Tag Archives: Positieve energie

Warm onder mijn deken

9 Sep

Deze woensdagochtend laat mij weer even terug keren naar mezelf in kleermakerszit op mijn witte bank. Een morgen in september waarop het regent, een morgen waarin ik alleen maar getimmer hoor van werklui een paar huizen verder op, een morgen dat ik mijn dikke wintervest draag met wollen lange sokken aan mijn voetjes, een morgen die normaal gesproken niet zo’n grote glimlach op mijn gezicht zou geven, maar het voelt vandaag zo zalig als een warm deken van tevredenheid, dankbaarheid en liefde dat om me heen is geslagen.

Na een wervelwind aan veranderingen in mijn leven de afgelopen maanden sta ik deze morgen even stil. Ik moest even die pas op de plaats maken, die maar niet kwam en wachtend tot ik kon voelen wat ik moest voelen. Mijn lichaam was afgelopen tijd in een extase van chaos, gelukzaligheid en onrust. Een hele rare, maar interessante mengelmoes! Veel te veel ondernomen voor mijn lichaam en veel te weinig rust genomen voor mijn geest, maar het waren zalige weken vol drukte, gezelligheid en me enigszins een ‘normaal’ mens voelend.

De zomerperiode die mij zoveel naar buiten laat treden, mij intens gelukkig maakt, mij laat bloeien en laat stralen. Mijn energie oplaat en energie geeft, maar daarnaast ook weer erg veel energie kost door de vele activiteiten die ik zo graag uit wil voeren. Niet de activiteiten die ik vroeger zo graag deed als festivals bezoeken, terrasjes pakken en met het vliegtuig op vakantie gaan, maar activiteiten als buiten yoga, aan het meer chillen, tot erg laat op mijn hemelse balkon hangen, kleine roadtripjes maken naar mijn andere thuis in Duitsland en vanuit daar prachtige plekjes bezoekend. Door de verandering van afgelopen maanden is het niet anders dan dat ik als een nomade rondtrek tussen verschillende plaatsen waarbij ik me gelukkig allemaal thuis voel. Iets wat voor mij heel belangrijk is, want als ik me ergens niet op mijn gemak voel belemmert dit mij lichamelijk enorm. Eigenlijk vind ik dit rondtrekken ontzettend fijn, iets dat diep van binnen zo ‘normaal’ lijkt te zijn en kan ik me sowieso overal thuis voelen, zolang de energie en het eventuele gezelschap maar goed en zuiver is. Het thuis voelen in mijn eigen lichaam is hierbij echt een must en ik merk dat door de vele activiteiten en het reizen ik soms juist vergeet daar aandacht aan te besteden, tenminste ik voel me meer dan thuis in dit lichaam met beperkingen alleen realiseer ik me sinds gisterenavond dat ik laatste weken niet altijd geluisterd heb. Mijn geest die verblind als een dolle aan het rond springen was om naar buiten te treden om alleen maar leuke en mooiere herinneringen te maken van deze zomer soms vergetend dat even een momentje voor jezelf in stilte ook heel belangrijk is om die fijne herinneringen juist veel intenser en dieper te mogen ervaren.

Deze morgen dat ik alleen ben, in rust met mezelf en met een fijn muziekje op schoot ik ineens terug naar mijn binnenste. Een hele fijne, warme plek waar ik de laatste weken niet meer echt ben geweest, niet meer echt gevoeld had en niet meer echt had laten spreken. In mijn binnenste ik, mijn ziel, mijn huis waar ik steeds weer dat heerlijk gelukzalig gevoel ervaar, wat een grote glimlach op mijn gezicht tovert en een beeld door me heen laat schieten van een knus houten huisje, ingericht met warme kleuren, een groot fluffy kleed op de grond met kussens voor een brandend openhaardje. En ineens was dat gevoel weer daar, dat gekke gevoel dat ik vorig jaar rond deze tijd ook had, een gevoel van dat warme knusse houten huisje te willen betreden, een gevoel van naar binnen te willen keren, een gevoel van even alleen te willen zijn met mijn eigen liefdevolle energie onder dat fijne warme deken.

Namaste, Andrea

goodorbad

 

‘The core of your true self is never lost.

Let go of all the pretending and the becoming

you’ve done just to belong.

Curl up with your rawness and come home.

You don’t have to find yourself;

You just have to let yourself in!’  

~ d. Antoinette Foy ~

Advertenties

Terug naar mijn stilte

11 Aug

Laatste tijd heb ik vaak momenten dat ik even achter mijn laptop ga zitten, een venster open om iets te gaan schrijven, maar deze vrij snel al weer sluit. De altijd zo vanzelfsprekende vloeiing van woorden stroomt niet meer zo krachtig als deze eerder wel deed. Het voelt voor mij heel erg raar, de leegte in mijn hoofd, het niet kunnen vinden van woorden, het soms wel erg duidelijk voelen maar het niet kunnen bereiken ervan. Het is geen kwestie van niet willen, maar het lukt me op een of andere manier vaker niet dan wel. Het niet willen forceren, zoals ik in het leven sta, van alles komt zoals het komt en komt het niet is dat ook prima heeft er toe geleid dat ik mijn grote passie voor schrijven momenteel niet echt uitoefen. Dat is prima, het zij zo, maar ik vind het ergens soms wel jammer.

Mijn hoofd is een beetje wazig. Dan vraag ik mezelf af komt dit doordat het niet altijd even super gaat of misschien omdat ik die stilte nodig heb..? Misschien moet ik iets leren van deze lege ruimte in mijn hoofd, deze stilte, of is het een plekje dat vrijgekomen is om te vervullen met iets anders, iets nieuws wat mij ook gelukkig of zelfs gelukkiger zal maken? Wie zal het zeggen..? De tijd zal een goede leermeester zijn in deze en zolang ik het ‘moeten’ en ‘willen’ los laat zal het zichzelf vast opvullen met dat gene wat daar het beste past.

Nu ik dit schrijf komt er een gedachte binnen. ‘Je hebt de rust niet om te schrijven’ Misschien is dat dan wel waar! Door mijn nomade bestaan, zoals ik het zelf noem, ben ik nogal op en neer aan het reizen van verschillende plekken die ik allemaal beschouw als een thuis. Dat vind ik eigenlijk heel erg fijn en op elke plek voel ik me heerlijk en op mijn gemak, maar hierdoor heb ik niet vaak momenten dat ik echt alleen ben wat ik voorheen wel was. Maar soms voelt het ook weleens alsof ik op de vlucht ben voor iets, maar voor wat dan precies..? Is het dan dat ik niet alleen wil zijn? Nee eigenlijk niet, want alleen zijn vind ik echt totaal niet erg en vaak juist fijn, op vervelende nachten na dan.  Afgelopen jaren heb ik erg goed geleerd hoe het is en voelt om alleen te zijn, de emoties die op dat moment aanwezig waren dat ik die mocht voelen en het vinden van mezelf en vooral wat past er bij mij en wat niet. Alleen zijn maakte mij juist meer levendiger, meer liefdevoller naar alles dat leeft op deze prachtige moeder Aarde, meer bewuster van het leven, wie ik ben en waarom ik dit alles moest doorstaan en meemaken. Alleen zijn maakte mij wie ik daadwerkelijk diep van binnen was, het bracht mij bij de kern van mijn ziel en liet mij zien hoeveel liefde daar heerste, hoeveel kracht ik daar uit kon putten en hoe sterk die kracht zich uitstraalde naar buiten toe.

En nu op dit moment, nu ik op mijn ouderlijke kamer zit, even helemaal alleen komt er een glimlach op mijn gezicht en wat helderheid in mijn hoofd, want misschien is dat het wel waar ik laatste tijd mee worstel! Het niet meer geheel alleen zijn, het niet geheel meer voelen van mijn emoties, het niet geheel ervaren wat er gaande is in het NU, het niet geheel bij die kern komen waar ik voorheen zoveel liefde en kracht uithaalde, het niet geheel in mijn balans staan door de drukte om me heen, door het nomade bestaan wat ik zo fijn vind maar stiekem ook weer onrust geeft. En misschien dat mijn lichaam me op deze milde manier probeert te herinneren om weer even een pas op de plaats te maken, weer even alleen te zijn, weer terug te keren naar mijn kern, naar mijn balans, naar mijn stilte. Want in die diepte daar van binnen daar huist mijn ziel, dat is wie ik ben, mijn kompas, waar ik ook ben.

Namasté, Andrea

light4

Your body is your temple, the home of your soul, love your body!

Believe in all that you are, radiate your vibration and shine from within..

‘If light is in your heart, you will find your way home’

~ Maria Andrea ~

Wild heart, Gypsy soul

12 Apr

Tijdens de ochtendgloren, liggend in de auto met een slaapmaskertje en pet op, onder een dekentje, kruisen er verschillende gedachtes mijn hersenen. Verschillende gedachtes van verschillende aard, afwisselend van hoe shit ik lig, of beter gezegd bijna rechtop ik zit, hoe moe ik ben en mijn ogen branden, hoe zwaar mijn hoofd aanvoelt en de loeiharde piepen in mijn oren me horendol maken, dat dit misschien niet zo’n heel goed idee was om in de auto te stappen midden in de nacht met gedachtes hoe mooi het leven eigenlijk is, hoe dankbaar we mogen zijn voor ons bestaan hier op Aarde en het mogen beleven van fijne momenten met elkaar, hoe vogelvrij we eigenlijk zijn om te gaan en te staan waar we maar willen, dat er geen grenzen zijn zolang je het jezelf niet opdringt, dat alles uiteindelijk gelijk en samen een is, dat alles invloed heeft op elkaar en met elkaar in verbinding staat.

Hoe verbonden ik mij voel met moeder Aarde en alles wat op haar leven mag, dat alles een mag zijn en elkaar nodig mag hebben ook al is dat niet altijd direct zichtbaar. Hoe alles liefde nodig heeft om te leven, te groeien en te bloeien. Het allesomvattende liefde, liefde de hoogte frequentie die er is, liefde dat helend werkt en er altijd mag zijn, liefde dat alles verbind met elkaar. Mijn gedachtes dat je liefde voor jezelf kan en mag hebben, ondanks beperkingen in een situatie waar je in eerste instantie ongevraagd in terecht gekomen bent. Misschien achteraf gezien niet geheel ongevraagd op alle vlakken die het aangedaan heeft, maar dat je dit juist nodig had om wakker geschud te worden uit die ene wereld die blijkbaar toch niet zo bij je aansloot en om je te doen realiseren wat het leven nou eigenlijk echt inhoud, wie je daadwerkelijk van binnen bent en waarom je hier bent om vervolgens daar naar te mogen leven. Leven vanuit het hart, het hart dat liefde nodig heeft en graag geeft om te stralen, om te mogen zijn en om te kunnen helen. Om thuis te komen in je eigen lichaam, jouw tempel, jouw huis van je ziel en daarmee te kunnen gaan en staan waar je maar wilt zonder enige heimwee te ervaren naar een (t)huis. Thuis is waar het fijn is, waar het warm is, waar je geheel je zelf mag zijn en waar liefde heerst. Jouw tempel, jouw huis, jouw lichaam heeft liefde nodig om in balans te kunnen blijven, zowel op fysiek, mentaal als spiritueel niveau. Zo zal ik mijn lichaam alleen voeden met onvoorwaardelijke liefde; niet met verdriet en pijn dat dieren doorstaan hebben, niet met giftige toevoegingen dat in het voedsel van deze tijd gestopt wordt, niet met het leed dat dagelijks op tv en in de krant komt, niet met onwaarheden die niet samen stroken met mijn gevoel, niet met negatieve energie van oneerlijke of onaardige mensen, niet met negatieve gedachtes over het verleden of de toekomst. Ik leef hier en nu, precies op de plek waar ik zou moeten zijn, in deze wereld die mij op alle mogelijke manieren uit proberen zal, in deze situatie waar ik veel van leren zal, in deze levensles die ik in zijn geheelheid aangaan zal, in dit lichaam, in dit leven, in dit nieuwe avontuur..

Ver weg van ons (t)huis, op weg naar een nieuw (t)huis voelde ik de drang om te schrijven, zoals ik al lang niet meer had gevoeld. Een keuze makend van laat ik mijn oververmoeide lichaam rusten, liggend in de auto stoel of laat ik mijn hart en gevoel spreken, geef ik toe aan de drang om te delen door te schrijven of laat ik die vlaag van woorden aan me voorbij gaan en sluit ik mijn ogen er voor..? Mijn keuze was gauw gemaakt en zo schoof ik het slaap maskertje op zij. Bij het openen van mijn ogen zag ik de eerste zonnestralen die net boven de bossen uitstaken en realiseerde ik me hoe dankbaar ik mag zijn om dat met mijn eigen ogen te mogen aanschouwen. Het gaf mij een heel speciaal gevoel en verwarmde mijn hart, waardoor mijn gedachtes verder voortvloeide en de woorden vanzelf op mijn telefoon scherm verschenen.

Nog half slaperig kwam er opeens een gedachte aan vroeger omhoog. Zo moest ik denken aan een bordje dat boven de gang deur hing bij mijn ouders thuis, waardoor er een glimlach mijn mondhoeken verder omhoog krulde. Net of ik deze tekst nu na zoveel jaar en zoveel levenslessen later pas echt begreep. ‘Liefde overwint alles’ stond erop en plotseling had ik intense vrede met alles om me heen, dat ik zo ongemakkelijk zat en met het feit dat ik nu hier ben, in dit lichaam met al haar beperkingen, in dit leven dat niet altijd even makkelijk was en is, in deze maatschappij die mij steeds vaker in laat zien hoe kortzichtig het is, in deze wereld die zoveel prachtigs te bieden heeft als je je ogen maar opent, in deze staat van zijn; zeer oververmoeid en beroerd, maar zo dankbaar voor al mijn levenslessen en de bewustwording die het aangewakkerd heeft.

In deze bijzondere staat van zijn ging de reis verder over de prachtige heuvels met het adembenemende mooie uitzicht, dit alles goud kleurend door de opkomende zon,  en een mantra in mijn hoofd herhalend:

‘Jij mag er zijn, jij met al je beperkingen, jij mag stralen, jij bent uniek, jij bent sterk, jij bent liefde en liefde overwint alles!’

Namaste, Andrea

dReaaa

“Home is not a place for me, I can be home everywhere. Home is a state of mind. Home is that nice warm feeling that glows from my heart. Home is where I feel safe. Home is where I can be totally myself. Home is where the unconditional love is. Home is in my body, in my own temple, the house of my soul. My gypsy soul!”

Wherever the flow takes me, I go

~ Maria Andrea ~

I am fine

7 Dec

Met mijn yoga kleren aan zit ik op mijn roze yoga mat en realiseer ik me ineens dat alles zoveel fijner voelt in deze kleding. Deze fijn zittende kleding die alweer veel te lange tijd in mijn la onder mijn bed lag naast mijn mat die afgelopen weken ook niet meer afgerold is geweest. Even liet ik mezelf weer teveel verleiden door alles om me heen, mezelf weer een stukje verliezend en mee laten sleuren met de ‘normale’ dingen in deze maatschappij. Iets wat ik helemaal niet wil, en meestal helemaal niet bij kan benen, maar dat wat stiekem mij soms ook weer zo aantrekt en daarbij dus meteen mijn valkuil is. Mezelf goed realiserend dat het mij uit mijn balans zal trekken, maar eigenwijs toch niet willen luisteren en het later dus maar weer moeten voelen.

Soms moet je gewoon weer even opnieuw beginnen. Om te realiseren wie je daadwerkelijk bent, waar je vandaan komt, welke heuvels, bergen of woeste oceanen je hebt moeten doorkruisen en om er  achter te komen waar je op dit moment staat en waar je ook alweer naar toe wilde. Dit moment is precies waar je hoort te zijn, of je dat nu wilt of niet, en daarmee zal je moeten leren dealen. Vaak krijgen we situaties voorgeschoteld waar we iets van moeten leren en de kunst is om er achter te komen wat die ene les voor jou dan zou moeten zijn. Je wordt constant op de proef gesteld en getest of je wel bij jezelf blijft en of je die ene les wel begrepen hebt, zo niet krijg je het nogmaals voorgeschoteld. Alles zal in beweging blijven, alles zal blijven veranderen dus we kunnen niet verwachten dat we ‘klaar’ zijn na die ene grote les. Want iets dat vorig jaar, of zelfs vorige week, zo’n goed idee was of je zo goed hielp wil niet zeggen dat het op dit moment hetzelfde voelt of doet.

Op een moment dat je jezelf weer beetje bij beetje kwijt geraakt bent voel je pas echt hoe belangrijk het is om mee te blijven bewegen in die veranderingen van het leven, ookal leek het een tijdje terug zo’n goed idee om stil te gaan staan, alles om je heen te bewonderen wat je zag en om stiekem dat zijweggetje in te glippend om te kijken wat daar te beleven was. Zo verleidelijk om even van je pad af te stappen en je te wanen in een andere wereld. Maar opeens komt die dag daar dat je al voelde dat je al een tijdje niet meer jezelf bent, dat fijne gelukzalige gevoel waar je zoveel uithaalde en koesterde steeds wat meer afgebrokkeld is, die normaal zo stralende ogen helemaal niet meer zo stralen en de fijne dingen die je zo graag deed niet meer hebt gedaan in de afgelopen weken.

Die periode heb je je innerlijke zelf een beetje verwaarloosd en dit nu pas echt realiserend op het moment dat er een nieuwe fase aan zit te komen in je leven, een nieuwe fase waarin alles anders zal zijn, een nieuwe fase waarin niks hetzelfde zal blijven, een nieuwe fase met nieuwe lessen of misschien wel oude lessen die nog niet geheel voltooid waren, een nieuwe fase die niet altijd gemakkelijk zal worden,  maar ook een nieuwe fase met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden om te groeien, weer dichter bij jezelf te komen en het innerlijke geluk weer op te zoeken en te laten stromen.

Het moment dat ik mezelf vorige week eens goed aankeek in de spiegel schrok ik eigenlijk van wat ik aanschouwde, want hoeveel ik mezelf verbloem als ik naar buiten ga, dit wat ik hier zag, is mijn ware gezicht, is mijn ware ik achter het maskertje van make up. Met de instelling die ik laatste tijd had ‘zolang ik doe alsof dat het goed gaat, gaat het vast ook goed’ zette ik mezelf vandaag weer aan het werk, het is weer me and myself time, terug naar mijn eigen gevoel, terug naar mezelf, terug naar mijn eigen bron. Terug op mijn mat, op mijn roze yoga mat in mijn fijn zittende yoga kleding, mijn ogen gesloten en met een al brede glimlach op mijn gezicht van de bewustwording die plaats vond, mijn instelling van laatste tijd omdraaiend in een mantra:

‘I am fine, I am excatly where I need to be, I love you!’

Namaste, Andrea

forgive

Mijn gevoelens link ik vaak aan muziek of met andere woorden muziek maakt veel gevoelens los en brengt bepaalde gevoelens weer samen. Een van mijn helden, naast Xavier Rudd, is Nahko Bear and The Medicine for the People die mijn gevoelens heel vaak mooi verwoorden en mij weer het gevoel geven dat ik begrepen wordt, dat we samen één zijn met alles dat leeft op Moeder Aarde en ik vertrouwen mag hebben in mijn eigen proces.

‘Time based prophecies have kept me from living, in the moment I am struggling to trust the divinity. Of all the gods. And what the hell they have planned for us. I cry for the creatures who get left behind. But everything will change in the blink of an eye. And if you wish to survive, you will find the guide inside…’

Nieuwe fase, nieuwe melodie

26 Nov

Soms vraag ik me af waarom ik niet een zo normaal mogelijk leven kan leiden zoals vroeger..? Bepaalde klachten die ik toen had heb ik nu niet of niet meer zo vaak dus soms denk ik dan moeten sommige dingen toch wel weer lukken, maar zodra ik oude dingen weer ga proberen stoot ik me vaak weer tegen die veel te laag hangende lamp. Owja mijn lichaam is anders dan het vroeger was is dan de conclusie. Niet alleen die ene kant op kijken, dat ik nu minder pijnen heb, om de andere vele nieuwe, nouja inmiddels al flink ingeburgerde, kanten te vergeten die mij belemmeren in mijn leven, of beter gezegd mij belemmeren om een in-de-maatschappij-ogend ‘normaal’ leven te leiden.

Laatste dagen voelde ik weer die rare gewaarwording in mijn hoofd die ik regelmatig had toen ik een jaar of 12 was. Het is een heel raar en naar gevoel dat ik moeilijk kan verwoorden, maar alles om me heen lijkt dan heftig te versnellen en mijn hersenen die het niet kunnen bijbenen of er lichtelijk van op hol slaan, terwijl al het gene om me heen juist eerder langzaam gaat dan snel. Om dit nu weer te moeten ervaren, het weer weg proberen te stoppen en door te gaan met waar ik op dat moment mee bezig was maakt herinneringen bij me los die ik liever geen aandacht wil geven. Met opvliegende hittegolven die vanuit mijn tenen hun weg naar boven weten te vinden en eindigend bij mijn hoofd, mijn hoofd die heet aanvoelt en bijna uit elkaar barst van de druk op mijn hersenpan. Met dat gevoel zat ik vandaag op mijn bank proberend om zachtjes muziek te luisteren, maar waar mijn hersenen toch echt anders over denken.

Soms hoor je muziek en herinnert je dit aan een bepaalt moment in je leven of aan een persoon, een locatie of een gevoel. Zo heb ik als ik muziek van vroeger hoor gek genoeg altijd dat ik moet lachen en begin te stralen, mooie momenten met vriendinnen die voor mijn ogen verschijnen of een fijn gevoel dat omhoog komt borrelen. Zo fijn nu achteraf te weten dat ik toch altijd het geluk uit mijn leven probeerde te halen, ondanks ik me altijd zo slecht voelde. Enorm heb genoten van fijne en gekke momenten met mijn vriendinnen, ookal leefde ik toen voornamelijk in het verleden of het heden. Nu met een brede glimlach en een fijn gevoel terug kan kijken op een jeugdig verleden vol gekke fratsen, ondanks dat ik het nu soms zo ontzettend mis en het niet meer kan.

Elke fase in mijn leven heeft een bepaald soort geluid. Zo was die jeugdige periode vooral erg heftig, hard en flink aanwezig. De periode die daarop volgende was juist het tegenovergestelde, 180 graden gedraaid, zo stil mogelijk, eigenlijk gewoon helemaal geen geluid, stilte, op de vreselijke piepen in mijn oren na dan. Daarna volgde er hele rustige en vredige muziek, maar heel weinig met altijd nog grote tussenposes van stilte. Beetje bij beetje kwam er steeds een instrument bij, steeds iets langer en steeds iets meer. Totdat muziek na vele jaren weer een onderdeel werd van mijn dagelijkse bestaan, op elke dag, ieder moment en vanuit het gevoel verschillend wat ik kon verdragen en waar ik behoefte aan had. Muziek was vroeger normale kost en altijd aanwezig, maar door de stilte die ik moest ervaren is muziek voor mij zoveel meer geworden dan alleen geluid. Muziek is voor mij gevoel en emotie dat tot diep in mijn ziel kan gaan, maar soms juist ook een oppepmiddel op een emotionele dag, en zelfs een methode om de frequentie geheel te veranderen in de ruimte waar het niet fijn voelde. Muziek betekent veel in mijn leven, muziek is het leven.

Er breekt zich voor mij weer een nieuwe fase aan, een fase die niet heel gemakkelijk zal gaan worden, maar een fase die hopelijk wel weer veel goeds zal gaan brengen. En zo kwam er bij die veranderingen een aantal weken terug weer een nieuwe melodie in mijn leven. Eigenlijk geen geheel nieuwe melodie, maar een oude vertrouwde melodie, waar een zeer fijne herinnering en tijd aan vast hangt, maar dit maal in een nieuw jasje gestoken. Deze fijn aanvoelende melodie geeft mij nu nog een traan en soms al een kleine glimlach, want alleen de tijd zal het gaan leren hoe dit uit gaat pakken en wat het me brengen en leren zal. Maar wie weet, en ik weet het eigenlijk wel zeker, kijk ik hier volgend jaar op terug met een grote glimlach en een gelukzalig gevoel van binnen, nog sterker dan ooit te voren en met meer ervaring en wijsheid dan ik nu bedenken kan. Weer terug naar mezelf, terug naar mijn eigen bron, terug op mijn eigen benen.

Namasté, Andrea

music6

‘I am gonna miss you’  ♥

Bijzonder helende plek

10 Sep

Soms moet je even op je bek gaan om vervolgens op die plek terecht te komen waar je liever niet wilt zijn. Die plek waar het voelt alsof alles tegen zit. Die plek waar je pas voelt hoeveel pijn iets je gedaan heeft. Die plek waar je vanaf een afstandje terugkijkend op de situatie erachter komt dat je al die tijd niet jezelf bent geweest, jezelf teveel had laten meeslepen, jezelf teveel aan de kant had gezet om voor de ander klaar te staan, jezelf had toegelaten om geheel uit je balans gerukt te worden zonder dat je dit echt in de gaten had en eigenlijk zo jezelf niet meer was. Op die plek was ik een aantal maanden geleden en baalde vreselijk om daar weer te moeten staan, om die shit te moeten voelen en er weer opnieuw aan te moeten werken, terwijl je eigenlijk hele andere plannen voor ogen had.

Afgelopen maanden zijn zo ontzettend snel voorbij gegaan, de tijd lijkt met de jaren steeds sneller te gaan tikken en het genieten van elk moment, in het hier en NU leven, wat voor mij zo belangrijk is, ging me weer wat slechter af. Naast het uit mijn balans gerukt te zijn, het maar niet kunnen aarden en het niet meer wetend hoe t recht te breien waren er juist ook momenten dat ik mezelf betrapte dat ik een brede glimlach en toch een zeer gelukzalig gevoel had op bepaalde momenten waarin je het in eerste instantie niet van zou verwachten. Zo reed ik auto met een big smile, terwijl het buiten ontzettend donker was van de beladen wolken die de blauwe hemel blokkeerde, maar ik optimaal aan het genieten was van alles om me heen en het feit dat ik überhaupt zelf aan het autorijden was zonder angst of vervelende momenten. Zo danste ik zwierend met de afwasborstel door mijn keukentje, terwijl de afwas torenhoog gestapeld naast me stond te wachten op een poetsbeurt en ik het niet eens als vervelend ervaarde door de fijne muziek en de goede energie die door mijn huisjes zweefde. Dat het leven niet perfect hoeft te zijn om gelukkig te zijn was mij al vele jaren meer dan duidelijk, maar steeds besef ik me meer en meer dat juist door momenten dat ik weer even stil gezet wordt ik alles zoveel intenser en nog fijner ervaar.

Zo ben ik alweer bijna 3 weken terug heel impulsief op een kleine roadtrip geweest met mijn lieve vriend. Iets wat ik zo ontzettend graag wilde, maar daarnaast eigenlijk ook zo ontzettend eng vond om aan te gaan. Hoe zou mijn lichaam reageren op zo’n lange reis, op een vreemde plek, andere energieën, de verandering in het weer en ander soort voedsel. Ik weet hoe een zeer kleine verandering mijn lichaam geheel uit zijn balans kan trekken, vooral in zo’n wankele periode, maar iets in mij zei dat ik dit moest doen, dat ik dit nodig had en zonder verwachting of angst in het diepe moest springen. Dus daar gingen we dan in mijn kleine blauwe autootje richting de zon, de zee en het strand! Met zeer gemixte gevoelens op naar de kust van Zuid Frankrijk, met een lichaam dat eigenlijk hartstikke moe was, ook nog eens een blaasontsteking te pakken had de eerste dag, gedachtes die rond dwarrelde of het wel zo’n slim idee was en een geest die op springen stond van blijdschap. Ik liet het alles maar gewoon los en over me heen komen, geen verwachtingen scheppend of scenario’s verzinnend, maar puur let it go and let it be. Naar buiten kijkend en van al het moois genietend, niet wetend wat me te wachten stond, lag ik toch zeer relaxt en vol vertrouwen plat in de autostoel met een gevoel van ultieme vrijheid, mijn angst aangaand na zoveel jaar in stilte te hebben geleefd.

Deze kleine reis van nog geen week in en rondom de prachtig robuuste, pure natuur heeft mij zoveel kracht, zelfvertrouwen en liefde gegeven dat ik nu zittend op mijn bank weer realiseer hoe dankbaar ik mag zijn voor mijn bestaan, mijn levensweg en lessen, mijn stilstaan op die ene kille plek en voor deze piepkleine roadtrip die mij precies bracht waar ik op dat moment moest zijn. Daar hoog in de bergen met een prachtig uitzicht op zee, daar waar geen mens, gebouw of slechte energie te bekennen was, daar op die ow zo overweldigend mooie plek, daar 1200 km van huis vandaan, daar kwam ik tot rust, daar vond ik weer mijn balans, daar ontmoette ik moeder Aarde en voelde haar zo intens, daar gaf ze mij zoveel energie en aarden mijn wortels tot diep in haar. Daar op die bijzonder helende plek vond ik mezelf weer terug, voelde ik me lichter, vrijer en gelukkiger dan ooit ter voren en nu met een grote glimlach en dat gevoel meedragend in mijn hart durf ik te zeggen ‘Thank you roadtrip, thank you silence!’ ❤

Namasté, Andrea

OPSLAAN

Afgelopen week sprong opeens dit nummer ‘Thank U’ van Alanis Morissette aan dat me zo ontzettend aangreep en ik mezelf zo herkende in de tekst. Het is bijzonder om te ervaren hoe de muziek die ik vroeger, niets vermoedend en onervaren, luisterde en meezong nu zoveel betekenis heeft! ❤

I have a dream

29 Jul

De mooie woorden die Martin Luther King uitsprak in zijn jongere jaren zijn dezelfde woorden als ik deze dinsdag middag tegen mezelf zei. Ja ik heb een droom, eigenlijk een hele grote droom, een droom die ik wil verwezenlijken hoe dan ook, een droom die ik door niks of niemand af wil laten pakken dus ook niet door mijn ziekte. Een droom die eigenlijk juist ontstaan is door mijn eigen ziek zijn, want hiervoor wist ik echt niet wat ik wilde met mijn leven. Een droom waar ik eigenlijk zo snel mogelijk een begin mee zou willen maken, maar heel realistisch gezien zal daar nog heel wat aan vooraf gaan en is alleen al een begin maken lastig als je al zoveel jaar genoodzaakt stil staat. En dan komt daar die vraag om de hoek of dit al wel het juiste moment om er een start mee te gaan maken? En waar te beginnen?

Zo geloof ik zeker dat als je iets wilt bereiken in het leven of als je van je grootste passie je werk wilt maken dit door hard werken wel te bereiken valt, maar waar ik echt in geloof is dat het universum je brengen zal waar je op dat moment zou moeten zijn en dit je zal leiden naar je grote droom. Ik geloof heilig in het universum en in het goddelijk, niet in religie of één god, maar meer de eenheid die alles verbind. We zijn samen één, wij leven in het universum en het universum leeft in ons, we leven voor het goddelijke, maar het goddelijk leeft ook in ons en daarnaast zul je ontvangen wat je uitstraalt. Jij bent zelf degene die het heft in eigen hand zo mogen nemen om je leven in de juiste banen te leiden. Dit is natuurlijk veel gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar als je niet happy bent met je zelf, je baan of je leven ben jijzelf de enige die hier verandering in zou kunnen brengen. Er zullen kansen en mogelijkheden voorbij komen, maar de kunst is ze wel te erkennen, te zien en vooral ze zelf te grijpen. Het universum zal je sturen alleen moet je hier wel voor open staan en de signalen op weten te pikken. Soms krijg je juist andere dingen, situaties of lessen op je pad dan waar je eigenlijk zelf dacht behoefte aan te hebben of zelfs om vroeg. Uit mijn beleving krijg je ze aangeboden om van te leren, om jezelf te leren kennen en verder te ontwikkelen, om de wereld en de mensheid of jouw situatie vanuit een ander perspectief te zien, te leren kennen en daarna anders te leren benaderen, te voelen en te ervaren.

Zo kreeg ik vandaag iets op mijn pad, iets waarvan ik een aantal maanden terug nog zei dat het een mooi klein beginnetje zou zijn, en kijk daar werd het me aangeprezen op een blaadje. Het is alleen aan mij om het met beide handen aan te grijpen en er ook daadwerkelijk iets mee te doen. Laat ik me leiden door angst voor eventuele gevolgen? Laat ik me leiden door mijn lichaam die vandaag niet al te best aan voelt? Laat ik me leiden door mijn op hol geslagen emoties die van hot naar her vliegen? Of laat ik me leiden door mijn hart en laat ik het gewoon over me heen komen? Laat ik het gewoon gebeuren en dan wel zien waar t schip strand, misschien heeft het nog niks te maken met mijn grote droom, maar wie weet zal dit piepklein beginnetje me leiden naar de juiste weg en dat kan ik toch niet afslaan?

Waar laat jij je door leiden..?
De keuze is soms reuze, maar de keuze is vooral aan jouzelf.. ❤

Namasté, Andrea

DReamit

%d bloggers liken dit: