6 jaar ging wonderbaarlijk goed, bij vrienden van vrienden thuis maar toch wel met aardig wat muziek en vond ik het heerlijk om weer eens meer onder de mensen te zijn. Nadat we wat gegeten hadden gingen we naar een klein kroegje waar het gelukkig niet al te druk was en de muziek ook niet al te veel bass bevatten. Op de vreselijke laserlichten na was het op zich nog aardig te doen en mijn hart maakte een vreugde sprongetje van blijdschap dat ik na zoveel jaar in een kroeg stond met domme carnavals muziek, zatte mensen die onzin uitkraamde en dit toch mocht vieren met de mensen die me erg dierbaar geworden zijn in korte tijd.

Na dat glaasje water besloten we toch maar door te gaan naar de andere kroeg en zo pakte we het boeltje bij elkaar, propte onszelf in de auto en reden een paar 100 meter verder om daar vervolgens de auto weer te parkeren en snel door de kou naar de ingang te lopen. Bij binnenkomst hoorde ik het flinke gedreun al uit de zaal komen, maar omdat ik niet meteen rechtsomkeert wilde gaan en het echt wilde proberen dacht ik nog ‘Misschien moet mijn lichaam er even aan wennen en lukt het wel of klinkt de muziek binnen in die zaal wel anders dan het gedreun hier buiten’. Dus zo optimistisch en eigenwijs als ik ben ging ik er voor, want waarom zou mijn lichaam dit niet kunnen handelen en dat van iedereen daar binnen wel..? Met de eerste voetstap die ik neerzette in de zaal werd ik al wat duizelig, maar door de tweede voetstap sloegen mijn stoppen geheel door, draaide me om, pakte mijn vriend beet en hij zag al hoe laat het was. Strompelend, maar zo snel als ik kon moest ik weg daar, weg van de muziek, de bass, de herrie.. Met mijn ogen op half 11 en door mijn benen zakkend liep ik aan de arm van mijn vriend naar buiten, naar de frisse lucht, rust aan mijn hoofd. Na een tijdje buiten te hebben gezeten op een paaltje was de rust wat meer terug gekeerd in mijn lichaam en besloten we binnen te gaan zitten in het gedeelte waar de oudere mensen zaten, het gedeelte zonder muziek en zonder al te veel prikkels, want tja daar hoor ik nogal vaak thuis als 26 jarige. Mijn lichaam was op na die klap, nog twee glaasjes water zittend tot mijn hoofd weer begon te tollen en het beste was om weer naar buiten te gaan, naar huis, maar de deur waar ik binnen was gekomen zat nu op slot en zo moesten we door de andere gang lopen waar het vervolgens dus weer gebeurde. Mijn benen wilde opeens niet meer, weer zo overprikkeld door het gedreun dat mijn lichaam niet normaal kon functioneren en aan de arm van mijn vriend hangend, door mijn benen zakkend vond ik mijn weg naar buiten waar je dan vervolgens naar je hoofd gesmeten krijgt ‘Zooo te zat om te lopen..?!!’ Geen energie om te reageren, opgetild door mijn vriend, in de auto gezet, gewacht op de rest en op naar huis waar geen prikkels zijn, geen vooroordelende zatte kortzichtige mensen meer, maar waar rust, liefde en begrip heerst. Ondanks het niet zo flitsende einde, ik hier wel even paar dagen flink van bij moet komen ben ik wel super trots en blij met deze grote overwinning!

Lyme is geen griepje, ook al zeggen veel lymepatiënten dat het zo voelt, er zijn veel verschillende vormen van chronisch Lyme, licht tot ernstig, dat maakt het dan ook zo ingewikkeld en voor mij betekent Lyme dus waarschijnlijk voor de rest van mijn leven een beschadiging of iets in mijn hersenen waardoor ik niet tegen hard geluid kan. Ik hoop van niet natuurlijk, maar hou het weldegelijk in mijn achterhoofd dat de kans er grotendeels in zit dat dit nooit verdwijnen zal en zo lang de zorg ons afschildert met het zit tussen je oren, LETTERLIJK inderdaad ja!, tot die tijd zak ik nog eens lekker door … nee niet in de kroeg, tijdens carnaval of met een glas bier … Nee door mijn benen als ik weer eens overprikkeld raak in deze voor mij veel te heftige maatschappij!

Alaaf, Andrea

been

Liefdevolle muziek

24 feb

Weer een nieuwe week aangebroken, om precies te zijn week 9 en daarvoor moest ik toch echt even mijn agenda raadplegen, nieuwe ronde, nieuwe kansen zou je kunnen zeggen. Ik leef niet op of met de tijd, al weet ik vaak wel welke maand het is daar niet van, maar voor mij zijn bijna alle dagen hetzelfde. De meeste dagen is het steeds weer het zelfde liedje dat afgespeeld wordt, soms wil het wel eens veranderen van nummer en als ik geluk of juist geen geluk heb zelfs van cd. Een aantal dagen geleden, om weer even precies te zijn 3 dagen terug, werd die fijne cd er met een ruk uitgetrokken om plaats te maken voor een oude, afgedraaide, afschuwelijke cd die echt mijn neus uit komt. Te vaak gehoord of beter gezegd te vaak moeten voelen.

Deze nieuwe week ben ik begonnen met een nieuw, nouja eigenlijk oud en vertrouwd, ochtendritueel in de hoop om op die cd een aantal vervelende nummers te kunnen skippen, zodat we zo snel mogelijk aan het eind komen en het liefst voor het einde van deze week een fijnere toegewezen krijgen. Toegewezen krijgen inderdaad ja, wat een quote van Thomas S. Monson zeer mooi weergeeft, al heeft het niets met cd’s te maken maar met de wind, het is maar hoe je het bekijkt 😉 ‘We can’t direct the wind, but we can adjust the sails’ Wauw! Daar geloof ik zeer zeker in! We hebben niet (altijd) in de hand hoe het met ons gaat of wat er gebeurt in onze omgeving, maar we hebben wel de keuze om bepaalde dingen aan te kunnen passen om het draaglijker te maken voor iemand, makkelijker te maken voor jezelf of door je lichaam bij te staan. Deze tekst kun je op veel verschillende manieren oppakken of het kan zelfs een eyeopener zijn bij bepaalde situaties. Want wat is er mogelijk wat jij zelf kan doen om die ene situatie draaglijker, makkelijker of bevorderlijker te maken?

Ok zo begon ik deze dag, nouja eigen gisteren al, met een extra manier om te detoxen, mezelf te ontdoen van afval/gifstoffen met oilpulling oftewel in het Nederlands olietherapie, om de afvalstoffen afkomstig door afsterving van Borrelia en co door de Samento, die ineens wel erg hard aan kwam nadat ik stopte met de Quina er doorheen te doen (Quina remde de werking van Samento en dit mixte ik dus al een jaar ofzo!), en dit zijn toch echt maar twee druppels van het zeer heftige goedje, om zo dus de afval/gifstoffen een handje te helpen een weg naar buiten te vinden. Met andere woorden die vervelende herx-cd staat weer aan en ik mag deze cd echt niet, maar ga hem toch proberen te verdrijven met heel veel liefde en een positieve aanpak! Ik kan hier op de bank gaan zitten mokken, chagrijnig doen en janken of een kaars tegen de muur aan gooien van woede, maar daar heb ik uiteindelijk niks aan en de energie die je daarmee om jezelf heen creëert is echt niet de juiste al heb ik dat gister echt wel even gedaan. Zo spreek ik op dit soort momenten altijd met mezelf af ‘Ok Andrea jij mag één, hooguit twee, k*tdag(en) hebben, want emoties opkroppen is al helemaal niet gezond! Maar morgen gaan we er weer volle bak tegen aan met een positieve instelling!’ Jezelf met liefde behandelen, met liefde benaderen, met liefde voeden, met liefde toespreken, met onvoorwaardelijk veel liefde voor jezelf. Dus vandaag sprak ik mezelf weer toe, na de oilpulling (zie mijn blog ‘Detox do it yourself’), mezelf in de spiegel aankijkend met de woorden ‘Ik hou van jou en we kunnen dit!’

Deze morgen begon ik dus liefdevol, de meest helende energie die er bestaat, door naar mijn hart en lichaam te luisteren, mezelf extra te detoxen, los te laten door te aarden, te voeden met gezonde voeding, op te laden met de zonnestralen en de frisse lucht door mijn open ramen en op te liften met de meest bij mijn eigen hart liggende muziek. En ik weet hoe moeilijk dit kan zijn, vooral met een lichaam die vol toxines zit of in een uitzichtloze situatie, maar ik ben er van overtuigd dat als we het voor elkaar krijgen om onze eigen liefdevolle muziek vanuit ons hart te laten afspelen en ons daardoor te laten leiden in plaats van de situatie om ons heen dit een weg naar zelfbevrijding zal zijn, op welk vlak dan ook..

Namasté, Andrea

realise2

Om mijn gedachtegang hierachter een beter beeld te geven deel ik deze video met jullie ❤ Een soort gelijke video die ik een aantal jaar geleden kreeg van iemand en mijn gevoel op bepaalde gebieden bevestigde..

Hier ook nog een liefdevol nummertje van mijn grote held Xavier Rudd om de dag op te liften ❤ Omdat het vandaag zo’n mooie zonnige dag is en de lente er alweer bijna aan zit te komen! Whoehoeeee

Follow, follow the sun
And which way the wind blows
When this day is done
Breathe, breathe in the air
Set your intentions
Dream with care
Tomorrow’s a new day for everyone
A brand new moon and brand new sun

So follow, follow the sun
The direction of the birds
The direction of love
Breathe, breathe in the air
Cherish this moment
Cherish this breath
Tomorrow’s a new day day for everyone
A brand new moon, brand new sun

When you feel life coming down on you like a heavy weight
When you feel this crazy society adding to the strain
Take a stroll to the nearest water’s edge, remember your place
Many moons have risen and fallen long, long before you came
So which way is the wind blowing
What does your heart say

So follow, follow the sun
And which way the wind blows
When this day is done

This is my life.

17 jan

Afgelopen jaren heb ik vaak de woorden gehoord ‘Ik zou dat echt niet kunnen’. Een woordenspeling waar ik elke keer weer, zelfs nu ik het hier typ, om moet lachen, want hoe weet je van te voren nou of je iets wel of niet kan? En soms, zoals in mijn geval, was er geen keuze of ik dat wel of niet kon? Of ik dat wel of niet wilde? Ik moest! Dan heb je daar een perfect aansluitende quote over ‘You will never know how strong you are, until being strong is the only choice you have’. Een quote die mij zeer diep raakt. Een quote over geen keuze hebben, maar wel sterk moeten zijn!

Ik merk dat ik toch best vaak over Lyme schrijf de laatste tijd, vaker dan ik voorheen deed in ieder geval, en realiseer me nu ook meer waarom ik dat doe. Steeds vaker wordt ik er mee geconfronteerd dat ik bepaalde dingen (nog) niet kan als ik buiten mijn comfortzone treed die ineens na die klap, alweer bijna 6 jaar terug, zoveel kleiner was geworden. Dat ik het nu steeds verder uit probeer te breiden zorgt er wel voor dat ik regelmatiger op mijn bek ga en weer even met mijn neus flink op de feiten gedrukt wordt ‘tot hier en niet verder’, terwijl ik eigenlijk in eerste instantie nog veel verder had willen gaan.

Zo had ik dat dus ook weer afgelopen maandag! Op een zeer mooie zonnige, veelte warme dag voor deze tijd van het jaar dacht ik laten we eens de fiets pakken, mijn bloemen-versierde-rietenmandje voorop volgeladen met een flesje water, kussentje, een banaan, mijn mobiel en andere rommel die een vrouw allemaal meezuilt en mezelf warm aangekleed met muts, dikke sokken en sneakers om fijn een stukje te kunnen wandelen in het park. Het kleine parkje waar ik eigenlijk nog nooit geweest was, maar wel regelmatig langs was gereden met de auto dus hop bepakt en bezakt stapte ik met fiets en al de deur uit. Ik had al maanden niet meer gefietst, op mijn veel te heftige fitness avontuur bij de fysio na dan, dus besloot het eerst stuk te lopen met de fiets aan de hand en na zo’n paar honderd meter heb ik het zadel betreed. Daar ging ik dan in slow tempo over een kronkelend weggetje van een parkje waar ik voorheen het bestaan nog niet van wist, maar ik wilde toch echt naar het andere park waar de hoge boven zo mooi sierlijk in een lange rij langs het pad staan, waar bruggetjes over het water een verbinding maken met een klein schattig eilandje en je even weg was van het stadse gedeelte. Dat parkje moest het worden, daar wilde ik even in het zonnetje zitten, genieten van de mooie natuur en de eendje die voorbij zouden zwemmen in het water alleen het parkje was dus veel verder weg dan ik dacht, ik werd ontzettend duizelig op de fiets en was nog maar net op de helft. Mijn evenwichtsgevoel ging met me aan de haal door net of te doen dat ik achterover viel waar ik hard tegen moest vechten om het te negeren en zo normaal mogelijk door te fietsen zo eigenwijs als ik ben. Eenmaal van die kronkelende weg af moest ik linksaf en dan meteen weer naar rechts het fiets/voetganger pad op dat zijn weg naar beneden vond langs het water en besloot dit maar lopends met de fiets aan de hand te doen. De eendje in het water zwommen al gauw naar me toe, natuurlijk dachten dat ik wat lekkers kwam brengen wat ik niet bij had op een banaan na waar ik ze vast geen plezier mee gedaan zou hebben en beloofde ze dat ik de volgende keer wat mee zou brengen, en heb ze lopends wat hangend op mijn fiets, lichtelijk evenwicht zoekend gefilmd. Ze gaven me een glimlach net zo als het zo prachtige zonnige weer, de hele toch die ik aan het maken was en het park dat ik eindelijk zag, ook al wilde mijn lichaam het liefste omkeren en zo snel mogelijk naar huis toe. ‘Nog een klein stukje en dan ben ik daar’ moedigde ik mezelf aan en werd voor de grote brug die ik over zou gaan ontvangen door een zeer grote, statige boom die zich als poortwachter voor het parkje had gevestigd en na een foto mocht ik doorlopen zo blij als ik was, ook om eindelijk te kunnen zitten op het muurtje van stenen in metalenkooien langs het water. Yes I did it!

Toen ik daar op dat aparte muurtje zat bij te komen van de toch werd ik naast het fijne euforische gevoel van al het moois om me heen ook erg geconfronteerd met het feit hoe mijn lichaam op zo’n fysieke bezigheid reageert. Mijn lichaam was de laatste tijd weer wat afgetakeld en had meer downs ervaren dan ups, maar nu het weer wat beter ging voelde ik pas wat de nasleep ervan is en schreef de volgende tekst bij een foto die ik op dat moment had genomen:

I never thought that things could go wrong. I never thought that I could be sick for such a long time. I never thought that I would become a chronic lyme patient.

I am sitting in the park and realise me that this is my life. I have bicycled, very slow, for a couple of minutes and I am so tired, I am so dizzy, I have heart palpitations and I am to fucked up to go home again. Every day is a fight.

But I am grateful for the mental, spiritual opportunity to grow, to enjoy the little things in life so much more like sitting here in the park, to feel the sun on my skin and to hear the birds sing. I love myself more then ever before and I will do anything to make myself and my body healthier, happier and prouder!

This is my life.

Hier heb ik nog zeker zo’n 30 minuten gezeten met mijn ogen soms dicht in het zonnetje, waarna de terugreis volgde die alles behalve soepel verliep geheel lopend met de fiets aan de hand, er half op hangend en afleiding zoekend met de telefoon tegen mijn oor en de stem van meneer Stolk aan de andere kant van de lijn.

Ook al verloopt iets soms niet zoals gepland, het heeft wel een vermogen om je van binnen te verrijken en om er kracht uit te halen om er mee door te gaan dus deze dubbele tocht heeft mij doen besluiten ‘volgende week ga ik weer!’

Namasté, Andrea

VBL4

%d bloggers liken dit: