Tag Archives: Vrijheid

Roadtrip to myself

17 jun

Laatste maanden zijn de wegen nogal hobbelig geweest en vaak stond ik op een kruispunt niet wetend welke weg in te moeten slaan. Mijn kompas was de weg even kwijt en dan maar op de gok gaan rijden naar links of naar rechts niet wetend waar het me brengen zal. Soms was de keuze niet de juiste, of tja wanneer is iets nou eigenlijk juist of juist niet..? Soms bracht het me dieper in een dal waar ik eigenlijk liever niet wilde zijn, maar die andere keer bracht het me juist weer hoger die ene berg op, genietend van de zon die daar zo stralend op het landschap scheen, de wind die mijn haren liet dansen en waar het uitzicht adembenemend mooi verdween in het oneindige.

Als je niet weet waar je bestemming is maakt het toch ook niet uit welke weg je in zou slaan? Als je je innerlijk kompas laat wijzen kom je toch vanzelf op de plek waar je op dat moment zou moeten zijn? Is de bestemming wel het belangrijkste deel? Of zou je juist zoveel mogelijk moeten genieten en leren van de reis zelf..? En wat als juist die hobbelig reis jouw bestemming is..? Als je daar dan niet ongelooflijk veel van zou genieten dan wacht je op iets wat nooit komen zal? En wie hou je dan eigenlijk voor de gek?

Mijn leven is een roadtrip, maar soms een rollercoaster met vele loopings en soms een bootje op een rustig kabbelend beekje. Voornamelijk een mentale roadtrip, aangezien de wegen me niet vaak veel verder brengen dan mijn eigen huiskamer, keuken en balkon. En via de verharde wegen, op fijne dagen ook wel op kleine buitenshuize touren, veilig dichtbij mijn comfortzone, maar dat is eigenlijk helemaal niet wie ik echt ben. Tenminste hoe ik ooit was in een ver verleden, hoe ik toen mijn reis en bestemming voor me zag, niet dat ik er direct naar handelde, nog zo jong en onervaren zoals ik in het leven stond. Ik hield van avontuur, op wat voor manier dan ook, en het onbekende trok me erg aan, ook al was ik niet vaak op vakantie geweest. Australië was mijn droom en is dat eigenlijk nog steeds, maar door de brute wijze waarmee ik uit dat leven gerukt werd ging die reis niet door. Ik werd op een andere reis gezet, in een trein, een rollercoaster, een roadtrip, hoe je het noemen wilt, een innerlijke reis. Een reis die zo ongelooflijk veel van me vergde, een reis van zeer diepe dalen, een reis beklimmend van de hoogste bergen, een reis van veel eenzaamheid en verdriet, een reis die om een onuitputtelijke doorzettingsvermogen vroeg, maar ook een reis die me uiteindelijk juist door die onvoorspelbaar hobbelige wegen heel veel gebracht heeft. Het bracht me bij mezelf, mijn binnenste, mijn ziel en mijn hart, waar ik de liefde en kracht vond om door te gaan, door te gaan over die hobbelige weg naar een betere gezondheid, door te gaan om ooit die reis, mijn droom, te gaan beleven en te maken.

Wat zou er gebeuren als ik nu eens echt op reis zou gaan? Op avontuur naar het onbekende, op reis via nieuwe wegen, hobbelige en zanderige wegen, op een roadtrip de wijde wereld in, wat zal dat me dan nog meer brengen van binnen..? Een ultiem gevoel van gelukzaligheid en vrijheid? Iets in mij verlangt daar steeds meer naar alleen mijn gezondheid houd me hierin toch tegen, maar aan de andere kant waarom zou ik mezelf tegenhouden als mijn hart dit zo graag wil? En fuck it als het niet goed gaat kan ik toch gewoon weer naar huis?

Afgelopen dagen bracht yoga me weer meer terug bij mezelf, maar deze middag dat ik met een kleedje op de bank zit is er een nieuwe reis geboren, een reis zonder bestemming, een reis waarvan ik niet weet wat die mij zal gaan brengen, een reis zonder datum, tijd of verwachting, een korte of een lange reis, een reis die mijn hart en ziel zo graag willen maken. Een reis naar mijzelf, een reis voor mijzelf, een reis met mijzelf! Mijzelf, mijn gevoel, mijn kompas die even de weg kwijt was.

Namasté, Andrea

roadtrip1

Pure loslating

29 mei

Op het moment van naar bed willen gaan word ik overspoeld door een drang naar willen schrijven. Een drang naar willen schrijven die mij al maanden niet meer had overvallen. Een drang naar willen schrijven die ik zo fijn vind om zo mijn gevoelens en emoties samen te bundelen in één blog. Een drang naar willen schrijven die gelukkig weer omhoog is komen borrelen puur door los te laten. Puur door los te laten van het moeten, puur door los te laten van het oude, puur door los te laten van emoties die ik voelde, puur door los te laten van een verwachtingspatroon, puur door los te laten van alles wat er momenteel niet hoeft te zijn, puur door er te zijn in het hier en nu realiseerde ik me dat ik mezelf weer een beetje bevrijd heb. Ik weet niet voor hoelang of precies waarvan, maar het voelt zeer fijn en wil dit moment zo lang mogelijk koesteren, zonder verwachtingen. Ik zit met een glimlach op mijn gezicht op de bank, terwijl ik me lichamelijk helemaal niet zo super voel zoals ik eigenlijk zou willen. Puur door los te laten van wat ik zou willen mag ik er nu zijn, zijn wie ik op dit moment ben, voelen wat ik op dit moment voel en ervaren wat er in en om mij heen gebeurt.

Afgelopen weken/maanden heb ik ervaren als een chaotische Lyme rollercoaster die maar door en door ging, of ik dat nou wilde of niet, geen tijd om te voelen en geen tijd om los te laten. De tijd was er misschien wel tussen neus en lippen door, maar misschien dat ik mezelf die tijd op dat moment niet gunde. Of misschien leek die tijd me te kostbaar om het daar voor te gebruiken, of beter gezegd ik wilde misschien helemaal niet voelen wat ik voelde, want dan moest ik er ook naar gaan handelen en daar had ik geen tijd voor of wilde ik geen tijd voor vrij maken. Een tijd die niet perse lang of uitgebreid hoeft te zijn en daarin een tijd die juist heel erg belangrijk voor me is, een tijd voor mij en mijn gevoel, dat zegt voor mij alles, het is voor mij alles!

Afgelopen periode van het niet willen voelen en dus ook niet loslaten, de periode waarin ik constant met de ziekte van Lyme, mijn verleden hierin en het Lyme protest bezig was, heeft mij alles behalve gelukkig gemaakt en dit realiseerde ik me afgelopen dagen maar al te goed. Het heeft me zeker te weten veel bijzondere momenten terug gegeven, er fijne nieuwe mensen door leren kennen en een zeer trots, voldaan en dankbaar gevoel, maar mijn levensgeluk, die pure glimlach om niks en dat liefdevolle gelukzalige gevoel waren een beetje weggevaagd en ik vroeg me regelmatig al af waar ze gebleven waren. Ik was even weggedreven van mezelf door alle hectiek om me heen, liet me teveel meeslepen door de chaotische maatschappij, waardoor ik eigenlijk alleen maar verder wegzakte in plaats van me er beter door te gaan voelen. Waarom zou je je vast houden aan situaties, emoties en gevoelens die je eigenlijk helemaal niet gelukkig maken..? Dat is een vraag die veel mensen zichzelf eens zouden kunnen stellen. En zo besloot ik gisteren om mezelf weer eens goed te aarden, alle ellende, emoties en negatieve energieën van me af te gooien en weer voor de volle 100 % voor mijn eigen gevoel te gaan. Een gevoel die uiteindelijk meestal of altijd klopt, die mij de weg wijst in mijn leven. Mijn gevoel die me zo heilig is en als gevoelsmens zo belangrijk is, mijn graadmeter, mijn kompas, mijn licht in de duisternis, mijn ziel, mijn binnenste ik die spreekt. Ik luisterde even niet meer, omdat ik verblind werd door het strijden en het naar buiten willen brengen over wat voor een hell de ziekte van Lyme kan zijn.

Daarom is het nu weer ik-time en ben ik zeer dankbaar voor de wake up call van de afgelopen dagen, waarin ik mezelf weer terug gevonden heb, op een plek waar mijn heftige verleden ligt realiseerde ik me weer dat ik in het nu moet zijn. Het is hier en nu te doen, niet de dag van gister of wat morgen de dag zal brengen, en daarom zit ik hier, nu op dit moment, met een glimlach op de bank mijn gevoel op papier te zetten, omdat dit nu is wat ik wilde en wat mij gelukkig maakt. En zo sluit ik mijn weer eerste fijne blog af met hele mooie woorden van Rachel Brathen die ik net deze avond voorbij mocht zien komen:

Let it go.

Let it all go.

Whatever you are holding on to… If it’s holding you back — let it go. If it’s no longer serving you – let it go. If it doesn’t make you happy – let. it. go.

Life is meant to be lived light, with light, from light, through light. Don’t let your past weigh you down.

Let go and be free.

Welterusten wereld! Dankjewel ❤

Namasté, Andrea

gratefulll

Week van de teek

7 apr

Zoals de ‘week van de teek’ vorig jaar bijna ongemerkt voorbij ging, zo duidelijk aanwezig is het deze keer met zaterdag een onwijs heftig, maar zeer goed stuk in de telegraaf dat de aftrap gaf! ‘Zorgen over zelfdoding lymepatiënt’ stond er groot op de voorpagina afgedrukt met een zeer aangrijpende tekst over onder andere Barbara Pronk die onlangs zelfmoord pleegde, omdat ze haar uitzichtloze strijd niet meer aan kon en een noodkreet uitsloeg via mail naar verschillen Lyme stichtingen/verenigingen, politici, medici en media waarin ze haar dood al aankondigde en haar laatste wens uitsprak. Dringend meer bekendheid en aandacht voor de slopende ziekte van Lyme! Met haar woorden „Lyme is geen ’normale ziekte’, maar is een tegenstander van ongekend formaat: een strijd tegen bacteriën en hun giftige afvalstoffen die je lichaam teisteren in elk orgaan, elk stukje weefsel en iedere cel, en die je lichamelijk en geestelijk overnemen en je geheel kapotmaken van binnen.”

Haar mail brak mijn hart en het kwam nog harder aan toen ik zag met welke zinnen ze eindigde. Zinnen waar mijn boosheid, verdriet en strijdlust in zat, zinnen uit mijn blog voor Jeroen Link, zinnen die me opeens nog dieper raakte dan ze al deden toen ik ze schreef en toen terug las met veel tranen in mijn ogen:

‘Een strijd voor een diagnose… Een strijd voor (h)erkenning die maar niet komt… Een strijd voor een goede behandeling… Een strijd voor dringend noodzakelijk onderzoek… Een strijd waarin je zonder geld geen behandeling krijgt… Een jarenlange keiharde strijd… Een eenzame strijd… Een uitzichtloze strijd… Een slopende strijd genaamd ‘Ziekte van Lyme (en ME/CVS)’

Dit had niet mogen gebeuren! Barbara Pronk is al de 5 chronisch lymepatiënt die in een half jaar tijd een einde heeft gemaakt aan haar leven, waarschijnlijk ook in de hoop dat ze de wereld wakker kon schudden om in te laten zien hoe ernstig Lyme kan zijn, hoe het je leven tot een regelrechte hel kan maken en dat het zo niet langer meer kan! Ongelooflijk dapper en moedig van haar.
Barbara is 39 jaar geworden…
Ik wens de familie en nabestaande erg veel sterkte toe met dit grote verlies! ❤

Daarna vlogen de berichten over teken en de ziekte van Lyme door de media en daar ben ik, hoe dubbel ook, wel echt blij mee. De kranten, radio en tv besteden er nu veel aandacht aan! De aandacht die het verdient, want het is zoveel groter dan veel mensen denken, zoveel makkelijker opgelopen dan veel mensen denken en zoveel invaliderender dan veel mensen. Ik zie dit als een waarschuwing naar de buitenwereld ‘Pas op! Die kleine beestjes zijn zoveel slopender dan je je kan bedenken!’ Het doet me goed te zien dat steeds meer lymepatiënten opstaan en zich hard willen maken om de buitenwereld te laten zien wat deze ziekte echt inhoud, om ze op de hoogte te stellen dat dit in elk deel van Nederland zo opgelopen kan worden, om ze te waarschuwen dat voorkomen echt beter is dan het niet meer kunnen genezen er van! De diagnoses komen vrijwel altijd te laat, dan zit de Borrelia bacterie al in ieder orgaan, ieder weefsel, iedere cel, ook al zou je het niet meteen opmerken.

De reden dat ik me zo hard maak, al langere tijd opgestaan ben en veel voor de Lyme gemeenschap doe is, omdat ik weet hoe diep de put is, weet hoe het is om 24/7 geïnvalideerd op bed te moeten liggen geheel van de wereld, niks meer kunnen verdragend, niet meer op je benen kunnen staan, weet hoe het is als amper iemand je gelooft, weet hoe het is als de regulier zorg je als een baksteen laat vallen, weet hoe het is als je iedere nacht bang bent dat er geen volgende dag meer komt en dit eigenlijk niet zo erg vind omdat je het leven zo niet meer ziet zitten. Ik zet me niet in voor mezelf, maar voor alle lymepatiënten die er nog wel zo bij liggen, die niet in staat zijn om voor zichzelf te spreken, die niet in staat zijn om de buitenwereld te laten zien wat er werkelijk achter de voordeur gebeurt, die niet in staat zijn om zelf op te staan, omdat ze vechten voor hun leven tegen een ziekte die geen genade kent!

Misschien heb ik geluk gehad, een engeltje op mijn schouder, of heel veel vechtlust, wilskracht en overlevingsdrang, ook al heb ik nog steeds geen ‘normaal leven’ en zal dit ook nooit meer krijgen, maar ik ben zeer dankbaar dat ik op kan staan!

Namasté, Andrea

Blog

Telegraaf ‘Vaak zelfdoding lymepatienten’
http://www.telegraaf.nl/gezondheid/22474097/___Vaak_zelfdoding_lymepatienten___.html?utm_source=facebook.com&utm_medium=referral&utm_campaign=facebook

NOS radio journaal: http://youtu.be/zqgUGHoslpk

RTL NIEUWS Teletekst (pagina 112), 5 april 2014 ‘Lyme drijft patiënten tot zelfmoord’

Brabants dagblad ‘Lymepatiënten zijn radeloos’
http://www.bd.nl/algemeen/binnenland/lymepati%C3%ABnten-zijn-radeloos-1.4301297

Volkskrant ‘Vijf mensen met de ziekte van Lyme pleegden afgelopen half jaar zelfmoord’
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2672/Wetenschap-Gezondheid/article/detail/3629340/2014/04/05/Vijf-mensen-met-ziekte-van-Lyme-pleegden-afgelopen-half-jaar-zelfmoord.dhtml

NOS ‘Met Lyme valt niet te leven’
http://nos.nl/artikel/632239-met-lyme-valt-niet-te-leven.html

POW Ned ‘Meer zelfmoord door Lyme’
http://www.powned.tv/nieuws/binnenland/2014/04/meer_zelfmoord_door_lyme.html

Rene Peters, Wethouder sociale zaken, jeugd, onderwijs en integratie Oss “Zelfdoding en Lyme”
http://renepetersoss.com/2014/04/06/zelfdoding-en-lyme/

RTL nieuws ‘Nog nooit zoveel teken geteld als vorig jaar’
http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/laatste-videos-nieuws/nog-nooit-zo-veel-teken-geteld-als-vorig-jaar

3FM ‘Ziekte van Lyme bestaat niet volgens dokter!’
http://www.3fm.nl/a/139361

‘Horrorteek des doods verovert Nederland’
http://mwnw.nl/blog/2014/04/06/teek-des-doods-verovert-nederland-41333

Liefdesboodschap aan jezelf

9 feb

Na wat blogs van mezelf terug te hebben gelezen zit ik nu met een big smile en een soort gevoel van trots-op-mezelf op de bank. Lastig uit te leggen wat ik voel, maar het terug lezen van die blogs doet me weer even realiseren waar ik vandaan kwam en hoe moeilijk ik het gehad heb in mijn Lyme strijd de afgelopen jaren. Door veel vast gelegd te hebben hier op mijn blog zie ik wat het bij mezelf teweeg gebracht heeft aan groei, ervaring en kennis dat gigantisch is waar ik enorm dankbaar voor ben en trots dat ik dat heb mogen ervaren. Soms vragen mensen mij hoe ik het doe om zo positief in het leven te staan, iets negatiefs toch om kan buigen naar iets positiefs en altijd maar lachend overal dankbaar voor kan zijn. Ik heb hier niet zo zeer meteen een antwoord op, want ieder mens is anders, uniek in zijn soort en zo dus meestal niet geheel te vergelijken met mezelf. Ik zie ieder mens sowieso als een uniek wezen en zal niet zomaar oordelen over iemands situatie, want je hebt meestal geen idee wat er werkelijk afgespeeld heeft in het verleden, achter de voordeur of bij iemand van binnen als diegene zich niet geheel uit. Positief in het leven staan hangt dan ook van zoveel meer af, maar soms ligt het of voor een deel recht voor je neus en zoek je het dus eigenlijk veel te ver weg of op een plek waar je het juist helemaal niet zou moeten zoeken. En moet je het wel willen zoeken..? Vaak als je geobsedeerd iets zoekt zal je het niet vinden, maar komt het juist als je het laat gaan, wat meer los durft te laten of de focus verlegt dus bijvoorbeeld op jezelf en wat jij uitstraalt..

Het belangrijkste ingrediënt, als je het mij vraagt, is als eerst onvoorwaardelijke liefde voor jezelf te vinden! En nu kun je wel denken ‘komt zij weer aan met der onvoorwaardelijke liefde..?!’ Maar in mijn ogen is liefde alles, het begin en het eind, de basis van het leven, van een gelukzalig leven, ook al heb je een ziekte of een beperking. Liefde is de hoogste frequentie die er is, een helende energie, en kan er dus weldegelijk voor zorgen dat jij je mentaal als fysiek beter kan gaan voelen. Zoals de man waar ik zoveel bewondering voor heb, Albert Einstein, zegt: ‘Everything is energy and thats all there is to it. Match the frequency of the reality you want and you cannot helpt but get that reality. It can be no other way!’ Met andere woorden als jij een positief leven wilt zal je ook positief moeten (leren) denken en handelen, want met negatieve gedachtes zal je nooit geen positief leven bereiken! En natuurlijk heb ik ook weleens dagen dat ik het even niet meer weet of het niet meer zie zitten om met een lichaam dat zoveel beperkingen heeft te leven, dat mag ook we zijn allemaal mensen, maar ik zorg er dan in ieder geval voor dat ik deze negatieve energie en gedachtes kan lozen door bijvoorbeeld het eruit te schreeuwen, te huilen, te schrijven, iets kapot te gooien of de bank in elkaar te schoppen. Dat klinkt misschien raar of agressief zelfs, maar deze energie moet eruit, het opkroppen van dit soort negatieve energie/ gedachtes werkt verzurend op het lichaam, maakt wrok van binnen en dit zal je naar beneden halen, zowel mentaal als fysiek. Het lucht juist op, werkt verzachtend voor mij, waardoor ik mezelf daarna weer kan vullen met positieve energie en door kan gaan met waar ik mee bezig was of wat ik graag zou willen bereiken en creëren. Liefde voor jezelf dus in de zin van mezelf niet willen belasten en opzadelen met iets wat mij niet gelukkig maakt!

Zo doe ik er dus echt alles aan om mezelf gelukkig te maken, bepaalde dingen dan ook vermijden voor zover je dit zelf in de hand kunt hebben en zoveel mogelijk dingen doen die ik fijn vind en mij op liften. Zo lees ik bijvoorbeeld geen kranten of nieuwsberichten, dit kunnen mensen naïef vinden, maar daar zitten zoveel negatieve berichten in waar ik mezelf niet mee wil belasten, het niet wil voeden en wat moet ik met bepaalde informatie waar ik niks aan kan veranderen..? Dan begin ik de dag al meteen met een beknepen gevoel van onmacht, terwijl ik de dag ook heel gelukzalig zou kunnen beginnen door de het zonnetje dat schijnt en de vogeltjes die fluiten waar je anders geen oog meer voor zou hebben doordat die berichten nog door je hoofd spoken. Nee dank je! Zo vind ik ook dat je nooit iemand anders de schuld mag geven dat jij niet gelukkig zou zijn, want dit heb je toch grotendeels zelf in de hand, blijf je hangen bij de gebeurtenissen van het verleden, waar geef jij jouw energie aan en ook vooral aan wie..? Doe je dingen in je leven die jou voldoening geven en gelukkig maken..? Zuigen de mensen om je heen jou leeg of geven ze je juist energie..? Maak je wel tijd vrij voor jezelf..? Hou je van jezelf en zeg je dat ook weleens als je in de spiegel jezelf aankijkt..? Het is jouw leven en aan jou waar jij voor kiest!

Het is per persoon natuurlijk heel erg verschillend waar je gelukkig van kunt worden en daarin kan ik dus alleen zeggen ‘Volg je hart’ en vraag jezelf af ‘wat maakt mij nou echt gelukkig..? En als je niet 123 op een antwoord komt, beeld jezelf dan eens in dat je morgen in één klap in een rolstoel beland of verlamd raakt, komen er dan dingen in je op waarvan je denkt ‘Fuck, had ik dat maar in mijn leven gedaan!’ En wat houd je tegen om dat te gaan doen..? Wat is jouw doel in je leven en wat is de boodschap voor jouw zelf..?

Zo heb ik gisteren besloten binnenkort eens te gaan paardrijden, een nieuw doel, kijken hoe dat gaat en of het überhaupt lukt met mijn zeer gevoelige zenuwstelsel, gewoon even op een paard zitten, rond stappen en misschien wel echt rijden, weer even voelen, ervaren hoe het ook al weer was. Iets wat ik al jaren niet meer heb gekund en gedaan, was al langere tijd gestopt voordat ik instortten in 2008, maar mezelf daarna pas echt realiserend hoe erg ik het gemist had en de gedachten het nooit meer te zouden kunnen doen maakte me erg verdrietig. Toen besefte ik me pas hoe fijn die heerlijke lange ritten waren toen ik nog jonger was, het gevoel van vrijheid dat ik kreeg door het kei hard galopperen langs het water, het één zijn met dier en natuur, dat gelukzaligheidsgevoel door iets te doen waar je hart ligt. Het toen zo spijt hebben van dingen die ik niet (meer) had gedaan en misschien nooit meer zou kunnen doen, daarvoor dus wel bestond, maar niet echt leefde vanuit mijn hart!

Als je letterlijk stil komt te staan, niet meer mee kan met de drukte van de chaotische maatschappij, realiseer je dit misschien pas echt, maar omdat ik echt niemand zo’n stilstand gun hoop ik dat voor veel mensen het besef ook zal komen zonder, de liefde voor zichzelf steeds groter mag worden, steeds meer voor hun hart zullen kiezen en vanuit daar gelukzaliger kunnen gaan leven. De liefdesboodschap aan jezelf!

Namasté, Andrea

jamooi

This is my life.

17 jan

Afgelopen jaren heb ik vaak de woorden gehoord ‘Ik zou dat echt niet kunnen’. Een woordenspeling waar ik elke keer weer, zelfs nu ik het hier typ, om moet lachen, want hoe weet je van te voren nou of je iets wel of niet kan? En soms, zoals in mijn geval, was er geen keuze of ik dat wel of niet kon? Of ik dat wel of niet wilde? Ik moest! Dan heb je daar een perfect aansluitende quote over ‘You will never know how strong you are, until being strong is the only choice you have’. Een quote die mij zeer diep raakt. Een quote over geen keuze hebben, maar wel sterk moeten zijn!

Ik merk dat ik toch best vaak over Lyme schrijf de laatste tijd, vaker dan ik voorheen deed in ieder geval, en realiseer me nu ook meer waarom ik dat doe. Steeds vaker wordt ik er mee geconfronteerd dat ik bepaalde dingen (nog) niet kan als ik buiten mijn comfortzone treed die ineens na die klap, alweer bijna 6 jaar terug, zoveel kleiner was geworden. Dat ik het nu steeds verder uit probeer te breiden zorgt er wel voor dat ik regelmatiger op mijn bek ga en weer even met mijn neus flink op de feiten gedrukt wordt ‘tot hier en niet verder’, terwijl ik eigenlijk in eerste instantie nog veel verder had willen gaan.

Zo had ik dat dus ook weer afgelopen maandag! Op een zeer mooie zonnige, veelte warme dag voor deze tijd van het jaar dacht ik laten we eens de fiets pakken, mijn bloemen-versierde-rietenmandje voorop volgeladen met een flesje water, kussentje, een banaan, mijn mobiel en andere rommel die een vrouw allemaal meezuilt en mezelf warm aangekleed met muts, dikke sokken en sneakers om fijn een stukje te kunnen wandelen in het park. Het kleine parkje waar ik eigenlijk nog nooit geweest was, maar wel regelmatig langs was gereden met de auto dus hop bepakt en bezakt stapte ik met fiets en al de deur uit. Ik had al maanden niet meer gefietst, op mijn veel te heftige fitness avontuur bij de fysio na dan, dus besloot het eerst stuk te lopen met de fiets aan de hand en na zo’n paar honderd meter heb ik het zadel betreed. Daar ging ik dan in slow tempo over een kronkelend weggetje van een parkje waar ik voorheen het bestaan nog niet van wist, maar ik wilde toch echt naar het andere park waar de hoge boven zo mooi sierlijk in een lange rij langs het pad staan, waar bruggetjes over het water een verbinding maken met een klein schattig eilandje en je even weg was van het stadse gedeelte. Dat parkje moest het worden, daar wilde ik even in het zonnetje zitten, genieten van de mooie natuur en de eendje die voorbij zouden zwemmen in het water alleen het parkje was dus veel verder weg dan ik dacht, ik werd ontzettend duizelig op de fiets en was nog maar net op de helft. Mijn evenwichtsgevoel ging met me aan de haal door net of te doen dat ik achterover viel waar ik hard tegen moest vechten om het te negeren en zo normaal mogelijk door te fietsen zo eigenwijs als ik ben. Eenmaal van die kronkelende weg af moest ik linksaf en dan meteen weer naar rechts het fiets/voetganger pad op dat zijn weg naar beneden vond langs het water en besloot dit maar lopends met de fiets aan de hand te doen. De eendje in het water zwommen al gauw naar me toe, natuurlijk dachten dat ik wat lekkers kwam brengen wat ik niet bij had op een banaan na waar ik ze vast geen plezier mee gedaan zou hebben en beloofde ze dat ik de volgende keer wat mee zou brengen, en heb ze lopends wat hangend op mijn fiets, lichtelijk evenwicht zoekend gefilmd. Ze gaven me een glimlach net zo als het zo prachtige zonnige weer, de hele toch die ik aan het maken was en het park dat ik eindelijk zag, ook al wilde mijn lichaam het liefste omkeren en zo snel mogelijk naar huis toe. ‘Nog een klein stukje en dan ben ik daar’ moedigde ik mezelf aan en werd voor de grote brug die ik over zou gaan ontvangen door een zeer grote, statige boom die zich als poortwachter voor het parkje had gevestigd en na een foto mocht ik doorlopen zo blij als ik was, ook om eindelijk te kunnen zitten op het muurtje van stenen in metalenkooien langs het water. Yes I did it!

Toen ik daar op dat aparte muurtje zat bij te komen van de toch werd ik naast het fijne euforische gevoel van al het moois om me heen ook erg geconfronteerd met het feit hoe mijn lichaam op zo’n fysieke bezigheid reageert. Mijn lichaam was de laatste tijd weer wat afgetakeld en had meer downs ervaren dan ups, maar nu het weer wat beter ging voelde ik pas wat de nasleep ervan is en schreef de volgende tekst bij een foto die ik op dat moment had genomen:

I never thought that things could go wrong. I never thought that I could be sick for such a long time. I never thought that I would become a chronic lyme patient.

I am sitting in the park and realise me that this is my life. I have bicycled, very slow, for a couple of minutes and I am so tired, I am so dizzy, I have heart palpitations and I am to fucked up to go home again. Every day is a fight.

But I am grateful for the mental, spiritual opportunity to grow, to enjoy the little things in life so much more like sitting here in the park, to feel the sun on my skin and to hear the birds sing. I love myself more then ever before and I will do anything to make myself and my body healthier, happier and prouder!

This is my life.

Hier heb ik nog zeker zo’n 30 minuten gezeten met mijn ogen soms dicht in het zonnetje, waarna de terugreis volgde die alles behalve soepel verliep geheel lopend met de fiets aan de hand, er half op hangend en afleiding zoekend met de telefoon tegen mijn oor en de stem van meneer Stolk aan de andere kant van de lijn.

Ook al verloopt iets soms niet zoals gepland, het heeft wel een vermogen om je van binnen te verrijken en om er kracht uit te halen om er mee door te gaan dus deze dubbele tocht heeft mij doen besluiten ‘volgende week ga ik weer!’

Namasté, Andrea

VBL4

Geaarde Liefde

8 jan

Deze morgen zit ik met een rustig en vredig gevoel en een big smile op de bank, nadat ik mezelf weer goed geaard heb, wat er afgelopen weken/maanden een beetje bij ingeschoten was, komt meteen dat zeer fijne gevoel weer naar boven. Het is moeilijk te omschrijven hoe het voelt, maar ik krijg er een glimlach van, kriebels in mijn buik en ik moet er van lachen net als een jong meisje dat een kusje op haar wang ontvangt van die ow zo leuke jongen waar ze stiekem een beetje verliefd op is. Wat misschien helemaal niet zo’n verkeerd voorbeeld is van wat ik nu voel ‘Liefde’ Liefde met een hoofdletter L, Liefde voor jezelf.

En omdat ik het fantastisch zou vinden als iedereen dit gevoel van gelukzalige-kriebel-in-je-buik-en-big-smile-liefde-voor-jezelf zou ervaren, misschien dat het niet bij iedereen lukt of dat het er de eerste keer of keren niet meteen zal zijn in volle glorie, wil ik graag delen wat momenteel mijn ochtendritueel is om alle shit weer even van me af te gooien, goed te aarden en weer terug te komen bij de bron, naar mijn binnenste zelf, naar mijn hart waar zoveel liefde zit en waar ik zoveel kracht uit haal.

Ik heb afgelopen jaren gemerkt dat het niet altijd één methode is die werkt en dat kan dus enorm verschillen per dag, seizoen, in wat voor staat jezelf bent, wat er gaande is in de kosmos of de volle maan er aan komt etc. Het is dus vooral zelf voelen of die methode op dat moment bij je past en misschien passen mijn methodes helemaal niet bij iemand anders of denk je wat is Andrea toch een zweefteef geworden. Niks geworden dat was ik al 😉

De methode die ik vaak toepas is een Chinese aardingstechniek, die ik geleerd heb van een yoga docente, dat bij mij zeer goed werkt om goed te aarden en los te laten. Dit in combi met wat goed voelt voor dat moment en zo deed ik het weer deze morgen:

Ga met beide, liefst blote, voeten op de grond staan op heupbreedte, eventueel even op en neer wiegen van tenen naar hak, zodat je voet goed stevig en verspreid staat, …

…sluit je ogen en visualiseer dat je je voeten in de aarde zet en dat er vanuit je voetzolen wortels steeds dieper en breder, op elke uitademhaling, de aarde in wroeten. Doe dit een aantal ademhalingen, totdat je het gevoel hebt dat je stevig staat.

… visualiseer dat je je eigen hart verbind met het hart van moeder Aarde, Godin Gaia, door middel van een lichtstraal vanuit je eigen hart en laat deze lichtstraal steeds dieper in de aarde zakken, met elke uitademing, totdat je in het hart van de Aarde bent.

…zorg dat je benen niet op slot staan, maar ligt gebogen en maak verende/deinende bewegingen vanuit je knieën en ontspan je lichaam dus je zult een beetje meedeinen met het gehele lichaam. Dit is de Chinese aardingtechniek. Ondertussen dat je zo rustig op en neer aan het deinen bent, doe het op je gevoel en zo hard/zacht wat prettig voelt voor jou, adem gewoon goed door door je neus of in door de neus en uit door de mond en zo kun je oude, negatieve, belastende energieën (ik zeg ook altijd organismen en toxines) losschudden/loslaten uit ieder cel, weefsel en orgaan. Ik spreek hierbij altijd uit: ‘Ik laat mezelf meedeinen op de frequentie van moeder Aarde.. Laat alle organen weer in hun originele frequentie komen en meedeinen, zodat zij weer optimaal kunnen functioneren.. Laat alle belastende energieën, gevoelens, emoties en alle toxines, belastende organismen los, laat ze los uit de cellen..’

…visualiseer een soort grote kraan boven je hoofd waar roze/violette (of welke kleur jou aanspreekt) water uit stroomt en laat dit je eerst van buiten over je heen stromen, daarna van binnen dus ook door de organen: hoofd, hersenen, nek, schouder, handen, armen, borsten, hart, longen, lever, galblaas, milt, pancreas, maag, darmen, nieren etc verder naar beneden volstromen en zodra je geheel gevuld bent met dit zuiverende water laat dan alle belastingen los in dit water en laat het wegspoelen via je voeten die je visualiseert met een soort putje of een pijp in/aan je hak. Dit alles doe je nog steeds deinend en doorademend door de neus (en mond). Laat zo alles de aarde in stromen en doe het nogmaals om de laatste restjes kwijt te raken en je lichaam geheel schoon te spoelen. Hierna vervul ik mezelf nog één maal met schoon roze/violette kleurig water, omdat deze kleur(en) voor mijn symbool staan aan genezing/heling/liefde, laat het silhouet van mijn lichaam dan wit/licht roze oplichten/stralen en spreek de woorden uit: ‘Ik mag er zijn, ik mag stralen, ik genees en heel mezelf klachtloos, ik vervul mezelf met liefde, gezondheid, gelukzaligheid, niks of niemand haalt mij uit deze staat van zijn, ik hou van jou en zal alles doen om jou te helen!

Dit is dus een manier die ik toe pas om de dag goed geaard, zorgeloos en vol liefde te beginnen. Soms ben ik hierna een beetje euforisch achtig dizzy en meestal ga ik dan nog even zittend mediteren erna, maar vandaag heb ik dat niet gedaan en ben lekker rustig op de bank gaan zitten met een kopje thee. Waarna de opwelling en behoefte kwam om dit met een big smile te gaan delen in de hoop dat iemand hier iets aan heeft of het een handvat reikt naar het onbekende!

Ik kan me voorstellen dat niet iedereen hier tijd voor heeft in de ochtend dus kun je het ook doen onder de douche. Douchen zelf heeft al een aardende en zuiverende werking dus zo versterk je het ook nog eens! Voor mensen die niet veel kracht hebben kunnen het ook zittend proberen, het korter doen met het deinen of stilstaand en het alleen visualiseren.

Wat ik zelf dus weer zeer ervaren heb, ook omdat ik het een aantal weken/ maanden niet meer had gedaan, dat het me erg goed doet op veel vlakken, het geeft mij een zeer fijn gevoel, het geeft energie, het geeft rust om de dag echt fris te beginnen. Dus wie niet waagt wie niet wint, probeer het eens, want een dag goed geaard is zeker de moeite waard!

Namasté, Andrea

LIfe2

Hiep Hiep Hoera

30 dec

‘Er is er een jarig Hoera Hoera dat kun je wel zien dat is……’
Vandaag precies één jaar geleden zat ik op een asociale grote zwarte bank, waarin ik met mijn 1.60 m bijna in verdween, tijdelijk wonend in een prachtpand in hartje Den Bosch, schreef ik vol enthousiasme mijn eerste blog!

Hoeraaaa VeganBlissLove bestaat vandaag één jaar!

Wat is de tijd toch ontzettend snel voorbij gevlogen en er is afgelopen jaar zoveel gebeurt van hele fijne momenten die haaks staan aan veel minder fijne momenten, een jaar met vele pieken en dalen, een jaar waar ik met gemengde gevoelens op terug kijk, een beetje een apart jaar als je het mij vraagt, maar vooral een jaar waarin ik weer dichter tot mezelf gekomen ben, mijn grenzen op heb gezocht en er veel te ver overheen ben gegaan om vervolgens plat op mijn bek te gaan, weer nieuwe lessen heb geleerd die voorheen nog niet aan de orde gekomen waren, hele fijne nieuwe mensen heb ontmoet, ervaren heb hoe belangrijk het ook alweer is om naar mijn gevoel te luisteren, al weet ik dat al jaren dondersgoed, maar het dan ook echt daadwerkelijk doen is een ander verhaal! Een jaar vol grappen en grollen, lachen, gieren en brullen, een jaar vol met terugvallen, onzekerheden en verdrietige momenten, maar ook weer een jaar om achter ons te laten en door te gaan waar we vandaag de dag staan. In het hier en nu! Weer verder te gaan waar we gebleven waren of om geheel opnieuw te beginnen in 2014.

Morgen is dan daar de laatste dag van 2013, de dag die voor mijn gevoel echt in een sneltreinvaart opeens voor mijn neus staat, een toch wel bijzondere dag om even stil te staan bij wat er afgelopen jaar allemaal gebeurt is. Misschien een niet al te leuk jaar op verschillende vlakken, maar wel een jaar om zeer dankbaar voor te zijn! Dankbaar ben ik voor het elke keer weer mogen schrijven vanuit mijn hart op dit blog, dankbaar ben ik voor de mensen die het liken, delen en lieve berichten achterlaten, dankbaar ben ik voor de nieuwe, lieve en inspirerende mensen in mijn leven, dankbaar ben ik voor de lessen die me wijzer, breeddenkender en gelukkiger maken, dankbaar ben ik voor mijn bestaan op aarde, de verbinding tussen alles bestaande uit liefde en dankbaar ben ik dat ik mezelf mag zijn, ookal bestaat mijn leven niet uit rozengeur en maneschijn.

Zo sluit ik vandaag dankbaar dit jaar alvast af met mijn alweer 86e blog hier op VeganBlissLove met een grote glimlach, een zeer tevreden gevoel en de gedachte dat elk einde weer een nieuw begin mag zijn! Een nieuw jaar, een frisse start, een nieuwe kans, een nieuw begin……

Ik wens iedereen een zeer fijne jaarwisseling en dat 2014 een heerlijk jaar mag worden vol gezondheid, liefde en geluk! Tot volgend jaar dan maar, waarin ik weer vele fijne blogs zal mogen schrijven vanuit mijn hart! Hiep Hiep Hoera

Namasté, Andrea ❤

VBLjarig

Nooit meer de oude herfst

18 okt

In mijn ogen was de herfst er altijd om te cocoonen, in je schulp te kruipen, lekker terug te trekken in huis om weer tot jezelf te komen, maar nadat ik vorige week met mijn zus en de kids door de Beekse bergen heb gewandeld is deze gedachte een beetje bijgedraaid. Nog steeds vind ik dit het ideale moment om weer terug naar de bron te keren, maar na het zien van die wonderbaarlijk, mooie, perfecte schoonheden wil ik, Andrea-de-alles-wat-maar-met-bossen-te-maken-heeft-ontwijker, dolgraag rode regenlaarsjes aan trekken om vervolgens daarmee door de bossen te huppelen en uit te kijken naar die prachtig mooie paddenstoelen die ik werkelijk waar, vraag me ook niet waarom, nog nooit eerder zo gezien heb als volmaakte kabouterhuisjes. Op de een of andere manier beleef ik de herfst dit jaar zo anders dan alle voorgaande jaren sinds ik op deze aardbol ben gezet! Het begon halverwege augustus al die rare drang naar het koudere weer en nu we er steeds verder in komen te zitten vind ik het wonderbaarlijk nog steeds niet erg op de vieze regenbuien na dan, al hebben die soms ook wel weer iets fijns om lekker weg te kruipen in een boek of door ons verwarmde huisje te dansen op Afrikaanse muziek. Al blijft de herfstzon wel mijn favoriet!

Afgelopen tijd heb ik al vaker de vraag gekregen of ik me al weer de oude voel en om meerdere reden is het antwoord hier op eigenlijk altijd ‘Nee’ geweest en zal dit ook zo blijven. De oude staat voor mij synoniem aan een hele jonge vrouw die zich altijd de dag door moest sleuren, een glimlach opzette om haar pijn te verbloemen, op het achterste van haar tong liep om de dag door te komen, toch altijd maar door en door ging, haar lichaam negeerde tot op het bot en daarnaast erg beïnvloedbaar was, niet van zichzelf hield, nooit echt een droom voor ogen had en door alle drukte, vermoeidheid en chaos van de maatschappij wel bestond, maar niet echt leefde!

Mijn leven steekt zo nu niet meer in elkaar al wil dat niet zeggen dat ik dingen uit mijn verleden niet mis, want dat is weldegelijk! Zo zou ik ook het liefste afgelopen zomer naar tig festivals zijn geweest met de voetjes van de vloer tot in de late uurtjes, het vliegtuig hebben gepakt naar een warm oord en de wereld willen zien, een leuke baan waarin ik mijn skills kan gebruiken of gewoon even alleen met de trein naar A’dam om daar lekker rond te slenteren en vrienden te bezoeken. Maar daar in tegen heeft de verandering die in mij heeft plaatsgevonden ook weer veel moois gebracht en dit is alleen tot uiting gekomen, doordat ik eerst door die gigantische hel moest gaan, eerst geheel tot op de bodem van die onwijs diepe put moest liggen, geheel afhankelijk van de zorg van anderen en dit was geestelijk gezien voor iemand die altijd zo de controle en touwtjes in handen had, het liefste altijd alles zelf deed, eigenwijs en perfectionistisch ten top en een onwijs harde werker was zo ontzettend moeilijk. Niet alleen in een gevecht tussen lichaam en organismen die het teisterde, maar ook in gevecht met het geestelijke deel met een geest die dolgraag wil, maar een lichaam die het niet meer kan. En juist op dat moment begon de verandering in mij plaats te vinden.

Zo realiseer ik me meer dan ooit dat niet alleen ik zelf zo veranderd ben afgelopen jaren, maar ook mijn kijk op de wereld, op gezondheid(zorg), op de herfst, op mijn toekomst en hoe ik op bepaalde manieren toch heb mogen genieten van mijn verleden voor het instorten tussen de ellende door, nu zoveel inzicht in mezelf heb gekregen en daarin alleen nog maar meer zal groeien, nu zo enorm kan genieten van kleine dingen die voorheen zo onbelangrijk leken, nu zo ontzettend veel van mezelf hou, er alles aan zal doen om me zo goed mogelijk te voelen door mijn gezonde levensstijl die ik wel aan zou moeten houden en om mijn dromen waar te maken in hoeverre dit mogelijk is, ookal kan ik geen ‘normaal’ leven meer leiden durf ik nu wel met volle overtuiging en een big smile te zeggen: ‘Nee ik word gelukkig nooit meer de oude!’

Namasté, Andrea

23

Uitgemergelde veganist

21 sep

Steeds vaker zie ik foto’s voorbij komen vooral op instagram van jonge vrouwen die veganist zijn. Wat ze natuurlijk wel zijn op de manier van hun voedingspatronen, maar dit min of meer gebruiken om zo ontzettend graatmager te worden, zich daarvoor ook nog eens helemaal de naad uit te trainen, hun eten puur bestaat uit een blaadje sla, komkommer, tomaat met als vuller een rijstwafel of een schaaltje fruit en zichzelf dan nog te dik noemen door erbij te zetten ‘Ja er moet toch zeker nog 5 kilo af’, want tja je ziet mijn ribben nog net niet! De reacties eronder zijn schrikbarend van mensen die net zo erg zijn of zo zouden willen zijn om diegene nog even aan te sporen of een extra duwtje in de rug te geven over hoe geweldig ze er wel niet uit ziet! Daar schrik ik echt ieder keer enorm van!

Ja ik ben een veganist, maar zeker niet om af te vallen! Ja ik ben een gezondheidsfreak, maar puur om mij zo goed mogelijk te voelen! Ja ik ben dun, maar niet door mijn eetpatroon! Ja mijn ribben kon je ook tellen, maar niet door uithongering! Ik heb de ziekte van Lyme, en ja er is verschil tussen Lyme en Lyme, een ziekte die mij van binnen geheel kapot maakte, mij opvrat tot er bijna niks meer van me over was, mijn organen als een razende aan het werk zette, waardoor de energie zwaar beneden pijl was en mijn lichaam niet te vergelijken is met zo’n domme jonge vrouw, sorry hiervoor, maar geef je lichaam aub de voeding die het nodig heeft! Ga jezelf niet uithongeren voor een, in jouw ogen, zo’n perfecte lichaam dat eigenlijk te walgelijk is om naar te kijken.

Op mijn magerste moment woog ik 42 kilo, 12 kilo minder dan een paar maanden daarvoor, niet omdat ik dit wou, ik was toen nog niet eens veganist, maar omdat mijn lichaam zich kapot vechtte om in leven te blijven. Ik moest om de twee uur een bord eten naar binnen werken, hoe beroerd en kotsmisselijk ik ook was, hoe moeilijk ik het door mijn strot kreeg, maar omdat ik me anders zo slap en trillerig voelde waardoor ik steeds bijna flauw viel. Een lichaam dat op was van het vechten, constant plat moest liggen en broodmager was dat ik mezelf niet eens meer in de spiegel aan durfde te kijken als ik naar de toilet of naar bed ging in mijn donkere slaapkamer. Ik keek mezelf niet aan, omdat ik dan een uitgemergeld eng skelet voor me zag staan, iemand die ik niet was, een schim van wie ik ooit was. In deze tijd maakte ik geen foto’s of filmpjes van mezelf, waar ik nu achteraf wel eens van baal, om te laten zien hoe uitgemergeld lichaam ik had, maar op dat moment was ik en niemand anders daar mee bezig.

Als ik, voor mijn doen toen een aardige dag had, al mijn energie bij elkaar schraapte om even een klein stukje door de straat te lopen om wat frisse lucht op te snuiven, met mijn moeder of iemand, om daarna weer geheel plat op de bank of bed in mijn donkere slaapkamer te belanden. Kreeg ik een keer te horen van iemand, waar ik zo vaak kwam al van kleins af aan, ‘dat ik er niet knapper op werd en maar eens wat meer moest gaan eten’ die woorden staken dwars door mijn hart, en later te horen kreeg dat er geroddeld werd over mij dat ik anorexia zou hebben door mensen die geen idee hadden hoe hard ik achter de gesloten voordeur vechtte voor mijn leven. Mensen hadden geen idee, omdat ze nooit langs kwamen of er naar vroegen, maar oordelen durfde ze wel, zo gemakkelijk en zo simpel om mij even naar beneden te halen, terwijl er niemand was die mij kon verdedigen! Aan de buitenkant van ons huis was niet te zien wat er vanbinnen afspeelde, precies zoals aan mijn lichaam niet te zien is (al was dat toen zeker wel!) wat er vanbinnen gaande is.

In eerste instantie werd ik vegetarisch door het vele hallucineren, door de toxines in mijn hersenen van Borrelia en co, zag ik vaker het diertje voor me in plaats van het stukje vlees zelf dat op mijn bord lag. Ik kon het niet opeten en walgde van het idee dat mensen alles doen voor hun eigen huisdier, maar wel een stuk kip of koe naar binnen zaten te werken zonder er over na te denken. Zo begon ik vaker vleesvervangers te eten om toch bepaalde dingen binnen te krijgen en liet het vlees steeds vaker staan! Ik begon ook te merken dat als ik geen vlees at ik wat fitter was na de maaltijd dan als ik wel iets van vlees had gegeten. Het voelde goed om geen vlees te eten puur gezien vanuit mijn gezondheid dat ik me wat fitter kon voelen, gezien vanuit spiritueel opzicht om niks tot me te nemen wat verdriet, pijn of angst heeft ervaren, natuurkundig gezien dat vlees erg verzurend werkt op het lichaam en ik al zo verzuurd was door alle toxines (afvalstoffen) van Borrelia en co die door mijn lichaam circuleerde en opgeslagen zaten in mijn cellen en weefsels.

Andere dierlijke producten, zoals ei, kaas en melkproducten at ik niet erg veel, maar op een gegeven moment en dat is nu zo’n twee jaar geleden, kwam ik er achter dat steeds als ik yoghurt op had ik ’s avonds hevige keelpijn kreeg en de dag er na ik erg beroerd plat op bed lag met zware hartkloppingen dat een aantal dagen aanhield. Nadat ik eindelijk wist dat het door de yoghurt kwam heb ik een voedselintolerantie test laten doen bij een laboratorium die daar gespecialiseerd in was en na een aantal weken te hebben gewacht op het resultaat bleek dat ik het goed gevoeld had: mijn lactose intolerantie zat in het één na hoogste vakje, waarvan ze zeggen dat de kans er is dat je er nooit meer geheel vanaf komt. Mijn ei-intolerantie was zelf nog hoger dan die van lactose, wat voor mij erg veel verklaarde, de gluten-intolerantie was ook niet bepaald nieuw voor me en zo begon mijn nieuwe levensstijl als gluten-en-suiker-vrije-veganist!

Persoonlijk ben ik er wel van overtuigt dat dierlijke producten zeker geen must zijn in een voedingspatroon, maar goed dit is natuurlijk een keuze die je voor jezelf maakt en daar is, in mijn ogen, iedereen vrij in! Nu twee jaar later neem ik heel soms wat mozzarella, wat ik aardig kan verdragen op wat lichte keelpijn na, maar hier blijft het dan ook wel echt bij en voor de Borrelia en co is het sowieso verstandiger geen lactose, gluten en suiker te eten waar zij zich weer mee voeden.

Zo vind ik het aan de ene kant dus erg mooi om te zien dat steeds meer mensen zich realiseren en bewust worden hoe belangrijk voedsel voor ons lichaam is, maar bij het aan zien van uitgemergelde veganisten op instagram denk ik bij mezelf ‘Waar ben je in godsnaam mee bezig..?’ Mijn veganistische-gluten-en-suiker-vrije-maaltijden bestaan zeker niet alleen uit een bordje salade of een bakje fruit, want ik ben en blijf een lekkerbek, een snoepkont en een liefhebber van eten dus experimenteer heel wat in de rondte om die lekkere lasagne, cakejes of hapjes op tafel te krijgen in een variant die ik wel kan verdragen 🙂 De Toko en Ekoplaza helpen mij hier dan ook erg bij met hun producten, maar mijn geheim ingrediënt is toch echt heel veel liefde ❤

Zo ben ik ongelooflijk dankbaar voor mijn eindelijk weer wat aangekomen lichaam met geen hangende theezakjes meer, maar wat vollere boobies die mij bh niet laat gapen, geen zichtbaar telraam als ribbenkast meer, maar gewoon een gezond laagje vet over het geraamte, geen ingevallen gezichtje meer, maar een gezond toetje met een blos en eindelijk wat bollere billen die mijn jeans weer opvult, al mogen ze wel iets getraind worden, maar perfectie is ook niet alles! Hahaha

Hoe groot/klein of dik/dun je bent hou vol overgave van jezelf, leef vanuit je hart waar onvoorwaardelijk veel liefde heerst, voed jezelf met (voor jou) volwaardige voeding, laat je immuunsysteem je beste vriend zijn en wees lief voor je lichaam, het is jouw tempel, jouw gezonde thuis, de belangrijkste plaats waar je hoort te zijn!

Namasté, Andrea

body

Gedwongen uitgestapt

7 sep

Afgelopen vrijdagavond zat ik alleen thuis, Rieuw was de stad in met vrienden, en realiseerde ik me meer dan ooit dat gewoon op stap gaan er voor mij niet meer in zal zitten of er moet de komende tijd echt opeens een wondertje gebeuren. Mijn overgevoeligheid voor prikkels, in het bijzonder voor geluid, is hiervoor de boosdoener! Mij hersenen en zenuwstelsel die de harde bass en het gedreun nauwelijks kunnen verdragen en dit zich meteen uit in heftige reacties van mijn lichaam die ervoor wil zorgen dat ik daar zo snel mogelijk wegga. Als ik echt een goede dag heb kan ik het verdragen tot een bepaalde hoogte, dan ook letterlijk de hoogte zoals in de openlucht of in hogere gebouwen waar het geluid weg kan dus minder belastend is, tot een bepaalde sterkte aan decibel wat al gauw veel te veel is, zoals bijvoorbeeld op een festival met wel tien rijen boxen op elkaar staan, en een bepaalde tijd totdat mijn lichaam zegt ‘Nu is het klaar!’ en maakt het me kapot moe, duizelig, misselijk en hartkloppingen waar je U tegen zegt, terwijl mijn geest nog wel uren door kan en wil gaan.

Ik heb altijd van muziek gehouden, kon geen dag zonder, liep altijd met muziek in mijn oren, het hoorde er gewoon bij, het was normaal, een onderdeel van mijn leven, van mijn bestaan, waar ik mezelf zo graag in liet gaan, een andere wereld, even geen pijn. Een gevoel van gelukzaligheid dat het bij mij zo naar boven kon brengen, een gevoel van vrijheid als je meedeinend op die zo indringende muziek naar de hemel keek met je armen uitgestoken denkend ‘Fuck wat is het leven toch mooi!’, een gevoel van samenhorigheid als je met zoveel liefdevolle mensen samen aan t dansen was op dezelfde frequentie van die hemelse muziek, een gevoel dat ik zo ontzettend graag nog eens zou willen ervaren, ook al is het nog maar één keer, één dag, één avond, één nacht! Iets wat ik deze zomer zo graag had gewild, iets waar ik al jaren zo erg naar verlang en voor mezelf gezegd had in zomer 2013 kan ik het, iets wat ik zo heb gemist dan is het extra zuur als je geest wel wil, maar je lichaam niet kan!

Afgelopen zomer stond er een stand van Hope For Lyme op het festival WISH, wat persoonlijk niet zo mijn muziek is, maar dit gaf wel de ultieme kans om het toch te gaan proberen en daar dan ook meteen aandacht kon geven aan de ziekte van Lyme die mij zo finaal in zijn greep had en nog steeds deels heeft. Helaas was het gewoon ECHT niet te doen! Ik zat daar in de auto op de bijrijdersstoel, op de parkeerplaats voor medewerkers, en probeerde mijn klachten die zwaar omhoog kwamen borrelen door het gedreun weg te stoppen en zo eigenwijs als ik ben er toch voor te gaan, maar het ging niet! Ik stond naast de auto met een al duizelend hoofd, evenwicht verliezend, zakte door mijn benen met hartkloppingen, waardoor het zweet me uitbrak en met pijn in mijn hart moest ik toegeven dat het niet lukte. Iets waar ik zo’n zin in had, naar uitgekeken had, ik er op een paar honderd meter na bijna was, viel in deugen en die realiteit was even een flinke klap in mijn gezicht. Weer terug de auto instapte, de teleurstelling van me af had geschud en we daar gauw weer weg zijn gegaan met de gedachte dat het nog niet mijn tijd was, ik te snel wilde en geduld moet hebben!

Zo is dat hetzelfde verhaal bij een gewone kroeg, dat zo normaal lijkt voor gezonde mensen, voor mij een regelrechte ramp is en daar zal je me dan ook echt niet meer vinden! Iets wat voorheen ook voor mij zo normaal was, waar ik sowieso elke week kwam met mijn sigaretje, biertje of caiprinha om een dansje te doen is voor nu, nog steeds, onmogelijk. Het is klein, hokkerig, benauwd, druk, de muziek staat loeihard en weerkaatst tegen elke muur, het kan niet weg! De stad was voor mij ’s avonds gewoon simpelweg geen doen, totdat de zomer aanbrak en de terrasjes het al veel aangenamer maakte, geen harde muziek, het geluid kan weg, ruimte om te zitten al wordt het me soms ook nog weleens teveel. Nu de herfst er dus weer aan zit te komen, de dagen weer korter worden, de zon zich steeds minder laat zien en de tempratuur weer gaat dalen zullen de terrasjes uiteindelijk ook weer gaan verdwijnen en zal de stad weer veranderen in een no go voor mij! Op de Verkadefabriek na dan, die 5 minuutjes bij ons studiootje vandaan zit, my favorite place to be, waar de oude fabriek omgebouwd is in prachtige, hoge, grote, sfeervolle ruimtes waar het geluid weg kan, de muziek niet hard staat, het niet rete druk is, er heerlijke loungebanken staan, het personeel zeer vriendelijk is waar mensen van jong tot oud komen, van hippie tot kakkatoe, je niet raar aangekeken wordt en heerlijk jezelf kan zijn.

Ook al kan ik misschien nooit meer naar een festival, een feestje of ordinair naar de kroeg, wat ik gelukkig voorheen heel erg veel heb gedaan hihi, ben ik erg dankbaar dat ik überhaupt weer muziek kan luisteren, dat het weer een onderdeel van mijn bestaan kan zijn waar ik met volle teugen van geniet, en voor de grote vooruitgang dat ik een deel van die gelukzaligheid weer mag ervaren op die plek, in de Verkadefabriek, waar ook ik kan komen om een leuke avond te hebben buitenshuis en met alle liefde mijn watertje drink!

Namasté, Andrea

8499870333_7c8786d6dc_z

%d bloggers liken dit: