Tag Archives: Never ever give up

Week van de teek

7 Apr

Zoals de ‘week van de teek’ vorig jaar bijna ongemerkt voorbij ging, zo duidelijk aanwezig is het deze keer met zaterdag een onwijs heftig, maar zeer goed stuk in de telegraaf dat de aftrap gaf! ‘Zorgen over zelfdoding lymepatiënt’ stond er groot op de voorpagina afgedrukt met een zeer aangrijpende tekst over onder andere Barbara Pronk die onlangs zelfmoord pleegde, omdat ze haar uitzichtloze strijd niet meer aan kon en een noodkreet uitsloeg via mail naar verschillen Lyme stichtingen/verenigingen, politici, medici en media waarin ze haar dood al aankondigde en haar laatste wens uitsprak. Dringend meer bekendheid en aandacht voor de slopende ziekte van Lyme! Met haar woorden „Lyme is geen ’normale ziekte’, maar is een tegenstander van ongekend formaat: een strijd tegen bacteriën en hun giftige afvalstoffen die je lichaam teisteren in elk orgaan, elk stukje weefsel en iedere cel, en die je lichamelijk en geestelijk overnemen en je geheel kapotmaken van binnen.”

Haar mail brak mijn hart en het kwam nog harder aan toen ik zag met welke zinnen ze eindigde. Zinnen waar mijn boosheid, verdriet en strijdlust in zat, zinnen uit mijn blog voor Jeroen Link, zinnen die me opeens nog dieper raakte dan ze al deden toen ik ze schreef en toen terug las met veel tranen in mijn ogen:

‘Een strijd voor een diagnose… Een strijd voor (h)erkenning die maar niet komt… Een strijd voor een goede behandeling… Een strijd voor dringend noodzakelijk onderzoek… Een strijd waarin je zonder geld geen behandeling krijgt… Een jarenlange keiharde strijd… Een eenzame strijd… Een uitzichtloze strijd… Een slopende strijd genaamd ‘Ziekte van Lyme (en ME/CVS)’

Dit had niet mogen gebeuren! Barbara Pronk is al de 5 chronisch lymepatiënt die in een half jaar tijd een einde heeft gemaakt aan haar leven, waarschijnlijk ook in de hoop dat ze de wereld wakker kon schudden om in te laten zien hoe ernstig Lyme kan zijn, hoe het je leven tot een regelrechte hel kan maken en dat het zo niet langer meer kan! Ongelooflijk dapper en moedig van haar.
Barbara is 39 jaar geworden…
Ik wens de familie en nabestaande erg veel sterkte toe met dit grote verlies! ❤

Daarna vlogen de berichten over teken en de ziekte van Lyme door de media en daar ben ik, hoe dubbel ook, wel echt blij mee. De kranten, radio en tv besteden er nu veel aandacht aan! De aandacht die het verdient, want het is zoveel groter dan veel mensen denken, zoveel makkelijker opgelopen dan veel mensen denken en zoveel invaliderender dan veel mensen. Ik zie dit als een waarschuwing naar de buitenwereld ‘Pas op! Die kleine beestjes zijn zoveel slopender dan je je kan bedenken!’ Het doet me goed te zien dat steeds meer lymepatiënten opstaan en zich hard willen maken om de buitenwereld te laten zien wat deze ziekte echt inhoud, om ze op de hoogte te stellen dat dit in elk deel van Nederland zo opgelopen kan worden, om ze te waarschuwen dat voorkomen echt beter is dan het niet meer kunnen genezen er van! De diagnoses komen vrijwel altijd te laat, dan zit de Borrelia bacterie al in ieder orgaan, ieder weefsel, iedere cel, ook al zou je het niet meteen opmerken.

De reden dat ik me zo hard maak, al langere tijd opgestaan ben en veel voor de Lyme gemeenschap doe is, omdat ik weet hoe diep de put is, weet hoe het is om 24/7 geïnvalideerd op bed te moeten liggen geheel van de wereld, niks meer kunnen verdragend, niet meer op je benen kunnen staan, weet hoe het is als amper iemand je gelooft, weet hoe het is als de regulier zorg je als een baksteen laat vallen, weet hoe het is als je iedere nacht bang bent dat er geen volgende dag meer komt en dit eigenlijk niet zo erg vind omdat je het leven zo niet meer ziet zitten. Ik zet me niet in voor mezelf, maar voor alle lymepatiënten die er nog wel zo bij liggen, die niet in staat zijn om voor zichzelf te spreken, die niet in staat zijn om de buitenwereld te laten zien wat er werkelijk achter de voordeur gebeurt, die niet in staat zijn om zelf op te staan, omdat ze vechten voor hun leven tegen een ziekte die geen genade kent!

Misschien heb ik geluk gehad, een engeltje op mijn schouder, of heel veel vechtlust, wilskracht en overlevingsdrang, ook al heb ik nog steeds geen ‘normaal leven’ en zal dit ook nooit meer krijgen, maar ik ben zeer dankbaar dat ik op kan staan!

Namasté, Andrea

Blog

Telegraaf ‘Vaak zelfdoding lymepatienten’
http://www.telegraaf.nl/gezondheid/22474097/___Vaak_zelfdoding_lymepatienten___.html?utm_source=facebook.com&utm_medium=referral&utm_campaign=facebook

NOS radio journaal: http://youtu.be/zqgUGHoslpk

RTL NIEUWS Teletekst (pagina 112), 5 april 2014 ‘Lyme drijft patiënten tot zelfmoord’

Brabants dagblad ‘Lymepatiënten zijn radeloos’
http://www.bd.nl/algemeen/binnenland/lymepati%C3%ABnten-zijn-radeloos-1.4301297

Volkskrant ‘Vijf mensen met de ziekte van Lyme pleegden afgelopen half jaar zelfmoord’
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2672/Wetenschap-Gezondheid/article/detail/3629340/2014/04/05/Vijf-mensen-met-ziekte-van-Lyme-pleegden-afgelopen-half-jaar-zelfmoord.dhtml

NOS ‘Met Lyme valt niet te leven’
http://nos.nl/artikel/632239-met-lyme-valt-niet-te-leven.html

POW Ned ‘Meer zelfmoord door Lyme’
http://www.powned.tv/nieuws/binnenland/2014/04/meer_zelfmoord_door_lyme.html

Rene Peters, Wethouder sociale zaken, jeugd, onderwijs en integratie Oss “Zelfdoding en Lyme”
http://renepetersoss.com/2014/04/06/zelfdoding-en-lyme/

RTL nieuws ‘Nog nooit zoveel teken geteld als vorig jaar’
http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/laatste-videos-nieuws/nog-nooit-zo-veel-teken-geteld-als-vorig-jaar

3FM ‘Ziekte van Lyme bestaat niet volgens dokter!’
http://www.3fm.nl/a/139361

‘Horrorteek des doods verovert Nederland’
http://mwnw.nl/blog/2014/04/06/teek-des-doods-verovert-nederland-41333

Advertenties

Verjaardag naar mijn hart ❤

27 Dec

Vandaag vier ik mijn verjaardag. Niet voor mensen om me heen, maar met mezelf en mijn vriend. Mijn beste vriend op allerlei verschillende manieren. Degene waar ik onvoorwaardelijk veel van hou, degene waar ik alles aan kan vertellen en mee kan delen, degene die in een oogopslag aan mij kan zien hoe het gaat, degene waarbij ik geheel mezelf kan zijn, degene die geen woorden nodig heeft om mij te begrijpen, degene die altijd voor mij klaar stond en staat als ik hem het hardst nodig heb, degene die ook onvoorwaardelijk veel van mij houd.
Mijn vriend!

Vandaag word ik 26 jaar. Getallen zeggen mij persoonlijk niet zo veel, want het heeft in mijn ogen geen waarde. Het zegt niks over de persoon hoe deze in elkaar steekt, hoever een ontwikkeling van binnen plaats heeft gevonden of wat diegene meegemaakt heeft in het leven. Het zegt puur alleen hoeveel jaar diegene op deze planeet bestaat. Mijn 26e jaar viering op Aarde.

Het is ergens ook zeer confronterend als ik dit getal zo zie staan. Ik ga alweer mijn 6e jaar in van ziek zijn door lyme en co, van een oneerlijke strijd, van een aan thuisgebonden bestaan. En na zoveel jaren aan de zijlijn te leven van de maatschappij heb ik eigenlijk maar één wens! Onvoorstelbaar veel mensen met chronisch Lyme en onzichtbare ziektes hebben deze wens. En die wens luid: beter worden al is het maar tot een bepaalde hoogte dat een enigszins ‘normaal’ leven mogelijk is. Een wens waarin ik om op mijn verjaardag nog een keer helemaal los te gaan op fijne harde muziek, de benen onder mijn lichaam uit te dansen zonder er doorheen te zakken, met een fles champagne te proosten op een nieuw zorgeloos jaar, een kater te hebben van alcohol in plaats van Borrelia gif, een wens die waarschijnlijk nooit uit gaat komen zo realistisch als ik ben, maar zeer fijn om er over na te denken. Daarnaast wens ik meer bekendheid over Lyme en co, meer erkenning en herkenning, betere testen, betrouwbare diagnoses, goede behandelplannen en meer respect voor onzichtbare ziektes!

Vandaag is het mijn dag, onze dag, maar ook een spannende dag voor vele met mij. Een zeer spannende dag voor een andere vriend van mij! Een dag van de uitzending waar veel mensen op hebben zitten wachten. Een uitzending van ‘Recht uit het hart’ waarin Joshua Verhoeven zijn verhaal doet over zijn strijd met de ziekte van Lyme en co. Zijn onmenselijk strijd, niet alleen tegen Borrelia en co zelf, maar ook een strijd tegen de onmacht en onrecht dat hem wordt aangedaan en waarom hij de stichting Hope For Lyme heeft opgericht. Afgelopen zondag 22 december waren de opnames hiervan en ik wilde dit voor geen goud missen, want mijn (lyme)vriend moest ik natuurlijk bijstaan daar was geen twijfel over mogelijk.

Vanavond zal, precies op mijn verjaardag, een waardevol verjaardagscadeau, een deel van mijn wens uitkomen door een mooi begin aan meer bekendheid over de sluipmoordenaar genaamd de ziekte van Lyme.

De uitzending is vandaag, vrijdag 27 december, om 18.50 uur Nederland 2 ‘Recht uit het hart’

Maar nu ga ik, samen met mijn vriend, eerst genieten van een dagje rust, liefde en een modderig rassoul ❤

Namasté, Andrea

‘De gezonde mens heeft duizend wensen, de zieke slechts één’

VBL

Ingewikkeld verwikkeld

25 Nov

Afgelopen dinsdag was ik weer eens in het ziekenhuis te vinden om een holter bij mezelf aan te laten sluiten, aangezien ik laatste tijd weer steeds vaker vervelende aanvallen van mijn hart heb gehad. Mijn cardioloog wil dit dolgraag vangen om te kijken of hij misschien kan achterhalen wat mijn hart daartoe aanzet, maar goed dit is afgelopen jaren nooit gelukt dus poging 6 of 7 moest het worden! Eenmaal aangesloten aan de draden, het kastje om mijn nek te hebben gehangen en mijn wijde shirt er weer over aan gedaan te hebben kon ik weer op pad met de woorden van de cardioloog nog in mijn gedachte ‘Als je de aanval op kan wekken zou je dat dan willen doen..?’ Maar natuurlijk, zo gezegd zo gedaan dacht ik nog. Daarom had ik de dag lekker vol gepland, de meest rare dingen gegeten om maar voor elkaar te krijgen dat mijn hart die nacht raar zou gaan doen en expres bij mijn ouders gaan slapen. In de avond nog van alles naar binnen gewerkt om vervolgens met het kastje inclusief draden mijn bed in te kruipen. Gelukkig heb ik afgelopen jaar wat meer vet op mijn ribben gekregen, waardoor ik nu gewoon op mijn zij op die plakkers kon liggen om zo rustig in slaap te vallen in de hoop dat ik over een uur gewekt zou worden door mijn vreselijke aanvallen.

De eerste keer dat ik wakker werd was het nog donker, voelde ik iets trekken aan mijn huid, ging mijn hart lichtelijk sneller en realiseerde ik me dat ik nogal gedraaid had in mijn slaap en nu verwikkeld als een spinnenprooi in de draden zat. Deed het lampje voorzichtig aan en keek op mijn mobiel om te kijken hoe laat het was, 8 uur al zucht! Nadat ik mezelf weer bevrijd had uit het web der draden heb ik me maar weer omgedraaid aan de ene kant opgelucht dat ik geen aanval had gehad, maar aan de andere kant balend omdat we hem nou weer niet gevangen hadden.

Ik had het eigenlijk al wel aan zien komen, want ik had zo’n onwijs goede dag en dat terwijl die nacht er voor ik echt tegen een aanval aan zat te hikken, maar mijn lichaam goed onder controle kreeg. Zo’n aanval voel ik vaak niet opkomen, maar meestal ben ik voor het slapen gaan niet lekker en dat had ik dus totaal niet die avond. Werkelijkwaar ik weet ook niet waarom, maar altijd als ik zo’n ding om heb is mijn lichaam poeslief net of ze afgesproken hebben zich koest te houden daar binnen! Zo zit ik dus al weer jaren ingewikkeld verwikkeld in deze rare toestand met de vraag waarom mijn hart zo raar doet, waar geen pijl op te trekken valt en mijn aanval komt wanneer hij komt of ik dit nou wil of niet!

Namasté, Andrea

Letitbe

Uitgemergelde veganist

21 Sep

Steeds vaker zie ik foto’s voorbij komen vooral op instagram van jonge vrouwen die veganist zijn. Wat ze natuurlijk wel zijn op de manier van hun voedingspatronen, maar dit min of meer gebruiken om zo ontzettend graatmager te worden, zich daarvoor ook nog eens helemaal de naad uit te trainen, hun eten puur bestaat uit een blaadje sla, komkommer, tomaat met als vuller een rijstwafel of een schaaltje fruit en zichzelf dan nog te dik noemen door erbij te zetten ‘Ja er moet toch zeker nog 5 kilo af’, want tja je ziet mijn ribben nog net niet! De reacties eronder zijn schrikbarend van mensen die net zo erg zijn of zo zouden willen zijn om diegene nog even aan te sporen of een extra duwtje in de rug te geven over hoe geweldig ze er wel niet uit ziet! Daar schrik ik echt ieder keer enorm van!

Ja ik ben een veganist, maar zeker niet om af te vallen! Ja ik ben een gezondheidsfreak, maar puur om mij zo goed mogelijk te voelen! Ja ik ben dun, maar niet door mijn eetpatroon! Ja mijn ribben kon je ook tellen, maar niet door uithongering! Ik heb de ziekte van Lyme, en ja er is verschil tussen Lyme en Lyme, een ziekte die mij van binnen geheel kapot maakte, mij opvrat tot er bijna niks meer van me over was, mijn organen als een razende aan het werk zette, waardoor de energie zwaar beneden pijl was en mijn lichaam niet te vergelijken is met zo’n domme jonge vrouw, sorry hiervoor, maar geef je lichaam aub de voeding die het nodig heeft! Ga jezelf niet uithongeren voor een, in jouw ogen, zo’n perfecte lichaam dat eigenlijk te walgelijk is om naar te kijken.

Op mijn magerste moment woog ik 42 kilo, 12 kilo minder dan een paar maanden daarvoor, niet omdat ik dit wou, ik was toen nog niet eens veganist, maar omdat mijn lichaam zich kapot vechtte om in leven te blijven. Ik moest om de twee uur een bord eten naar binnen werken, hoe beroerd en kotsmisselijk ik ook was, hoe moeilijk ik het door mijn strot kreeg, maar omdat ik me anders zo slap en trillerig voelde waardoor ik steeds bijna flauw viel. Een lichaam dat op was van het vechten, constant plat moest liggen en broodmager was dat ik mezelf niet eens meer in de spiegel aan durfde te kijken als ik naar de toilet of naar bed ging in mijn donkere slaapkamer. Ik keek mezelf niet aan, omdat ik dan een uitgemergeld eng skelet voor me zag staan, iemand die ik niet was, een schim van wie ik ooit was. In deze tijd maakte ik geen foto’s of filmpjes van mezelf, waar ik nu achteraf wel eens van baal, om te laten zien hoe uitgemergeld lichaam ik had, maar op dat moment was ik en niemand anders daar mee bezig.

Als ik, voor mijn doen toen een aardige dag had, al mijn energie bij elkaar schraapte om even een klein stukje door de straat te lopen om wat frisse lucht op te snuiven, met mijn moeder of iemand, om daarna weer geheel plat op de bank of bed in mijn donkere slaapkamer te belanden. Kreeg ik een keer te horen van iemand, waar ik zo vaak kwam al van kleins af aan, ‘dat ik er niet knapper op werd en maar eens wat meer moest gaan eten’ die woorden staken dwars door mijn hart, en later te horen kreeg dat er geroddeld werd over mij dat ik anorexia zou hebben door mensen die geen idee hadden hoe hard ik achter de gesloten voordeur vechtte voor mijn leven. Mensen hadden geen idee, omdat ze nooit langs kwamen of er naar vroegen, maar oordelen durfde ze wel, zo gemakkelijk en zo simpel om mij even naar beneden te halen, terwijl er niemand was die mij kon verdedigen! Aan de buitenkant van ons huis was niet te zien wat er vanbinnen afspeelde, precies zoals aan mijn lichaam niet te zien is (al was dat toen zeker wel!) wat er vanbinnen gaande is.

In eerste instantie werd ik vegetarisch door het vele hallucineren, door de toxines in mijn hersenen van Borrelia en co, zag ik vaker het diertje voor me in plaats van het stukje vlees zelf dat op mijn bord lag. Ik kon het niet opeten en walgde van het idee dat mensen alles doen voor hun eigen huisdier, maar wel een stuk kip of koe naar binnen zaten te werken zonder er over na te denken. Zo begon ik vaker vleesvervangers te eten om toch bepaalde dingen binnen te krijgen en liet het vlees steeds vaker staan! Ik begon ook te merken dat als ik geen vlees at ik wat fitter was na de maaltijd dan als ik wel iets van vlees had gegeten. Het voelde goed om geen vlees te eten puur gezien vanuit mijn gezondheid dat ik me wat fitter kon voelen, gezien vanuit spiritueel opzicht om niks tot me te nemen wat verdriet, pijn of angst heeft ervaren, natuurkundig gezien dat vlees erg verzurend werkt op het lichaam en ik al zo verzuurd was door alle toxines (afvalstoffen) van Borrelia en co die door mijn lichaam circuleerde en opgeslagen zaten in mijn cellen en weefsels.

Andere dierlijke producten, zoals ei, kaas en melkproducten at ik niet erg veel, maar op een gegeven moment en dat is nu zo’n twee jaar geleden, kwam ik er achter dat steeds als ik yoghurt op had ik ’s avonds hevige keelpijn kreeg en de dag er na ik erg beroerd plat op bed lag met zware hartkloppingen dat een aantal dagen aanhield. Nadat ik eindelijk wist dat het door de yoghurt kwam heb ik een voedselintolerantie test laten doen bij een laboratorium die daar gespecialiseerd in was en na een aantal weken te hebben gewacht op het resultaat bleek dat ik het goed gevoeld had: mijn lactose intolerantie zat in het één na hoogste vakje, waarvan ze zeggen dat de kans er is dat je er nooit meer geheel vanaf komt. Mijn ei-intolerantie was zelf nog hoger dan die van lactose, wat voor mij erg veel verklaarde, de gluten-intolerantie was ook niet bepaald nieuw voor me en zo begon mijn nieuwe levensstijl als gluten-en-suiker-vrije-veganist!

Persoonlijk ben ik er wel van overtuigt dat dierlijke producten zeker geen must zijn in een voedingspatroon, maar goed dit is natuurlijk een keuze die je voor jezelf maakt en daar is, in mijn ogen, iedereen vrij in! Nu twee jaar later neem ik heel soms wat mozzarella, wat ik aardig kan verdragen op wat lichte keelpijn na, maar hier blijft het dan ook wel echt bij en voor de Borrelia en co is het sowieso verstandiger geen lactose, gluten en suiker te eten waar zij zich weer mee voeden.

Zo vind ik het aan de ene kant dus erg mooi om te zien dat steeds meer mensen zich realiseren en bewust worden hoe belangrijk voedsel voor ons lichaam is, maar bij het aan zien van uitgemergelde veganisten op instagram denk ik bij mezelf ‘Waar ben je in godsnaam mee bezig..?’ Mijn veganistische-gluten-en-suiker-vrije-maaltijden bestaan zeker niet alleen uit een bordje salade of een bakje fruit, want ik ben en blijf een lekkerbek, een snoepkont en een liefhebber van eten dus experimenteer heel wat in de rondte om die lekkere lasagne, cakejes of hapjes op tafel te krijgen in een variant die ik wel kan verdragen 🙂 De Toko en Ekoplaza helpen mij hier dan ook erg bij met hun producten, maar mijn geheim ingrediënt is toch echt heel veel liefde ❤

Zo ben ik ongelooflijk dankbaar voor mijn eindelijk weer wat aangekomen lichaam met geen hangende theezakjes meer, maar wat vollere boobies die mij bh niet laat gapen, geen zichtbaar telraam als ribbenkast meer, maar gewoon een gezond laagje vet over het geraamte, geen ingevallen gezichtje meer, maar een gezond toetje met een blos en eindelijk wat bollere billen die mijn jeans weer opvult, al mogen ze wel iets getraind worden, maar perfectie is ook niet alles! Hahaha

Hoe groot/klein of dik/dun je bent hou vol overgave van jezelf, leef vanuit je hart waar onvoorwaardelijk veel liefde heerst, voed jezelf met (voor jou) volwaardige voeding, laat je immuunsysteem je beste vriend zijn en wees lief voor je lichaam, het is jouw tempel, jouw gezonde thuis, de belangrijkste plaats waar je hoort te zijn!

Namasté, Andrea

body

Medisch gezien

12 Sep

Afgelopen week had ik weer mijn om de 2,5 maandelijkse date met mijn internist al was dit eigenlijk een speeddate tussendoor ter controle of de vonk nog wel sprankelde. Lulkoek natuurlijk, maar daar hou ik nou eenmaal van! Zonder grappen en grollen ik kwam terug voor de uitslag van de MRI en het verdere behandel-Hemochromatose-verhaal. Zoals ik al had voorspeld in een ander blog was er natuurlijk weer niks te zien, al was er in de holtes iets niet geheel pluis, maar nadat ik zei dat ik daar geen last van heb gooide ik het roer om met de vraag ‘En hoe nu verder..? Hier had hij niet bepaald direct een antwoord op dus volgde ik maar met een waterval aan zinnen dat ik echt de beroerdste niet ben, graag bloed zou willen geven als ik niet zulke heftige reactie er op had, het niet bepaald een chill idee vind dat mijn ijzer wel op blijft lopen, hier iets voor in wil gaan zetten op een natuurlijk manier en of het dan misschien mogelijk is dat ik wekelijks een kleine hoeveelheid bloed af laat nemen. Natuurlijk vond hij dat in eerste instantie geen geweldig idee, want hij verwacht er geen resultaat van blablabla, maar nadat ik hem duidelijker uit had gelegd in details wat mijn gedachtes erachter zijn draaide hij al gauw bij en was hij toch wel in voor mijn experiment met dank aan het meedenkende brein van mijn moeder! Joepie we gaan experimenteren 🙂 Vanaf nu ga ik iedere week bloed laten prikken, gewoon bij de prikpost in het ziekenhuis, en mag ik zelf bepalen hoeveel buisjes (10cc) ze af gaan nemen. Normaal als je bloed laat prikken heb je buisjes van 5cc en hier heb ik nog nooit een reactie op gehad als er meerdere buisjes afgenomen werden dus vandaar dit experiment. Ok het is niet veel dat we gaan lozen in één keer, maar alle beetjes helpen toch..? Beter iets dan niets!

Het wordt er nu niet met een razende snelheid uitgezogen, zoals bij de aderlating wel het geval was, 180cc in nog geen 5 min, het is een lagere hoeveelheid dus mijn lichaam wordt niet meteen uit zijn balans gerukt, het gaat meer verspreid over de maand en met daarnaast ook mijn menstruatie hoop ik de stapeling van ijzer in ieder geval stop te kunnen zetten al zou het natuurlijk fantastisch zijn als het langzaam aan naar beneden zou gaan! Dan wil ik met een orthomoleculair arts nog even rondom de tafel gaan zitten in hoeverre we hier supplementen voor in kunnen zetten die het ijzer kunnen binden en afvoeren. Zelf doktertje spelen, dus in de zin van jezelf verdiepen in de materie, je mond opentrekken en je ideeën uiten, is zeker zo slecht nog niet en wie weet wat dit experiment teweeg gaat brengen. Niet alleen voor mijn eigen gezondheid, maar ook weer voor de verrijking van mijn eigen kennis en dit misschien zelfs ooit kan gebruiken voor anderen in de toekomst.

Zo loop ik al dik 1,5 jaar met de (deels thuis)studie HBO Medische Basiskennis in mijn hoofd, waarvoor ik me vorige jaar, zo enthousiast als ik was, meteen voor ingeschreven had en na een aantal maanden tot de conclusie kwam dat ik er fysiek gezien eigenlijk nog helemaal niet klaar voor was dus een week voor start weer annuleerde. Nu een jaar later denk ik dat het zeker wel kan lukken, je kunt je eigen tijden in delen, op mindere dagen doe ik minder tot niks en op goede dagen weer wat meer, alleen zullen de lesdagen vrij pittig voor me worden, maar er begonnen toch wat twijfels omhoog te komen wat voornamelijk met financiën te maken heeft. Ik had gehoopt dat er wel een deel vergoed zou worden, maar dat was een te positieve gedachten van me en aangezien ik geen geldboom op het balkon heb staan heb ik het nu helaas weer aan mijn neus voorbij moeten laten gaan. Baal hier als een stekker van, want had er echt helemaal zin in! Het is een best prijzige studie die ik dan dus geheel uit eigen zak moet betalen en ook nog aan mijn gezondheid moet gaan werken, wat ook grotendeels uit eigen zak is, is het keuzes maken. Beide samen gaat financieel (en misschien fysiek) niet lukken dus wat was wijsheid? Mijn gezondheid blijft dan toch echt op nummer één staan hoe graag ik die studie ook wil doen en aan mijn toekomst wil werken.

Het is misschien een nogal schrale troost, vooral omdat ik het zo niet gepland had in mijn hoofd, maar toen ik dus weer naar de site ging om te kijken hoeveel plekken er nog over waren, was het al vol dus het had blijkbaar zo moeten zijn! Het is misschien toch nog niet helemaal mijn tijd, of er komt nog wat mooiers op mijn pad en anders hoop ik dat ze de studie in januari weer aan gaan bieden, zoals vorig jaar al is dat nog niet 100% zeker alleen als er genoeg animo is.

Zo was er afgelopen week niks afwijkends te zien in mijn hersenen, wat natuurlijk niet alles zegt over de werking er van, maar het is wel een fijne gedachte met kijk op de toekomst dat ik deze ingewikkelde, bijzondere massa weer wil gaan gebruiken voor een nieuwe studie! Medisch gezien zijn mijn hersenen er klaar voor, het lesboek is al onderweg naar mijn studiootje om me deze winter eens flink erin te gaan verdiepen, zodat ik bij de volgende aanmelding goed voorbereid ben en er op mijn sokken doorheen fiets..

Namasté, Andrea

vv2

Onhelder water

3 Aug

Vandaag alweer zaterdag, waarvan ik had verwacht dat het een slechte dag zou worden door de toch wel vele bezigheden van de afgelopen twee dagen inclusief een lichaam dat bedacht dat het een juist moment was om aan de maandelijkse periode te beginnen, tja waarom ook niet eigenlijk? Verassend aardig verloopt het tot nu toe moet ik zeggen! Gister had ik een klote dag, mede door die ene periode, een klote dag waar ik niet aan toe wilde geven en ontzettend eigenwijs toch naar het Engelenmeer ben gegaan. Zelfs in het meer geweest en als je mij een beetje kent denk je nu ‘WTF? Dreetje voel je je wel ok?’ Nee dat voelde ik me niet geheel, wat lichtelijk onhelder in mijn hoofd wat nadenken al lastiger maakte, en dit verklaard dan ook wel weer hoe vreselijk heet het moet zijn geweest dat ik met mijn doods-angst-uit-slaande-natuur-water-vrees toch het water betreed heb! Nadat ik bijna knocky ging van de hitte, terwijl ik mezelf om de ongeveer 30 seconde in spoot met water uit een kappersspuitbolletje, ja fucking relaxt 1 euro bij de blokker al was dat wel 2 jaar geleden, en de mensen om ons heen mij met rare, starende, gewoon jaloerse blikken aankeken. Of was dat misschien omdat ik zowat de enige op heel het veld topless aan het zonnen was? Tja Hallo mijn boobies willen ook zon zien! Whatever we zijn toch allemaal van water, vlees en bloed..?

Maargoed ook al had ik expres goed geluncht met een bord vol pasta, liters water bij me en ook nog verse lekkere aardbeitjes werd ik toch nogal draaierig en bedacht ik me opeens ‘Ok Andrea niet zeiken er zitten geen jaws haaien en ook geen meervallen met lange snorharen, tenminste dat denk ik, hoop ik en neem ik aan van niet…???, we moeten echt het water in!’ Eigenlijk was het water echt zalig op de ranzige bodemplanten, zand als koeienvlaai en de onhelderheid van het water na dan. Je moet nu ook niet denken dat ik daar met mijn prinsessenpootjes doorheen gelopen ben! Gewoon paardjerijdend op de rug van Rieuw trotseerde we het water, vooral niet in galop eerder stapvoets, stukje voor stukje, met iedere stap steeds verder het onheldere water in, steeds meer verkoelende kou tegen eerst mijn voeten en steeds verder omhoog tegen mijn benen, steeds verder mijn angst aangaand, steeds dieper en dieper… Daar stonden we dan tot onze borst in het water, achterover leunend met mijn lange haar in het water, het moment dat mijn onheldere hoofd samen kwam met het onheldere water en deinde op de kleine golfjes die het water rimpelde. Heerlijk om even niet mijn soms zo zware, bonkende hoofd zelf te hoeven dragen, maar zo gewichtloos in het koude water te hangen dat mijn hersenen wat tot rust leken te komen, zo fijn om even nergens over na te hoeven denken … Althans zolang Rieuw niet sprak over de beesten die in het meer zwommen ging het ok, maar natuurlijk begon hij daar wel over en na het voelen van een waterplant langs mijn been gaf ik zo’n harde gil en kroop ik zowat bijna op Rieuw zijn hoofd alsof we omsingeld werden door een school haaien! Die diepgewortelde angst voor natuur water is er niet 1,2,3 uit.. Iets dat ze mij zo vreselijk aangepraat hebben toen ik nog heel jong en beïnvloedbaar was met hun leuke verhaaltjes dat er meervallen in de wiel zitten en zelfs sidderalen! Zo opgeslagen in mijn systeem, in ieder weefsel en iedere cel die als een malle alarm gaan slaan, zodra ik met onhelder water in aanraking kom. Nergens een knop ‘delete’ te vinden om het zo fucking tussen je oren zittende angst weg te nemen.

Dit herhaalde zich nog meerdere malen op deze warme, zeg maar gerust hete, zomerdag, zelfs met vooruitgang en niet meer zo hysterisch als de eerste aanraking sinds jaren! Mijn natuurwaterangst is bij deze een heel klein stukje afgebrokkeld en begint zelfs in mijn fantasierijke gedachte een vorm aan te nemen om ooit op Rieuw zijn surfplank te staan. Iets wat mij op dit moment verre van vreugde geeft, maar waar ik de stoute schoenen voor aan wil trekken om dit om te zetten naar een gelukzalig, dankbaar gevoel om het water te mogen betreden, om ook op die manier één te kunnen zijn met moeder Aarde, me mee te laten voeren naar plaatsen waar ik eerder nooit kwam, zoals verder dan die eerste 4 meter vanaf de waterkant!

996812_10201475515438695_1879208298_n

Op het moment dat ik dit aan het schrijven was moest ik opeens aan een nummer van Ben Howard denken, een nummer dat mij heel erg diep raakt door mijn helse gevecht van afgelopen jaren, het mijn gevoel perfect weergeeft over de balans die ik steeds moet zoeken, dat ik mezelf meer dan gevonden heb, geleerd heb om vanuit mijn hart en ziel te leven, een nieuwe start heb mogen maken, de vrienden die gebleven zijn zo dankbaar ben en verder is het een prachtig nummer dat ook nog eens aansluit op mijn blog dus bij deze luister en huiver! ❤

Namaste, Andrea

Onzekere balans

30 Jul

Daar zit ik dan weer op de bank met een lichaam dat kapot moe is, met pijnscheuten in mijn benen, een hartslag die tekeer gaat, longen die niet geheel gevuld kunnen worden door de benauwdheid en een raar doof gevoel in mijn rechter kleine teentje die niet meer mee wil buigen. Ja ik moet het nu wel aan mezelf toegeven dat ik uit balans ben, misschien een terugval heb al wil ik daar niet zomaar aan toegeven en het nog wat dagen aankijken. Laatst schreef ik nog zo mooi ‘She is back on track’ en dat ik eindelijk die balans weer gevonden had blablabla nou na twee kleine weken is die weer geheel spoorloos.

Mijn dagen zijn de laatste tijd zo wisselvallig dat er geen peil meer op te trekken valt of het nou goed gaat ja of nee, want zodra ik van de daken schreeuw dat ik eindelijk mijn balans gevonden heb donder ik weer in mekaar. Mijn balans die me zo heilig is, zomaar weer van me af gepakt word en eigenlijk niet geheel bewust wetend waardoor..? Heb ik laatste tijd dan toch teveel hooi op mijn vork genomen? Is de mentaliteit ik moet zoveel mogelijk genieten me teveel geworden? Heb ik ze dan onbewust gevoed met verkeerde dingen eten wat ik weleens deed laatste tijd? Of moet ik soms weer stil staan om hier iets van te leren?

Zoveel vragen en zo weinig antwoorden… Soms is het zo moeilijk om een ziekte te hebben waar niemand niks vanaf weet! Waar vind ik de voor mij juiste antwoorden? Wat moet ik nu weer gaan doen om me beter te voelen? Afgelopen jaren zo onwijs veel therapeuten gezien die me ieder weer een stukje verder hielpen, zoveel protocollen en kuren gevolgd die me eerst doodziek maakte voordat ik me beterder ging voelen, zoveel boeken/informatie gelezen en me verdiept in de materie voeding en detoxen, zoveel geld uit moeten geven om mijn zieke lichaam aan de praat te krijgen, zoveel onbegrip naar mijn hoofd gesmeten gekregen, maar ik knokte door en geloofde inmijn lichaam en genezing! Vooral het volgen van mijn gevoel bracht me waar ik was al waren de wegen zeker niet glad met genoeg kuilen waar ik nu blijkbaar ook weer in beland ben. Alleen deze kuil is anders, want momenteel weet ik even niet wat te doen? Meestal had ik wel een verklaring waarom die kuil er opeens was, maar nu …

Als ik er over nadenk is het misschien zo dat het verschil tussen me goed voelen en me goed willen voelen er de laatste tijd niet was. Ik voelde me aardig goed of ik voelde me niet zo goed, maar hield mezelf voor dat ik me goed voelde en ging gewoon op pad, eigenlijk veelte veel vragend van mijn lichaam die helemaal niet zo fantastisch aan voelde, met andere woorden het niet luisteren naar je lichaam, het over je grens gaan! Maar wat wil je dan? Ik heb zoveel jaren niks gekunnen en nu kan/kon ik voor mijn doen zo onwijs veel! Daar wou ik dubbel en dwars van genieten, van elke seconde dat ik buiten was, nieuwe ervaringen beleven, de grenzen opzoeken en zo trots op mezelf zijn dat ik dat deed, alleen en hoe! Ik heb nergens spijt van, op dit moment misschien wel omdat ik me ronduit kut voel, maar het zijn belevingen die niemand me meer af kan pakken.

In mijn wereldje is niks raar en probeer ik van zoveel mogelijk te genieten, in het NU te leven, omdat ik niet weet wat de toekomst me brengen zal. Nu denk je misschien dat weet niemand! Dat is zeker zo en de meeste mensen genieten daarom ook veel te weinig van het NU naar mijn mening, maar in mijn geval is het anders ik heb al op jonge leeftijd aan de afgrond gelegen en dat is de reden waarom ik dubbel en dwars probeer te genieten van het NU, ook al ga ik soms over de grens of luister niet geheel naar mijn lichaam, terwijl ik dat eigenlijk wel zou moeten doen.

Dat noemen ze ook wel eigenwijsheid en toch ben ik blij met een flinke dosis daarvan, want het brengt me ver op paden die (voor mij) onbewandeld waren hiervoor, paden die lastig waren en waar ik met veel trots op terug kijk, hoe ziek ik ooit misschien ook weer zal worden of juist liever niet. Dat is niet negatief, dat is realistisch, dat is mijn onzekere toekomst, mijn onzekere balans!

I go for it and I will be back!

Namaste

dreeee

%d bloggers liken dit: