Tag Archives: Muziek voor de ziel

Gedwongen uitgestapt

7 sep

Afgelopen vrijdagavond zat ik alleen thuis, Rieuw was de stad in met vrienden, en realiseerde ik me meer dan ooit dat gewoon op stap gaan er voor mij niet meer in zal zitten of er moet de komende tijd echt opeens een wondertje gebeuren. Mijn overgevoeligheid voor prikkels, in het bijzonder voor geluid, is hiervoor de boosdoener! Mij hersenen en zenuwstelsel die de harde bass en het gedreun nauwelijks kunnen verdragen en dit zich meteen uit in heftige reacties van mijn lichaam die ervoor wil zorgen dat ik daar zo snel mogelijk wegga. Als ik echt een goede dag heb kan ik het verdragen tot een bepaalde hoogte, dan ook letterlijk de hoogte zoals in de openlucht of in hogere gebouwen waar het geluid weg kan dus minder belastend is, tot een bepaalde sterkte aan decibel wat al gauw veel te veel is, zoals bijvoorbeeld op een festival met wel tien rijen boxen op elkaar staan, en een bepaalde tijd totdat mijn lichaam zegt ‘Nu is het klaar!’ en maakt het me kapot moe, duizelig, misselijk en hartkloppingen waar je U tegen zegt, terwijl mijn geest nog wel uren door kan en wil gaan.

Ik heb altijd van muziek gehouden, kon geen dag zonder, liep altijd met muziek in mijn oren, het hoorde er gewoon bij, het was normaal, een onderdeel van mijn leven, van mijn bestaan, waar ik mezelf zo graag in liet gaan, een andere wereld, even geen pijn. Een gevoel van gelukzaligheid dat het bij mij zo naar boven kon brengen, een gevoel van vrijheid als je meedeinend op die zo indringende muziek naar de hemel keek met je armen uitgestoken denkend ‘Fuck wat is het leven toch mooi!’, een gevoel van samenhorigheid als je met zoveel liefdevolle mensen samen aan t dansen was op dezelfde frequentie van die hemelse muziek, een gevoel dat ik zo ontzettend graag nog eens zou willen ervaren, ook al is het nog maar één keer, één dag, één avond, één nacht! Iets wat ik deze zomer zo graag had gewild, iets waar ik al jaren zo erg naar verlang en voor mezelf gezegd had in zomer 2013 kan ik het, iets wat ik zo heb gemist dan is het extra zuur als je geest wel wil, maar je lichaam niet kan!

Afgelopen zomer stond er een stand van Hope For Lyme op het festival WISH, wat persoonlijk niet zo mijn muziek is, maar dit gaf wel de ultieme kans om het toch te gaan proberen en daar dan ook meteen aandacht kon geven aan de ziekte van Lyme die mij zo finaal in zijn greep had en nog steeds deels heeft. Helaas was het gewoon ECHT niet te doen! Ik zat daar in de auto op de bijrijdersstoel, op de parkeerplaats voor medewerkers, en probeerde mijn klachten die zwaar omhoog kwamen borrelen door het gedreun weg te stoppen en zo eigenwijs als ik ben er toch voor te gaan, maar het ging niet! Ik stond naast de auto met een al duizelend hoofd, evenwicht verliezend, zakte door mijn benen met hartkloppingen, waardoor het zweet me uitbrak en met pijn in mijn hart moest ik toegeven dat het niet lukte. Iets waar ik zo’n zin in had, naar uitgekeken had, ik er op een paar honderd meter na bijna was, viel in deugen en die realiteit was even een flinke klap in mijn gezicht. Weer terug de auto instapte, de teleurstelling van me af had geschud en we daar gauw weer weg zijn gegaan met de gedachte dat het nog niet mijn tijd was, ik te snel wilde en geduld moet hebben!

Zo is dat hetzelfde verhaal bij een gewone kroeg, dat zo normaal lijkt voor gezonde mensen, voor mij een regelrechte ramp is en daar zal je me dan ook echt niet meer vinden! Iets wat voorheen ook voor mij zo normaal was, waar ik sowieso elke week kwam met mijn sigaretje, biertje of caiprinha om een dansje te doen is voor nu, nog steeds, onmogelijk. Het is klein, hokkerig, benauwd, druk, de muziek staat loeihard en weerkaatst tegen elke muur, het kan niet weg! De stad was voor mij ’s avonds gewoon simpelweg geen doen, totdat de zomer aanbrak en de terrasjes het al veel aangenamer maakte, geen harde muziek, het geluid kan weg, ruimte om te zitten al wordt het me soms ook nog weleens teveel. Nu de herfst er dus weer aan zit te komen, de dagen weer korter worden, de zon zich steeds minder laat zien en de tempratuur weer gaat dalen zullen de terrasjes uiteindelijk ook weer gaan verdwijnen en zal de stad weer veranderen in een no go voor mij! Op de Verkadefabriek na dan, die 5 minuutjes bij ons studiootje vandaan zit, my favorite place to be, waar de oude fabriek omgebouwd is in prachtige, hoge, grote, sfeervolle ruimtes waar het geluid weg kan, de muziek niet hard staat, het niet rete druk is, er heerlijke loungebanken staan, het personeel zeer vriendelijk is waar mensen van jong tot oud komen, van hippie tot kakkatoe, je niet raar aangekeken wordt en heerlijk jezelf kan zijn.

Ook al kan ik misschien nooit meer naar een festival, een feestje of ordinair naar de kroeg, wat ik gelukkig voorheen heel erg veel heb gedaan hihi, ben ik erg dankbaar dat ik überhaupt weer muziek kan luisteren, dat het weer een onderdeel van mijn bestaan kan zijn waar ik met volle teugen van geniet, en voor de grote vooruitgang dat ik een deel van die gelukzaligheid weer mag ervaren op die plek, in de Verkadefabriek, waar ook ik kan komen om een leuke avond te hebben buitenshuis en met alle liefde mijn watertje drink!

Namasté, Andrea

8499870333_7c8786d6dc_z

Vanuit (mijn/zijn) hart en ziel!

22 jun

Sinds ik in aanraking ben gekomen met mister Stolk, dat is inmiddels alweer vijf en half jaar geleden –> Jezus wat vliegt de tijd, kwam ik ook meteen in aanraking met DE Australische surfdude à la lekkere vent à la MotherEarthLover à la singer-songwriter en was ik in een oogopslag smoorverliefd op hem, op zijn sound, op zijn teksten, op zijn Australische look, zwijmel de zwijmel, op wat eigenlijk niet..? In tegenstelling tot mister Stolk zelf à la surfdude à la lekkere vent à la niet kunnen zingen, want dat had wel even wat tijd nodig totdat de aantrekkingskracht in smoorverliefdheid overging. Maar het enige ingrediënt dat daar voor nodig was was een retourtje Londen. Ze zeggen niet voor niks je mist iets pas als je het niet meer hebt al was het in dit geval elkaar wel spreken, maar niet zien voor een aantal weken.

Zo’n vijf en half jaar geleden lag ik dus op de bank bij mister Stolk, kaarsjes aan zo romantisch als hij was en uit zijn laptop kwam muziek van allerlei artiesten tot het moment aanbrak dat Xavier Rudd zijn mond open deed en zijn magische stem liet horen onder een nog betoverender spel van verschillende klanken aan Australische muziekinstrumenten. Dat raakte mij tot diep in mijn ziel en opeens uit het niets begonnen er tranen op te komen die niet te houden waren en vonden hun weg langs mijn wang naar de grond waar ze uiteen spatte. Zo iets bizars, dat mij zo ontroerde, wat ik zo diep voelde van binnen, een mengelmoes aan gevoelens die door mij heen gingen van verdriet tot intense gelukzaligheid, had ik nog nooit meegemaakt! Toen was mijn liefde voor Xavier geboren… Zijn held werd ook mijn held en zo beloofde mister Stolk mij dat we er samen heen zouden gaan, zodra hij in Nederland zou zijn!

Afgelopen jaren is mister Stolk dus meerdere malen naar concerten van Xavier geweest, maar steeds zonder mij. Door de ziekte van Lyme werd dit mij onmogelijk gemaakt! Als je al niet eens in een ruimte kon doorbrengen met meerdere mensen laat staan een Paradiso vol met enthousiaste mensen met harde, maar ongelooflijk dieprakende, muziek uit de speakers. Iedere keer baalde ik weer als een stekker, maar was blij voor mijn mannetje en dat hij toch nog de moeite had genomen filmpjes voor mij te maken, ondanks dat ik weet dat hij daar zo’n hekel aan heeft en gewoon wil genieten van het moment.

Dan eindelijk na al die jaren was die dag daar, Naked Song Festival, geen concert of festival zoals iedere andere, maar anders, relaxter, drukke en rustige plekjes, binnen en buiten, staand en zittend dus voor ieder wat wils en zo ook voor mij! Mijn lieve vriendin Fay die me dit had aangeraden. Tnx my love! DE dag dat ik hem live zou zien, horen, voelen…

Omdat hij eerst zou spelen in the mix stage, lees een platform na de grote trap met een klein podium in de muur, voor een half uur om mensen die hem nog niet kende kennis te laten maken en pas een paar uur later in de grote zaal, waar ik misschien niet bij kon zijn afhankelijk van mijn energie, overgevoeligheid en de drukte/harde geluid daar, stond ik daar te trappelen om hem te zien! Gelukkig was hij wat later, want zoals gewoonlijk waren mister Stolk en ik ook aan de late kant. Verassend zeg! Het was al aardig druk en ik vond natuurlijk een fantastisch plekje op een muurtje langs de trap recht tegenover het podiumpje, want tja wie niet groot is moet slim zijn 😉

Daar kwam hij dan eindelijk de trap af, op zijn blote voeten natuurlijk en zijn gouden lokken in een staartje, en nam plaats op het podium achter zijn gitaar, waarmee hij zijn eerste nummer speelde waarvan ik nu even niet meer weet hoe het heet! Tja gatenkaashoofd.. Daarna volgde ‘Energy song’ met tussendoor wat onnozele vragen die hem gesteld werden en hij sluiten af, waar ik zo voor geduimd had, met ‘Spirit Bird’!! Een nummer dat mij meer dan ooit in mijn ziel raakt en voor mijn gevoel bevestigde dat mijn roots wel bij de Aboriginals in Australië moet liggen! Alles gefilmd en gefotografeerd vanaf het muurtje waar ik met trillende beentjes en een hartslag van 120 op stond door de overprikkeling.


Na een daverend applaus, gejubel en gejuich, waar hij zelf zo van overweldigd en verrast was door de grote ogen die hij opzette en niet wetend waar die kijken moest, bedankte hij met zijn handen voor zijn borst. Toen zag ik opeens dat hij rechts van het podium af de mensen massa in stapte en trok mister Stolk mee met de woorden ‘Hij wil met jou op de foto en ik moet met hem op de foto!’ Zo gezegd zo gedaan. Ik zette mijn lieve glimlach op, want wilde niet opdringerig zijn al werd je het bijna wel in deze situatie. De security vrouwen trokken hem zowat mee aan zijn vestje, maar toch nam hij even de moeite en deed een arm om mijn middel en wilde nog wel even op de foto! Yeahh Het mooiste van alles vond ik dat hij mister Stolk stevig beet pakte, ze samen even flink moesten lachen om iets en hij een klopje op Stolk zijn buik gaf zo van surfdudes onder elkaar! Hihi Mooi mooi

Mijn dag kon niet meer stuk na zo’n geweldig mooi, knus, vanuit zijn ziel gezongen, meer persoonlijk dan ooit volgens mister Stolk, korte optreden in de mix stage en dan ook nog een foto met hem! Sjezus ik lijk wel een groupie hahaha

Uiteindelijk ben ik niet meer naar Mister and Mississippi geweest die ik ook graag had willen zien, maar het maakte me allemaal niet meer uit! Buiten even lekker bijgekomen in de frisse lucht, nog Jonathan Jeremiah meegepikt en uiteindelijk Xavier Rudd toch nog bewonderd op het grote podium waar ik zijn optreden wel wat minder goed, minder persoonlijk vond dan die middag, maar kortom ik heb genoten!

De nacht amper geslapen door de grooote overprikkeling en een zenuwstelsel dat geheel goed over de pis was, gelukkig geen aanval van mijn hart gehad pff, de dagen erna zo brak als een tientje, maar het was het meer dan waard!! Deze twee mannen die mij bijstaan, ieder op hun eigen manier, vanuit hun hart en ziel hebben mij geraakt en zitten in mijn hart en ziel… ❤

975770_10152009807022785_1698292976_n

%d bloggers liken dit: