Tag Archives: Natuur

Road to happiness

23 Okt

Afgelopen maanden heb ik aardig wat reisjes mogen maken met mijn lieve vriend. Kleine, of nouja best wel grote, roadtrips vanuit Nederland naar zuid Duitsland. Half liggend, zittend en hangend op de bijrijdersstoel met een kussen en soms een dekentje genietend van al het moois dat aan ons voorbij ging. Vaak stoppend om al dat moois nog beter te kunnen bekijken en opnemend tot diep in mijn ziel, maar ook erg vaak proberend het vast te leggen op de camera van mijn telefoon, waar het nooit zo mooi op uitkwam als dat je het met eigen ogen aanschouwde. Maar als een extra reminder naar dat fijne gevoel en de dankbare glimlach die die plek mij gaf nam ik ze verder mee op reis!

De vele avonturen onderweg of zelfs met pech langs de weg staan opgeslagen in mijn geheugen die niemand mij meer af kan nemen en hoop er nog veel meer mee te mogen maken. Herinneringen die blijven voor het leven en bepaalde gevoelens die het aangewakkerd heeft zijn onbeschrijflijk, vooral nu ik dan weer ‘thuis’ ben en dat heerlijk gevoel zo mis zou ik bijna zeggen ik heimwee heb naar ‘het op de weg zijn’! Nu ik hier ‘s nachts in mijn bed lig met een ontzettende verkoudheid, waardoor ik niet echt lekker kan slapen maar dat terzijde, realiseer ik me dit pas echt. Iets waar ik laatste weken mee worstelde en niet goed wist wat het was en waar het vandaan kwam. Ik ervaar gewoon dat ik me niet altijd meer thuis voel als ik thuis ben en dat klinkt heel gek misschien, maar hier voel ik me als een kip zonder kop rond rennend, niet wetend welke kant op te moeten en iets, waarvan ik eigenlijk geen idee heb wat, niet kan bereiken zoals ik dat zou willen. Het is zo raar dat het leven op de weg en daar in de prachtige natuur mij zoveel positieve energie, rust en inspiratie geeft, maar zodra ik hier ben er maar weinig van terecht komt. Het leven hier in deze maatschappij, in deze routine, volgens bepaalde staven en verwachtingen leven past zo niet bij wie ik ben. Iets waar ik nooit van gehouden heb of aan voldeed, want ik ben altijd al dwars tegen de draad in geweest. Dan wordt je al gauw gezien als vreemde vogel of nietsnut als je niks om geld, opleiding of carrière geeft. Mijn visie is dat het belangrijk is om te leven vanuit je hart, te doen wat jou gelukkig maakt en vooral niet te luisteren naar wat anderen daarvan vinden.

Mijn leven is niet doorsnee door die visie, door mijn beperkingen en dat zal het met Lyme en co sowieso nooit worden alleen dat wil niet zeggen dat ik geen toekomstplannen heb, ook al kan ik daar om verschillende redenen nu nog niet voor de volle 100% voor gaan. Maar ik heb wel alle vertrouwen in dat als het juiste moment daar zal zijn, ik er geheel klaar voor ben en de mogelijkheden goed zijn dat ik precies daar kom waar ik graag zou willen zijn. Maar dat is nu nog niet aan de orde en dat is helemaal niet erg, aangezien we altijd precies zijn waar we op dat moment zouden moeten zijn, waar we op dat moment van zouden moeten leren en op dat moment ook nog eens het hardste nodig hebben, ook al denk je zelf of de mensen om je heen soms van niet. Dit is jouw reis, van niemand anders dan alleen van jou, dus heb vertrouwen in alles wat er op je pad komt en pak die momenten die je worden aangereikt, ze zijn daar niet voor niks. En op dit moment wil ik genieten van wat mogelijk is na een jarenlange strijd die mij geheel opgeslurpt heeft, mij geheel getransformeerd heeft in een ander mens en daarnaast ook zoveel wilskracht, doorzettingsvermogen en positiviteit heeft gegeven om nu vervolgens daarmee mijn angsten en struggles aan te gaan en deze te overwinnen.

Soms denk ik dat ik eigenlijk ook weer moet gaan knallen tegen die ongenodigde gasten in mijn lichaam, want ze zijn op bepaalde momenten weer erg aanwezig of laten even blijken dat ik nog niet van ze af ben, maar ik laat ze even voor wat ze zijn, schenk ze geen aandacht en druk ze de kop in met wat ditjes en datjes. Een nieuwe behandeling is nooit zonder gevolgen, maakt je eerst sowieso 4x zo ziek dan je op dit moment bent en het is altijd onzeker of je je wel echt daadwerkelijk beter gaat voelen in de vele maanden daarna. Daarom pas ik even, want ik ben ontzettend dankbaar voor wat ik nu wel kan, ook niet geheel zonder gevolgen, want iedere onderneming heeft weer zijn nasleep. Maar niks is zeker in het leven en ik wil leven vanuit mijn hart, bewust zijn in het hier en nu, me nu zo goed mogelijk voelen en daar voor de volle 100% van genieten met iedere vezel van mijn lichaam en ziel.

Daarom ben ik niet bezig met therapieën, niet bezig met cursussen, niet bezig met dat ik elke maand geld te kort kom, niet bezig met wat te doen met andere problemen, maar volledig in het hier en nu zijn met dat wat mij gelukkig maakt wat momenteel niks te maken heeft met mijn toekomst of met mijn gezondheid, maar met het verrijken van mijn ziel. Want mijn gypsy ziel hoort nu niet met haar neus in de boeken of aan een frequentie apparaat te liggen, maar met haar voeten goed geaard in moeder Aarde op een berg midden in de robuuste natuur, daar waar ik thuis hoor, daar waar ik word gehoord en gezien, daar waar ik word opgeladen en leer los te laten, daar waar niks perfect hoeft te zijn en je wordt gewaardeerd zoals je bent, daar waar je volledig in je kracht mag staan en jezelf mag zijn; hoe, wie of wat je dan ook bent, daar waar alles gelijk en alles één is, daar op een plek waar ik veel meer leren zal dan een pen ooit voor een boek beschrijven kan. Daar op die plek waar ik alleen via die ene weg kan komen, dat is de weg naar mezelf, dat is de weg naar mijn toekomst, dat is de weg naar mijn heling, dat is mijn weg, mijn weg vanuit mijn hart, mijn weg naar gelukzaligheid.

Namasté, Andrea

wanderlust5

‘Your mind can take it slow

But your heart knows where to go

It’s okay to rest your mind

Let your heart seek and find’

~ Xavier Rudd ~

Advertenties

Bijzonder helende plek

10 Sep

Soms moet je even op je bek gaan om vervolgens op die plek terecht te komen waar je liever niet wilt zijn. Die plek waar het voelt alsof alles tegen zit. Die plek waar je pas voelt hoeveel pijn iets je gedaan heeft. Die plek waar je vanaf een afstandje terugkijkend op de situatie erachter komt dat je al die tijd niet jezelf bent geweest, jezelf teveel had laten meeslepen, jezelf teveel aan de kant had gezet om voor de ander klaar te staan, jezelf had toegelaten om geheel uit je balans gerukt te worden zonder dat je dit echt in de gaten had en eigenlijk zo jezelf niet meer was. Op die plek was ik een aantal maanden geleden en baalde vreselijk om daar weer te moeten staan, om die shit te moeten voelen en er weer opnieuw aan te moeten werken, terwijl je eigenlijk hele andere plannen voor ogen had.

Afgelopen maanden zijn zo ontzettend snel voorbij gegaan, de tijd lijkt met de jaren steeds sneller te gaan tikken en het genieten van elk moment, in het hier en NU leven, wat voor mij zo belangrijk is, ging me weer wat slechter af. Naast het uit mijn balans gerukt te zijn, het maar niet kunnen aarden en het niet meer wetend hoe t recht te breien waren er juist ook momenten dat ik mezelf betrapte dat ik een brede glimlach en toch een zeer gelukzalig gevoel had op bepaalde momenten waarin je het in eerste instantie niet van zou verwachten. Zo reed ik auto met een big smile, terwijl het buiten ontzettend donker was van de beladen wolken die de blauwe hemel blokkeerde, maar ik optimaal aan het genieten was van alles om me heen en het feit dat ik überhaupt zelf aan het autorijden was zonder angst of vervelende momenten. Zo danste ik zwierend met de afwasborstel door mijn keukentje, terwijl de afwas torenhoog gestapeld naast me stond te wachten op een poetsbeurt en ik het niet eens als vervelend ervaarde door de fijne muziek en de goede energie die door mijn huisjes zweefde. Dat het leven niet perfect hoeft te zijn om gelukkig te zijn was mij al vele jaren meer dan duidelijk, maar steeds besef ik me meer en meer dat juist door momenten dat ik weer even stil gezet wordt ik alles zoveel intenser en nog fijner ervaar.

Zo ben ik alweer bijna 3 weken terug heel impulsief op een kleine roadtrip geweest met mijn lieve vriend. Iets wat ik zo ontzettend graag wilde, maar daarnaast eigenlijk ook zo ontzettend eng vond om aan te gaan. Hoe zou mijn lichaam reageren op zo’n lange reis, op een vreemde plek, andere energieën, de verandering in het weer en ander soort voedsel. Ik weet hoe een zeer kleine verandering mijn lichaam geheel uit zijn balans kan trekken, vooral in zo’n wankele periode, maar iets in mij zei dat ik dit moest doen, dat ik dit nodig had en zonder verwachting of angst in het diepe moest springen. Dus daar gingen we dan in mijn kleine blauwe autootje richting de zon, de zee en het strand! Met zeer gemixte gevoelens op naar de kust van Zuid Frankrijk, met een lichaam dat eigenlijk hartstikke moe was, ook nog eens een blaasontsteking te pakken had de eerste dag, gedachtes die rond dwarrelde of het wel zo’n slim idee was en een geest die op springen stond van blijdschap. Ik liet het alles maar gewoon los en over me heen komen, geen verwachtingen scheppend of scenario’s verzinnend, maar puur let it go and let it be. Naar buiten kijkend en van al het moois genietend, niet wetend wat me te wachten stond, lag ik toch zeer relaxt en vol vertrouwen plat in de autostoel met een gevoel van ultieme vrijheid, mijn angst aangaand na zoveel jaar in stilte te hebben geleefd.

Deze kleine reis van nog geen week in en rondom de prachtig robuuste, pure natuur heeft mij zoveel kracht, zelfvertrouwen en liefde gegeven dat ik nu zittend op mijn bank weer realiseer hoe dankbaar ik mag zijn voor mijn bestaan, mijn levensweg en lessen, mijn stilstaan op die ene kille plek en voor deze piepkleine roadtrip die mij precies bracht waar ik op dat moment moest zijn. Daar hoog in de bergen met een prachtig uitzicht op zee, daar waar geen mens, gebouw of slechte energie te bekennen was, daar op die ow zo overweldigend mooie plek, daar 1200 km van huis vandaan, daar kwam ik tot rust, daar vond ik weer mijn balans, daar ontmoette ik moeder Aarde en voelde haar zo intens, daar gaf ze mij zoveel energie en aarden mijn wortels tot diep in haar. Daar op die bijzonder helende plek vond ik mezelf weer terug, voelde ik me lichter, vrijer en gelukkiger dan ooit ter voren en nu met een grote glimlach en dat gevoel meedragend in mijn hart durf ik te zeggen ‘Thank you roadtrip, thank you silence!’ ❤

Namasté, Andrea

OPSLAAN

Afgelopen week sprong opeens dit nummer ‘Thank U’ van Alanis Morissette aan dat me zo ontzettend aangreep en ik mezelf zo herkende in de tekst. Het is bijzonder om te ervaren hoe de muziek die ik vroeger, niets vermoedend en onervaren, luisterde en meezong nu zoveel betekenis heeft! ❤

%d bloggers liken dit: