Tag Archives: Positieve energie

Zak eens lekker door

3 mrt

Als echte Bosschenaar zit carnaval eigenlijk toch wel in mijn hart en nieren, of zoals vele zullen zeggen lever en nieren door het aantal alcohol dat er deze dagen genuttigd wordt, dat gaat voor mij dan niet (meer) op met mijn alcoholisch vrije bestaan, maar helaas gaat het feestje zelf ook grotendeels weer aan mijn neus voorbij. Er zullen mensen zijn die zeggen ‘Wees blij, want carnaval is echt zo’n but feest!’, maar voor mij voelt dit, een traditie die er al in zit vanaf kleins af aan, toch echt anders. Het is echt niet dat ik de muziek nou zo leuk vind of de kostuums zo mooi, dat ik van zatte lallende mensen hou of de optocht zo’n feest vind waarvan veel wagens nergens op slaan, overvolle dampende kroegen zo fijn vind of de liters bier over mijn pakje zo lekker, maar het hele sfeertje van de vrolijke, lachende mensen die even helemaal leip gaan, zichzelf in een andere persoonlijkheid gehesen hebben, zich even geen zorgen maken over de kater van morgen, lak hebben aan de normale, drukke, dagelijkse sleur van de maatschappij en even lol maken om niks. Nouja misschien wel ergens om, maar ik heb eigenlijk werkelijk waar geen idee wat de gedachte achter carnaval is als ik zo eerlijk mag zijn!

Zo dacht ik gister toch nog even met vrienden een poging te wagen, na een flink glas ibuprofen 600, die ik nog had van de kaakchirurg en weet dat dit mijn zenuwstelsel wel even goed verdoofd waar ik normaal gesproken helemaal geen fan van ben, achterover gegooid te hebben om in een dorpje, waar ik nog nooit geweest was en weliswaar in het bezit is van twee kroegen, verkleed als piraten en ninja’s gingen we op pad. Het idee alleen al dat we zo op pad zouden gaan had mij al weken lang veel voorpret gegeven, maar het zorgde ook wel voor wat lichte zenuwen van hoelang ga ik het trekken en ga ik het überhaupt wel trekken?

Het eerste deel van mijn carnavalsviering sinds 6 jaar ging wonderbaarlijk goed, bij vrienden van vrienden thuis maar toch wel met aardig wat muziek en vond ik het heerlijk om weer eens meer onder de mensen te zijn. Nadat we wat gegeten hadden gingen we naar een klein kroegje waar het gelukkig niet al te druk was en de muziek ook niet al te veel bass bevatten. Op de vreselijke laserlichten na was het op zich nog aardig te doen en mijn hart maakte een vreugde sprongetje van blijdschap dat ik na zoveel jaar in een kroeg stond met domme carnavals muziek, zatte mensen die onzin uitkraamde en dit toch mocht vieren met de mensen die me erg dierbaar geworden zijn in korte tijd.

Na dat glaasje water besloten we toch maar door te gaan naar de andere kroeg en zo pakte we het boeltje bij elkaar, propte onszelf in de auto en reden een paar 100 meter verder om daar vervolgens de auto weer te parkeren en snel door de kou naar de ingang te lopen. Bij binnenkomst hoorde ik het flinke gedreun al uit de zaal komen, maar omdat ik niet meteen rechtsomkeert wilde gaan en het echt wilde proberen dacht ik nog ‘Misschien moet mijn lichaam er even aan wennen en lukt het wel of klinkt de muziek binnen in die zaal wel anders dan het gedreun hier buiten’. Dus zo optimistisch en eigenwijs als ik ben ging ik er voor, want waarom zou mijn lichaam dit niet kunnen handelen en dat van iedereen daar binnen wel..? Met de eerste voetstap die ik neerzette in de zaal werd ik al wat duizelig, maar door de tweede voetstap sloegen mijn stoppen geheel door, draaide me om, pakte mijn vriend beet en hij zag al hoe laat het was. Strompelend, maar zo snel als ik kon moest ik weg daar, weg van de muziek, de bass, de herrie.. Met mijn ogen op half 11 en door mijn benen zakkend liep ik aan de arm van mijn vriend naar buiten, naar de frisse lucht, rust aan mijn hoofd. Na een tijdje buiten te hebben gezeten op een paaltje was de rust wat meer terug gekeerd in mijn lichaam en besloten we binnen te gaan zitten in het gedeelte waar de oudere mensen zaten, het gedeelte zonder muziek en zonder al te veel prikkels, want tja daar hoor ik nogal vaak thuis als 26 jarige. Mijn lichaam was op na die klap, nog twee glaasjes water zittend tot mijn hoofd weer begon te tollen en het beste was om weer naar buiten te gaan, naar huis, maar de deur waar ik binnen was gekomen zat nu op slot en zo moesten we door de andere gang lopen waar het vervolgens dus weer gebeurde. Mijn benen wilde opeens niet meer, weer zo overprikkeld door het gedreun dat mijn lichaam niet normaal kon functioneren en aan de arm van mijn vriend hangend, door mijn benen zakkend vond ik mijn weg naar buiten waar je dan vervolgens naar je hoofd gesmeten krijgt ‘Zooo te zat om te lopen..?!!’ Geen energie om te reageren, opgetild door mijn vriend, in de auto gezet, gewacht op de rest en op naar huis waar geen prikkels zijn, geen vooroordelende zatte kortzichtige mensen meer, maar waar rust, liefde en begrip heerst. Ondanks het niet zo flitsende einde, ik hier wel even paar dagen flink van bij moet komen ben ik wel super trots en blij met deze grote overwinning!

Lyme is geen griepje, ook al zeggen veel lymepatiënten dat het zo voelt, er zijn veel verschillende vormen van chronisch Lyme, licht tot ernstig, dat maakt het dan ook zo ingewikkeld en voor mij betekent Lyme dus waarschijnlijk voor de rest van mijn leven een beschadiging of iets in mijn hersenen waardoor ik niet tegen hard geluid kan. Ik hoop van niet natuurlijk, maar hou het weldegelijk in mijn achterhoofd dat de kans er grotendeels in zit dat dit nooit verdwijnen zal en zo lang de zorg ons afschildert met het zit tussen je oren, LETTERLIJK inderdaad ja!, tot die tijd zak ik nog eens lekker door … nee niet in de kroeg, tijdens carnaval of met een glas bier … Nee door mijn benen als ik weer eens overprikkeld raak in deze voor mij veel te heftige maatschappij!

Alaaf, Andrea

been

Liefdevolle muziek

24 feb

Weer een nieuwe week aangebroken, om precies te zijn week 9 en daarvoor moest ik toch echt even mijn agenda raadplegen, nieuwe ronde, nieuwe kansen zou je kunnen zeggen. Ik leef niet op of met de tijd, al weet ik vaak wel welke maand het is daar niet van, maar voor mij zijn bijna alle dagen hetzelfde. De meeste dagen is het steeds weer het zelfde liedje dat afgespeeld wordt, soms wil het wel eens veranderen van nummer en als ik geluk of juist geen geluk heb zelfs van cd. Een aantal dagen geleden, om weer even precies te zijn 3 dagen terug, werd die fijne cd er met een ruk uitgetrokken om plaats te maken voor een oude, afgedraaide, afschuwelijke cd die echt mijn neus uit komt. Te vaak gehoord of beter gezegd te vaak moeten voelen.

Deze nieuwe week ben ik begonnen met een nieuw, nouja eigenlijk oud en vertrouwd, ochtendritueel in de hoop om op die cd een aantal vervelende nummers te kunnen skippen, zodat we zo snel mogelijk aan het eind komen en het liefst voor het einde van deze week een fijnere toegewezen krijgen. Toegewezen krijgen inderdaad ja, wat een quote van Thomas S. Monson zeer mooi weergeeft, al heeft het niets met cd’s te maken maar met de wind, het is maar hoe je het bekijkt 😉 ‘We can’t direct the wind, but we can adjust the sails’ Wauw! Daar geloof ik zeer zeker in! We hebben niet (altijd) in de hand hoe het met ons gaat of wat er gebeurt in onze omgeving, maar we hebben wel de keuze om bepaalde dingen aan te kunnen passen om het draaglijker te maken voor iemand, makkelijker te maken voor jezelf of door je lichaam bij te staan. Deze tekst kun je op veel verschillende manieren oppakken of het kan zelfs een eyeopener zijn bij bepaalde situaties. Want wat is er mogelijk wat jij zelf kan doen om die ene situatie draaglijker, makkelijker of bevorderlijker te maken?

Ok zo begon ik deze dag, nouja eigen gisteren al, met een extra manier om te detoxen, mezelf te ontdoen van afval/gifstoffen met oilpulling oftewel in het Nederlands olietherapie, om de afvalstoffen afkomstig door afsterving van Borrelia en co door de Samento, die ineens wel erg hard aan kwam nadat ik stopte met de Quina er doorheen te doen (Quina remde de werking van Samento en dit mixte ik dus al een jaar ofzo!), en dit zijn toch echt maar twee druppels van het zeer heftige goedje, om zo dus de afval/gifstoffen een handje te helpen een weg naar buiten te vinden. Met andere woorden die vervelende herx-cd staat weer aan en ik mag deze cd echt niet, maar ga hem toch proberen te verdrijven met heel veel liefde en een positieve aanpak! Ik kan hier op de bank gaan zitten mokken, chagrijnig doen en janken of een kaars tegen de muur aan gooien van woede, maar daar heb ik uiteindelijk niks aan en de energie die je daarmee om jezelf heen creëert is echt niet de juiste al heb ik dat gister echt wel even gedaan. Zo spreek ik op dit soort momenten altijd met mezelf af ‘Ok Andrea jij mag één, hooguit twee, k*tdag(en) hebben, want emoties opkroppen is al helemaal niet gezond! Maar morgen gaan we er weer volle bak tegen aan met een positieve instelling!’ Jezelf met liefde behandelen, met liefde benaderen, met liefde voeden, met liefde toespreken, met onvoorwaardelijk veel liefde voor jezelf. Dus vandaag sprak ik mezelf weer toe, na de oilpulling (zie mijn blog ‘Detox do it yourself’), mezelf in de spiegel aankijkend met de woorden ‘Ik hou van jou en we kunnen dit!’

Deze morgen begon ik dus liefdevol, de meest helende energie die er bestaat, door naar mijn hart en lichaam te luisteren, mezelf extra te detoxen, los te laten door te aarden, te voeden met gezonde voeding, op te laden met de zonnestralen en de frisse lucht door mijn open ramen en op te liften met de meest bij mijn eigen hart liggende muziek. En ik weet hoe moeilijk dit kan zijn, vooral met een lichaam die vol toxines zit of in een uitzichtloze situatie, maar ik ben er van overtuigd dat als we het voor elkaar krijgen om onze eigen liefdevolle muziek vanuit ons hart te laten afspelen en ons daardoor te laten leiden in plaats van de situatie om ons heen dit een weg naar zelfbevrijding zal zijn, op welk vlak dan ook..

Namasté, Andrea

realise2

Om mijn gedachtegang hierachter een beter beeld te geven deel ik deze video met jullie ❤ Een soort gelijke video die ik een aantal jaar geleden kreeg van iemand en mijn gevoel op bepaalde gebieden bevestigde..

Hier ook nog een liefdevol nummertje van mijn grote held Xavier Rudd om de dag op te liften ❤ Omdat het vandaag zo’n mooie zonnige dag is en de lente er alweer bijna aan zit te komen! Whoehoeeee

Follow, follow the sun
And which way the wind blows
When this day is done
Breathe, breathe in the air
Set your intentions
Dream with care
Tomorrow’s a new day for everyone
A brand new moon and brand new sun

So follow, follow the sun
The direction of the birds
The direction of love
Breathe, breathe in the air
Cherish this moment
Cherish this breath
Tomorrow’s a new day day for everyone
A brand new moon, brand new sun

When you feel life coming down on you like a heavy weight
When you feel this crazy society adding to the strain
Take a stroll to the nearest water’s edge, remember your place
Many moons have risen and fallen long, long before you came
So which way is the wind blowing
What does your heart say

So follow, follow the sun
And which way the wind blows
When this day is done

This is my life.

17 jan

Afgelopen jaren heb ik vaak de woorden gehoord ‘Ik zou dat echt niet kunnen’. Een woordenspeling waar ik elke keer weer, zelfs nu ik het hier typ, om moet lachen, want hoe weet je van te voren nou of je iets wel of niet kan? En soms, zoals in mijn geval, was er geen keuze of ik dat wel of niet kon? Of ik dat wel of niet wilde? Ik moest! Dan heb je daar een perfect aansluitende quote over ‘You will never know how strong you are, until being strong is the only choice you have’. Een quote die mij zeer diep raakt. Een quote over geen keuze hebben, maar wel sterk moeten zijn!

Ik merk dat ik toch best vaak over Lyme schrijf de laatste tijd, vaker dan ik voorheen deed in ieder geval, en realiseer me nu ook meer waarom ik dat doe. Steeds vaker wordt ik er mee geconfronteerd dat ik bepaalde dingen (nog) niet kan als ik buiten mijn comfortzone treed die ineens na die klap, alweer bijna 6 jaar terug, zoveel kleiner was geworden. Dat ik het nu steeds verder uit probeer te breiden zorgt er wel voor dat ik regelmatiger op mijn bek ga en weer even met mijn neus flink op de feiten gedrukt wordt ‘tot hier en niet verder’, terwijl ik eigenlijk in eerste instantie nog veel verder had willen gaan.

Zo had ik dat dus ook weer afgelopen maandag! Op een zeer mooie zonnige, veelte warme dag voor deze tijd van het jaar dacht ik laten we eens de fiets pakken, mijn bloemen-versierde-rietenmandje voorop volgeladen met een flesje water, kussentje, een banaan, mijn mobiel en andere rommel die een vrouw allemaal meezuilt en mezelf warm aangekleed met muts, dikke sokken en sneakers om fijn een stukje te kunnen wandelen in het park. Het kleine parkje waar ik eigenlijk nog nooit geweest was, maar wel regelmatig langs was gereden met de auto dus hop bepakt en bezakt stapte ik met fiets en al de deur uit. Ik had al maanden niet meer gefietst, op mijn veel te heftige fitness avontuur bij de fysio na dan, dus besloot het eerst stuk te lopen met de fiets aan de hand en na zo’n paar honderd meter heb ik het zadel betreed. Daar ging ik dan in slow tempo over een kronkelend weggetje van een parkje waar ik voorheen het bestaan nog niet van wist, maar ik wilde toch echt naar het andere park waar de hoge boven zo mooi sierlijk in een lange rij langs het pad staan, waar bruggetjes over het water een verbinding maken met een klein schattig eilandje en je even weg was van het stadse gedeelte. Dat parkje moest het worden, daar wilde ik even in het zonnetje zitten, genieten van de mooie natuur en de eendje die voorbij zouden zwemmen in het water alleen het parkje was dus veel verder weg dan ik dacht, ik werd ontzettend duizelig op de fiets en was nog maar net op de helft. Mijn evenwichtsgevoel ging met me aan de haal door net of te doen dat ik achterover viel waar ik hard tegen moest vechten om het te negeren en zo normaal mogelijk door te fietsen zo eigenwijs als ik ben. Eenmaal van die kronkelende weg af moest ik linksaf en dan meteen weer naar rechts het fiets/voetganger pad op dat zijn weg naar beneden vond langs het water en besloot dit maar lopends met de fiets aan de hand te doen. De eendje in het water zwommen al gauw naar me toe, natuurlijk dachten dat ik wat lekkers kwam brengen wat ik niet bij had op een banaan na waar ik ze vast geen plezier mee gedaan zou hebben en beloofde ze dat ik de volgende keer wat mee zou brengen, en heb ze lopends wat hangend op mijn fiets, lichtelijk evenwicht zoekend gefilmd. Ze gaven me een glimlach net zo als het zo prachtige zonnige weer, de hele toch die ik aan het maken was en het park dat ik eindelijk zag, ook al wilde mijn lichaam het liefste omkeren en zo snel mogelijk naar huis toe. ‘Nog een klein stukje en dan ben ik daar’ moedigde ik mezelf aan en werd voor de grote brug die ik over zou gaan ontvangen door een zeer grote, statige boom die zich als poortwachter voor het parkje had gevestigd en na een foto mocht ik doorlopen zo blij als ik was, ook om eindelijk te kunnen zitten op het muurtje van stenen in metalenkooien langs het water. Yes I did it!

Toen ik daar op dat aparte muurtje zat bij te komen van de toch werd ik naast het fijne euforische gevoel van al het moois om me heen ook erg geconfronteerd met het feit hoe mijn lichaam op zo’n fysieke bezigheid reageert. Mijn lichaam was de laatste tijd weer wat afgetakeld en had meer downs ervaren dan ups, maar nu het weer wat beter ging voelde ik pas wat de nasleep ervan is en schreef de volgende tekst bij een foto die ik op dat moment had genomen:

I never thought that things could go wrong. I never thought that I could be sick for such a long time. I never thought that I would become a chronic lyme patient.

I am sitting in the park and realise me that this is my life. I have bicycled, very slow, for a couple of minutes and I am so tired, I am so dizzy, I have heart palpitations and I am to fucked up to go home again. Every day is a fight.

But I am grateful for the mental, spiritual opportunity to grow, to enjoy the little things in life so much more like sitting here in the park, to feel the sun on my skin and to hear the birds sing. I love myself more then ever before and I will do anything to make myself and my body healthier, happier and prouder!

This is my life.

Hier heb ik nog zeker zo’n 30 minuten gezeten met mijn ogen soms dicht in het zonnetje, waarna de terugreis volgde die alles behalve soepel verliep geheel lopend met de fiets aan de hand, er half op hangend en afleiding zoekend met de telefoon tegen mijn oor en de stem van meneer Stolk aan de andere kant van de lijn.

Ook al verloopt iets soms niet zoals gepland, het heeft wel een vermogen om je van binnen te verrijken en om er kracht uit te halen om er mee door te gaan dus deze dubbele tocht heeft mij doen besluiten ‘volgende week ga ik weer!’

Namasté, Andrea

VBL4

Geaarde Liefde

8 jan

Deze morgen zit ik met een rustig en vredig gevoel en een big smile op de bank, nadat ik mezelf weer goed geaard heb, wat er afgelopen weken/maanden een beetje bij ingeschoten was, komt meteen dat zeer fijne gevoel weer naar boven. Het is moeilijk te omschrijven hoe het voelt, maar ik krijg er een glimlach van, kriebels in mijn buik en ik moet er van lachen net als een jong meisje dat een kusje op haar wang ontvangt van die ow zo leuke jongen waar ze stiekem een beetje verliefd op is. Wat misschien helemaal niet zo’n verkeerd voorbeeld is van wat ik nu voel ‘Liefde’ Liefde met een hoofdletter L, Liefde voor jezelf.

En omdat ik het fantastisch zou vinden als iedereen dit gevoel van gelukzalige-kriebel-in-je-buik-en-big-smile-liefde-voor-jezelf zou ervaren, misschien dat het niet bij iedereen lukt of dat het er de eerste keer of keren niet meteen zal zijn in volle glorie, wil ik graag delen wat momenteel mijn ochtendritueel is om alle shit weer even van me af te gooien, goed te aarden en weer terug te komen bij de bron, naar mijn binnenste zelf, naar mijn hart waar zoveel liefde zit en waar ik zoveel kracht uit haal.

Ik heb afgelopen jaren gemerkt dat het niet altijd één methode is die werkt en dat kan dus enorm verschillen per dag, seizoen, in wat voor staat jezelf bent, wat er gaande is in de kosmos of de volle maan er aan komt etc. Het is dus vooral zelf voelen of die methode op dat moment bij je past en misschien passen mijn methodes helemaal niet bij iemand anders of denk je wat is Andrea toch een zweefteef geworden. Niks geworden dat was ik al 😉

De methode die ik vaak toepas is een Chinese aardingstechniek, die ik geleerd heb van een yoga docente, dat bij mij zeer goed werkt om goed te aarden en los te laten. Dit in combi met wat goed voelt voor dat moment en zo deed ik het weer deze morgen:

Ga met beide, liefst blote, voeten op de grond staan op heupbreedte, eventueel even op en neer wiegen van tenen naar hak, zodat je voet goed stevig en verspreid staat, …

…sluit je ogen en visualiseer dat je je voeten in de aarde zet en dat er vanuit je voetzolen wortels steeds dieper en breder, op elke uitademhaling, de aarde in wroeten. Doe dit een aantal ademhalingen, totdat je het gevoel hebt dat je stevig staat.

… visualiseer dat je je eigen hart verbind met het hart van moeder Aarde, Godin Gaia, door middel van een lichtstraal vanuit je eigen hart en laat deze lichtstraal steeds dieper in de aarde zakken, met elke uitademing, totdat je in het hart van de Aarde bent.

…zorg dat je benen niet op slot staan, maar ligt gebogen en maak verende/deinende bewegingen vanuit je knieën en ontspan je lichaam dus je zult een beetje meedeinen met het gehele lichaam. Dit is de Chinese aardingtechniek. Ondertussen dat je zo rustig op en neer aan het deinen bent, doe het op je gevoel en zo hard/zacht wat prettig voelt voor jou, adem gewoon goed door door je neus of in door de neus en uit door de mond en zo kun je oude, negatieve, belastende energieën (ik zeg ook altijd organismen en toxines) losschudden/loslaten uit ieder cel, weefsel en orgaan. Ik spreek hierbij altijd uit: ‘Ik laat mezelf meedeinen op de frequentie van moeder Aarde.. Laat alle organen weer in hun originele frequentie komen en meedeinen, zodat zij weer optimaal kunnen functioneren.. Laat alle belastende energieën, gevoelens, emoties en alle toxines, belastende organismen los, laat ze los uit de cellen..’

…visualiseer een soort grote kraan boven je hoofd waar roze/violette (of welke kleur jou aanspreekt) water uit stroomt en laat dit je eerst van buiten over je heen stromen, daarna van binnen dus ook door de organen: hoofd, hersenen, nek, schouder, handen, armen, borsten, hart, longen, lever, galblaas, milt, pancreas, maag, darmen, nieren etc verder naar beneden volstromen en zodra je geheel gevuld bent met dit zuiverende water laat dan alle belastingen los in dit water en laat het wegspoelen via je voeten die je visualiseert met een soort putje of een pijp in/aan je hak. Dit alles doe je nog steeds deinend en doorademend door de neus (en mond). Laat zo alles de aarde in stromen en doe het nogmaals om de laatste restjes kwijt te raken en je lichaam geheel schoon te spoelen. Hierna vervul ik mezelf nog één maal met schoon roze/violette kleurig water, omdat deze kleur(en) voor mijn symbool staan aan genezing/heling/liefde, laat het silhouet van mijn lichaam dan wit/licht roze oplichten/stralen en spreek de woorden uit: ‘Ik mag er zijn, ik mag stralen, ik genees en heel mezelf klachtloos, ik vervul mezelf met liefde, gezondheid, gelukzaligheid, niks of niemand haalt mij uit deze staat van zijn, ik hou van jou en zal alles doen om jou te helen!

Dit is dus een manier die ik toe pas om de dag goed geaard, zorgeloos en vol liefde te beginnen. Soms ben ik hierna een beetje euforisch achtig dizzy en meestal ga ik dan nog even zittend mediteren erna, maar vandaag heb ik dat niet gedaan en ben lekker rustig op de bank gaan zitten met een kopje thee. Waarna de opwelling en behoefte kwam om dit met een big smile te gaan delen in de hoop dat iemand hier iets aan heeft of het een handvat reikt naar het onbekende!

Ik kan me voorstellen dat niet iedereen hier tijd voor heeft in de ochtend dus kun je het ook doen onder de douche. Douchen zelf heeft al een aardende en zuiverende werking dus zo versterk je het ook nog eens! Voor mensen die niet veel kracht hebben kunnen het ook zittend proberen, het korter doen met het deinen of stilstaand en het alleen visualiseren.

Wat ik zelf dus weer zeer ervaren heb, ook omdat ik het een aantal weken/ maanden niet meer had gedaan, dat het me erg goed doet op veel vlakken, het geeft mij een zeer fijn gevoel, het geeft energie, het geeft rust om de dag echt fris te beginnen. Dus wie niet waagt wie niet wint, probeer het eens, want een dag goed geaard is zeker de moeite waard!

Namasté, Andrea

LIfe2

Hartverwarmende voornemens

3 jan

Elk jaar hoor en zie je ze weer voorbij komen de goede voornemens van de meeste mensen. Voornemens om in het nieuwe jaar weer mee van start te gaan. Meestal zijn ze in de trant van gezonder eten/leven, meer sporten, afvallen, stoppen met roken of minder zeiken en meer gaan genieten van al het moois dat het leven ook te bieden heeft. Niks mis mee, want het zijn wel een aantal dingen die er voor kunnen zorgen dat je weldegelijk een fijner leven kunt hebben, lekkerder in je vel zit en de dag doorkomt met meer energie. Alleen is het zo jammer dat de meeste die zo hard van stapel lopen in de eerste weken van januari ze de maand februari nog niet eens halen. Achja we zijn ook maar mensen en ik denk dan bij mezelf doe vooral waar jij je goed bij voelt, wat het beste bij jou past en ze natuurlijk niet vergelijken met de buurman, de zus van je vriend of die mooie dame op de loopband in de sportschool! Ieder mens is uniek en zo dus ook ieder zijn voornemens..

De sterren zeiden deze week tegen mij, ja ik lees dagelijks mijn spiriwiri horoscoop, dat als ik mijn goede voornemens op zou schrijven ze mij er dit jaar bij zouden helpen. Nou wie niet waagt wie niet wint zullen we maar zeggen en een extra steuntje in de rug kan ik wel gebruiken. Dus bij deze ga ook ik, lekker go with the flow zoals de rest van de mensenmassa die dit de afgelopen drie dagen hebben gedaan, mijn goede voornemens maar gewoon online knallen al moet je er niet teveel van verwachten, want echt spectaculaire zijn ze nou ook weer niet.

Weer gezonder eten en juicen is het eerste waar ik mee aan de slag ga dit jaar, want onder andere de feestdagen hebben er weer flink voor gezorgd dat ik best wat dingen genuttigd heb waar mijn lichaam zeer hard voor moet werken, eigenlijk helemaal niet zo goed tegen kan of/en waar ook de Borrelia en co zich nog eens door laten voeden o.a. suiker dus nu ben ik een soort van verslaafd hieraan geraakt, waardoor mijn lichaam of de ongenodigde gasten er om blijven vragen en ik rondloop als een zombie met pandabeer ogen zonder energie. Hoog nodig tijd dus om die slechte kraan weer met een flinke zwaai dicht te draaien en alleen maar gezonde, voedzame, voor mijn lichaam zo belangrijke voedingsstoffen tot me te nemen dus met andere woorden de slechte tussendoortjes heel gauw schrappen en vervangen door bijvoorbeeld een zelf gejuiched sapje, smoothie of een verdomd lekker sorbetijsje! Al heb ik nog geen slowjuicer, maaaaaar hier gaat zeer snel verandering in komen en dat mag ook wel na dik een jaar gespaard te hebben. (Lees hier mijn blog van vorig jaar https://veganblisslove.wordpress.com/2013/01/07/sappie )

Dan yoga, aarden, meditatie weer op gaan pakken, want ik merk sinds de dagen weer korter en kouder zijn geworden dat dit ook flink verwaterd is. Mijn lichaam heeft sowieso meer te voorduren gehad in de herfst, doordat de Borrelia en co dan actiever zijn en dat was deze tijd erg goed voelbaar. Dus weer meer aan mezelf gaan werken op allerlei vlakken is een pre en wil ik dit thuis weer gaan oppakken plus een maal per week les gaan volgen in de yoga studio waar Laury en ik volgende week onze eerste les hebben. Zin in!!! Om waarschijnlijk te gaan ervaren dat zelfs deze inspanning veel zal vergen van mijn lichaam die nog herstellende is na mijn fitness-ramp-avontuur van een paar weekjes terug. Maar we gaan er weer voor en dan zullen we eens zien wie er van de zomer fit en wel, goed geaard, volledig in het NU met een big smile over het strandje van het Engelermeer paradeert..

Dat zijn mijn twee belangrijkste voornemens voor het nieuwe jaar al is het dus eigenlijk meer het oppakken waar ik een tijdje terug mee gestopt ben! Als ik dan ook nog eens alles op zou moeten schrijven wat ik nog allemaal van plan ben (niet alleen dit jaar) dan zit ik hier morgenochtend nog, daar worden jullie vast niet blij van en ik trouwens ook niet! Althans ik wel als het allemaal lukt natuurlijk, maar dat zal de tijd leren en daarom probeer ik weer zoveel mogelijk in het hier en nu te leven. Te genieten van wat er NU gaande is! Nog een goed voornemen dus oftewel het weer oppakken waar het omgekukeld was, want de balans was/is weer even ver te zoeken en dat komt niet vanzelf weer aanwaaien, daar moet zeer zeker aan gewerkt worden. Een tipje van de sluier voor wat mijn plannen betreft waarmee ik aan de slag wil gaan komend jaar zijn starten met de thuisstudie ‘Natuurvoeding’, de Lyme Protest dag weer mee organiseren/ opzetten dat in mei zal plaatsvinden, beginnen met een lyme experiment waar ik later meer over zal schrijven, doorgaan met detoxen op zoveel mogelijk manieren, meer blogs schrijven waaronder ook voor Legally RAW om mensen te helpen/adviseren/inspireren/vermaken, mede een boek schrijven/opstellen met allerlei lymeverhalen van chronisch lymepatiënten, korte tripjes maken om mijn grenzen te verleggen, het openbaarvervoer te lijf gaan, nog zoveel dingen doen die ik zou willen of ervaren en zeker meer genieten van al het kleins met daarnaast nog meer hartverwarmende dingen die mij zielsgelukkig maken! Weer leven vanuit het hart daar gaat het om in mijn 2014 ❤

Owja en voordat ik het vergeet ‘De beste wensen voor het nieuwe jaar, niet alleen voor het nieuwe jaar maar alle jaren die hierop zullen volgen, en dat het leven je nog veel gezondheid, liefde en geluk bieden mag!’

Namasté, Andrea

Blog

Hiep Hiep Hoera

30 dec

‘Er is er een jarig Hoera Hoera dat kun je wel zien dat is……’
Vandaag precies één jaar geleden zat ik op een asociale grote zwarte bank, waarin ik met mijn 1.60 m bijna in verdween, tijdelijk wonend in een prachtpand in hartje Den Bosch, schreef ik vol enthousiasme mijn eerste blog!

Hoeraaaa VeganBlissLove bestaat vandaag één jaar!

Wat is de tijd toch ontzettend snel voorbij gevlogen en er is afgelopen jaar zoveel gebeurt van hele fijne momenten die haaks staan aan veel minder fijne momenten, een jaar met vele pieken en dalen, een jaar waar ik met gemengde gevoelens op terug kijk, een beetje een apart jaar als je het mij vraagt, maar vooral een jaar waarin ik weer dichter tot mezelf gekomen ben, mijn grenzen op heb gezocht en er veel te ver overheen ben gegaan om vervolgens plat op mijn bek te gaan, weer nieuwe lessen heb geleerd die voorheen nog niet aan de orde gekomen waren, hele fijne nieuwe mensen heb ontmoet, ervaren heb hoe belangrijk het ook alweer is om naar mijn gevoel te luisteren, al weet ik dat al jaren dondersgoed, maar het dan ook echt daadwerkelijk doen is een ander verhaal! Een jaar vol grappen en grollen, lachen, gieren en brullen, een jaar vol met terugvallen, onzekerheden en verdrietige momenten, maar ook weer een jaar om achter ons te laten en door te gaan waar we vandaag de dag staan. In het hier en nu! Weer verder te gaan waar we gebleven waren of om geheel opnieuw te beginnen in 2014.

Morgen is dan daar de laatste dag van 2013, de dag die voor mijn gevoel echt in een sneltreinvaart opeens voor mijn neus staat, een toch wel bijzondere dag om even stil te staan bij wat er afgelopen jaar allemaal gebeurt is. Misschien een niet al te leuk jaar op verschillende vlakken, maar wel een jaar om zeer dankbaar voor te zijn! Dankbaar ben ik voor het elke keer weer mogen schrijven vanuit mijn hart op dit blog, dankbaar ben ik voor de mensen die het liken, delen en lieve berichten achterlaten, dankbaar ben ik voor de nieuwe, lieve en inspirerende mensen in mijn leven, dankbaar ben ik voor de lessen die me wijzer, breeddenkender en gelukkiger maken, dankbaar ben ik voor mijn bestaan op aarde, de verbinding tussen alles bestaande uit liefde en dankbaar ben ik dat ik mezelf mag zijn, ookal bestaat mijn leven niet uit rozengeur en maneschijn.

Zo sluit ik vandaag dankbaar dit jaar alvast af met mijn alweer 86e blog hier op VeganBlissLove met een grote glimlach, een zeer tevreden gevoel en de gedachte dat elk einde weer een nieuw begin mag zijn! Een nieuw jaar, een frisse start, een nieuwe kans, een nieuw begin……

Ik wens iedereen een zeer fijne jaarwisseling en dat 2014 een heerlijk jaar mag worden vol gezondheid, liefde en geluk! Tot volgend jaar dan maar, waarin ik weer vele fijne blogs zal mogen schrijven vanuit mijn hart! Hiep Hiep Hoera

Namasté, Andrea ❤

VBLjarig

Verjaardag naar mijn hart ❤

27 dec

Vandaag vier ik mijn verjaardag. Niet voor mensen om me heen, maar met mezelf en mijn vriend. Mijn beste vriend op allerlei verschillende manieren. Degene waar ik onvoorwaardelijk veel van hou, degene waar ik alles aan kan vertellen en mee kan delen, degene die in een oogopslag aan mij kan zien hoe het gaat, degene waarbij ik geheel mezelf kan zijn, degene die geen woorden nodig heeft om mij te begrijpen, degene die altijd voor mij klaar stond en staat als ik hem het hardst nodig heb, degene die ook onvoorwaardelijk veel van mij houd.
Mijn vriend!

Vandaag word ik 26 jaar. Getallen zeggen mij persoonlijk niet zo veel, want het heeft in mijn ogen geen waarde. Het zegt niks over de persoon hoe deze in elkaar steekt, hoever een ontwikkeling van binnen plaats heeft gevonden of wat diegene meegemaakt heeft in het leven. Het zegt puur alleen hoeveel jaar diegene op deze planeet bestaat. Mijn 26e jaar viering op Aarde.

Het is ergens ook zeer confronterend als ik dit getal zo zie staan. Ik ga alweer mijn 6e jaar in van ziek zijn door lyme en co, van een oneerlijke strijd, van een aan thuisgebonden bestaan. En na zoveel jaren aan de zijlijn te leven van de maatschappij heb ik eigenlijk maar één wens! Onvoorstelbaar veel mensen met chronisch Lyme en onzichtbare ziektes hebben deze wens. En die wens luid: beter worden al is het maar tot een bepaalde hoogte dat een enigszins ‘normaal’ leven mogelijk is. Een wens waarin ik om op mijn verjaardag nog een keer helemaal los te gaan op fijne harde muziek, de benen onder mijn lichaam uit te dansen zonder er doorheen te zakken, met een fles champagne te proosten op een nieuw zorgeloos jaar, een kater te hebben van alcohol in plaats van Borrelia gif, een wens die waarschijnlijk nooit uit gaat komen zo realistisch als ik ben, maar zeer fijn om er over na te denken. Daarnaast wens ik meer bekendheid over Lyme en co, meer erkenning en herkenning, betere testen, betrouwbare diagnoses, goede behandelplannen en meer respect voor onzichtbare ziektes!

Vandaag is het mijn dag, onze dag, maar ook een spannende dag voor vele met mij. Een zeer spannende dag voor een andere vriend van mij! Een dag van de uitzending waar veel mensen op hebben zitten wachten. Een uitzending van ‘Recht uit het hart’ waarin Joshua Verhoeven zijn verhaal doet over zijn strijd met de ziekte van Lyme en co. Zijn onmenselijk strijd, niet alleen tegen Borrelia en co zelf, maar ook een strijd tegen de onmacht en onrecht dat hem wordt aangedaan en waarom hij de stichting Hope For Lyme heeft opgericht. Afgelopen zondag 22 december waren de opnames hiervan en ik wilde dit voor geen goud missen, want mijn (lyme)vriend moest ik natuurlijk bijstaan daar was geen twijfel over mogelijk.

Vanavond zal, precies op mijn verjaardag, een waardevol verjaardagscadeau, een deel van mijn wens uitkomen door een mooi begin aan meer bekendheid over de sluipmoordenaar genaamd de ziekte van Lyme.

De uitzending is vandaag, vrijdag 27 december, om 18.50 uur Nederland 2 ‘Recht uit het hart’

Maar nu ga ik, samen met mijn vriend, eerst genieten van een dagje rust, liefde en een modderig rassoul ❤

Namasté, Andrea

‘De gezonde mens heeft duizend wensen, de zieke slechts één’

VBL

Energetische bewegingen

29 okt

Op zo’n dag als vandaag met wat enkele kleine wolken aan de blauwe lucht en een prachtige zon die haar warmte door de ramen mijn studiootje binnen straalt voel ik me aardig helder in mijn hoofd. Vaak heeft het weer erg veel invloed op hoe ik me voel fysiek, niet zo zeer mentaal. Dat is eigenlijk best wel gek! Zodra de bewolking erg dik is en laag hangt voelt het voor mij alsof er iets mij naar beneden drukt, mijn lichaam zwaarder, gevoeliger, onhelder maakt dus die dagen zijn veel vermoeiender dan de dagen waar er geen of wat enkele wolken aan de lucht staan. Op dit soort dagen draag ik juist eigenlijk altijd een zonnebril, wat veel mensen raar vinden merk ik door starende blikken of gemompel mijn kant op, omdat de wolken dan veel te fel zijn voor mijn ogen door de overgevoeligheid voor prikkels die op deze dagen, om een of andere reden, veel erger is. Daarom ben ik eigenlijk ook nooit zo’n voorstander van de herfst geweest, maar deze herfst, waar ik toch al heel anders tegenaan keek, mag er toch wel wezen met die zonnige dagen!

Als er na elke regenachtige, beladen dag weer een zonnige, heldere dag komt ben ik weer super blij al mag het van mij natuurlijk altijd zo lekker zonnig zijn. Het gekke is dat vorig jaar herfst het opeens voor het eerst in vijf jaar niet uitmaakte of het bewolkt was of niet! Toen voelde ik die beladen drukking niet meer op mijn lichaam en fietste ik zo de herfst en winter door tot die beruchte dag in het ziekenhuis eind januari, aderlating, die heel wat roet in het eten gooide en er dus ook weer voor gezorgd heeft dat ik nu op bewolkte dagen me weer slechter voel.

Laatst las ik een stukje tekst dat me meer dan ooit deed realiseren dat er zoveel meer factoren zijn in het leven dan alleen wijzelf die er mede voor zorgen of we ons fit, vermoeid, beladen, emotioneel, opgelucht, angstig, eenzaam, gelukzalig, ….. voelen, dit even los van het hebben van een ziekte, en we daar niet altijd bij stil staan. Er is geen enkel mens, dier of levend wezen dat zich altijd, op iedere moment, 100% goed kan voelen op alle vlakken van het leven dus zowel fysiek als mentaal als spiritueel als intelligentie als…..

Na ieder opwaartse beweging zal er een neerwaartse beweging plaatsvinden, maar wetend dat de opwaartse beweging daarna toch weer zal aanbreken! Deze bewegingen kunnen dagelijks zijn of wekelijks, maandelijks, jaarlijks of per seizoen. Het is de cirkel, ook wel het ritme, van het leven dat altijd weer terug zal komen wat er bij mij voor zorgde dat ik mijn staat van zijn meer wist te accepteren, er beter mee om kon gaan en het kon laten voor wat het was wetend dat die opwaartse beweging wel weer zal komen alleen het heeft soms tijd nodig. Natuurlijk heb je hier (groten)deels zelf een aandeel in! Gezonde voeding, ontgiften en bepaalde supplementen kunnen er voor zorgen dat ik me zo goed mogelijk fysiek voel en (lichte) yoga, aarden en meditatie kunnen er voor zorgen dat ik dichter bij mezelf sta (voel), me (deels) afsluit voor andermans soms, voor mij, negatieve energieën en me zo niet leeg laat zuigen, maar het me juist ook weer energie kan geven en er voor zorgt dat ik niet altijd enorm veel last heb van invloeden van buitenaf, zoals verschuiving in de planeten of de maanstanden. Nu denk je misschien ‘Andrea wat is dat voor onzin?!’ Maar als je bijvoorbeeld alleen even naar de maan kijkt die heeft zo ongelooflijk veel invloed op alles wat op de Aarde leeft/is. Zo is het de maan die de zee van eb naar vloed laat over gaan en aangezien wij mensen grotendeels uit water bestaan is het misschien helemaal niet meer zo onwaarschijnlijk dat dit dus ook invloed op ons heeft. Bepaalde maanstanden hebben zelfs ook invloed op de groei van gewassen of het gedrag van dieren.

Niet ieder persoon zal dit hetzelfde ervaren of er iets van merken. Ieder mens is uniek, heeft een eigen gevoelsbeleving en de een is gevoeliger dan de ander, dus als je iets niet voelt/ervaart/ziet wil niet zeggen dat het niet bestaat! Het universum is een prachtig iets waarin we met zijn alle verbonden zijn, elkaar aan kunnen voelen, (on)gemerkt invloed op elkaar hebben, elkaar gelukkig kunnen maken of helpen, steunen zonder dat je daar je mond voor open hoeft te doen.

Afgelopen jaren heb ik, als hoog gevoelig persoon, ontdekt dat ik als wist wat voor weer het buiten was terwijl het rolluik nog potdicht zat, precies wist wanneer de volle maan er aan kwam of er een big shift plaats vond van planeten, bepaalde energieën van mensen me enorm ziek konden maken, ik mensen vaak spiegelde, het weerkaatsen van hun eigen gedrag/reactie, zonder dat zij (en soms ook ik) het zelf in de gaten hadden.

Het zijn energetische bewegingen van buitenaf die invloed hebben op mij(n lichaam), die ik zelf niet in de hand heb, alleen kan proberen zo draaglijk mogelijk te maken door ze te accepteren en manieren te vinden om mijn leven leefbaar te maken tijdens deze ups and downs van het leven. Ze mogen er zijn! Dat maakt het het leven. Ik neem mijn eigen weg hier doorheen, doe wat mijn gevoel me ingeeft en dit brengt mij tot waar ik nu ben. Op MIJN juiste pad ❤

Dus ook al volgt iemand anders niet het zelfde pad als jij volgt wil nog niet zeggen dat zijn pad ‘verkeerd’ is. Ieder volgt zijn eigen weg en zolang je luistert naar je hart zal je komen waar je uiteindelijk wilt zijn!

Namasté, Andrea

energy

Nooit meer de oude herfst

18 okt

In mijn ogen was de herfst er altijd om te cocoonen, in je schulp te kruipen, lekker terug te trekken in huis om weer tot jezelf te komen, maar nadat ik vorige week met mijn zus en de kids door de Beekse bergen heb gewandeld is deze gedachte een beetje bijgedraaid. Nog steeds vind ik dit het ideale moment om weer terug naar de bron te keren, maar na het zien van die wonderbaarlijk, mooie, perfecte schoonheden wil ik, Andrea-de-alles-wat-maar-met-bossen-te-maken-heeft-ontwijker, dolgraag rode regenlaarsjes aan trekken om vervolgens daarmee door de bossen te huppelen en uit te kijken naar die prachtig mooie paddenstoelen die ik werkelijk waar, vraag me ook niet waarom, nog nooit eerder zo gezien heb als volmaakte kabouterhuisjes. Op de een of andere manier beleef ik de herfst dit jaar zo anders dan alle voorgaande jaren sinds ik op deze aardbol ben gezet! Het begon halverwege augustus al die rare drang naar het koudere weer en nu we er steeds verder in komen te zitten vind ik het wonderbaarlijk nog steeds niet erg op de vieze regenbuien na dan, al hebben die soms ook wel weer iets fijns om lekker weg te kruipen in een boek of door ons verwarmde huisje te dansen op Afrikaanse muziek. Al blijft de herfstzon wel mijn favoriet!

Afgelopen tijd heb ik al vaker de vraag gekregen of ik me al weer de oude voel en om meerdere reden is het antwoord hier op eigenlijk altijd ‘Nee’ geweest en zal dit ook zo blijven. De oude staat voor mij synoniem aan een hele jonge vrouw die zich altijd de dag door moest sleuren, een glimlach opzette om haar pijn te verbloemen, op het achterste van haar tong liep om de dag door te komen, toch altijd maar door en door ging, haar lichaam negeerde tot op het bot en daarnaast erg beïnvloedbaar was, niet van zichzelf hield, nooit echt een droom voor ogen had en door alle drukte, vermoeidheid en chaos van de maatschappij wel bestond, maar niet echt leefde!

Mijn leven steekt zo nu niet meer in elkaar al wil dat niet zeggen dat ik dingen uit mijn verleden niet mis, want dat is weldegelijk! Zo zou ik ook het liefste afgelopen zomer naar tig festivals zijn geweest met de voetjes van de vloer tot in de late uurtjes, het vliegtuig hebben gepakt naar een warm oord en de wereld willen zien, een leuke baan waarin ik mijn skills kan gebruiken of gewoon even alleen met de trein naar A’dam om daar lekker rond te slenteren en vrienden te bezoeken. Maar daar in tegen heeft de verandering die in mij heeft plaatsgevonden ook weer veel moois gebracht en dit is alleen tot uiting gekomen, doordat ik eerst door die gigantische hel moest gaan, eerst geheel tot op de bodem van die onwijs diepe put moest liggen, geheel afhankelijk van de zorg van anderen en dit was geestelijk gezien voor iemand die altijd zo de controle en touwtjes in handen had, het liefste altijd alles zelf deed, eigenwijs en perfectionistisch ten top en een onwijs harde werker was zo ontzettend moeilijk. Niet alleen in een gevecht tussen lichaam en organismen die het teisterde, maar ook in gevecht met het geestelijke deel met een geest die dolgraag wil, maar een lichaam die het niet meer kan. En juist op dat moment begon de verandering in mij plaats te vinden.

Zo realiseer ik me meer dan ooit dat niet alleen ik zelf zo veranderd ben afgelopen jaren, maar ook mijn kijk op de wereld, op gezondheid(zorg), op de herfst, op mijn toekomst en hoe ik op bepaalde manieren toch heb mogen genieten van mijn verleden voor het instorten tussen de ellende door, nu zoveel inzicht in mezelf heb gekregen en daarin alleen nog maar meer zal groeien, nu zo enorm kan genieten van kleine dingen die voorheen zo onbelangrijk leken, nu zo ontzettend veel van mezelf hou, er alles aan zal doen om me zo goed mogelijk te voelen door mijn gezonde levensstijl die ik wel aan zou moeten houden en om mijn dromen waar te maken in hoeverre dit mogelijk is, ookal kan ik geen ‘normaal’ leven meer leiden durf ik nu wel met volle overtuiging en een big smile te zeggen: ‘Nee ik word gelukkig nooit meer de oude!’

Namasté, Andrea

23

Uitgemergelde veganist

21 sep

Steeds vaker zie ik foto’s voorbij komen vooral op instagram van jonge vrouwen die veganist zijn. Wat ze natuurlijk wel zijn op de manier van hun voedingspatronen, maar dit min of meer gebruiken om zo ontzettend graatmager te worden, zich daarvoor ook nog eens helemaal de naad uit te trainen, hun eten puur bestaat uit een blaadje sla, komkommer, tomaat met als vuller een rijstwafel of een schaaltje fruit en zichzelf dan nog te dik noemen door erbij te zetten ‘Ja er moet toch zeker nog 5 kilo af’, want tja je ziet mijn ribben nog net niet! De reacties eronder zijn schrikbarend van mensen die net zo erg zijn of zo zouden willen zijn om diegene nog even aan te sporen of een extra duwtje in de rug te geven over hoe geweldig ze er wel niet uit ziet! Daar schrik ik echt ieder keer enorm van!

Ja ik ben een veganist, maar zeker niet om af te vallen! Ja ik ben een gezondheidsfreak, maar puur om mij zo goed mogelijk te voelen! Ja ik ben dun, maar niet door mijn eetpatroon! Ja mijn ribben kon je ook tellen, maar niet door uithongering! Ik heb de ziekte van Lyme, en ja er is verschil tussen Lyme en Lyme, een ziekte die mij van binnen geheel kapot maakte, mij opvrat tot er bijna niks meer van me over was, mijn organen als een razende aan het werk zette, waardoor de energie zwaar beneden pijl was en mijn lichaam niet te vergelijken is met zo’n domme jonge vrouw, sorry hiervoor, maar geef je lichaam aub de voeding die het nodig heeft! Ga jezelf niet uithongeren voor een, in jouw ogen, zo’n perfecte lichaam dat eigenlijk te walgelijk is om naar te kijken.

Op mijn magerste moment woog ik 42 kilo, 12 kilo minder dan een paar maanden daarvoor, niet omdat ik dit wou, ik was toen nog niet eens veganist, maar omdat mijn lichaam zich kapot vechtte om in leven te blijven. Ik moest om de twee uur een bord eten naar binnen werken, hoe beroerd en kotsmisselijk ik ook was, hoe moeilijk ik het door mijn strot kreeg, maar omdat ik me anders zo slap en trillerig voelde waardoor ik steeds bijna flauw viel. Een lichaam dat op was van het vechten, constant plat moest liggen en broodmager was dat ik mezelf niet eens meer in de spiegel aan durfde te kijken als ik naar de toilet of naar bed ging in mijn donkere slaapkamer. Ik keek mezelf niet aan, omdat ik dan een uitgemergeld eng skelet voor me zag staan, iemand die ik niet was, een schim van wie ik ooit was. In deze tijd maakte ik geen foto’s of filmpjes van mezelf, waar ik nu achteraf wel eens van baal, om te laten zien hoe uitgemergeld lichaam ik had, maar op dat moment was ik en niemand anders daar mee bezig.

Als ik, voor mijn doen toen een aardige dag had, al mijn energie bij elkaar schraapte om even een klein stukje door de straat te lopen om wat frisse lucht op te snuiven, met mijn moeder of iemand, om daarna weer geheel plat op de bank of bed in mijn donkere slaapkamer te belanden. Kreeg ik een keer te horen van iemand, waar ik zo vaak kwam al van kleins af aan, ‘dat ik er niet knapper op werd en maar eens wat meer moest gaan eten’ die woorden staken dwars door mijn hart, en later te horen kreeg dat er geroddeld werd over mij dat ik anorexia zou hebben door mensen die geen idee hadden hoe hard ik achter de gesloten voordeur vechtte voor mijn leven. Mensen hadden geen idee, omdat ze nooit langs kwamen of er naar vroegen, maar oordelen durfde ze wel, zo gemakkelijk en zo simpel om mij even naar beneden te halen, terwijl er niemand was die mij kon verdedigen! Aan de buitenkant van ons huis was niet te zien wat er vanbinnen afspeelde, precies zoals aan mijn lichaam niet te zien is (al was dat toen zeker wel!) wat er vanbinnen gaande is.

In eerste instantie werd ik vegetarisch door het vele hallucineren, door de toxines in mijn hersenen van Borrelia en co, zag ik vaker het diertje voor me in plaats van het stukje vlees zelf dat op mijn bord lag. Ik kon het niet opeten en walgde van het idee dat mensen alles doen voor hun eigen huisdier, maar wel een stuk kip of koe naar binnen zaten te werken zonder er over na te denken. Zo begon ik vaker vleesvervangers te eten om toch bepaalde dingen binnen te krijgen en liet het vlees steeds vaker staan! Ik begon ook te merken dat als ik geen vlees at ik wat fitter was na de maaltijd dan als ik wel iets van vlees had gegeten. Het voelde goed om geen vlees te eten puur gezien vanuit mijn gezondheid dat ik me wat fitter kon voelen, gezien vanuit spiritueel opzicht om niks tot me te nemen wat verdriet, pijn of angst heeft ervaren, natuurkundig gezien dat vlees erg verzurend werkt op het lichaam en ik al zo verzuurd was door alle toxines (afvalstoffen) van Borrelia en co die door mijn lichaam circuleerde en opgeslagen zaten in mijn cellen en weefsels.

Andere dierlijke producten, zoals ei, kaas en melkproducten at ik niet erg veel, maar op een gegeven moment en dat is nu zo’n twee jaar geleden, kwam ik er achter dat steeds als ik yoghurt op had ik ’s avonds hevige keelpijn kreeg en de dag er na ik erg beroerd plat op bed lag met zware hartkloppingen dat een aantal dagen aanhield. Nadat ik eindelijk wist dat het door de yoghurt kwam heb ik een voedselintolerantie test laten doen bij een laboratorium die daar gespecialiseerd in was en na een aantal weken te hebben gewacht op het resultaat bleek dat ik het goed gevoeld had: mijn lactose intolerantie zat in het één na hoogste vakje, waarvan ze zeggen dat de kans er is dat je er nooit meer geheel vanaf komt. Mijn ei-intolerantie was zelf nog hoger dan die van lactose, wat voor mij erg veel verklaarde, de gluten-intolerantie was ook niet bepaald nieuw voor me en zo begon mijn nieuwe levensstijl als gluten-en-suiker-vrije-veganist!

Persoonlijk ben ik er wel van overtuigt dat dierlijke producten zeker geen must zijn in een voedingspatroon, maar goed dit is natuurlijk een keuze die je voor jezelf maakt en daar is, in mijn ogen, iedereen vrij in! Nu twee jaar later neem ik heel soms wat mozzarella, wat ik aardig kan verdragen op wat lichte keelpijn na, maar hier blijft het dan ook wel echt bij en voor de Borrelia en co is het sowieso verstandiger geen lactose, gluten en suiker te eten waar zij zich weer mee voeden.

Zo vind ik het aan de ene kant dus erg mooi om te zien dat steeds meer mensen zich realiseren en bewust worden hoe belangrijk voedsel voor ons lichaam is, maar bij het aan zien van uitgemergelde veganisten op instagram denk ik bij mezelf ‘Waar ben je in godsnaam mee bezig..?’ Mijn veganistische-gluten-en-suiker-vrije-maaltijden bestaan zeker niet alleen uit een bordje salade of een bakje fruit, want ik ben en blijf een lekkerbek, een snoepkont en een liefhebber van eten dus experimenteer heel wat in de rondte om die lekkere lasagne, cakejes of hapjes op tafel te krijgen in een variant die ik wel kan verdragen 🙂 De Toko en Ekoplaza helpen mij hier dan ook erg bij met hun producten, maar mijn geheim ingrediënt is toch echt heel veel liefde ❤

Zo ben ik ongelooflijk dankbaar voor mijn eindelijk weer wat aangekomen lichaam met geen hangende theezakjes meer, maar wat vollere boobies die mij bh niet laat gapen, geen zichtbaar telraam als ribbenkast meer, maar gewoon een gezond laagje vet over het geraamte, geen ingevallen gezichtje meer, maar een gezond toetje met een blos en eindelijk wat bollere billen die mijn jeans weer opvult, al mogen ze wel iets getraind worden, maar perfectie is ook niet alles! Hahaha

Hoe groot/klein of dik/dun je bent hou vol overgave van jezelf, leef vanuit je hart waar onvoorwaardelijk veel liefde heerst, voed jezelf met (voor jou) volwaardige voeding, laat je immuunsysteem je beste vriend zijn en wees lief voor je lichaam, het is jouw tempel, jouw gezonde thuis, de belangrijkste plaats waar je hoort te zijn!

Namasté, Andrea

body

%d bloggers liken dit: