Tag Archives: MRI

MRI van Dr wie??

3 sep

Nadat ik bij het stoplicht mijn mooie blauwpaarse, tja kan geen keuze maken tussen deze twee kleuren, bolide tot stilstand had gebracht, het knipperlicht aan had staan naar links en wachtte tot het stoplicht op groen zou springen, wat het al vrij snel deed, de versnelling in zijn 1 wist te zetten en alsof de automatische piloot zijn werk deed ik gas gaf realiseerde ik me net op tijd dat ik niet naar links aan het sturen was en recht in de koplampen, die overigens niet aanstonden want het was pas half 2 ’s middags, inkeek en tegen mezelf zei ‘fuck Dreetje what the fuck doe je gek?’ en draaide gauw het stuur naar links nog net met wat moeite de straat in kunnen rijden. Zag nog dat de mensen tegenover me mij nogal vreemd aankeken van ‘Meisje gaat het wel goed met je?? De AA is die kant op hor!’ Poehhh dat was even een partij wazig net of ik geen controle meer had en in een of andere slecht B film zat genaamd ‘Brain accident’.

Ok ik was onderweg naar het ziekenhuis voor een MRI scan van mijn hersenen wat na dit incident opeens helemaal niet meer zo’n verkeerd idee leek! Heb hier niet eens zelf om gevraagd, maar mijn internist vond het zelf wel een goed plan, nadat ik hem vertelde al een aantal keer een doof gevoel te hebben gehad aan de zijkant van mijn hoofd en de zijkanten van mijn voeten inclusief kleine teen nogal anders aanvoelen plus mijn neus die al langere tijd aanvoelt als een babyneusje, Ja I know dat klinkt raar en zo voelt het ook! Dan verwacht ik maar niks van de scan, aangezien er een aantal jaar terug ook niks op te zien was toen ik alle kanten op spacede van de hallucinaties en mijn handen/voeten vaak zat niet voelde. Aan de ene kant natuurlijk wel een prettig idee dat ze toen niks zagen, maar aan de andere kant was het zwaar klote in de zin dat ze me toen dus helemaal niet serieus namen! Deze internist neemt mij serieus qua het Hemochromatose verhaal, maar van Lyme heeft hij geen verstand zoals die zelf zegt dus veegt het ook liever van tafel dan in te zien dat dat waarschijnlijk een oorzaak is dat ik nu al last heb van teveel ijzer in mijn cellen. (Normaal gesproken krijgt een vrouw hier pas last van na de menopauze, omdat ze zichzelf behandeld met de menstruatie).

Eenmaal veilig in het ziekenhuis aangekomen, me te hebben ingecheckt, stond de iets wat chagrijnige assistent me al op te wachten en kon ik meteen door het kleine kleedkamertje in waar ik bijna tegen haar wou zeggen op z’n Bosch ‘Vrouwke kunde nie lachen?’ Maar in plaats daarvan gooide ik eruit ‘Mevrouw krijg ik wat ingespoten?’ aangezien een lymie mij hierop had gewezen en ik nog tegen haar had gezegd dat zal vast niet zo zou zijn, was haar antwoord ‘Ja’, waarop ik, zo eigenwijs als ik ben, zei ‘Dat wil ik niet!’ Na heel wat op en neer gekaatste woorden kwam het erop neer dat zij dacht mijn lichaam beter te kennen en dat ik mezelf ziek praat, omdat andere mensen dat ook deden. Ze hadden laatst een nieuw middel en de eerste maand stroomde de negatieve reacties binnen van mensen die er klachten van hadden gekregen, terwijl het daarna niet meer gebeurde waar zij uit concludeerde dat het tussen hun oren zat. Terwijl ik dacht offff jullie hebben gezegd dat het een nieuw middel is en het graag horen als er iets mankeert..?! Dat zei ik dan maar niet al floepte er wel iets uit in de trant dat ze dan niet moeten zeggen dat het een nieuw middel is wat ze gaan inspuiten. Maargoed nieuw middel of niet het is en het blijft troep en nadat ik haar even goed duidelijk had gemaakt dat ik de ziekte van Lyme heb, mega overgevoelig ben voor lichaamsvreemde stoffen en ik mijn lichaam toch wel wat beter ken dan zij antwoorde ze ‘Denk er dan nog even over na als je je schoenen, broek, bh en sieraden uit/af doet’.

Ok daar lag ik dan met mijn hoofd in een soort van blok, mijn haren in een netje, oordoppen diep in mijn oren gewormd met daar overheen zo’n bouwvakkersoorbeschermer (hoe heet zoiets?) in een tunnel die tering veel kabaal maakte, waarvan ik af en toe dacht gaat het alarm nou af? Ik bleef gewoon netjes stil liggen en probeerde de sudoku op te lossen die ik via een spiegeltje zag aan de andere opening van de tunnel wat nog vrij lastig was door 1. het spiegeltje niet helemaal goed stond dus ik de laatste rij niet geheel zag 2. ik niet helder na kon denken door de herrie 3. er geen pen aanwezig was en dit alles vormt 4. ik de cijfers niet kon onthouden. Dus toen ik uiteindelijk de tunnel uit kwam met een zwaar dronken-mans-duizel-hoofd, een loei harde piep in mijn oren, koppijn waar je niet goed van werd en dan ook nog eens met een onopgeloste sudoku puzzel! Het spijt me zeer internist, maar ik was blij dat ik die zooi niet ingespoten had gekregen, aangezien ik in voor mij ‘normale’ toestand bijna de tegenliggers ramde wil ik niet weten hoe de weg naar huis anders verlopen was. Als hij dat nou van te voren even aangekondigd had was ik niet zo moeilijk, want als het moet dan moet het, maar dan was ik niet alleen gegaan, had ik gezorgd dat iemand reed, mijn boodschappen al gedaan waren en er een chefkok in de keuken stond voor het geval dat ik van pampus op de bank zou belanden.

Goed morgen krijg ik de uitslag, waar ik overigens niks van verwacht, en zal ik wel horen of mijn internist, die mij al een apart geval vindt, blij was met mijn actie ja of nee. Dan gaan we meteen maar eens even een goede babbel houden over hoe nu verder, want hij is eigenlijk ook maar een zak hooi wat ik misschien niet mag zeggen, maar weldegelijk denk! Omdat hij een witte jas aan heeft wil nog niet zeggen dat hij alles weet en ok hij is ook maar eens mens, maar ik word zo moe van mensen die artsen op een voetstuk zetten. Ja het zijn ook maar mensen inderdaad en ja die maken ook fouten! Ik wou dat ik nooit naar hem geluisterd had, gelukkig luistert hij nu wel naar mij en neemt me serieus, houd mijn bloed in de gaten en hopelijk komen we tot een compromis van alternatief in combi met regulier.

Soms hoor ik mensen zeggen dat ze het gevaarlijk of dom vinden als mensen zelf doktoren, maar ik vind dat zelf tot een bepaalde hoogte juist heel erg goed. Inzicht in je eigen lichaam, wat er gaande is en hoe het mechanisme werkt met daarnaast jij voelt zelf het beste hoe je lichaam ergens op reageert. Ieder mens is anders, ieder lichaam is anders, ieder zijn gevoel/beleving is anders dus hebben ook een andere aanpak/dosering/maatstaaf nodig en met sommige ziektes zal je wel moeten! Weer een ziekte erbij waar mijn internist niks mee kan op aderlaten, dat mij doodziek maakt, of zware medicatie, die mijn nieren zullen beschadigen, na dan is het toch juist slim om door middel van een natuurlijk supplement proberen het ijzer te binden en mijn lichaam uit te krijgen..? Tja het is en het blijft een experiment, maar dat is regulier niet anders.

Bij deze kan ik het weer eens zeggen ‘How can you know it if you dont even try..?’

Namasté, Dr Dre

Vegan

%d bloggers liken dit: