Tag Archives: Overgevoeligheid

Zak eens lekker door

3 Mrt

Als echte Bosschenaar zit carnaval eigenlijk toch wel in mijn hart en nieren, of zoals vele zullen zeggen lever en nieren door het aantal alcohol dat er deze dagen genuttigd wordt, dat gaat voor mij dan niet (meer) op met mijn alcoholisch vrije bestaan, maar helaas gaat het feestje zelf ook grotendeels weer aan mijn neus voorbij. Er zullen mensen zijn die zeggen ‘Wees blij, want carnaval is echt zo’n but feest!’, maar voor mij voelt dit, een traditie die er al in zit vanaf kleins af aan, toch echt anders. Het is echt niet dat ik de muziek nou zo leuk vind of de kostuums zo mooi, dat ik van zatte lallende mensen hou of de optocht zo’n feest vind waarvan veel wagens nergens op slaan, overvolle dampende kroegen zo fijn vind of de liters bier over mijn pakje zo lekker, maar het hele sfeertje van de vrolijke, lachende mensen die even helemaal leip gaan, zichzelf in een andere persoonlijkheid gehesen hebben, zich even geen zorgen maken over de kater van morgen, lak hebben aan de normale, drukke, dagelijkse sleur van de maatschappij en even lol maken om niks. Nouja misschien wel ergens om, maar ik heb eigenlijk werkelijk waar geen idee wat de gedachte achter carnaval is als ik zo eerlijk mag zijn!

Zo dacht ik gister toch nog even met vrienden een poging te wagen, na een flink glas ibuprofen 600, die ik nog had van de kaakchirurg en weet dat dit mijn zenuwstelsel wel even goed verdoofd waar ik normaal gesproken helemaal geen fan van ben, achterover gegooid te hebben om in een dorpje, waar ik nog nooit geweest was en weliswaar in het bezit is van twee kroegen, verkleed als piraten en ninja’s gingen we op pad. Het idee alleen al dat we zo op pad zouden gaan had mij al weken lang veel voorpret gegeven, maar het zorgde ook wel voor wat lichte zenuwen van hoelang ga ik het trekken en ga ik het überhaupt wel trekken?

Het eerste deel van mijn carnavalsviering sinds 6 jaar ging wonderbaarlijk goed, bij vrienden van vrienden thuis maar toch wel met aardig wat muziek en vond ik het heerlijk om weer eens meer onder de mensen te zijn. Nadat we wat gegeten hadden gingen we naar een klein kroegje waar het gelukkig niet al te druk was en de muziek ook niet al te veel bass bevatten. Op de vreselijke laserlichten na was het op zich nog aardig te doen en mijn hart maakte een vreugde sprongetje van blijdschap dat ik na zoveel jaar in een kroeg stond met domme carnavals muziek, zatte mensen die onzin uitkraamde en dit toch mocht vieren met de mensen die me erg dierbaar geworden zijn in korte tijd.

Na dat glaasje water besloten we toch maar door te gaan naar de andere kroeg en zo pakte we het boeltje bij elkaar, propte onszelf in de auto en reden een paar 100 meter verder om daar vervolgens de auto weer te parkeren en snel door de kou naar de ingang te lopen. Bij binnenkomst hoorde ik het flinke gedreun al uit de zaal komen, maar omdat ik niet meteen rechtsomkeert wilde gaan en het echt wilde proberen dacht ik nog ‘Misschien moet mijn lichaam er even aan wennen en lukt het wel of klinkt de muziek binnen in die zaal wel anders dan het gedreun hier buiten’. Dus zo optimistisch en eigenwijs als ik ben ging ik er voor, want waarom zou mijn lichaam dit niet kunnen handelen en dat van iedereen daar binnen wel..? Met de eerste voetstap die ik neerzette in de zaal werd ik al wat duizelig, maar door de tweede voetstap sloegen mijn stoppen geheel door, draaide me om, pakte mijn vriend beet en hij zag al hoe laat het was. Strompelend, maar zo snel als ik kon moest ik weg daar, weg van de muziek, de bass, de herrie.. Met mijn ogen op half 11 en door mijn benen zakkend liep ik aan de arm van mijn vriend naar buiten, naar de frisse lucht, rust aan mijn hoofd. Na een tijdje buiten te hebben gezeten op een paaltje was de rust wat meer terug gekeerd in mijn lichaam en besloten we binnen te gaan zitten in het gedeelte waar de oudere mensen zaten, het gedeelte zonder muziek en zonder al te veel prikkels, want tja daar hoor ik nogal vaak thuis als 26 jarige. Mijn lichaam was op na die klap, nog twee glaasjes water zittend tot mijn hoofd weer begon te tollen en het beste was om weer naar buiten te gaan, naar huis, maar de deur waar ik binnen was gekomen zat nu op slot en zo moesten we door de andere gang lopen waar het vervolgens dus weer gebeurde. Mijn benen wilde opeens niet meer, weer zo overprikkeld door het gedreun dat mijn lichaam niet normaal kon functioneren en aan de arm van mijn vriend hangend, door mijn benen zakkend vond ik mijn weg naar buiten waar je dan vervolgens naar je hoofd gesmeten krijgt ‘Zooo te zat om te lopen..?!!’ Geen energie om te reageren, opgetild door mijn vriend, in de auto gezet, gewacht op de rest en op naar huis waar geen prikkels zijn, geen vooroordelende zatte kortzichtige mensen meer, maar waar rust, liefde en begrip heerst. Ondanks het niet zo flitsende einde, ik hier wel even paar dagen flink van bij moet komen ben ik wel super trots en blij met deze grote overwinning!

Lyme is geen griepje, ook al zeggen veel lymepatiënten dat het zo voelt, er zijn veel verschillende vormen van chronisch Lyme, licht tot ernstig, dat maakt het dan ook zo ingewikkeld en voor mij betekent Lyme dus waarschijnlijk voor de rest van mijn leven een beschadiging of iets in mijn hersenen waardoor ik niet tegen hard geluid kan. Ik hoop van niet natuurlijk, maar hou het weldegelijk in mijn achterhoofd dat de kans er grotendeels in zit dat dit nooit verdwijnen zal en zo lang de zorg ons afschildert met het zit tussen je oren, LETTERLIJK inderdaad ja!, tot die tijd zak ik nog eens lekker door … nee niet in de kroeg, tijdens carnaval of met een glas bier … Nee door mijn benen als ik weer eens overprikkeld raak in deze voor mij veel te heftige maatschappij!

Alaaf, Andrea

been

Advertenties

Energetische bewegingen

29 Okt

Op zo’n dag als vandaag met wat enkele kleine wolken aan de blauwe lucht en een prachtige zon die haar warmte door de ramen mijn studiootje binnen straalt voel ik me aardig helder in mijn hoofd. Vaak heeft het weer erg veel invloed op hoe ik me voel fysiek, niet zo zeer mentaal. Dat is eigenlijk best wel gek! Zodra de bewolking erg dik is en laag hangt voelt het voor mij alsof er iets mij naar beneden drukt, mijn lichaam zwaarder, gevoeliger, onhelder maakt dus die dagen zijn veel vermoeiender dan de dagen waar er geen of wat enkele wolken aan de lucht staan. Op dit soort dagen draag ik juist eigenlijk altijd een zonnebril, wat veel mensen raar vinden merk ik door starende blikken of gemompel mijn kant op, omdat de wolken dan veel te fel zijn voor mijn ogen door de overgevoeligheid voor prikkels die op deze dagen, om een of andere reden, veel erger is. Daarom ben ik eigenlijk ook nooit zo’n voorstander van de herfst geweest, maar deze herfst, waar ik toch al heel anders tegenaan keek, mag er toch wel wezen met die zonnige dagen!

Als er na elke regenachtige, beladen dag weer een zonnige, heldere dag komt ben ik weer super blij al mag het van mij natuurlijk altijd zo lekker zonnig zijn. Het gekke is dat vorig jaar herfst het opeens voor het eerst in vijf jaar niet uitmaakte of het bewolkt was of niet! Toen voelde ik die beladen drukking niet meer op mijn lichaam en fietste ik zo de herfst en winter door tot die beruchte dag in het ziekenhuis eind januari, aderlating, die heel wat roet in het eten gooide en er dus ook weer voor gezorgd heeft dat ik nu op bewolkte dagen me weer slechter voel.

Laatst las ik een stukje tekst dat me meer dan ooit deed realiseren dat er zoveel meer factoren zijn in het leven dan alleen wijzelf die er mede voor zorgen of we ons fit, vermoeid, beladen, emotioneel, opgelucht, angstig, eenzaam, gelukzalig, ….. voelen, dit even los van het hebben van een ziekte, en we daar niet altijd bij stil staan. Er is geen enkel mens, dier of levend wezen dat zich altijd, op iedere moment, 100% goed kan voelen op alle vlakken van het leven dus zowel fysiek als mentaal als spiritueel als intelligentie als…..

Na ieder opwaartse beweging zal er een neerwaartse beweging plaatsvinden, maar wetend dat de opwaartse beweging daarna toch weer zal aanbreken! Deze bewegingen kunnen dagelijks zijn of wekelijks, maandelijks, jaarlijks of per seizoen. Het is de cirkel, ook wel het ritme, van het leven dat altijd weer terug zal komen wat er bij mij voor zorgde dat ik mijn staat van zijn meer wist te accepteren, er beter mee om kon gaan en het kon laten voor wat het was wetend dat die opwaartse beweging wel weer zal komen alleen het heeft soms tijd nodig. Natuurlijk heb je hier (groten)deels zelf een aandeel in! Gezonde voeding, ontgiften en bepaalde supplementen kunnen er voor zorgen dat ik me zo goed mogelijk fysiek voel en (lichte) yoga, aarden en meditatie kunnen er voor zorgen dat ik dichter bij mezelf sta (voel), me (deels) afsluit voor andermans soms, voor mij, negatieve energieën en me zo niet leeg laat zuigen, maar het me juist ook weer energie kan geven en er voor zorgt dat ik niet altijd enorm veel last heb van invloeden van buitenaf, zoals verschuiving in de planeten of de maanstanden. Nu denk je misschien ‘Andrea wat is dat voor onzin?!’ Maar als je bijvoorbeeld alleen even naar de maan kijkt die heeft zo ongelooflijk veel invloed op alles wat op de Aarde leeft/is. Zo is het de maan die de zee van eb naar vloed laat over gaan en aangezien wij mensen grotendeels uit water bestaan is het misschien helemaal niet meer zo onwaarschijnlijk dat dit dus ook invloed op ons heeft. Bepaalde maanstanden hebben zelfs ook invloed op de groei van gewassen of het gedrag van dieren.

Niet ieder persoon zal dit hetzelfde ervaren of er iets van merken. Ieder mens is uniek, heeft een eigen gevoelsbeleving en de een is gevoeliger dan de ander, dus als je iets niet voelt/ervaart/ziet wil niet zeggen dat het niet bestaat! Het universum is een prachtig iets waarin we met zijn alle verbonden zijn, elkaar aan kunnen voelen, (on)gemerkt invloed op elkaar hebben, elkaar gelukkig kunnen maken of helpen, steunen zonder dat je daar je mond voor open hoeft te doen.

Afgelopen jaren heb ik, als hoog gevoelig persoon, ontdekt dat ik als wist wat voor weer het buiten was terwijl het rolluik nog potdicht zat, precies wist wanneer de volle maan er aan kwam of er een big shift plaats vond van planeten, bepaalde energieën van mensen me enorm ziek konden maken, ik mensen vaak spiegelde, het weerkaatsen van hun eigen gedrag/reactie, zonder dat zij (en soms ook ik) het zelf in de gaten hadden.

Het zijn energetische bewegingen van buitenaf die invloed hebben op mij(n lichaam), die ik zelf niet in de hand heb, alleen kan proberen zo draaglijk mogelijk te maken door ze te accepteren en manieren te vinden om mijn leven leefbaar te maken tijdens deze ups and downs van het leven. Ze mogen er zijn! Dat maakt het het leven. Ik neem mijn eigen weg hier doorheen, doe wat mijn gevoel me ingeeft en dit brengt mij tot waar ik nu ben. Op MIJN juiste pad ❤

Dus ook al volgt iemand anders niet het zelfde pad als jij volgt wil nog niet zeggen dat zijn pad ‘verkeerd’ is. Ieder volgt zijn eigen weg en zolang je luistert naar je hart zal je komen waar je uiteindelijk wilt zijn!

Namasté, Andrea

energy

Gedwongen uitgestapt

7 Sep

Afgelopen vrijdagavond zat ik alleen thuis, Rieuw was de stad in met vrienden, en realiseerde ik me meer dan ooit dat gewoon op stap gaan er voor mij niet meer in zal zitten of er moet de komende tijd echt opeens een wondertje gebeuren. Mijn overgevoeligheid voor prikkels, in het bijzonder voor geluid, is hiervoor de boosdoener! Mij hersenen en zenuwstelsel die de harde bass en het gedreun nauwelijks kunnen verdragen en dit zich meteen uit in heftige reacties van mijn lichaam die ervoor wil zorgen dat ik daar zo snel mogelijk wegga. Als ik echt een goede dag heb kan ik het verdragen tot een bepaalde hoogte, dan ook letterlijk de hoogte zoals in de openlucht of in hogere gebouwen waar het geluid weg kan dus minder belastend is, tot een bepaalde sterkte aan decibel wat al gauw veel te veel is, zoals bijvoorbeeld op een festival met wel tien rijen boxen op elkaar staan, en een bepaalde tijd totdat mijn lichaam zegt ‘Nu is het klaar!’ en maakt het me kapot moe, duizelig, misselijk en hartkloppingen waar je U tegen zegt, terwijl mijn geest nog wel uren door kan en wil gaan.

Ik heb altijd van muziek gehouden, kon geen dag zonder, liep altijd met muziek in mijn oren, het hoorde er gewoon bij, het was normaal, een onderdeel van mijn leven, van mijn bestaan, waar ik mezelf zo graag in liet gaan, een andere wereld, even geen pijn. Een gevoel van gelukzaligheid dat het bij mij zo naar boven kon brengen, een gevoel van vrijheid als je meedeinend op die zo indringende muziek naar de hemel keek met je armen uitgestoken denkend ‘Fuck wat is het leven toch mooi!’, een gevoel van samenhorigheid als je met zoveel liefdevolle mensen samen aan t dansen was op dezelfde frequentie van die hemelse muziek, een gevoel dat ik zo ontzettend graag nog eens zou willen ervaren, ook al is het nog maar één keer, één dag, één avond, één nacht! Iets wat ik deze zomer zo graag had gewild, iets waar ik al jaren zo erg naar verlang en voor mezelf gezegd had in zomer 2013 kan ik het, iets wat ik zo heb gemist dan is het extra zuur als je geest wel wil, maar je lichaam niet kan!

Afgelopen zomer stond er een stand van Hope For Lyme op het festival WISH, wat persoonlijk niet zo mijn muziek is, maar dit gaf wel de ultieme kans om het toch te gaan proberen en daar dan ook meteen aandacht kon geven aan de ziekte van Lyme die mij zo finaal in zijn greep had en nog steeds deels heeft. Helaas was het gewoon ECHT niet te doen! Ik zat daar in de auto op de bijrijdersstoel, op de parkeerplaats voor medewerkers, en probeerde mijn klachten die zwaar omhoog kwamen borrelen door het gedreun weg te stoppen en zo eigenwijs als ik ben er toch voor te gaan, maar het ging niet! Ik stond naast de auto met een al duizelend hoofd, evenwicht verliezend, zakte door mijn benen met hartkloppingen, waardoor het zweet me uitbrak en met pijn in mijn hart moest ik toegeven dat het niet lukte. Iets waar ik zo’n zin in had, naar uitgekeken had, ik er op een paar honderd meter na bijna was, viel in deugen en die realiteit was even een flinke klap in mijn gezicht. Weer terug de auto instapte, de teleurstelling van me af had geschud en we daar gauw weer weg zijn gegaan met de gedachte dat het nog niet mijn tijd was, ik te snel wilde en geduld moet hebben!

Zo is dat hetzelfde verhaal bij een gewone kroeg, dat zo normaal lijkt voor gezonde mensen, voor mij een regelrechte ramp is en daar zal je me dan ook echt niet meer vinden! Iets wat voorheen ook voor mij zo normaal was, waar ik sowieso elke week kwam met mijn sigaretje, biertje of caiprinha om een dansje te doen is voor nu, nog steeds, onmogelijk. Het is klein, hokkerig, benauwd, druk, de muziek staat loeihard en weerkaatst tegen elke muur, het kan niet weg! De stad was voor mij ’s avonds gewoon simpelweg geen doen, totdat de zomer aanbrak en de terrasjes het al veel aangenamer maakte, geen harde muziek, het geluid kan weg, ruimte om te zitten al wordt het me soms ook nog weleens teveel. Nu de herfst er dus weer aan zit te komen, de dagen weer korter worden, de zon zich steeds minder laat zien en de tempratuur weer gaat dalen zullen de terrasjes uiteindelijk ook weer gaan verdwijnen en zal de stad weer veranderen in een no go voor mij! Op de Verkadefabriek na dan, die 5 minuutjes bij ons studiootje vandaan zit, my favorite place to be, waar de oude fabriek omgebouwd is in prachtige, hoge, grote, sfeervolle ruimtes waar het geluid weg kan, de muziek niet hard staat, het niet rete druk is, er heerlijke loungebanken staan, het personeel zeer vriendelijk is waar mensen van jong tot oud komen, van hippie tot kakkatoe, je niet raar aangekeken wordt en heerlijk jezelf kan zijn.

Ook al kan ik misschien nooit meer naar een festival, een feestje of ordinair naar de kroeg, wat ik gelukkig voorheen heel erg veel heb gedaan hihi, ben ik erg dankbaar dat ik überhaupt weer muziek kan luisteren, dat het weer een onderdeel van mijn bestaan kan zijn waar ik met volle teugen van geniet, en voor de grote vooruitgang dat ik een deel van die gelukzaligheid weer mag ervaren op die plek, in de Verkadefabriek, waar ook ik kan komen om een leuke avond te hebben buitenshuis en met alle liefde mijn watertje drink!

Namasté, Andrea

8499870333_7c8786d6dc_z

%d bloggers liken dit: