Tag Archives: Namaste

Hiep Hiep Hoera

30 Dec

‘Er is er een jarig Hoera Hoera dat kun je wel zien dat is……’
Vandaag precies één jaar geleden zat ik op een asociale grote zwarte bank, waarin ik met mijn 1.60 m bijna in verdween, tijdelijk wonend in een prachtpand in hartje Den Bosch, schreef ik vol enthousiasme mijn eerste blog!

Hoeraaaa VeganBlissLove bestaat vandaag één jaar!

Wat is de tijd toch ontzettend snel voorbij gevlogen en er is afgelopen jaar zoveel gebeurt van hele fijne momenten die haaks staan aan veel minder fijne momenten, een jaar met vele pieken en dalen, een jaar waar ik met gemengde gevoelens op terug kijk, een beetje een apart jaar als je het mij vraagt, maar vooral een jaar waarin ik weer dichter tot mezelf gekomen ben, mijn grenzen op heb gezocht en er veel te ver overheen ben gegaan om vervolgens plat op mijn bek te gaan, weer nieuwe lessen heb geleerd die voorheen nog niet aan de orde gekomen waren, hele fijne nieuwe mensen heb ontmoet, ervaren heb hoe belangrijk het ook alweer is om naar mijn gevoel te luisteren, al weet ik dat al jaren dondersgoed, maar het dan ook echt daadwerkelijk doen is een ander verhaal! Een jaar vol grappen en grollen, lachen, gieren en brullen, een jaar vol met terugvallen, onzekerheden en verdrietige momenten, maar ook weer een jaar om achter ons te laten en door te gaan waar we vandaag de dag staan. In het hier en nu! Weer verder te gaan waar we gebleven waren of om geheel opnieuw te beginnen in 2014.

Morgen is dan daar de laatste dag van 2013, de dag die voor mijn gevoel echt in een sneltreinvaart opeens voor mijn neus staat, een toch wel bijzondere dag om even stil te staan bij wat er afgelopen jaar allemaal gebeurt is. Misschien een niet al te leuk jaar op verschillende vlakken, maar wel een jaar om zeer dankbaar voor te zijn! Dankbaar ben ik voor het elke keer weer mogen schrijven vanuit mijn hart op dit blog, dankbaar ben ik voor de mensen die het liken, delen en lieve berichten achterlaten, dankbaar ben ik voor de nieuwe, lieve en inspirerende mensen in mijn leven, dankbaar ben ik voor de lessen die me wijzer, breeddenkender en gelukkiger maken, dankbaar ben ik voor mijn bestaan op aarde, de verbinding tussen alles bestaande uit liefde en dankbaar ben ik dat ik mezelf mag zijn, ookal bestaat mijn leven niet uit rozengeur en maneschijn.

Zo sluit ik vandaag dankbaar dit jaar alvast af met mijn alweer 86e blog hier op VeganBlissLove met een grote glimlach, een zeer tevreden gevoel en de gedachte dat elk einde weer een nieuw begin mag zijn! Een nieuw jaar, een frisse start, een nieuwe kans, een nieuw begin……

Ik wens iedereen een zeer fijne jaarwisseling en dat 2014 een heerlijk jaar mag worden vol gezondheid, liefde en geluk! Tot volgend jaar dan maar, waarin ik weer vele fijne blogs zal mogen schrijven vanuit mijn hart! Hiep Hiep Hoera

Namasté, Andrea ❤

VBLjarig

Advertenties

Nooit meer de oude herfst

18 Okt

In mijn ogen was de herfst er altijd om te cocoonen, in je schulp te kruipen, lekker terug te trekken in huis om weer tot jezelf te komen, maar nadat ik vorige week met mijn zus en de kids door de Beekse bergen heb gewandeld is deze gedachte een beetje bijgedraaid. Nog steeds vind ik dit het ideale moment om weer terug naar de bron te keren, maar na het zien van die wonderbaarlijk, mooie, perfecte schoonheden wil ik, Andrea-de-alles-wat-maar-met-bossen-te-maken-heeft-ontwijker, dolgraag rode regenlaarsjes aan trekken om vervolgens daarmee door de bossen te huppelen en uit te kijken naar die prachtig mooie paddenstoelen die ik werkelijk waar, vraag me ook niet waarom, nog nooit eerder zo gezien heb als volmaakte kabouterhuisjes. Op de een of andere manier beleef ik de herfst dit jaar zo anders dan alle voorgaande jaren sinds ik op deze aardbol ben gezet! Het begon halverwege augustus al die rare drang naar het koudere weer en nu we er steeds verder in komen te zitten vind ik het wonderbaarlijk nog steeds niet erg op de vieze regenbuien na dan, al hebben die soms ook wel weer iets fijns om lekker weg te kruipen in een boek of door ons verwarmde huisje te dansen op Afrikaanse muziek. Al blijft de herfstzon wel mijn favoriet!

Afgelopen tijd heb ik al vaker de vraag gekregen of ik me al weer de oude voel en om meerdere reden is het antwoord hier op eigenlijk altijd ‘Nee’ geweest en zal dit ook zo blijven. De oude staat voor mij synoniem aan een hele jonge vrouw die zich altijd de dag door moest sleuren, een glimlach opzette om haar pijn te verbloemen, op het achterste van haar tong liep om de dag door te komen, toch altijd maar door en door ging, haar lichaam negeerde tot op het bot en daarnaast erg beïnvloedbaar was, niet van zichzelf hield, nooit echt een droom voor ogen had en door alle drukte, vermoeidheid en chaos van de maatschappij wel bestond, maar niet echt leefde!

Mijn leven steekt zo nu niet meer in elkaar al wil dat niet zeggen dat ik dingen uit mijn verleden niet mis, want dat is weldegelijk! Zo zou ik ook het liefste afgelopen zomer naar tig festivals zijn geweest met de voetjes van de vloer tot in de late uurtjes, het vliegtuig hebben gepakt naar een warm oord en de wereld willen zien, een leuke baan waarin ik mijn skills kan gebruiken of gewoon even alleen met de trein naar A’dam om daar lekker rond te slenteren en vrienden te bezoeken. Maar daar in tegen heeft de verandering die in mij heeft plaatsgevonden ook weer veel moois gebracht en dit is alleen tot uiting gekomen, doordat ik eerst door die gigantische hel moest gaan, eerst geheel tot op de bodem van die onwijs diepe put moest liggen, geheel afhankelijk van de zorg van anderen en dit was geestelijk gezien voor iemand die altijd zo de controle en touwtjes in handen had, het liefste altijd alles zelf deed, eigenwijs en perfectionistisch ten top en een onwijs harde werker was zo ontzettend moeilijk. Niet alleen in een gevecht tussen lichaam en organismen die het teisterde, maar ook in gevecht met het geestelijke deel met een geest die dolgraag wil, maar een lichaam die het niet meer kan. En juist op dat moment begon de verandering in mij plaats te vinden.

Zo realiseer ik me meer dan ooit dat niet alleen ik zelf zo veranderd ben afgelopen jaren, maar ook mijn kijk op de wereld, op gezondheid(zorg), op de herfst, op mijn toekomst en hoe ik op bepaalde manieren toch heb mogen genieten van mijn verleden voor het instorten tussen de ellende door, nu zoveel inzicht in mezelf heb gekregen en daarin alleen nog maar meer zal groeien, nu zo enorm kan genieten van kleine dingen die voorheen zo onbelangrijk leken, nu zo ontzettend veel van mezelf hou, er alles aan zal doen om me zo goed mogelijk te voelen door mijn gezonde levensstijl die ik wel aan zou moeten houden en om mijn dromen waar te maken in hoeverre dit mogelijk is, ookal kan ik geen ‘normaal’ leven meer leiden durf ik nu wel met volle overtuiging en een big smile te zeggen: ‘Nee ik word gelukkig nooit meer de oude!’

Namasté, Andrea

23

Perfectionista

24 Jan

Een Pietje Precies ben ik bij lange na al niet meer, zoals ik ooit in mijn leven geweest ben! Nu loop ik gerust in mijn sloeber kleren, zonder make up met mijn haar in een knotje gefrot, waarbij mijn pony alle kanten uitsteekt, de straat op. De mensen die me hier in de straat al kende (deze week ben ik even gebikvakeerd bij mijn ouders) schrikken zich vast niet meer wezeloos als ze mij voorbij zien sjokken! ‘Kan mij het schelen’ denk ik dan. ‘Mensen moeten me maar nemen zoals ik ben’ Zo zou ik er voor mijn instorten echt niet over gedacht hebben! Iedere dag weer stond ik uren voor de spiegel mijn gezicht vol te smeren met make up om die eeuwige rooie wangen van mij te verbergen, dikke klodders foundation hier en nog wat poeder daar, die wimpers eens goed vol met mascara, want er moest natuurlijk wel geshowd worden wat er in huis was! Lipglosje op, dan moest nog even die schuine bob van me in model getrokken worden en om het wat volume te geven, want tja daar ontbrak het bij mijn haar nogal aan, nog even een flinke dot klei erin. Owja en ik zou het haast vergeten nog even die veelste zware ‘Jean Paul Gartier’ parfum op! Weet je wel dat roze sexy vrouwenlijfje om de consument te laten denken dat wanneer ze zichzelf hiermee besprenkeld je veranderd in een goddelijk lekker wijf waar alle mannen voor op hun knieen gaan. Zo mevrouw de Kort de dag kon weer beginnen.

Nu heb je misschien een beetje een vertekend beeld van hoe ik er dan uit zag in die tijd door mijn nogal overdreven omschrijving die er zo lekker uitfloepte al is het wel de waarheid! Nee ik zag er niet uit als een door de verf gehaald dragqueen die net op het punt staat om de gaypride te betreden. Het viel reuze mee hor, zo’n opmaakpop was ik nou ook weer niet, ik noem het liever een ijdeltuitje.

Zo begin ik nu af en toe, en eigenlijk steeds vaker, weer make up op te doen. Het verschil is alleen dat ik nu niet meer zo ontiechelijk veel smeer als eerst, maar toch wel relaxt om even die rooie wangen, dat ene pukkeltje in de verkeerde tijd van de maand of die ontzettende donkere kringen om mijn ogen flink weg te werken. Waardoor je er dan toch net ff wat beter uitziet dan zonder. Dat ‘net ff’ klopt niet altijd, want als ik dan ergens loop en in het etalage raam kijk, op fototjes van instagram of een blik werp in de spiegel die toevallig daar staat denk ik toch ‘nou vrouwke je mag er best zijn’. Maar zodra ik ’s avonds, voor het naar bed gaan, dat laagje weer van mijn gezicht weet te boenen sta ik opeens oog in oog met een best vreemd soort pandabeer die er eigenlijk helemaal niet zo top uitziet.

Maargoed shit happens, je kunt niet alles hebben! Lang leve de make up voor mijn pandabeer ogen en dan ook nog even een Hiep Hoi voor de mascara die mijn blik net wat meer uitstraling geeft dan in werkelijkheid is. Ssstt Wat een rituelen kan een vrouw toch hebben he, tja het blijven toch rare wezens! Voor de mannen dan he..

Zo heb ik nog een ander ritueel! Om de ongeveer zes weken ga ik naar de kapper om mijn ontzettend irritante pony die dan mijn ogen zowat uitsteekt bij te laten knippen, omdat deze dan simpelweg weer te lang is. De kapster probeerd dan altijd haar uiterste best te doen, als je denkt dat een rechte pony knippen een eitje is dan zit je er toch wel even naast, maar ik zou Andrea niet zijn om dan altijd even aan te geven wat er nog gedaan moet worden. ‘Het spijt me zeer maar de linkerkant is toch echt iets langer dan de rechterkant’ en ‘vergeet je dat plukje daar niet?’ Tja zo gaat dat dan. Ik ben gewoon heel erg meedenkend laten we het daar maar ophouden. Het bizarre is dan ook altijd dat ik nooit iets hoef af te rekenen! Zou het dan zo zijn dat ze dondersgoed weet/ziet dat als ik thuis kom ik als eerst naar boven ren om vervolgens voor de spiegel, boven de wastafel, er zelf de schaar weer in te zetten, want echt eerlijk waar ik weet ook niet hoe het komt, maar die pony zit nooit goed voordat ik hem zelf bijgesnoeid heb!

Al was dat deze keer niet geheel het geval, want om 1uur ’s nachts nog ontdekken dat de ene kant toch net iets langer is dan de andere kant en niet kunnen wachten tot de volgende dag, toch eigenwijs die schaar erin zetten met als gevolg dat het meer lijkt op pony park slag in je haren dan op de Black Beauty onder de pony’s. Dan heb je toch iets niet zo goed gedaan! Zoals ik dus al eerder zei als je denkt dat een rechte pony knippen een eitjes is dan zit je er toch wel even naast 😉 Gelukkig groeien haren weer heel snel aan, al hoeft dat van mij nou ook weer niet zo nodig overal.

Zo ben ik er dus weer achtergekomen dat iets wat er nou eenmaal in zit nooit geheel weg zal gaan, ookal heeft het een aantal jaar de oppervlakte niet gezien. Eens een perfectionista, altijd een perfectionista!

Namasté, Andrea

its-okay-not-to-be-perfect

%d bloggers liken dit: